ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ

                                           ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΑΙ  ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ

 

 1964. Ατομική έκθεση. Σχέδια για '' Tο κορίτσι με το ροζ του λουλακί ''  . Ηράκλειο, Λύκειον ο Κοραής

 1964.Ατομική έκθεση.''Το πορτραίτο της Εύας''

 1965.Ατομική έκθεση.  Ηράκλειο Λύκειον ο Κοραής Σχέδια,για τη μεγάλη σειρά έργων με τίτλο :

       ''Λάκκος,το ολοκαύτωμα των ψυχών στο στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας

        Έκθεση ''φόρος τιμής'',για την Τζένη του Λάκκου,τη Τζένη του Παραδείσου,που ''τόσα'' έκανε

        για τα παιδιά που χάθηκαν στο στοιχειωμένο καλντερίμι.....

         Με φόντο το ''Μαύρο'' του 1ου Διωγμού .Μαζί και ο καθηγητής μου Μενέλαος Παρλαμάς,προλογίζει

         με το ''Τί ωραία που είναι η αγάπη μου,με το καθημερνό της φόρεμα

                    κι ένα χτενάκι στα μαλλιά,κανείς δεν ήξερε,πως είναι τόσο ωραία.......''            

  1969.Aτομική έκθεση. Σχέδια για'' Tο κορίτσι με το ροζ του λουλακί '' , Ηράκλειο. Ακαδημία

      Σχέδια,για τη μεγάλη σειρά έργων με τίτλο : ''Το στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας''

      Με φόντο το ''Μαύρο'' του 2ου Διωγμού

 1970.Ατομική έκθεση. Σχέδια για το'' Πορτρέτο χωρίς όνομα ''.Ηράκλειο. Ακαδημία .

 1971. Ατομική έκθεση . ''Σχέδια'' για ''Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων'' . Ηράκλειο.

 Πρότυπα ιδιωτικά  Εκπαιδευτήρια  Χρυσούλας  Μπουρλώτου

 1974. Ατομική έκθεση. ''Το σκούρο κόκκινο του αιμάτου'' .Ηράκλειο,Βασιλική Αγίου Μάρκου

 1978.Ατομική έκθεση. Σχέδια για το'' Ταξίδι στην αιωνιότητα της αθωότητας''.Ηράκλειο. Βασιλική του Αγίου Μάρκου        

1979. Συλλογική έκθεση .Ηράκλειο .Βασιλική Αγίου Μάρκου.

       Συμμετοχή με,''Πορτραίτο χωρίς όνομα''και'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''.[Μονή των Αγγέλων]

1979.Συλλογική έκθεση.Χανιά.Αίθουσα Χρυσόστομος

        Συμμετοχή με,''Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'',από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του ''Λάκκου ''

1979.Συλλογική έκθεση.Αθήνα.Πνευματικό Κέντρο

      Συμμετοχή με,'' Το κορίτσι με το κόκκινο στο κόκκινο '' * και '' Tο μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''.[ Σελάκανο]

                                 *Από τις ''κόκκινες'' σειρές έργων  '' Ελλάς  ΔΡΧ. 1 ''

 1980.Ατομική έκθεση.''Το μαύρο, στο μαύρο,του 2ου Διωγμού του ''Λάκκου '' Ηράκλειο.Βασιλική του Αγίου Μάρκου

1980.Συλλογική έκθεση.Θεσσαλονίκη.Αριστ.Πανεπιστήμιο

        Συμμετοχή με,'' Πορτρέτο χωρίς όνομα '' και '' Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων ''. [ Κνωσός ]

1981.Συλλογική έκθεση.Πάτρα.Πνευματικό Κέντρο

        Συμμετοχή με, '' Η κοπέλα με το ρούχο το μεταξωτό ''

         Δύο εκθέσεις το 1982 στη Β.Α.Μ.

1982.Ατομική έκθεση. ''ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ''. Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου [ΣΠΟΥΔΗ]

      Σχέδια, από τη μεγάλη σειρά έργων με τίτλο : ''το απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας''

1982.Ατομική έκθεση '' ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ '' Ηράκλειο.[ Β. Α .Μ.] [ ΣΠΟΥΔΗ ]

1983.Ατομική έκθεση.''ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ''. Ηράκλειο. ''Λύκειο Ελληνίδων''

1983.Συλλογική έκθεση.Λάρισα.Πνευματικό Κέντρο.

        Συμμετοχή με, ''Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'',από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του '' Λάκκου ''

1983.Ατομική έκθεση.'' ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΚΙ''. Ρέθυμνο,αίθουσα ''ΔΕΛΦΙΝΙ'' [ΣΠΟΥΔΗ]

1984.Ατομική έκθεση.Ρέθυμνο. ''ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ '' Ωδείο ''.

1985. Ατομική έκθεση.Ρέθυμνο.'' ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ'',αίθουσα

         Μιχάλης Φραγκομανωλάκης

1986.Συλλογική έκθεση.Αθήνα. Γκαλερύ Ζυγός.

        Συμμετοχή με, ''Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'',από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του''Λάκκου''

        Δύο εκθέσεις το 1986 στη Β.Α.Μ.

     Από τη μεγάλη σειρά έργων με το γενικό τίτλο ''το απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας''

1986.Ατομική έκθεση.''ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΚΙ'' Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου

1986.Ατομική έκθεση.'' ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ '', ''ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΠΙ ΠΕΤΡΑΣ''   Ηράκλειο, [ Β.Α.Μ.],[ΣΠ]

  1986.Ατομική έκθεση. '' Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΑΣ '' [Σπουδή]Ηράκλειο.Σ.Ε.Λ.Δ.Ε.,Ακαδημία . Εισήγηση,

   συζήτηση για την εικαστική τέχνη στο Δημοτικό Σχολείο, θέμα 1ο :'' Από την θεωρία στην πράξη

   και πως δεν την εφαρμόζουμε'',από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.

  [ Με συμμετοχή περίπου 300 εκπαιδευτικών ,και 50 υποδειγματικές διδασκαλίες]

    Θέμα 2ο: Ένα πείραμα χωρίς πρόταση,με την ''ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΑΣ''

   Θέμα 3ο: ''Καππαδόκες'',ο έσχατος παράδεισος των ψυχών ,οι ''Λιτανείες 14 και 15''

 [ Με συμμετοχή περίπου 350 εκπαιδευτικών,και 40 υποδειγματικές διδασκαλίες]

1987.Συλλογική έκθεση.Θεσσαλονίκη,Περίπτερο Δ.Εκθέσεως

  Συμετοχή με,''Η κοπέλα με τους λεμονανθούς''

 1987.Ατομική έκθεση.'' Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ..ΤΟΥ ΑΦΩΤΟΥ ΦΩΤΟΣ'' Ηράκλειο,Ακαδημία[Σπουδή]

  Πενήντα υποδειγματικές διδασκαλίες στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,Ειδικό Σχολείο της Ακαδημίας,

  Αμφιθέατρο,με θέμα1ο:'' Αληθινή και δημιουργική τέχνη είναι,αυτή που δεν είδες ποτέ.''από το Ζωγράφο-

   Γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη. [ Με συμμετοχή 80 περίπου επιμορφούμενων εκπαιδευτικών]

   Και θέμα 2ο.''Στη δυτική πλευρά του φεγγαριού,πέρα από το ποτάμι με τις λεύκες''[ Με συμμετοχή 150 εκπ/κών]

  1988.Συλλογική έκθεση.Αθήνα.Γκαλερύ Ζυγός

        Συμμετοχή με, '' Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι ''

 1988.Ατομική έκθ.'' Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΚΚΟΥ''. Ηράκλειο,Ακαδημία[ΣΠΟΥΔΗ] Είκοσι

  υποδειγματικές διδασκαλίεςστους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,2ο Πειραματικό τηςΑκαδημίας,

  Αμφιθέατρο με θέμα :'' Διδάσκεται η τέχνη;''από το Ζωγράφο-Γλύπτη-Χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.

  [ Mε συμμετοχή 80 περίπου εκπαιδευτικών ]

1988.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Ξενοδ.Μινώα Παλλάς

        Συμμετοχή με, '' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων'',[ Νίδα,''Το χρυσοποίκιλτο της πανσελήνου'' ]

 1988.  Όλο το έτος''Τέχνη του δρόμου''. Δρώμενα με εκθέσεις,θρεατρικά,μουσικά,γκράφιτι στα σοκάκια της παλιάς Πόλης.        

           Λάκκος και Αγία Τριάδα από τους καλλιτέχνες της ''Κίνησης Εικαστικών Καλλιτεχνών ''

1989.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Γκαλερύ Σταυρακάκη 

        Συμμετοχή με ,'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''. [ Τέρτσα, Βάι,Ελαφονήσι,Bαρσαμόνερο ]

1989.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Ξενοδοχ,Καψή Αγία Πελαγία

        Συμμετοχή με ,''Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων, ''[ Μπάλος ,'' Το χρυσοποίκιλτο της πανσελήνου'' ]

 1989.Ατομική έκθεση.''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΟΡΔΕΛΑΚΙ''.Ηράκλειο,Ακαδημία.Δέκα υποδειγματικές

  διδασκαλίες στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς ,1ο πειραματικό της Ακαδημίας,Αμφιθέατρο, με

  θέμα: ''Χρώμα και Ψυχολογία'',από το Ζωγράφο-Γλύπτη -Χαράκτη Κώστα Καπετανάκη

   [Με συμμετοχή 100 περίπου εκπαιδευτικών ]

1989.Συλλογική έκθεση.Η.Π.Α. Μπ.Χίλλς

        Συμμετοχή με ,'' Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι ''

1989.Συλλογική έκθεση.Η.Π.Α.Ουάσ/των.Πινακοθήκη

        Συμμετοχή με , '' Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'' από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του''Λάκκου''

1989Συλλογική έκθεση,Αγ.Νικόλαος.Ξενοδ.Ιστρων

        Συμμετοχή με  '' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων '',[ Αγιοφάραγγο,''Το χρυσοποίκιλτο της πανσελήνου'']

1989.Συλλογική έκθεση.Ανώγεια.Πολύκεντρο

         Συμμετοχή με,'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''[ Νίδα 1 , 2 ,Τίμιος Σταυρός,Κρουσταλλένια ]

 1989.Όλο το έτος,''Τέχνη του δρόμου'',με εδηλώσεις κατά των πλαστικών σκουπιδιών,με αποκορύφωμα

         την κατασκευή ενός ''πλαστικού κάβουρα'' από πλαστικά σκουπίδια,στην πλατεία λιονταριών

          από τους  καλλιτέχνες της ''Κίνησης Εικαστικών Καλλιτεχνών Ηρακλείου''

 1990.Συλλογική έκθεση.Ανώγεια.Πολύκεντρο

         Συμμετοχή με, ''Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων'' [ Νίδα,Πρέβελη ]

  1990.Ατομική έκθεση ''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΜΟΝΑΝΘΟΥΣ''Ηράκλειο,Ακαδημία εκατό υποδειγματικές

    διδασκαλίες,στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,1ο Πειραματικό της Ακαδημίας,Αμφιθέατρο

  με θέμα :'' Το σύνδρομο του καραγκιόζη '',από το Ζωγράφο-Γλύπτη-Χαράκτη,Κώστα Καπετανάκη.

  [ Με συμμετοχή 100 περίπου επιμορφούμενων εκπαιδευτικών ]

1990.Συλλογική έκθεση. Λονδίνο Μ.Μ.Τ.

        Συμμετοχή με , '' Η κοπέλα με τους λεμονανθούς ''

1990.Συλλογική έκθεση Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου

        Συμμετοχή με , ''Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων'' ,[ Μονή Τοπλού,Mύρτος,Μάταλα ]

 1991. Ατομική έκθεση ''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΡΟΥΧΟ ΤΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟ''.Ηράκλειο,Ακαδημία,εκατό

  υποδειγματικές διδασκαλίες στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς, Μονοθέσιο της Ακαδημίας.

 Αμφιθέατρο με θέμα :Το σύνδρομο του Δαυίδ'' .από το Ζωγράφο- Γλύπτη-Χαράκτη, Κώστα Καπετανάκη

  [ Με συμμετοχή 120 περίπου εκπαιδευτικών ]

 1991.Συλλογική έκθεση.Άνώγεια.Πολύκεντρο

       Συμμετοχή με,''Το μαγευτικό πορτρέτο της των θρύλων'' [ Νίδα,Ίστρον ]

1992.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο,Γκαλερύ Δεσμός

        Συμμετοχή με , ''Το  μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''[ Μονή Γουβερνέτου,Ελούντα ]

 1992. Ατομική έκθεση.''Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ'' .Ηράκλειο,Ακαδημία,εκατό υποδειγματικές διδασκαλίες

  στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,1ο Πειραματικό της Ακαδημίας.Αμφιθέατρο με θέμα:

  ''Η εκκλησία του δήμου,ως ελληνικό εκπαιδευτικό μοντέλο ,ένα διαρκές πείραμα,χωρίς πρόταση''

  από το Ζωγράφο-Γλύπτη-Χαράκτη,Κώστα Καπετανάκη,[με συμμετοχή 150 περίπου εκπαιδευτικών]

1992.Συλλογική έκθεση Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου

         Συμμετοχή με ,''Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων'' [Χρυσοσκαλίτισσα η χρυσοποίκιλτη]

    Τρεις μεγάλες σειρές το 1993 στη Γκαλερύ ''Δεσμός''

1993.Ατομική έκθεση.''ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ'' Ζωγραφική  Ηράκλειο,Γκαλερύ '' Δεσμός''

1993.Ατομική έκθεση ''ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ'' Γλυπτική,Γλυπτική επί ''ξύλου''Ηράκλειο,Γκαλερί '' ΔΕΣΜΟΣ''

1993.Ατομική έκθεση''ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ'' χαρακτική,''ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ'',''ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙ ΠΕΤΡΑΣ''

       Ηράκλειο,Γκαλερί ''ΔΕΣΜΟΣ''

 1993.Συλλογική έκθεση ,Ηράκλειο .Βασιλική Αγίου Μάρκου

         Συμμετοχή με ''Το κορίτσι με το κόκκινο στο κόκκινο''

 1994.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου

         Συμμετοχή με ''Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων'' [ το φαράγγι της Σαμαριάς ]

 1995--2005.Aτομική έκθεση.Σχέδια για ''Στη δυτική πλευρά του φεγγαριού,πέρα από το ποτάμι με τις λεύκες''

          Σχέδια για τη σειρά έργων με τίτλο '' Ελλάς ΔΡΧ. 1 ''

         Ηράκλειο ,Νομαρχία,αίθουσα Λαϊκής Επιμόρφωσης

         και αίθουσα Σχολικών Συμβούλων

         Σχολή γονέων Επιμόρφωση γονέων με θέμα ''Τα φτωχά σπίτια''

  1996.Ατομική έκθεση.'' Ταξίδι στην αιωνιότητα της αθωότητας .''Ηράκλειο,Νομαρχία      

 1996.Aτομική έκθεση.''MAGIE DE FEMME,MAGIE NOIRE''.Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα

       Εισήγηση,συζήτηση από τον Κώστα Καπετανάκη.[Με συμμετοχή 300 εκπαιδευτικών]

 1996.Ατομική έκθεση.''Η νύχτα του Πένθους''.Φυλακές Αλικαρνασσού,Ηράκλειο

        Στην έκθεση συμμετέχουν με έργα τους και οι κρατούμενοι των φυλακών

 1997- 2000.Ατομική έκθεση.Σχέδια από ''H αθέατη πλευρά της παράδεισος''.Ηράκλειο,Νομαρχία

 1997.Ατομική έκθεση.''Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυχτός''.Φυλακές Αλικαρνασσού,Ηράκλειο

         Στην έκθεση συμμετέχουν με έργα τους κατά μείζονα λόγο οι κρατούμενοι των φυλακών

1997.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Αίθουσα Τέχνης Αριάδνη

        Συμετοχή με ''Το κορίτσι με τους έρωτες''

 1998.Ατομική έκθεση.''Το άνθος του ρόδου''  1η Σχολή γονέων,με 30 επιμορφούμενους γονείς,Ηράκλειο,Νομαρχία

       Εισήγηση,συζήτηση. Θέμα ''Η τέχνη του δρόμου''

       Συμμετοχή με, '' Γλυπτική επί ξύλου,από τη σειρά ''Πέτρα και χρώμα'', '' [  Χορός  ]

 1998.Ατομική έκθεση.''Χαίρε κεχαριτωμένη,ο Κύριος με τα Σου''.Φυλακές Αλικαρνασσού,Ηράκλειο

        Στην έκθεση συμμετέχουν κατά κυριο λόγο με έργα τους οι κρατούμενοι των φυλακών

 1999.Ατομική έκθεση. Ο ληστής ''έλεγε τω Ιησού,μνησθητί μου Κύριε,όταν ελθης εν τη Βασιλεία Σου''

         ''Αμήν,αμήν λέγω σοι σήμερον μετ εμού έση εν τω παραδείσω'',φυλακές Αλικαρνασσού Ηράκλειο

           Στην έκθεση συμμετέχουν κατά κύριο λόγο με έργα τους οι κρατούμενοι των φυλακών

 2000.Ατομική έκθεση.''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΕ ΒΕΛΟΥΔΑ''.Ηράκλειο.Αίθουσα Μελίνα

    Εισήγηση,συζήτηση για την εικαστική τέχνη των ατόμων με ειδικές ανάγκες,

   με θέμα 1ο : '' Η κουλτούρα της σιωπής [ Α.Μ.Ε.Α.]'',

    θέμα 2ο : Η αθέατη πλευρά της παράδεισος και

    θέμα 3ο :  Οι ''έσχατοι''   ''Των Αγίων'',από το ζωγράφο

   γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.[Με συμμετοχή 350 περίπου εκπαιδευτικών ]

 2000.Ατομική έκθεση. '' Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ..ΤΟΥ ΑΧΡΟΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ '' Ηράκλειο Β.Α.Μ. [ΣΠΟΥΔΗ]

 2001.Ατομική έκθεση. '' ΟΙ ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ ΜΟΥ σφραγίς 14και 15''. Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα Μερκούρη.

  Εισήγηση,συζήτηση για την εικαστική τέχνη στο νηπιαγωγείο με θέμα: '' Η σιωπή

   των νηπίων'', video art από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη

  [ Με συμμετοχή 100 περίπου νηπιαγωγών ]

  2002.Ατομική έκθεση.''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΜΟΝΑΝΘΟΥΣ''.Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα Μερκ.

   Εσήγηση,σηζήτηση για την εικαστική τέχνη στο νηπιαγωγείο με θέμα:'' Άφωνη κουλτούρα''

  video art από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.[Με συμμετοχή 200 νηπιαγωγών ]

 2003.Ατομική έκθεση. '' ΤΟ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ '' .Ηράκλειο Β.Α.Μ [ΣΠΟΥΔΗ]

 2004. Ατομική έκθεση.'' Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΡΟΥΧΟ ΤΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟ'' Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα

  Εσήγηση,συζήτηση για την εικαστική τέχνη στα άτομα με ειδικές ανάγκες,με θέμα 1ο:'' Τέχνη

   με ειδικό βάρος '',από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη,θέμα 2ο:

  ''Λάκκος''το ολοκαύτωμα των ψυχών στο στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας,

   θέμα 3ο:''Η σφαγή των νηπίων''

   [Με συμμετοχή 100 περίπου εκπαιδευτικών ]

2007.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Ξενοδοχ. Άτριον

        Συμμετοχή με , '' Γλυπτική,από τη σειρά ''Πέτρα και χρώμα '' [ 1 , 2 ]

    Τρεις εκθέσεις το 2007 στη FORTEZZA

2007Ατομική έκθεση.''ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ ΛΑΚΚΟΥ '' .Ρέθυμνο.FORTEZZA [ ΣΠΟΥΔΗ]

2007.Aτομική έκθεση.ΓΛΥΠΤΙΚΗ,''ΟΙ ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ ΜΟΥ 10η,11η,σφραγίδα''.  Ρέθυμνο.FORTEZZA

2007.Ατομική έκθεση.ΧΑΡΑΚΤΙΚΗ,''ΤΑ ΓΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΜΟΥ'' *  .Ρέθυμνο.FORTEZZA

      *από τις σειρές έργων Οι '' έσχατοι Των Αγίων''

   Έξη εκθέσεις το 2013 στη Β.ΑΜ.

2013.Aτομική έκθεση.ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ ''ΛΑΚΚΟΥ''. Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου

2013.Ατομική έκθεση.Γλυπτική,και Γλυπτική '' ΕΠΙ  ΧΑΡΤΟΥ, '' Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου

2013.Ατομική έκθεση. ''Oι πρίγκιπες του ''Λάκκου '' Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου και

      ''Η γενοκτονία των ψυχών του Λάκκου''

 2013.Ατομική έκθεση.''ΤΟ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ'' ,[ ΓΑΥΔΟΣ,από τη σειρά,'' ΠΟΡΤΡΕΤΟ

      ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ'' Ηράκλειο. Βασιλική του Αγίου Μάρκου

 2013.Ατομική έκθεση.'' ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ... '' [ΣΠΟΥΔΗ]

    Ηράκλειο. Βασιλική του Αγίου Μάρκου

  2Ο13.Ατομική έκθεση.'' ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ '' ο έσχατος παράδεισος των ψυχών,Λιτανεία 1η,2η,3η  [ ΣΠΟΥΔΗ ] Ηράκλειο Β.Α.Μ.

 

 

                                             '' ΛΑΚΚΟΣ '' ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

 

                                                                           ''Κόκκινη κλωστή δεμένη.....''

                                                                           '

      Θέλω ένα ''χρησμό'',που θα ξανάδινε ηδονική υπόσχεση,ερώτων αχαλίνωτων στις μυστικές γειτονιές των ''ορατών κι αοράτων''

   με παρθενικά χρώματα,αδιάντροπα χρώματα των ''απαγορευμένων καρπών''.Γυμνά, άσεμνα,κι αθώα

   των ανικανοποίητων πόθων,όλα ονειρευτά με το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού,στο ''στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας

      Θα τον ''βρώ'' στις  μαγικές ιστορίες,και τα καυτά παραμύθια του θρυλικού ''Λάκου''..... Είναι ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας όπως

   είναι αποτυπωμένη στην ψυχή των ανθρώπων,της φωτεινής αλήθειας,της τιμιότερης αλήθειας,στο '' Θείο '' δρόμο,τον ''έσχατο'' των άκρων,

   και των θαυμάτων,που κρύβονται πριν από το φως και πέρα από το φως,στο άφωτο φως

  σε μια πανδαισία χρωμάτων κι ονείρων,αέρινων οπτασιών που χορεύουν,και μετά γίνονται κόκκινα σύννεφα καλωσορίζοντας

  τη νύκτα, σιγοψιθυρίζοντας τις ανείπωτες επιθυμίες μας,στα άνθη της γέννας,ένα ταξίδι στην αιωνιότητα της χαμένης αθωότητας....

  ''Μια φορά κι έναν καιρό.........''

 

  Έχει τις ενότητες...

 

                                          1]ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

                                          2] ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

                                          3]ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΚΙ

                                           [α.''Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι''

                                            β.''Η κοπέλα με το ρούχο το μεταξωτό''

                                            γ''.Η κοπέλα με τους λεμονανθούς'' 

                                            δ.Η κοπέλα με τα κρίνα,με τα ρόδα κλπ.]

                                          4]ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ '' ΛΑΚΚΟΥ ''

                                                       

                                   Το μαγευτικό '' ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ  ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ''

                                                           Ο ΕΣΧΑΤΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

     είναι.....

    Στα ατέλειωτα χρυσοκεντημένα ακρογιάλια της Θεάς Μητέρας, και ντύνεται το πλουμιστό γαλάζιο φόρεμα,

     με το ηλιοφώτιστο ανοιχτό στήθος, που φωσφορίζει, και η αέρινη ανοιξιάτικη ομορφιά του σε θαμπώνει

     σεργιανίζοντας στους καιρούς των καιρών μούσκεμα από τα διαμάντια της θάλασσας,

     για το μακρινό ταξίδι

     στο πρωτογέννημα

     των νερών

     το ντυμένο με το μπλε

     το ακριβότερο ταξίδι

     το μόνο αληθινό

     στα Πάθη του χρόνου

     όπως το θέλει η μνήμη,

     Αυτόπτης μάρτυς

     η μνήμη

     της μνήμης

     που θέλει

     δεν θέλει

     να μείνει Μνήμη

     καίει καιομένη

     άκαυτη

     εξ αρχής του μηδενός

     ένα ταξίδι στο ανυπέρβλητο γαλανό φως

     που ερωτοτροπεί μυστικά με τις ώχρες του απέριττου κάλλους

     στολισμένο με μυστικά φιλιά, ροδοπέταλα και κρίνα,από τη χρυσή σαϊτα του αργαλειού της Καλυψώς

     υφασμένο με τα ουρανοφόρα όνειρα της ψυχής,Μνήμη είναι

      Μνήμη

     από τα κύματα της θάλασσας

     χρόνια πίσω,μνήμη

     απ'τη φωτιά της λάβας

     κόκκινο κάρβουνο

     Μνήμη

     σκούρα κόκκινη του αιμάτου

     σκληρό μαχαίρι με μαύρη λαβή

     σκούρα κόκκινη του μπλε

     που στερεύει το δάκρυ

     η μοναξιά του νερού,μνήμη

     του μπλε ''νόστου''

     στο λευκό

     λευκότερο του γαλάζιου

     στο απόλυτο γαλάζιο

     το απέραντο

     το καυτερό του αλατιού

     από τα βουβά κύματα του νου

     γυμνή χαραγμένη στον καθρέφτη του νερού,μνήμη

     της πρωτόγονης δίψας,

     της επίμονης σκέψης

     της γλυκειάς αγωνίας

     της μακρινής φωνής

     της ερωμένης κραυγής,μνήμη

     Του

     παράφορου έρωτα

     του μόνου αληθινού

     έρωτα του ''δρόμου''

     που δεν γεννήθηκε ποτέ

     του πιο παλιού

     ουρανού και γης

     Του

     παραμυθένιου

      από στάσεως κόσμου

     Του

      προδομένου έρωτα

      της πύρινης μέθης

      της ανύμφευτης αποδημίας

      που πονεί

      του γραμμένου

      στη Γραμμή της ζωής

      ροδίζουν έρωτα

      τα κρινοδάκτυλα

      στο αδιάβαστο χέρι

      της μοίρας

      στο ερωτηματικό χέρι

      το αναπάντητο,γιατί

      ο λόγος

      ήτο αγίνωτος

      ονειρεύομαι μιαν απάντηση

      στην ερώτηση

      στους αιώνες

      στην ιερή γραμμή

      ανεξίτηλη βαθυκόκκινη

      του πάθους

      της αρχέτυπης ελευθερίας

      του κύκλου της σάρκας

      του αίματος

       στο Ρέζους

       της Καλυψώς

       της Πρωθιέρειας της φλόγας

       ανεξερεύνητου Μαντείου

       ασύμβατο

       σύμβολο της γυναικείας δύναμης του ασύμμετρου θαύματος του έρωτα

       της ιδιοτελούς αθανασίας

       που το ζηλεύουν οι Θεοί,πριν την απώλεια του ονείρου,πριν γίνει θνητός

       συμβατό μόνο του ''Κανένα''

       Μνήμη

      ερωτευμένης προσευχής

      που ''διαβάζει''

      το χρόνο το μυστικό

      τον ειπωμένο να γενεί

      από την απαρχή του προορισμού

      από τους Κώδικες του Ιερατείου

     ''προ αμνημονεύτου''

      που δεν ''εκπληρώνεται''

      το αρχέτυπο πρόσταγμα του άλγους

     το φύση αδύνατο

     το ζωοδόχο θνησιγενές,είναι

     της αλήθειας η μνήμη

     η μνήμη που θα μείνει

     για πάντα

     στη μνήμη των ανθρώπων.γιατί

     οι μνήμες ζούν

     με τους έρωτές τους

     χρόνια πριν

     σχεδίαζαν

     χρόνια ετοίμαζαν

     από το αρχαίο παρελθόν

     όπως γράφει η Παλαιά Διαθήκη

     των προφητών,και

     το απόκρυφο βιβλίο

     των Ιερών και Οσίων,

     οι Νύμφες

     με το πέπλο της Θεάς της Σοφίας

     γεμάτο από μπομπούκια του αφρού

     στις ιερές τελετές

     όταν λιτάνευαν τα έργα και τις ημέρες Του

     με τις παρθένες κόρες

     τις γυμνές

     με το αμίλητο νερό

     στο κατάστρωμα της Ατλαντίδας

     τον ερχομό Του

     το Θεοφόρο,ήταν

    ''θέλημα Θεού''

     μια ιερή συμφωνία

     να εκπληρωθεί η προφητεία

     από τις ιερές παραδόσεις

     των χρυσών θρύλων

     να έρθει

     μέτοικος

     φερμένος

     από το Θεό της λευκής καρδιάς

     από τα ''Ξένα''

     από την παλιά Κιβωτό

     της εθελουσίας εξορίας

     της ''Ωραίας''των ωραίων

     της γυναίκας

     αντικείμενο του πόθου

     νύμφη της επιθυμίας

     ακατανίκητο υποκείμενο

     μέγιστη

     πορφυρή ιέρεια

     κολαστήριο του κόσμου

     βαριές οι ποινές

     της κολάσεως

     δεν φοβάται

     τους δαίμονες

     η φλόγα της πυράς,της

     θρέφει την ηδονή

     απολαμβάνει

     τα δώρα

     του έρωτα

     μεγαλοπρεπής η παρουσία

     μεγάλη βασίλισσα

     μεγάλη πριγκίπισα

     διαχέει το άρωμα της φιλαρέσκειας

     από τη μήτρα της αναδύεται

     το ιερό κοχύλι της Αφροδίτης,

     της χωρισμένης,

     του πιο διάσημου

     απατημένου συζύγου της ιστορίας

     της''Κλεμμένης ερωμένης''

     της χαρισμένης από την ''Αναδυομένη''

     ως ''μήλον της έριδος''

     στο ''τόξο'' του μυθικού Τρωαδίτη

     του Φρύγα βοσκού

     με τα τεράστια έξυπνα μάτια

     και τις ξανθές μπούκλες

     από τις ολόχρυσες αμμουδιές,με τα αιωνόβια βότσαλα

     από τον ομφαλό

     της Άσπρης θάλασσας

     που βάφονται με ιώδιο

     του Ομήρου,

      στο Έπος του Έπους

      τα ιερά γράμματα

      από το θείο παραπέτασμα

     κάνοντας θυσίες οι κόρες και

     χορεύοντας άγουρους χορούς

     στις οάσεις

     των φυκιών του βυθού

     για τις αιώνιες νίκες Του

     των ύστερων χρόνων

     από δω και πέρα

     τις νίκες

     θα τις κάνομε μαζί

     Τον γνώρισε απ'το θάμπος

     με τους επτά Ήλιους

     τους ύφανε η Άνοιξη

     η δίσεκτη Άνοιξη

     της ισημερίας

     κόσμημα των ματιών μου

     θα τυφλωθώ

     στις τρυφερές γούρνες των μαργαριταριών

     της Ωγυγίας

     στο γέρμα της μέρας

     'Όταν

     κρυφοκοιτά

     παρασυρμένη και παραδομένη

     το ωχρό πρόσωπό Του

      το απόκοσμο

      που το γλείφουν τα χείλη της θάλασσας,ζηλεύουν

      τα μισάνοιχτα παρθένα δικά μου,

      που λάμπει

     το όμορφο,το θείο

     που ομορφότερο δεν ''είδα''

     που ο ''πλάστης'' έπλασε

     βυθισμένο σε θεϊκό ύπνο,με

     τα μεγάλα μάτια,τα αμυγδαλωτά

     οι σιωπές των ματιών του

     μου γνέφουν

     με υπνωτίζουν,σφιχτοκλεισμένα

     όπως είναι,θέλω

     να θέλω ό,τι θέλεις

     να πάρω θάρρος,ναι μου λένε

     του δείχνω με το χέρι την καρδιά μου

     θα βάλω την καρδιά μου στη καρδιά σου

     να κοιμηθεί δίπλα της

     να σου κλέψει τα όνειρα

     Να σε αναπνέω αχόρταστη

     κι ανικανοποίητη

     να αναπνέω το εφήμερο

     με όρους αθανασίας

     μια φυλακή

     θέλω

    μόνο αυτή τη γλώσσα ξέρω

    τη γλώσσα της καρδιάς

    τη μόνη αληθινή

     αγνό θάρρος πάρε,σκέψου

    το θάρρος

    φέρνει αθανασία

     να φιλήσω τις σιωπές σου θέλω

     για λίγο μισάνοιξαν τα βλέφαρα

     με κοίταξαν οι κόρες

     από τις γρίλιες

     το φως του

     το φως της ελπίδας,μάνα μου λένε

     αν σου πουν ότι θα φύγω

     μην το πιστέψεις,ναι μάνα

     έρημα τα πάθη

     έρημο και το μυαλό

     πώς να στο πω

     δακρύζω

     η αγκαλιά μου στεγνή

     θα του δώσω

     την αγκαλιά μου

     η αγκαλιά

     της ξενητειάς

     είναι η πιο μεγάλη

     θα σταυρώσω

     το προσφορό μου

     να ποτίσει

     τους φλογανθούς

     Μάνα μου χτένισέ με

    κάνε μου πλεξούδες

    καλύτερα  λες

    ξέπλεκα

    να του αρέσω θέλω

    πες μου

    ποιό φόρεμα να βάλω,

     αυτό 

     με τις άσπρες γάζες

     τις λεπτές

     τις διάφανες

     χρόνια τις περίμενα

     από τον ουρανό

     ταξίδεψαν

     με το σύννεφο παρέα

     με τα άλλα σύννεφα

     τα ταξιδεμένα

     τα πολύπαθα

     ατέλειωτα μερόνυχτα

     τις ύφαινα

     στον αργαλειό

     να στολίσω

     το τρίγωνο του άνθους

     το ανέγγιχτο

     το σπλαχνικό

     το αμάθητο

     το φανταστικό

     το φύλαξα γι'Αυτόν

     είναι αφόρετο,δεν μπορεί

     θα με ερωτευτεί,έτσι

     με τα λυτά μαλλιά

     να τα ανεμίζει

     το θαλασσινό αεράκι

     που θα φέρει

     την αλλαγή των κανόνων

     αύριο θα είναι

     μια άλλη μέρα

     για κείνον ομορφαίνω

     κόρη μου

     γίνου όμορφη

     γίνου ακόμη πιο όμαρφη

     με κοίταξε σαγηνευτικά

     η καρδιά μου σταμάτησε

     για μια στιγμή τα μάτια μας συναντήθηκαν

     τα μάτια μου

     αναπνέουν

     το βλέμμα σου,τί

     δώρο κι αυτό,ήθελα

     να χαθώ

     μέσα σ'αυτά τα μάτια

     βλέπω μέσα τους την εικόνα μου

      δώρισέ μου την εικόνα

     αυτή την εικόνα

     θα την κρατήσω για πάντα σε όλη μου τη ζωή,είπα,ναι

     πόσο όμορφη γίνομαι

     όταν καθρεπτίζομαι

     στα μάτια σου

     δεν θα τη λησμονήσω ποτέ

     αυτή την εικόνα,

     θα τη ζωγραφίσω

     πάνω στο σώμα μου,μετά

     γαλήνεψαν

     και έκλεισαν ερωτικά

     με την ευχαρίστηση ζωγραφισμένη

     στα δυο λακκάκια που είχε στα μάγουλα

     θα βάλω το ωραίο κεφάλι σου

     στη δακτυλήθρα του αφαλού μου

     για να κάνεις ακόμη γλυκύτερο τον ύπνο σου

     να σε κοιτάζω

     μέχρι να ξυπνήσεις

      Είναι

     ο ταξιδευτής του Πόντου

     ο θαλασσοδαρμένος κουρσάρος

     ο ήρωας των ταξιδιών

     με τα θαλασσοπούλια να φωνάζουν το όνομά του

      γράφοντας την ιστορία του

     ο ατίθασος Μάγος

     που φέρνει την αρρενωπή μορφή

     της μανιασμένης φουρτούνας

     ναυαγός

     από τον κατακλυσμό,του Θεού του Νερού

     που φέρνει τα αφροδίσια άνθη

     κωπηλατώντας

     και παλεύοντας

     το αφρισμένο κι ανελέητο κύμα,

     στο αριστερό χέρι κρατάει

     ένα κουπί

     το κουπί της Νίκης

     που άλλαξε τις συνήθειες

     που άλλαξε

      τις τετριμμένες θέσεις

      στη σκακιέρα

     άλιωτο σίδερο

     λυτρωτική παλιρροϊκή κάψα

     που κάνει τις μνήμες

     να μυρίζουν το ''Θυμό''

     και τον βαρβάτο ίδρω

     του ξαναμμένου θαλασσοπόρου

     του ντυμένου με την λιωμένη πολιορκία

     γεμάτη παράσημα

     θαλασσινής σκουριάς

     από τη λεηλασία

     ο πορθητής μύθος

     ο ήρωάς μου

     ο '' Άγνωστος Θεός''

     της αρχαίας Γραφής

     ο κυρίαρχος του πεπρωμένου

     ο πεφωτισμένος,που

     γεννά κόσμους

     μέσα σε άλλους

     κόσμους

     Χρόνια σε περίμενα

     σε περίμενα

     κι έλεγα,θα έρθει

     θα έρθει από τη θάλασσα

     θα έρθει

    απ'το Νότο

     θα τον φέρουν οι προσευχές μου

     που σε ζητούσα τόσο πολύ

     Στο ζήτησα

     στο όνειρό μου στο ζήτησα

     στο παραμιλητό μου

     αθέατο θαύμα

     και σ'αγαπούσα,

     όλους τους Θεούς τους αγαπώ

     αλλά διάλεξα εσένα

     γιατί σ'αγαπώ από Πριν

     σ'αγαπώ

     εκ γενετής,μ'αυτό

     το ανομολόγητο γλυκό πάθος

     για να στα δώσω όλα,

     δεν θα κρατήσω τίποτα

     θα σου δώσω

     το έσχατο ρόδο

     με τα βελούδινα πέταλα

     όλα τα ''ολάνθιστα''

     πέταλα της καρδιάς μου

     να τα ραντίσεις

     με τον εύφορο

     καρπό σου

     τον φέρων εαυτόν

     τον άνω,

     τον υπεράνω

     τον υγρό και γυμνό

     που στάζει παραπάνω άγιο

     άγιο συνουσιακό

     τη νύχτα

     να ολοκληρώσεις τα μύρα μου

     να ολοκληρωθώ

     δοξαστικόν σπέρμα του καθαρμού

     κίτρινη φλόγα

     μόνο με σένα,να ολοκληρωθώ

     από το πυρακτωμένο καμίνι

     που καίει τα σωθικά

     της παθιασμένης ζωής μου

     δεν ήταν όνειρο

     να είσαι Εσύ

     να ήρθες για μένα,ήρθες

     από την ''Αρχή του Όντος'',γιατί

     το όχι Σου

     στο ναι μου, δεν είναι ευθύνη,γιατί

   ''το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον''

     ήρθες

     από

     την Αρχαία γη

     να καταργήσεις

     τα ήθη και τα έθιμα

     και να αλλάξεις τον κόσμο

     που σου παρέδωσαν

     να λεηλατήσεις

     τη προπατορική γη

     τη περιούσια γη,για να γεννηθεί

     μια νέα

     άπ'τις μέρες του μέλλοντός μας

     να βλαστίσει

     μια καινούργια ρίζα

     έχεις μια ρίζα στην καρδιά

     που έχει μια αγάπη

     που δεν τελειώνει

      για τον έρωτα

      Αυτό

     η σκέψη του έρωτα

     αγαπά τις ιδέες

     γεννιέται με αυτές

     για να τις ανατρέψει

      στον επόμενο τόνο

      Θεοί και άνθρωποι

      φοβούνται

      τη σκέψη γιατί

      είναι ανατρεπτική

      ανατρέπει

      τις συνήθειες αιώνων

      περιφρονεί

      την ''τάξη''

      των πραγμάτων

      αμφισβητεί

      τα πεπραγμένα

      αναρχική

      απέναντι στην αξουσία

      και τη διαπλεκόμενη

      σοφία

      ελεύθερη

      χωρίς περιορισμούς

      φωτίζει τον κόσμο

      Αψύ θαύμα

     ήρθες

     κόκκινο αντίδωρο

     του προγονικού μύθου

     η πυρωμένη αναπνοή

     μού χαράζει το δέρμα

     όταν στάζει το διονυσιακό ''ύψιστό'' Σου,και

     πλαντάει το μέσα μου

     στο πελώριο κύμα της κορυφαίας στιγμής

     μια μυσταγωγία του απείρου

     που είναι παντού και πουθενά

     ήρθες

     σε αναγγέλει η Άνοιξη

     χάιδεψέμε ν'ανθίσω

     στον ροζ

     αχαμνό σου καρπό 

     να εισχωρήσει στα σπλάχνα μου

     η αιχμή του δόρατος

     και να δέσει

     η μήτρα το καρπό

     άργησες

     δεν είχε τέλος

     αυτός

     ο ερχομός

     κλείσε την πόρτα

     του καιρού

     που αργεί

     που δε λέει πόσο με πονεί

     Ακούς

     ζήτησα τη σοφή φύση σου

     την ιερή και μεγαλοφυή

     στο ζήτησα

     στο ζήτησα το πνεύμα σου το Άγιο

     στο ζήτησα το πνεύμα σου το αθάνατο

     το ομοούσιο

     στο ζήτησα από δω

     και στον ουρανό

     και πάλι από την αρχή

     ήρθες να βρεις το ταίρι σου

     είμαι εγώ το ταίρι σου,

     είμαι ο έρωτας που δεν είχες

     ποτέ,όμως

     είναι ''γραφτό''

   ''Φοβού τους Δαναούς''

     πιο πολύ ''Αυτόν''

     φέρνει το ''Δώρο''

     το ''Δούρειο ίππο''

     θα δώσω

     στα σκληρά σου χέρια

     τα γκέμια μου

     ανέβα,ανέβα

     εδώ

     κάλπασέ με

     ηνίοχε

     άνοιξε

     τον κρατήρα

     του ηφαιστείου μου

     πάρε

     τις αμαρτωλές παραισθήσεις

     τα παραληρήματα

      διείσδυσε

      στα ήπατα

      να εκραγώ

     στο ρίγος

     της αχανούς ηδονίδας,άφησε

     μέσα μου

     τα μυστικά σου ύδατα

     Είμαι ανυπεράσπιστη

     δεν μπορώ

     δεν μπορώ τόσο να καρτερώ

     δεν μπορώ να δείξω εγκράτεια

     ο νυγμός με διαπερνά

     σβήνω και λιώνω σαν κερί

     είμαι δεμένη,από τα ''Μάγια''

     στον ''τόπο του μαρτυρίου''

     Λύσε με

     Και

     πριν ''Αυτός''

     ανοίξει τα μάτια

     πλησιάζει το εκθαμβωτικό υγρό του σώμα

     Σηκώνει το αέρινο ρούχο της

     το πλουμιστό

     δεν με νοιάζει

     ό,τι κι αν γίνει

     βγάζει το χτενάκι

     λύνει τα μεταξωτά μαλλιά

     και τα αναδεύει

     με τα άσπρα της χέρια

     να τον τυλίξω

     να τον αγγίξω,θέλει

     να τον αγγίξει,αλίμονο,ξέρει

     το άγγιγμα της ομορφιάς

     έχει την απεραντοσύνη του εφήμερου

     αυτή η ηδονή σε μεταμορφώνει

     στα πάντα και στο τίποτα

     είναι μια υφάλμυρη ηδονή

     της ιδιοτέλειας,αλλά

     και της ανιδιοτέλειας,ναι

     η Νέα Άνοιξη

     είναι καλά κρυμμένη

    σε χρόνο του μέλλοντος,όμως επιμένει 

     να τον αγγίξει γλυκά

     να του δώσει περίσσεια ζεστασιά

     από τα λεπτά χέρια της

     να τον σφικταγκαλιάσει,

     αγγίζει τα χείλη του

     το φιλί

     διψασμένο

     και υγρό

     ζητά στόμα

     χτενίζει τα μαλλιά του

     με τα δάκτυλά της

     Τον ξεντύνει

     να καθαρίσει το σώμα του

     να τον ξεπλύνει

     από τ' αλάτια

     μέσα στη πολύτιμη κρύπτη μου

     θα φυλάξω

     το αίμα των τραυμάτων σου

     βλέπει το φυλαχτό

     που του φόρεσε η μάνα του

     πάνω από την παλιά ουλή

     του θηρευτή των Κικόνων

     και εισπνέει τον '' Άντρα'',τον άτρωτο

     παραδομένη στο ''ευαίσθητο'',όμως

     σκληρό το κέρας

     φανερώνει

     τη κρυμμένη κορώνα

     τυλίγει με τα δάκτυλα

      τη διάρρυξη

      του χαλινού

      ακούει

     την καύτρα

     της εκσπερμάτισης

     τα χείλη τρέμουν

     ψελλίζουν ακατάληπτες λέξεις

     χωρείς μέσα μου

     στη ροζ

     υγρή σπηλιά μου

     διψασμένα  ρουφούν

     με τις ώρες

     από τα ανθόφαλλα

     τους κόκκους της άμμου

     πιο λαίμαργα,όλο και

     πιο λαίμαργα

     οι σιελογόνοι αλυχτούν

     η γλώσσα κολλημένη στο σημείο εκείνο

     μετρά τους σφυγμούς του το στόμα

     η υγρασία Του

     γεμίζει

     το άνυδρο στόμα

     αναμένο κάρβουνο

     βραχνή η φωνή να βγαίνει

     γυμνοί οι αναστεναγμοί

     ξεψυχά με τη γεύση στα μηνίγγια

     Βγάζει το ρούχο της

     γυμνή

     όπως τη γέννησε η μάνα της,φανερώνεται

     το ηλιόλουστο

      κόκκινο κορμί

     το μεταξένιο κορμί,φανερώνονται

     τα βουβά άνθη του λωτού

     όλοι οι κρυμμένοι θησαυροί 

     του μυθεύματος,άνω και κάτω

    ''πλούσια τα ελέη''

     απροκάλυπτος αισθησιασμός

     που προκαλεί τη φαντασία

     θέλει να αισθανθεί

     την οσμή της ζεστής σάρκας

     θέλει να σμίξει

     τη θεόγυμνη ερωτική αλήθεια

     την αναμάρτητη

     με το άπειρο

     το ζυμωμένο από το παρελθόν

     Θέλει

     να του δώσει

     τα φλογερά νιάτα

     να του δώσει

     να πιάσει

     όλα τα άπιαστα

     να του δώσει το στήθος

     να το μαλάξει

     να του δώσει τις πρησμένες ρώγες

     του αχόρταστου 

     κύκλου

     τις λιόκαφτες

     να θηλάσει το γάλα το πεινασμένο στόμα του

     το αρσενικό

     αδημονεί να του δώσει

     το ''Μήλο''

      να δαγκώσει το μήλο

     το μεθυστικό Μήλο

     το προπατορικό Μήλο,Της

     υγρής πηγής

     το''παρθένο''

     Ναι,

     να το δώσω

     να συλληθεί

     το ασάρκωτο

     να γράψει πάνω του

     όλη την ιστορία μας

     Θεέ μου δεν αντέχω

     κράτησέ με

     μου ξεπερνάει το συναίσθημα

     η αβυσσαλέα χαύνωση

     του εφηβαίου

     δως μου άφεση

     ο Θεός να με συγχωρέσει,για το

    ''τί μέλει γενέσθαι''

      ζητώ παράταση στην άφεση

     Μετά Τον λούζει

     με θωπευτικό ροδόνερο

     και ''καθαρίζει''αχόρταγα

     με τις χούφτες της το στυφό κορμί Του

     το κορμί της χλωμής αντανάκλασης

     το κορμί που καίει από τον πυρετό του πολέμου

     παράφορο σώμα

      σε όλες μου τις ζωές

      θα σε βαπτίζω

      με την υγρασία της Αφροδίτης

      γιατί αυτή η γλώσσα

      η γλώσσα του έρωτα

      η γλώσσα της πρώτης επαφής

      η γλώσσα του σώματος

      που ταξιδεύει

      και διαβάζει τα πάντα

      μέχρι τέλους

      είναι η πιο παλιά

      από τη δημιουργία του κόσμου,κι

     αυτά τα πόδια θα τα σκουπίσω με τα μαλλιά μου,δούλη σου

     θα σου φέρω σανδάλια

     αλείφει το σώμα του

     αλείφει τις πληγές

     τα μακριά μαλλιά και τα γένια του

     τα χείλια του

     τα μελανά

     με ευωδιαστό λάδι

     για να τα γλυκάνει

     αναπνέει τα μυρωμένα μαλλιά

     θα σε ντύσω με την επιδερμίδα μου

     που είναι ό,τι πιο πολύτιμο ρούχο έχω

     και τον ντύνει με τα μετάξια της

     στο πέτρινο πεζούλι,

     στο πλεκτό χαλί για να μη κρυώνει

     να ζεσταθεί πάνω στους λευκούς ώμους της

     και να αγαλλιάσει το σώμα Του

     Γείρε να ξαποστάσεις

     άγγιγμα ονειρικό της ψυχής

     ένωση λατρευτική

     ένωση λατρευτική ''προσευχής''

     με ηδονικά φιλιά

     μυρωμένα γιασεμιά

     φιλιά της πολύχρωμης πεταλούδας,με αναφιλητά

     που δεν θέλει να πεθάνει νέα

     που δεν θέλει να σιγήσει

      που δεν θέλει να πετάξει

      στεφάνι στη μνήμη Του

     να ανάβει το καντήλι

      και να κρυφτεί στην ανάμνηση

     που δεν θέλει να την τυφλώσει η ''αμαρτία''

     που ο Θεός θα συγχωρούσε,

     Μνήμη

     που δεν θα πέθαινε ποτέ

    παγιδευμένη στη θύμηση,

    της ανυπόφορης σιωπής

    της Μεγάλης προσμονής

    της απεγνωσμένης προσμονής

     προσμονή,στη

     προσμονή

     στην ανυπαρξία της γραμμής του ορίζοντα

     στον έβδομο παράλληλο

      Που

      την αναζητά,για να πετάξει

      αφήνει το σώμα,

      να πετάξει η ψυχή,ναι

      να πετάξει

      ας πετάξει

      η ψυχή με τα φτερά της ελευθερίας

      Ίκαρε ακούω το Δαίδαλο

      πίσω από τη γραμμή,

      στη γραμμή των ονείρων

      αναζητά

      ένα μικρό άσπρο πανί,ναι

      μισοσκισμένο το πανί

      μελώνει το πανί την ψυχή,το άψυχο πανί

      θα το κάνω έμψυχο

      και μπάζει νερά,ναι λες

      που όσο ζυγώνει

      μεγαλώνει

      σιγά,σιγά

      έρχεται στην ακτή,ξέρει,το θαύμα της ζωής,είναι η ίδια η ζωή

      λίγο πριν

      από το φως της μέρας που αχνοφέγγει

      λίγο πριν βγει ο ήλιος

     αφήνει τα εύθραυστα

     βιαστικά φτερά

      μη και της καούν

      και πεθάνει το όνειρο

      το μυστικό,το αναζητά

      ως τα πέρατα της νοσταλγίας

      της πορφυρόχρωμης γραμμής

      της Δύσης

      που το απέραντο γαλάζιο

      ξεπλύνουν τα δάκρυα,και

      μπλεδίζει ιριδίζοντας απόκοσμα,όμως

      επί ματαίω

      φαντάζει τόσο μακρινό,και

      όλο ξεμακραίνει

      αχνοχάνεται,μαζί και

      η μορφή Του η χαμένη

      ούτε ένα ίχνος

      ξανά γυρίζει η ψυχή

      στο σώμα του πάθους,στη μνήμη

      της ανάμνησης

     των ενθυμίων

      Μνήμη

      του απωθημένου ''καρπού'' Του

      του αφόρητου βάρους της ζήλιας

      του μισεμού

      που οδηγεί στην παραίσθηση

     η στυφή μοναξιά της εγκατάλειψης,

     το πίστεψα

     η αμετανόητη

     και εξομολογούμαι

     και μεταλαμβάνω τα ψίχουλα

     που άφησε στ'αστέρια,όμως

     του θυμού και της οργής

     ακολουθεί

     ο παράφορος έρωτας

     Μνήμη

     του γυρισμού της απουσίας

     της απουσίας,της απουσίας

     που φέρει παρουσία

     που αιμορραγεί

     που στροβιλίζεται

     και ζαλίζει το νου,μνήμη

     του αθεράπευτου πόνου,του πόνου

     του χωρισμού

     του αναπόφευκτου αποχωρισμού

     Μνήμη

     από τις ανεκπλήρωτες προσευχές

     Μνήμη

     του ασίγαστου ερωτικού πάθους που την ακολουθεί,

     και την τυραννεί,είναι

     η μυρωδιά του ιδρώτα και η γεύση από γλυκόπικρο σταφύλι το φιλί του Οδυσσέα,

     φιλί στα χείλη της ψυχής

     γεύση μεθυστικής χαράς

     που τρέχει στάλα,στάλα από τα μαλλιά και ριγάει τα ωραία στήθη με τις άγουρες ρώγες

     ως το ''απέραντο''

     και γίνεται αλάτι στην ανοιχτή πληγή

     που την κάνει να αγναντεύει μελαγχολικά την ''επιστροφή''

     του ''Κανένα''

     και αλαφιασμένη

     να τον αναζητά στο λιόγερμα για ένα ακόμα ατέλειωτο φιλί στα ακύμαντα κύματα,που αργοφαίνεται ένα πανί,

    και χάνεται

    να είναι το πανί

    της επιστροφής

    να είναι το δικό της πανί,

    το πανί που ανεμίζει

    το πανί από τα προικιά Της

    που υφαίνει το παράπονο

    που υφαίνει

    τα δάκρυα του καημού

    το πιο αγαπημένο

    το ολοπόρφυρο

    που στραφταλίζει στο σούρουπο

    Θα ανοίξω ένα παράθυρο στον ουρανό

    για να βλέπω τη θάλασσα

    μέρα νύχτα

    που θα Τον φέρει πίσω

    που η δροσερή αυγή της μνήμης

    θα φέρει τη γαλήνη,το πανί που

    κέντησε με τη χρυσή κλωστή του πόθου της Μήτρας που στάζει το ζεστό ιδρωμένο σπέρμα Του,

    του παράνομου πόθου

    που αφήνει σημάδι η αλμύρα του κορμιού

    όταν ''σμίγει'' με το ολόγυμνο ''σώμα''

    και τα δύο

    γίνονται ένα,

    για πρώτη φορά

    όταν του παραδίδει το άγνωστο ''μυθικό''

    όταν όλα τα σπλάχνα

    γίνονται από την περιδίνιση ένα σπλάχνο

    όταν τα μαξιλάρια διογκώνουν τις άγριες ορμές

    τότε σπαρταράει,

    κάθιδρη

    και ριγούν τα σωθικά της

    και λιγοθυμά,

    από τον ανασασμό

    που καίει,όταν

    βυθίζεται στα κατάβαθα της απόλυτης ηδονής,πέρα από την ηδονή της ''γέννας''

    στα απόκρυφα σπλάχνα των παρθενικών μηρών

    και αφήνεται να βυθιστεί στον ωκεανό των αλλεπάλληλων αγέννητων οργασμών

    έως τα ''ύστατα''

    χίλιες φορές

    ''απάρθενη''

    που δεν τελειώνει

    η αβάσταχτη κορύφωση,

    κορύφωση λυτρωτική

    που την πληγώνει,για

    να μη ''σαλέψει''το μυαλό,και ''πνιγεί '' Μέσα Της,ο ''Κανένας'' που χάθηκε

    είναι το πανί

    που γυρίζει στη μνήμη

    που αρμενίζει,άλλοτε με του ''Νόστου'' το ξόμπλι,κι

    άλλοτε με το ξόμπλι του ''Λωτού''

    και ξαγρυπνά στο προσκεφάλι του και σπαράζει με τα ματόκλαδα κλαμένα,

    να τα καίει το αλάτι,γιατί

    η έλλειψή Του την πονεί

    και αναπολεί τα φιλιά που δεν έδωσε

    όταν νυχτώνει και στρώνει το σεντόνι

    για να πλαγιάσει

    η νύχτα

    μια ζωή ολόκληρη

    να κοιμηθεί στον ύπνο του

    η γυμνή ψυχή της

    άβυσσος η ψυχή

    στο άδειο δωμάτιο

    που η παρουσία Του είναι ολοζώντανη

    και το άρωμά του πλανιέται παντού

    και συντροφεύει την αγρύπνια της

    ακοίμητη φλόγα είναι

    όταν στριφογυρίζει στο κρεβάτι,και

    αγκαλιάζει τα μουσκεμένα

    από τα δάκρυα μαξιλάρια

    με τη νύχτα να είναι αμίλητη,όμως

    ενθυμούνται τα χείλη και το δέρμα

    τα φλογερά θραύμαστα

    της σάρκας

     πάνω στα ξέστρωτα στρώματα

     παθιασμένα και ωμά

     προσπαθεί να μαντέψει

     Γράφει,αφού διαλέξει

     πρώτα το χαρτί

     να αιχμαλωτίσει τις σκέψεις

     δένει βελονιά,βελονιά

     τους καημούς

      το στάζει

      με τα δάκρυα του πόνου

      το ομορφοστολίζει

      με χρώματα πλουμιστά

      το κρατά για λίγο

      στον κόρφο της

     χάρτινος θησαυρός

     με όλα τα κρυμμένα μυστικά

     και τις κρυφές ελπίδες

     γράφει σε χαρτάκια ευχές

     καρφιτσώνει τις καρδούλες

     και τις σκορπίζει στον αέρα,μήπως

    και της βγουν,μήπως

    κάνω λάθος

    από την αμφιβολία της απουσίας

    Η νύχτα  δεν επιτρέπει τη μοναξιά

    για μια στιγμή σε άκουσα

    άκουσα τα βαριά βήματά σου

    που περπάταγες μέσα στη νύχτα,τί ωραία

    φέρνουν τους ύμνους της νύχτας

    είδες τα δάκρυά μου

    που μουσκεύουν

    τον πόνο,

    στον ουρανό

    μέσα στα χλωμά σύννεφα

    έκλαιγα όλη τη νύχτα,όχι

     δεν θέλω

     να τα πάρει η βροχή

     και σβήσει τα βήματα

    της παρουσίας,λες

    να με ξυπνάει το ίδιο λάθος

    της αυταπάτης

    είμαι εδώ,

    είπες

    με

    την ανυπόφορη

    θαυμάσια γλώσσα

    σε άκουγα που έκλαιγες

    με αναφιλητά

    βελούδινης λύπης

    και δεν ήμουν κοντά σου είπες

    ήρθα να πιω τις σταγόνες

    από τα δάκρυα

    να ξεδιψάσω

    είπες

    μη κλαις αγαπημένη μου,με είδες

    σου φώναζα

    θέλω να σου τα πω

    όλα

    ήθελα αγάπη

    άκουσα την αύρα σου την θαλασσινή

    σε άκουσα που ήρθες

    είχα στείλει

     στις μυστικές σπηλιές

     του φεγγαριού

     την καρδιά μου

     να σου φωτίζει το δρόμο

    ο ίσκιος σου με σκεπάζει

    υπάρχεις

    δεν είσαι μια υποψία

     μια σκιά της μοναξιάς μου

     ήθελα έναν άνθρωπο

     Τον ''Κανένα'' ήθελα

     ριγώ

    με άκουσες

    που σε καρτερούσα

    για να μερέψεις την αθεράπευτη πληγή

    σε περίμενα

    γιατί άργησες

    ήρθες,που κοιμάμαι μοναχή

    θέλω να αργήσει να ξημερώσει γιατι

    το χάραμα δακρύζει

    η ψυχή

    δώσε μου όλη τη νύχτα,θέλω

    να κοιμίσω τα φαντάσματα

    ξενυχτώ,

    φιλώ το ειδύλλιο

    τη νύχτα αυτή

    θέλω αυτό το φως,της νύχτας

    πολύ,πιο πολύ

     ήρθες στο  βουρκωμένο σεντόνι μου

     να πάρεις τον ίδρω μου

    ήρθες απόψε που με βαραίνουν

    τα Πάθη των Παθών

     στεφανωμένος

     με τη νυχτερινή δροσιά

     φοράς τα ωραία ρούχα

     τα ρούχα τα δικά μου

     που σου έδωσα,όταν έφευγες

     ήρθες άντρα μυρωμένε

     της καυτής ορέξεως

     ήρθες από το ακρογιάλι των Μουσών,αυτή

     τη ζηλιάρα νύχτα

     σου έστειλα κρυφά τη ψυχή μου

     στους κάβους

     να σε προλάβει

     πριν το σιωπητήριο

     η εικόνα σου λάμπει σαν φως,φως που

     διώχνει τη θαμπάδα του βυθού μου,διώχνει

     τον αγιάτρευτο πόνο,φως

    σαν φως

    αόρατο,να το αγγίξω

    που καίει τη σάρκα

    φως προμηθεϊκό

     να το ψηλαφίσω

      με τις παλάμες μου

     να ξέρεις

     αν δεν με αγαπάς

     στερούμαι

    αυτό το φως

    νιώθω το βλέμμα σου να με χαϊδεύει

    θυμάμαι τα βλέφαρα τα μελανά

    της ''πρώτης στιγμής'',νικά

    το βλέμμα σου,νικά τη νύχτα

     την άδεια νύχτα,πόσο αδειανή πια

     νικά το φόβο της νύκτας,το φόβο

     της νύχτας μέσα στη νύχτα,νικά

     τη σκοτεινιά της ερημίας

     που πάει να κουρνιάσει

     το μισό φεγγάρι

      το άλλο

     το σκοτεινό

    το χαμόγελό σου

    που αόρατα χέρια

    έπλασαν

    έχει όλα τα χρώματα

    νιώθω την τρυφερή αναπνοή σου

    στα αναμμένα μάγουλα

    έχει όλες τις μουσικές του κόσμου

     νιώθω τον ιδρώτα σου στο δέρμα μου

     με λούζει αυτός

     ο ιδρώτας σου

     είναι το ρούχο

     του παράδεισου της Αφροδίτης

     νιώθω

     την υγρή φωνή σου

     να μου ψυθιρίζει τους μύθους σου

     σε νιώθω μέσα στα ανοιχτά αποχαυνωμένα σκέλια μου

     νιώθω την άρμη σου

     μέσα στο '' Άγιο Δισκοπότηρο'' της μήτρας μου

     νιώθω να θηλάζεις

     το γάλα μου

     το νυχτερινό

     άκουσες τους αναστεναγμούς,άκουσες

     που σε έψαχνα,είσαι

     μέσα Μου

     και με ψάχνεις

     δεν είσαι στην ανυπαρξία

     απλώνει την αγκαλιά

     σε όλα που αγαπά

     τον ίδρω του

     την ανάσα του

     τις ευωδίες

     τα μάτια γαλάζιες χάντρες,το χαμόγελο

     τα φιλιά,τη χαρά του καημού,όλα

     και πάνω απ'όλα τον έρωτα,μετά

     απλώνει τα υγρά

     φρεσκοπλυμένα εσώρουχά Του

     βάζει τα χέρια της μέσα σ'αυτά

     και τα αγκαλιάζει τρυφερά

     να παίρνουν το σχήμα του κορμιού Του

     να κρατούν τη μορφή του

     να μη φύγει

     να είναι Εκεί

     ''Ξέρει'' η αφή του έρωτα

      ξεχνά το χρόνο

     και η αναπνοή της βαθιά στα ρούχα

     να της ψιθυρίζει μέχρι το ξημέρωμα,μετά

     θα τα απλώσει στον ήλιο να τα κοιτάζει

     μέχρι να στεγνώσουν

     και το μπλε πουκάμισο

     που στάζει θάλασσα,μπρούμητα

     πάνω Του

     να κολυμπά στη χυμάδα Του

     που μοσχομυρίζει η μυρωδιά του,και μετά

     πλάι της,

     τα ατσαλάκωτα σεντόνια

     στο άδειο στρώμα

     να τυλιχθεί

     με τα μαλλιά της

     να ζεστάνει

     το σώμα

     να κρυφτεί

     να κρύψει τη ζωή της

     όταν λείπει Αυτός

     Μου λείπεις

     Μη λείπεις

     κρύβει την πίκρα της

     μέσα σ'αυτά τα πολύτιμα

     που θα τη συντροφεύουν

     τις ατέλειωτες νύχτες

     τις άδειες νύχτες

     τις απρόσκλητες νύχτες

     που στεγνώνουν την αγκαλιά

     πιο πολύ τις νύχτες της θυσίας

    ''καίγεται'',να καώ Μάνα μου,σαν τη Σεμέλη του Δία

     δεν θα τη συγχωρέσω ποτέ,μα ποτέ την Ήρα

     νόημα δεν βρίσκω

     ζητώ

     έκκληση των Θεών

     ζητώ ''Θεοδικία''

     γιατί τη νύχτα φωνάζει ο έρωτας,

     είναι ο μόνος

     που δεν είναι μόνος

     Ο εαυτόν φέρων

     σε γυμνή διαφάνεια

     με τόσα χρώματα...

     Γιατί

     τη νύχτα αγαπάει ο έρωτας

     τη νύχτα θωπεύει ο έρωτας

     τη νύχτα σαλεύει το μυαλό

     δεν έχει έλεος

     δεν έχει γιατρειά

     δεν έχει όρια

    φοβούμαι

    αλλά μ'αρέσει

    όλο και πιο πολύ

    με συναρπάζει αυτός ο φόβος

    αυτό το φαντασμαγορικό ψέμα

    ο δαίμων

     ο άρχων του σκότους

     μια κόλαση

     ανάμεσα στα λολούδια

     ανατρέπει την ''πίστη''

     επιβάλλει την ''απιστία''

     άτρωτος

     όσο διαρκεί ένα θαύμα.όμως

    ''στώμεν καλώς

     στώμεν μετά φόβου

     Άγιος,άγιος,άγιος

     κύριος Σαβαώθ

     πλήρης ο ουρανός.....''

     με πολύ πόνο

     και τί θα ήταν, χωρίς πόνο

     ''Αλί και τρισαλί''

     ο τύραννος,όμως

      ο ιερός και σωτήρ

     δίνει φως στο αόρατο

     δεν τον βλέπεις

     Αυτός σε βλέπει

     δεν αρχίζει ποτέ γιατί

     δεν έχει αρχή

     έχει χώρο,χωρίς χώρο

     αυτό το θείο δώρο στους ανθρώπους,ο έρωτας

     σε πρώτο χρόνο είναι αθάνατος

     υπερβατικός

    υπέρλογος

     αείζωος

     τελευταία ευκαιρία των θνητών

     για την αθανασία της ύπαρξης

     σε δεύτερο χρόνο γίνεται θνητός

     άδεια η πραγματικότητα

     ένα άδειο ρούχο

     ''κρεμασμένο''

     είναι πράξη των θεών, το μάννα εξ'ουρανού,κατ΄αρχήν

     χωρίς την εύνοιά Τους

     χαριστική δικαιοπραξία

     τέλος

     πανηγυρική δικαιοπραξία

     που μεταδίδεται στη θνητή υπόσταση

     είναι εδώ κι όχι στον ουρανό

     στη Δευτέρα Παρουσία

     ο παράδεισος είναι εδώ,

     που αγάπησα

     Ο έρωτας

     Ο Ένας

     που

     Σε απαιτεί,πρώτος στο κυνήγι

     και σε επαιτεί

     ύστερα να κλείνει τα μάτια

     και να συναντά στις αναμνήσεις,έλα μνήμη

     να συναντήσω θέλω

     το μοναδικό,τον

     οδηγό της ερωτικής σοφίας

     το ''Γητευτή'' του λογισμού

     στο θαλασσί ακρογιάλι

     στα υγραμένα βότσαλα

     για στρώμα

    με προσκέφαλο το κύμα

    να με αγγίζει

    ερωτικά

    να νιώσω

    το σφυγμό των χεριών του

    βάζοντας τις χρυσαφένιες πλεξούδες,της φλογερής νιότης πάνω στα χνάρια που άφησε στην άμμο

    χαράζοντας τα τελευταία Του λόγια

    να αποκοιμιέται και να ονειρεύεται

    κοιμήσου,

    κοιμήσου

    μείνε κοντά μου

    μείνε κοντά μου,έστω για λίγο

    να σε διαλέξουν τα όνειρά μου

    να μη ξημερώσει και χαθούν

    να ονειρεύεται

    τις στιγμές

    τις τόσο μακριά

    αλλά και τις τόσο κοντά

    το άγγιγμά Του

    που σε αναστατώνει

    όταν βάζει το χέρι Του

    στα ολόγυμνα ''αόρατα''

    κάτω από τα μαβιά βελούδα που φορά,πόσο μου αρέσει όταν ντύνομαι τα γιορτινά ρούχα

     που βρέχουν μετάξι

     και ανοίγουν

    για να φανεί

    η άταχτη σαγήνη

    της ήβης

    κάτω από το κυριακάτικο τραπέζι των αναμμένων κεριών

    κι αυτό το βλέμμα του πυρετού

    κι αυτά τα μάτια

    που καθρεφτίζομαι μέσα τους

    και βλέπω την ομαρφιά μας,δεν τα μπορώ

    μου τυφλώνουν τη σκέψη

    τα ολοφώτεινα θαλασσιά μάτια

    που φωτίζουν όλο τον κόσμο

    κι εμένα μαζί

    πώς με κοιτούν

    είναι βαθιά μέσα μου

    με το φεγγάρι των ρόδων στην πανσέληνο

    το στρωμένο

    με τα πιο κόκκινα τριαντάφυλλα

    της αγνότητας

    της ομορφιάς

    και του έρωτα,ακριβά

    δώρα Του

   της αποπλάνησης

   από τα χέρια του

   όλα για μένα,νομίζω

   ότι βρίσκομαι σε ''σβέση φλόγας'',όμως

  ''φυλάξου από τ' αγκάθια''

    θα σου τρυπήσουν τα δάκτυλα

   το ήξερες

   πόσο πολύ

   μου αρέσουν

   όλα είναι τόσο ωραία,

   που δεν τελειώνουν

   τα λόγια Του

   τα όμορφα,τα λάγνα

   με το μαγικό ψέμα

    που ποτέ πριν δεν άκουσα

    που ποτέ δεν ξέχασα

    στην αθώα ζωή μου

    που τα θέλω κι ας λένε ψέματα

    πες μου κι άλλα ψέματα

    τα ψέματα ζητώ

    με τις χίλιες

    αλήθειες

    τα γεμάτα πυρκαγιά

    που πάνε κατευθείαν στην καρδιά

    μέσα στην καρδιά βαθιά,έτσι

    ψιθυριστά να με παρηγορούν

    και τις υποσχέσεις

    που σε ξελογιάζουν,και

    μου κάνουν

    όλα τα χατίρια

    Άσε τα Σοφά λόγια

    τα τετριμμένα

    ''Μηδέν άγαν''

   ''Μέτρον άριστον''

    το μυστικόν ''Γνώθι Σαυτόν''

    βαρέθηκα να ''φιλώ''

    τα ρητά της θεωρίας

    εντός

   ''των καθηκόντων'' των σοφών

    αυτά τα ανέφικτα

    θα τα αφήσω για άλλους

    αυτά τα μυθιστορήματα

    τα πεζά

    τα στεγνά

    τα κηρύγματα

     τους κανόνες,αλήθεια

     πόση άρνηση

     φέρουν οι αυθεντίες

     Μη μου βάζεις ''τιμωρία''

     μ'αυτές τις βαρετές ''ομιλίες''

     μπροστά από

    τα μνημεία των πεσόντων

    να ζητώ αυτόγραφα

     Μη μου διαβάζεις τους ''Βίους των Αγίων''

    να βάζεις και τα ''δικά' Σου για να βάζω τα κλάματα,

    αυτά μας δίδαξαν,όχι

    δεν υπακούω στο παρελθόν

    γεννιόμαστε

    χωρίς να το θέλουμε

    και μας ''δωρίζουν''

    τις υποδείξεις

    την ισοπέδωση

    της ομοιομορφίας,όχι

    τα χέρια γεμάτα προσευχές

    τα θέλουμε άδεια,γιατί

    τίποτα δεν μας ανήκει

    θέλω τις άτακτες γραφές,δεν θέλω

    να φοβόμαστε τους Θεούς,λες

    να χρειαζόμαστε τους Θεούς

    για να είμαστε ''άνθρωποι''

     οι Θεοί δεν μας έπλασαν

     για να μιλούμε συνέχεια μαζί τους

     εμπιστευόμαστε κι εκτιμούμε,

     μιλούμε λίγο

     όλα τα καταλαβαίνουν

     μόνοι μας ξεπερνούμε τις δυσκολίες

     δεν μπορεί

     η κάθε ευχαρίστησή μας

    να είναι αμαρτία,δεν θέλω

    το προσχεδιασμένο μέλλον

     που οι άλλοι επιβάλλουν,

     οι άνθρωποι ''βλέπουν''

     αυτό που τους έμαθαν

     να βλέπουν,''ματαιότης''

     την άρνηση θέλω

     που φέρνει ελευθερία,δεν θέλω

    τα αγάλματα

    έτσι ακίνητα

    καθώς είναι

    που μας κουνούν το χέρι

    και καταπιέζουν

    τα όνειρά μας

    που τα έχουν σκεφτεί,όλα

    για μας

    με φοβίζουν αυτοί

   που τα έχουν σκεφεί όλα

    και μας διαβάζουν

    το ίδιο βιβλίο

    διαβάζω και ξαναδιαβάζω

    τα ίδια και τα ίδια

    πηδώ τις σελίδες

     βαριέμαι

     το αύριο  θέλω

    ας μας αφήσουν,ήσυχους

    απ'αυτό,που δεν θέλει να πεθάνει,ναι

    είμαστε παιδιά τους

    να μας αγαπούν,όμως

     δεν τους ανήκουμε

     για να γίνουμε όπως αυτούς

     επιμένουν

    θέλουν την ομοιομορφία

    να μην διαφέρουμε μεταξύ μας

   να είμαστε ίδιοι κι απαράλαχτοι

   μια φωτοτυπία

   για να πάρουμε

   την έγκριση

   θα πάρουμε και βραβεία,αρκεί

   ''κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν''

     έχουμε τις δικές μας σκέψεις

     τις δικές μας ιδέες

     η ζωή προχωράει στο μέλλον

     οι σκέψεις τους είναι στο πριν

     ούτε που μπορούν να φανταστούν

     που θα κατοικήσουμε εμείς

     ούτε στα όνειρά τους

     ας μας αφήσουν να σκεφτούμε

     αυτό που μας λέει η καρδιά μας

    δεν θέλω το ειπωμένο

    με το ειπωμένο

    δεν θα τραγουδήσω τα τραγούδια μου 

    θέλω να ψάξω το δικό μου λουλούδι

    το χάραμα,θα περιμένω

     θα το βρω

     με την ενθρόνιση της Άνοιξης

     ανάμεσα στους ανθούς του

     κήπου των Εσπερίδων

     και τα χρώματα

     αυτά τα χρώματα

     που δεν είδες ποτέ,έλα

     να τα δούμε μαζί,που θέλουν

     να τα σβήσουν με το φόβο

    θέλω το αληθινό,το αληθινό

    της αθωότητάς μου

    να,αναστηθώ θέλω,όχι

    σε μια δειλή Άνοιξη

    να σταθείς σ'αυτό που σταματάει τη σκέψη

    που είναι πέρα από τα λόγια

    στη δύναμη της φαντασίας

    μια ανύψωση εσωτερική,πέρα και πάνω

    από την πάλαι ποτέ

    ανιαρή ''φόρμα''

    μια νοητή ανάληψη

    ''επί της γης''

    Η καρδιά μου

    επαναστατεί,θέλω

    να προσκυνήσω

    την Αντιγόνη

    πες μου το

    Μίλα

    τί έλεγε η Αντιγόνη,μίλα

  '' Έρως ανίκατε μάχαν

    Έρως,ος εν κτήμασι πίπτεις

    ος εν μαλακαίς παρειαίς

    νεάνιδος εννυχεύεις 

    Φοιτάς δ'υπερπόντιος εν

    τ'αγρονόμοις αυλαίς

     και σ'ουτ αθανάτων φύξιμος ουδείς

     ουθ'αμερίων σε γ'ανθρώπων

     ο δ'έχων μέμηνεν''

    άσε με να αποκοιμηθώ

    λουσμένη

    με τα αλμυρά μου δάκρυα

    να ονειρευτώ

    μη με ξυπνάς

    Σώπα,μην

    αφήνεις

    μισοτελειωμένη τη μνήμη

    άκου

    από το ξεκουμπωμένο πουκάμισο το καρδιοκτύπι,

    άκουσέ το

    από τα έτοιμα στήθη,που μυρίζουν θυμάρι

    άγγιξε το ''πάθος'' μου το υγρό

    γλύψε

    τους ολόγυμνους πυρανθούς

    με τα πεντάφυλλα χρώματα

    και γλύψε το ανθόγαλο της ψυχής μου

    ως την τελευταία στάλα

    να το πιεις,

    και να σβήσω

    γιατί φοβάσαι

    τα ξαναμμένα και φλογερά βλέμματα,και

    τις βραχνές θαλασσινές ανάσες Σου

    ανάσες της φωτιάς,που παίρνουν

    τις δικές μου ανάσες

    που χάνονται μέσα μου,γιατί να φύγεις

    να πας εκεί,που σε περιμένουν,αφού

    δεν ανήκεις πουθενά

    για μένα γεννήθηκες

    Είσαι δικός μου

    θα είσαι για πάντα δικός μου

    πέρα απ'όλα

    τα επίγηα

    ''τελεία και παύλα''

    Είναι ένα τίποτα το''τέλος''

    είναι μία αντιγραφή

    της παντοτινής επανάληψης

    Που την κάνουν όλοι

    από καταβολής κόσμου

    όλοι θέλουν την ''Ιθάκη''

    το τέλος του προορισμού

    εκατομμύρια φορές τα ίδια και τα ίδια

    γιατί δεν θέλεις να ''αλλάξεις'',Εσύ

    που άλλαξες τον Κόσμο όλο

    δεν θα αλλάξεις την ''Ιθάκη''

     σου την επιβάλλει

     ο νόστος

      νικημένος

      από την ψευδαίσθηση

      του νόστου

      κοντά μου

     όταν θα ζεις

     θα αλλάξεις

     και δεν θα είσαι

     παντοτινά ο ίδιος

    ο Εαυτός Σου

    που είναι τόσο βαρετό.

     Το να αλλάζεις τον εαυτό σου

     είναι εσωτερική ανάγκη

     γιατί κάθε δικό μου

    και κάθε δικό σου

     δεν ανήκει πουθενά

     δεν ψάχνεις το ασήμαντο

     δεν ψάχνεις το σταθερό

     που η στασιμότητα κουράζει

     ψάχνεις το σημαντικό

     ψάχνεις αυτό που δεν υπάρχει,

     εδώ είναι αυτό που δεν υπάρχει

    ένα ρόδο ανθίζει

    κι ας μη το βλέπεις, γιατί είναι μοναχικό   

    να ακουμπήσεις τη ζωή σου

    στο απαγορευμένο

    που είναι κρυμμένο,που είναι

    ο ''Χρυσός Κριός''

    της Νεφέλης

    και θα λησμονήσεις τον τόπο σου

    και το Όνομά Της

    η ζωή μαζί της

    θα είναι μια ζωή

    απλή,καταπιεστική μονότονη

    άχρωμη μονοδιάστστη

    ανυπόφορη κι

    έπειτα τίποτα

    με το μαραμένο κορμί

     και τις μαραμένες ρώγες

     κρεμασμένα δαμάσκηνα

     που δεν βγάζουν γάλα

     για να βυζάξει ο ''καρπός'' Σου

     ένα παραμύθι γερασμένο

     πλήρες ημερών

     με τα συνταγογραφημένα

     φάρμακα

     της πάσχουσας υπογλυκαιμίας

    τα ''καθεστηκυία'' ψάχνεις

     στις απολιθωμένες τύψεις

     που εγγυώνται

     τη νόμιμη ταυτοποίηση

     το τέλος το καλό

     που το θέλουν όλοι,όλοι

     αυτό έμαθαν,εσύ να ξεχάσεις

     αυτό που σου έμαθαν

     και να γυρίσεις στην πρώτη σου ατέλεια

     είναι η ψευδαίσθηση του λάθους

     το τίμημα φοβάσαι

     βαρύ το χρέος άραγε

     είναι δίκαιο

     αν ήξερες

     δεν θα ήθελες να πας

    άφησε το φόβο του ''υφαντού''

    μη σε παρασείρει

    η ζώνη αγνότητας

    του υφαντού

    Μη σε παρασείρει ο φόβος Του

    κρυμμένος πίσω

    από ένα φουστάνι

    οι μεγάλοι έρωτες

    δημιουργούν την ιστορία

    του Κόσμου

    δεν φορούν νυφικό

    ληξιαρχικής πράξης,εδώ

    είναι ο άσβηστος πόθος

    και η ασυγκράτητη επιθυμία,όταν

    θα σε κερνώ τη φωτιά μου,

    θα στάζει το νέκταρ

    της μέθης

    από το ζουμερό ''απαράβατό'' μου

    και θα το ρουφούν

   σταγόνα,σταγόνα

   τα διψασμένα χείλη Σου

   βάλσαμο ολόδροσο

    καθώς θα σου τραγουδώ

    στο 15/σύλλαβο

    το τραγούδι της φυσαρμόνικας

    και θα γίνεις αθάνατος

    Γιατί φοβάσαι Οδυσσέα

   την αλήθεια φοβάσαι

   το πιο μεγάλο κι αληθινό

    έρχεται μια φορά στη ζωή

    Η ζωή

    θα σου ζητήσει

    αυτό που της στέρησες

    σου δίνω τη ζωή μου

    είμαι η μοναδική σου επιλογή

    για μια παντοτινή ζωή

    μη σου φύγει μέσα από τις τρύπιες παλάμες

    το χρυσό όνειρο

    όλο το χρυσάφι του χαμένου κόσμου

    το χρυσό όνειρο ή τίποτα

     δεν μπορείς να κρυφτείς,γιατί

     δεν έρχεσαι,

     Οδυσσέα που να σταθώ,αφού

     είπες,άλλα να κάνουμε

     Εγώ θα έρχομαι στην ερημία Σου

     στη ερημία σου τη βυσσινί

     στο λογισμό σου

    και στο λυγμό

    στον αστείρευτο λυγμό του πόθου

    στον νυχτερινό λυγμό

    θα είμαι κοντά σου

    η καυτή αναπνοή της ψυχής μου

    θα σ'ακολουθεί

    θα είναι κοντά σου.όταν

    θα είσαι αβοήθητος

    κι απελπισμένος

    η μοναξιά μου

    θα έρχεται στη μοναξιά σου

    Γιατί

    όσο κι αν ψάξεις στην ζωή σου

    δεν θα με βρεις

    γιατί είμαι η Μοίρα σου

    ασυγκράτητη μούσα

    του πνεύματος

    για την ανακάληψη

    της ιδιαίτερης σκέψης

    γιατί είμαι η γυναίκα της θάλασσας

    του ''Νόστου''

     του αληθινού νόστου

     που ανθίζει

     πάνω στα κύματα

    και

    θα σου φέρνω

   τα ''Δώρα''μου

   θα σου φέρω

   το ''μήλο'' της γνώσεως

   Είμαι η ζωή σου Άντρα μου

    Είμαι αυτό το βασανιστικό

   που δεν έχεις

    Άντρα μου

    δίγαμη

    δεν θα γίνω Ποτέ

    Είσαι στα αμίλητα χείλη μου

    στα ασυγκράτητα

   γιατί σωπαίνεις

    Μην είσαι αναποφάσιστος

    στο σταυροδρόμι

    το σήμα δίχνει

    το αλάθητο

    είναι το ατέλειωτο

    τρίστρατο

    που σε περιμένει

    το αγνοημένο

    άχρονους

    αιώνες τώρα

    μη σε φυγαδεύσει

    το λάθος

   πάρε το δρόμο της ''Αρετής''

   της ''Ελευθερίας

    Έλα,

    Μαζί μου

    σε θέλω στο πλάι μου

    σε θέλω ισόθεο

    να κρατάει το χέρι σου

    το άπιαστό μου χέρι

    και

    θα ξεχάσω πόσο ''φταις''

    Καλέ μου έχω μόνο εσένα

    'Ελα κοντά μου,

     να φωτίσεις

     τις ανήλιαγες μέρες μου

    ''Κανείς'' δεν θα το μάθει

     έλα να βρούμε ένα μέρος

     να κρυφτούμε

     έλα να κρυφτούμε κάτω από το σεντόνι

     έλα να κρύψουμε τα όνειρα

     να μή τα δουν και τα φταρμίσουν

     έλα να μου ντύσεις τη γύμνια μου

     με τα φύλλα της καρδιάς

     κοιμήσου

    κρύψου πιο βαθιά στην αγκαλιά μου,έλα

    είσαι

    η Ανάληψή μου

    που με υψώνει πέρα και πάνω

    από τον κόσμο

    Έλα

    πάρε με

    βάλε τα δάκτυλά σου βαθιά

    μέσα στα υγραμένα ''αδιάκριτα''

    άνοιξε τους γλουτούς,κάρφωσε,

    σύνθλιψε τις ορμές των σπλάχνων που

    σφαδάζουν αδιάντροπα

    κι έλα να σε ''πάρω''

    όπου θέλω

    γιατί το ''πανί'' σου

    γράφει το όνομά μου

    Ναι,

    ποια΄''Ελευθερία''

    να διαλέξω

    την ''Ελευθερία''

    που γράφει

    το πανί του ''Νόστου'',ή

    την ''Ελευθερία'',που γράφει

     το πανί του ''Λωτού''

     ίσως του ''εαυτού'' μου

     να εγκλωβιστώ στην ''Ελευθερία'' μου

     πόσο υποφέρει

     από το πεπρωμένο

     η ιδανική ελευθερία είναι αόρατη

     Πάλι,αυτές οι ''Σοφές'' σκέψεις Σου

     Έλα

     Η ''Ελευθερία''

     ούτε επιβάλλεται

     ούτε υποβάλλεται,όχι

     υποβάλατε τα δικαιολογητικά σας

     είναι μια αρχέγονη κραυγή

     που δεν προσβάλλεται

     γιατί την έχεις μέσα σου

      η μόνη αντίνομη

      κι αντίγνωμη

    ''Ελευθερία'' σημαίνει έρχομαι

     που αγαπώ

     ''απαρνησάσθω εαυτόν'',όμως

     εμπιστευτώ,όμως

     σεβαστώ,και

     αγκαλιάσω

     τη γυμνή ψυχή

     μήπως και δεν χαθώ

     Με εμπιστευτώ φύσει και συνειδήσει.έλα

     πιάσε το χέρι μου

     το μετέωρο

    Έλα να ακούσεις το τραγούδι μου το θεϊκό

    που θα σε ταξιδέψει

    στη θάλασσα της ψυχής του έρωτα

    που φωτίζει τη σκέψη

    με το μαγικό σκοπό

    το μοναδικό

    Έλα να το ακούσουμε μαζί

    Τί να το κάνω το γράμμα Σου

    κάθε μέρα

    κι ένα γράμμα

    στο γραμματοκιβώτιο,

    τόσα γράμματα πια,σκέφτομαι

   μήπως είναι εραστής μου

    ο ταχυδρόμος

    τί γράμμα,πόσο

   ''Εγωτικό''

    με τις άδειες λέξεις

    μια τρύπα στο νερό

    μου γράφεις,ότι

    γράφεις

    μόνο για μένα

    μου γράφεις πως με θες

    άραγε τί να πιστέψω,υπάρχει δρόμος...

    πώς θα είναι η ζωή μας

    από δω και πέρα

    Πώς με θες

    επιθυμίες

    ερωτήσεις

    χωρίς απαντήσεις

    τί αγάπη θες

    να κυλιέμαι στην άμμο

    να λασπώνομαι με τις αναμνήσεις

    να κλαίει η ακάλεστη αλήθεια μου

    η στυφή αλήθεια μου

    και η μόνη παρηγορία μου

    να είναι το τραγούδι

    όταν εσύ,θα είσαι

    στο παλάτι

     με τους πορφυρογέννητους φίλους

     του ποδόγυρου

     χορεύοντας βαλς,θα κοιμάσαι

     στο κρεβάτι, Της

     θαμπής συνουσίας

     της αφηρημένης συνουσίας

     της βαλσαμωμένης συνουσίας

     της ρουτίνας

     γεμάτη χνώτο

     μούχλας

     της κρυμμένης πλαστογραφίας

     της υφάλμυρης

     θα είσαι εκεί

     με της λησμονιάς

     την αναίδεια,κι εγώ

     ο ανάδοχος έρωτας

     κι εγώ μια εικόνα εξορίας

     μια πετρωμένη σάρκα

     κεκοιμημένης νοσταλγίας,όχι

     τα όνειρά μου να ξαγρυπνούν

      κι εσύ στο κόσμο σου,όχι

      μια απολογία στον ιδρώτα μου,όχι

     είμαστε βίοι παράλληλοι

     μη με προσπερνάς

      δεν μπορώ

      να νηστεύω άλλο

      να πηγαίνω

      να αλλάζω

      τα μαραμένα λουλούδια

      και τα καντήλια

      στους τάφους των νεκρών

      δεν μπορώ

      την αφόρητη νασταλγία

      μέχρι το ευφρόσυνο άγγελμα

      μαζί θα ζήσουμε

      τα επινίκια

      όχι

     στον όρκο σιωπής

     Ευρύκλεια φανέρωσε το μυστικό,όχι

     το στόμα σφαλιστό,όχι

     στρογγυλό

     φανέρωσε

    την απόκρυφη  πλευρά

    τη μόνη αλήθεια μας

    Όχι

   ''και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος''

     είμαι σφίγγα χωρίς αίνιγμα,όχι

     είμαι η θάλασσα μέσα σου

     η θάλασσα μήτρα

     η θάλασσα αίνιγμα

     η θάλασσα γυναίκα

     μη μου σπαταλιέσαι άδικα,όταν

     θα φιλάς το χέρι του ''υφαντού'',

     το ανέραστο,με

     τα κλεμμένα φιλιά,τα φιλιά

     τα ξεθυμασμένα

     να ξέρεις

     ότι είναι

     τα αγίνωτα χείλη μου

     αυτά

     που φιλάς

     το στόμα της γης

     για να ρουφήξεις

     ζωή

     να με φάς

     φάε τις γεύσεις μου

     τις σιροπιαστές

     της λάγνας

     απόκρυφης ηδονής

     από το σφιχτό

     άγουρο

     μαβί τσαμπί

     τους αρωματικούς

     καρπούς

     του δέντρου μου

     με τις ποθοστάλες

     τις χυλωμένες

     ένθεν και ένθεν

     κυκλικά

     μην αλίσκεσαι,όταν

    σφιχταγκαλιάζεις

    το κορμί της

    να αποδράς

    στην ποθεμένη

    στην άφωνη και

    φλογισμένη υγρή

     κραυγή

     της μήτρας

    που συγχωρνά αυτούς

    που δεν γεννήθηκαν

    και που δεν

    θα γεννηθούν

     έτσι με θες

     όλο λόγια,και

     κρυώνω πολύ

     όλο λόγια

     πολλά λόγια,ναι

     ψίθυροι στάχτης

     ξέπνοες

     μηδέν εις το πηλίκον

     Όταν

     εγώ

     σου γράφω

     ποιήματα

     εσύ

     γράφεις και ξαναγράφεις

    κρυφά μηνύματα,γιατί είναι

     κρυφό

    αυτό το γράμμα,

    των κρυφών ενοχών

     των νόθων ενοχών

     με τα ''Σοφά''

     των Σοφών

     όλοι οι Θεοί και οι ήρωες

     δεν θέλουν να μας ανήκει

     ο εαυτός μας

    μας έχουν κουράσει

     μας λένε τί να κάνουμε

     τις μέρες μας

     εμείς θα αποφασίσουμε

     τί να κάνουμε τις μέρες μας

     μου γράφεις να ζωγραφίσω τον έρωτα και να μπω μέσα,αλλά

     ο έρωτας δεν είναι μια ζωγραφιά με λουλούδια για να μπούμε μέσα,όπως μας λένε

     ούτε λουλούδια κομμένα και ξεχασμένα στα βάζα

      λουλούδια είναι που χορεύουν

     και πετούν γαλάζιες φύτρες παντού

     όπως τα μάτια σου αγάπη μου

     ο έρωτας δεν είναι μια αναπαράσταση

     είναι τα ίδια τα λουλούδια μέσα στους ολάνθιστους κάμπους,μαζί με Μας

     Ναι

     αυτό που δεν έζησες ποτέ

     είναι,

     αυτό

     είναι εφήμερο,όμως

     είναι αθάνατο

     το απόλυτο

     έλα,να κοιμηθείς στο κρεβάτι μου

     και στο δικό σου λουλουδισμένο μαξιλάρι

     έλα να μου πεις ένα υπέροχο παραμύθι,να με αποκοιμίσεις

     κι άφησε τις ζωγραφιές,πάλι αυτά τα ψέματά Σου

     ξέρεις πως μ'αρέσουν

     όταν μου λες τα μυστικά

     ψιθυριστά στο αυτί

     Αυτό το γράμμα

    του φόβου,

    της Έλευσης του Ελέους

    δεν θα το απαντήσω,να

    μη μου το ξαναστείλεις,

    είναι ''λευκό'' χαρτί

    μέσα σ'αυτό

    μου γράφεις το φόβο σου

    τόσο φοβικό πια

    θα στο γυρίσει πίσω

    ο ταχυδρόμος

    σου στέλνω

    ένα κλωνάρι μυγδαλιάς

    με τους ολόλευκους ανθούς

    της αγάπης

    από τον κήπο μου

    αυτός είναι ο πλούτος μου

    Δεν θέλω τη ''μισή'' ζωή

    τη θέλω ολόκληρη

    Τί

    τη θέλεις τη ζωή,αν δεν τη ζήσεις

    το Αύριο δεν είναι παντοτινό

    ζήσε τη στιγμή

    φοβάσαι τον έρωτα αναζητώντας μια φυγή,

    τον ποιημένο έρωτα

    που κρύβαμε

    κάθε φορά κι αλλού

    στις ρεματιές

    στα δέντρα ψηλά

    πίσω από τα βράχια

    στην καρδιά της Σελήνης

     στις πλαγές των βουνών

     στα ηφαίστεια

     στα κοχύλια

     στην καρδιά της ψυχής.όμως

     μια μέρα

     σου παρουσιάστηκε

     ολοζώντανος

     σάστησες

     φοβήθηκες

     την ομορφιά

    θες να φύγεις από τη ζωή σου

    μη φεύγεις

    γιατί θα χαθείς

    και θα χάσεις

    όλα όσα μάθαμε μαζί

    είμαστε συνοδοιπόροι

    γιατί θέλεις να φύγεις

    πού θέλεις να πας

     αφού εγώ

     είμαι ο προορισμός σου

     ζήσε την αποθέωση του ''Μεγάλου''

     μην το αφήνεις ''μισό''

     να είσαι του '' Όλου''

     κι ακόμη παραπάνω

     ζήσε την ομορφιά

     για να εκπληρώσεις το σκοπό του ταξιδιού

     και πάλι από την αρχή

    ολόκληρο τον προορισμό της ύπαρξής σου

    και πάλι από την αρχή

    Μην είσαι του ''λίγου''

    το λίγο είναι πιο λίγο.από το λίγο,ναι

    μη νομίζεις πως είναι έρως

    ό,τι ολιγότερο δεν είναι έρως

    δεν είναι σπάνιο,ακριβό

    υποτιμάς το χάος

    του έρωτος

    πόσο λίγο διαρκεί το αιώνιο

    πόσο πολύτιμο αλλά εφήμερο

    είναι αυτό το συναίσθημα των ανθρώπων

    Μια αθανασία γυρεύουμε

    τη μόνη απόκρυφη αλήθεια

    Θες να είσαι μόνος

    ποτέ δεν ερωτεύτηκες,τίποτα

    όταν σκέφτεσαι

    την ''παντρεμένη νοικοκυρά''

     πάει και η πίστις πάει και

     ο έρωτας

     και το ''για πάντα μαζί''

     τίποτα

    δεν έζησες αν δεν ζήσεις έναν έρωτα,αληθινό

    Ζήσε,

    έλα να ζήσουμε

    αυτά που δεν ζήσαμε

    και μας ανήκουν

    αν δεν τα ζήσουμε

     δεν έχει νόημα

     η ζωή

   ''εν τη απουσία''

    Μήν είσαι

    του ''Μετρίου''

    με τα λίγα και τα μέτρια

    δεν θα νιώσεις μεγάλη χαρά

    δεν θέλησες τη γυμνή αγνότητα της αλήθειας

    μην αφήνεις το γνήσιο συναίσθημα

    μη θυσιάζεις το πάθος του έρωτα

    ο μεγάλος έρωτας είναι προσωπικός

    Ζήσε

    Γιατί

    ο έρωτας είναι πρωτεϊκός

    ενορατικός

    δημιουργικός ''άνευ όρων''

    είναι ''πανταχού παρών''

    ο τα πάντα πληρών

    ο έρωτας ως παράδοξος κι ένδοξος

    δεν έχει λογική

    αντιστέκεται

    αγωνίζεται

    για το καλύτερο,είναι

    το καλύτερο

    είναι απίστευτο

    αυτό το συναίσθημα του ''όλου''

    δεν φοβάται

    δεν κρύβεται

    είναι λαμπερός

    νικά με αυταπάρνηση

    υπομένει κι επιμένει

    ο έρωτας ονειρεύεται

    ο έρωτας δεν εξηγεί

    είναι

    ο έρωτας,χωρίς αιτία

    ο έρωτας λησμονεί το θάνατο.και

   ανοίγει το ''απέραντο''

   πέρα από το χρόνο

   το άφθαρτο,το

   χωρίς τέλος του τέλους

   το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου

   ζει και κινεί τα πάντα,έρχεται

    χωρίς να τον περιμένεις

    σου κάνει ''πρόταση''

    αλίμονο

    χωρίς ηλικία,

    μηδενίζει το ρολόι

    σταματάει το χρόνο

    έστω και λίγα λεπτά αρκούν

   από την κλεψύδρα του χρόνου

   για να μην ξεχάσεις ποτέ

   είναι ένας άγγελος

   ένας αρχάγγελος

   έχει τη χάρη του Θεού

   γιατί είναι Άγιος

   Άγιος ''Τρισάγιος''

   Άγιος αθάνατος

  ''ελέησον ημάς''

   δικό σου είναι ό,τι σου 'δωσα

   πάνω στην παρθένα αμμουδιά των γλάρων

   Μου πήρες τα σώψυχα

    αλλά τα δικά σου είναι εδώ

    είσαι μέσα μου

    και δεν σε αποχωρίζομαι

    ό,τι κι αν κάνω

    είσαι εσύ

    Και

    θα σε κρατήσω

    γιατί είμαι και είσαι παντού

    Έλεγες,

    Τί να τον κάνω όλο αυτόν τον κόσμο

    χωρίς εσένα

    ορκίζομαι ότι το έλεγες

    ορκίζομαι στο Ευαγγέλιο

    το έγραψες και στο τετράδιο της άμμου

    το έχω φυλάξει

    στο πιο κρυφό μέρος

    των απόκρυφων στιγμών

    δεν το έσβησε το κύμα,γιατί

    σταμάτησε κατάπληκτο

    μπροστά στην καρδιά

    της Άγιας ψυχής

    για να το ξεφυλλίζω

    με τα ακροδάκτυλα

    φύλλο,φύλλο

    όταν λείπεις

    και να διαβάζω τα όνειρα

    της ζωής μας,και

     να τα ξαναδιαβάζω

    σταματώ

    στο οπισθόφυλλο

    που γράφει

    το ωραιότερο υστερόγραφο

    κάποια γράμματα

    θα πέσουν στην άμμο

    και θα φυτρώσουν

    τα κρίνα της θάλασσας

    θα τα βρουν αργότερα

    αυτοί που θα κατοικήσουν

    σ'αυτή την άγνωστη γη

    θα 'ρθει ο καιρός

    που θ'αλλάξουν όλα

    όσο και να μην το θέλουν

    να το θυμάσαι

    ακούς

    μην τους ακούς

    που μιλούν

    για διγαμία του έρωτα

    Φύλαξα και τις εικόνες

    που χαράζαμε

    στις Πέτρες

    που στο ταξίδι τους

    θα ''μαρτυρήσουν''

    με τη φωνή τους

    την ιστορία μας

    θυμήσου το,

    έλεγες

    ανέγγιχτη

    Θεά του Έρωτα

    θαλασσινή Θεά

    χρυσομαλλούσα Θεά

    Θεά των παρθένων κοριτσιών

    ασυμβίβαστη

    ελεύθερη από τα σκοτάδια των Γραφών

    διαλεχτή

    χαϊδεμένη

    ελεύθερη από νόμου

    μαγεμένη

    Μούσα μου

    κρυμμένη μέσα μου

    αστέρι άλλου ουρανού

    θα σου δώσω όλη τη θάλασσα,μαζί

    και το ουράνιο τόξο

    να την αγκαλιάζεις και να σου κάνω συντροφιά

    όταν δεν θα είμαι κοντά σου

    δεν σε θέλω μόνο σήμερα

    αλλά σε θέλω και ''Αύριο''

    Έλεγες

    θα μείνω για πάντα εδώ

    σ'αυτό το νησί

    το νησί των συναισθημάτων,γιατί

    το χαμένο μου νησί

    είσαι Εσύ,γιατί

    είσαι η θάλασσά μου

    το υπέροχό μου μπλε,έλεγες

    το αξόδευτο

    ο έρωτας θα είναι για πάντα Εσύ

    Ούτε ''Εκείνη'' μπορεί να μας χωρίσει

    σ'αγάπησα πολύ,

    ''μνηστήρας'' της σάρκας της αλμύρας.που

     ο έρωτας της σάρκας

     έχει πυρετό

      χωρίς πυρετό

     που σκίζει τη σάρκα

     της πυρωμένης σάρκας,της σάρκας

     της κρυφής και μυστικής

   ''μνηστήρας'' της αχόρταστης σάρκας Σου...

    κατάσαρκα της σάρκας Σου...

    Και τί δεν έλεγες...,ότι

    κι αν φύγω

    θα έρχομαι

    μέσα στις σταγόνες

    της βροχής της θάλασσας

    να μπαίνω

    στην ανάσα σου,ότι

    θα σου φέρω την καρδιά μου

   ''επί πίνακι''

    άν θα φύγω

    Δεν είμαι η ''Σαλώμη''εγώ

    Δεν

    πειράζει που δεν αγάπησες

    το κρίμα στο λαιμό Σου

    χαλάλι σου τα απατημένα δάκρυα

    με φτάνει που σ'αγάπησα Εγώ...

     Είπα

    το έσχατο ποτήρι

     το βελούδινο

     θα το πιω μόνη μου

    Ποτέ σου δεν κατάλαβες,ότι

    δεν είμαι του εφήμερου

    Δεν είμαι του ''υστέρου'',

    Έφυγες,

    σε άφησα να φύγεις

    Δεν σε κυνήγησα

    γιατί σε κουβαλώ,κουβαλώ το είδωλο

    χωρίς

    να απολέσω την ελπίδα

    χωρίς νικητή και ηττημένο

    αν και ήθελα να έρθω μαζί σου

    έσκισα τα εισιτήρια

    εκτός από ένα

    το κρατάω ανοιχτό

    αλλά ''ξέρω''

    θα ξαναγυρίσεις

    θα σε βρω

    όπου και νάσαι

    θα σε βρω

    γιατί όπου βρίσκεσαι Είμαι

    Δεν είμαι η ''Καμία''

    ούτε του ''Δευτέρου''

    καλύτερα καλόγρια

    παρά Υπομονή

    Μέσα μου είσαι

    μη νομίσεις

    ότι θα τελειώσει ο έρωτας

    Δεν θα αποχαιρετήσεις

   τον έρωτα αυτό

   της αιώνιας  Μήτρας

   τον άγνωστο έως τώρα

   δεν θα γίνω

   σκιάχτρο

   που γνέφει γεια

   δεν θα γίνω

    η άκληρη κόρη

    Θα σε περιμένω

    Γιατί

    σε θέλω,γιατί

    έχω μόνο εσένα φως μου

    θα σε περιμένω

    την Άνοιξη,ακούς

    τη χαμογελαστή Άνοιξη

    σαν το ερημοπούλι

    της ξενιτιάς

    μοναχό

    της χαμένης χαράς

    που συντροφιά δεν έχει

    και δεν έχει φωλιά

    να'ρθεις ξανά κοντά μου

    για να βρω τη ζωή μου

    θα σε περιμένω να έρθεις

    σαν θάλασσα

    στη παρθένα παραλία μου

    ένα πρωί

    μαζί με τα χελιδόνια

    τα βιαστικά

    που κανείς δεν μπορεί

    να τους πάρει την Άνοιξη,ελεύθερα την αναγγέλουν

    που μου λένε τα μυστικά σου

    κρατούν στο ράμφος

    το μήνυμα του ερχομού,αυτά θέλω

    να σε συντροφεύουν

    μήπως και σε προφτάσω,ακούς

    την Άνοιξη του Νότου

     που απαγγέλουν

     τα άνθη των λουλουδιών

     που ανοίγει

     όλη η γη

    που αρχίζουν όλα

    από την αρχή

    κι εγείρονται οι αισθήσεις

    όλα τα κάνει η Άνοιξη

    ό,τι κάνω, θέλω

   να το κάνουμε μαζί

    θα σε περιμένω

    στο κόκκινο σύνορο της ακτής των βράχων των ονείρων

    που είναι στην άκρη του κόσμου

    στην σιωπηλή ανοιχτωσιά

    της βαθιάς γης

    στο ''άγνωστο''

    με το κοκκινομπλέ σούρουπο

    που πάει ο ήλιος

    και βουτάει το κεφάλι του

    στο χρυσό νερό

    για να κοιμηθεί

     και η μεγαλοσύνη του

     αφήνει το φως Του

    στα χρυσοκέντητα αστέρια

    να φωτίζουν τη νύχτα

    και το ξημέρωμα

    όταν ξηπνήσει

    να ταξιδέψουν με τις αχτίνες του

    οι θεοί κατεβαίνοντας στη γη

    Στο πέτρινο σπίτι

    στο πέτρινο σπίτι των παραμυθιών

    με τον ασβεστωμένο ντενεκέ με τον βασιλικό

    να βυζαίνει το άσπρο

    που κρύβαμε

    τις μέρες της αθωότητας

    στην αιωνιότητα

    στο κρυφό καμαράκι της ευτυχίας

    που περιμένουν

    δυο θέσεις άδειες

    στο τραπεζάκι,με

    το επίσημο σερβίτσιο

    που ζήσαμε όλα τα αξέχαστα

    ήταν η τελευταία μας φορά

    θα σε περιμένω ν'ανοίξεις

    τη πόρτα τη κλειστή

    και τα σφαλιστά παράθυρα

    να μπει το φως

    να φωτίσει την καρδιά μας

    από το εγκατεστημένο σκοτάδι

    να γυρίσεις δυο φορές το κλειδί

    το κλειδί είναι κρυμμένο

    κάτω από το μεγάλο βότσαλο

    το κόκκινο όπως το αίμα

    με το σχήμα του ρόδου

    δίπλα στο κοχύλι μου

    που φιλούσες απαλά

    μαζί

    με τα χαραγμένα ονόματα

    στο δακτυλίδι

    που σου χάρισα

    που είναι γραμμένα

    όλα μας τα μυστικά

    εκεί που μου έλεγες

    όταν με κοίμιζες στην αγκαλιά σου

    τα πιο ωραία παραμύθια

     με τους δράκους τα στοιχειά

     τις θάλασσες με τις σπηλιές

     και τα φαντάσματα

     που όλα τα νικούσες,ακόμη

     και τη Χάρυβδη

     πώς αλήθεια τη νίκησες,κι αυτή

     Θέλω να νικήσεις και τους δικούς μου γητεμένους δράκους πριν με κατασπαράξουν και με χάσεις

     που τύφλωσες και το μονόφθαλο  Πολύφημο

     και του έλεγες

     ότι είσαι ο ''κανένας''

     και εξοργίστηκε ο ''Πατέρας'' του

     ήθελε να σε πνίξει

     πώς γλύτωσες

     από το θυμό της θάλασσας

     Πολυμήχανε

     αυτά τα ψέματά σου Οδυσσέα

     τα λες και σε μένα

     και τα πιστεύω

     και τα πιστεύω πολύ

     αυτά τα γλυκά σου ψέματα

     να το ξέρεις

     το ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσουν

     λες να τα πιστέψεις κι εσύ κάποτε

     θυμάσαι που χαράζαμε τις εικόνες των παραμυθιών πάνω στην άμμο

     και σε κάθε παραμύθι βάζαμε κι ένα ψαθάκι πεταλίδας

     που μετά τις έπαιρνε το κύμα μαζί με τις ιστορίες τους

     για να ταξιδέψουν

     θυμάμαι πιο πολύ τους επτά νάνους

     μου αρέσει ο αριθμός επτά πολύ

     γιατί είναι αειπάρθενος

     ο δικός μου αριθμός

     που σφραγίζει τα χρόνια μας

     τα δικά μας χρόνια

      της ευτυχίας,συχνά

      πολύ συχνά μετρώ επτά,επτά

       όταν είμαι μόνη και σκέφτομαι

       το γυρισμό μέχρι το 7000

       και μετά πάλι

       από την αρχή

       να μετρώ

       περιμένοντας

     θέλω να μου συνεχίσεις τα παραμύθια

     όμως δεν θέλω καθόλου να μου μιλάς

     για τα Τρωϊκά

     για τα καμώματά σας

     γι'αυτή την τραγωδία

     την Πέτρα του Σκανδάλου,

     τον Έκτορα

     τον αληθινό άντρα,

     την Ανδρομάχη

      μια πραγματική βασίλισσα,δολοφόνοι

      του παιδιού της χήρας

      για τήν Ιφιγένεια

      την εσφαγμένη

       την κατάρα της Ατρέα

      μαζί με την κατάρα των μαυροφορεμένων Τρωάδων

      γατί κανείς γι'αυτήν δεν πολέμησε

      μόνη της κουβάλησε αυτό το Ψέμα

      γιατί μόνη της κουβάλησε στους ώμους

      των αλλωνών την αγυρτεία

       Στεφάνι να της πλέξετε

       και για τη Βρισηίδα ''Λέξη'',τί

       κάνατε και σ'αυτή

       την ''ικέλη χρυσέη Αφροδίτη''

        από Βασίλισσα,σκλάβα του ''Αθάνατου''

        στο κρεβάτι

        του  φονέα του άντρα της,να

        τη θέλει και ο γιος του Ατρέα

        είχε και τη Χρυσηίδα του ''Λοιμού''

        ήθελε όλα τα Πρωτοτόκια,ντροπή

        για τα δάκρυα του σπασμού

        του γέρου Βασιλιά,

        πού το σέβας

        αιδώς Αργείοι

        Στεφάνια να τους πλέξετε

       Γιατί πήγατε στην πολύχρυση Τροία

       για το χρυσόμηλο της

       χαϊδεμένης

       από τη Θεά της ομορφιάς

       δεν έπρεπε να πας

       και να συμμετέχεις,σ'αυτό

      το ακροτελευταίο κρίμα

      όχι άλλη Τροία 

      όχι άλλα ματωμένα ονόματα

       Θυμάσαι

      τότε που στεκόμαστε μπροστά στο κύμα

      πιασμένοι από το χέρι,να μας

      χαϊδεύει το κύμα το σπλαχνιστό τα γυμνά πόδια

      που βούλιαζαν στην άμμο

      να μας στεφανώνει ο αφρός τους αστραγάλους,και να

     ταξιδεύουμε μαζί με τους γλάρους

     με πόση αγάπη,με κρατούσε το χέρι σου

     πόσο αλήθεια φόβο

     είχαν τα μάτια σου

     αυτός πραγματικά είναι ο έρωτας

     Τότε που παίζαμε με τα ιδρωμένα βότσαλα

     τα καυτά

     πετώντας τα στη θάλασσα

     ποιος θα τα πάει πιο μακριά

     τρέχαμε να τα προλάβουμε πριν βουλιάξουν

     πάντα με κέρδιζες

     με κέρδιζες και στα ονόματα των πουλιών

     που άφηναν τα χνάρια τους στην άμμο

     εγώ τα ΄΄Δεύτερα''

     οι ήττες μου άρεσαν πολύ

     θυμάσαι που κρεμούσαμε τα όνειρά μας στα πολύχρωμα μπαλόνια

     χαϊδεύοντας τον ουρανό

     και στολίζαμε

     τις άσπρες κορδέλες του

     που τρέχαμε πετώντας τους πολύχρωμους χαρταετούς

      κι ανεβαίναμε

     πάνω από τα σύννεφα

     ήθελα να πετάξω πιο ψηλά

     να σε φτάσω

     στον έβδομο ουρανό,ναι

     στον έβδομο παράδεισο

     ερχόμουν τελευταία

     πήρες όλες τις ''δάφνες''

     μετά περπατούσαμε με τις ώρες στην απέραντη ακροθαλασσιά

     ξυπόλυτοι

     στη μουσκεμένη άμμο

     χορευτικός περίπατος

     μέχρι το μεγάλο ακρωτήρι

     που μας περίμενε το ηλιοβασίλεμα

     ας μην έφτανε ποτέ η δύση

     σ'αυτή τη διαδρομή

     που μόλις νύχτωνε

     ανάβαμε τις φωτιές

     στην απόκρημνη ακτή

     που σου έδωσα το τελευταίο φιλί

      του τελευταίου χαιρετισμού

     έχει τα σημάδια μου

      ήταν ο επίλογος της ''φωτιάς'' μου,ναι

      ήταν σαν χθες

     πόσο αγαπούσαμε τα καλοκαιρινά βράδια στην παραλία

     να μας φωτίζουν οι φλούδες

     της κρυμμένης πλευράς

     του φεγγαριού

     στο μπλε λιμανάκι

     το ήμερο

     να φιλούμε τις σιωπές

     και να μετρούμε τα αστέρια που αγαπούσαμε

     να σκορπούν

     την ασημί σκόνη

     παιχνιδίζοντας μέσα στο νερό

     χρωματίζοντας το σκούρο μπλε,ύστερα

     να περιμένουμε με το δροσερό αεράκι

     να δούμε τον ήλιο το πρωϊ,όλο το βράδυ

     μου έλεγες τα πιο μεγάλα μυστικά

     θυμάμαι αυτό το μυστικό με τις Σειρήνες

     τις αισθησιακές,αλλά εκδικητικές

     με τους τρελαμένους ναύτες

     σκέφτηκες να τους δοθώ ή να μην τους δοθώ

     πως σε προκαλούσε

     η μεγάλη Σειρήνα με τη λάγνα φωνή

     η ολόγυμνη Σειρήνα

      η αιδοιοφόρος

     με τα ολόλευκα στήθη,σαν τα κρίνα

     κι έκανες το τρίτο το πιο σωστό πολυμήχανε

     κι αυτή την κέρδισες

     θρήνος

     που σε ''έχασε''

     να μην ξαναπεράσεις από εκεί και με ξεχάσεις,ποτέ

     ποτέ

     Ακούς,ποτέ

     δεν θα βαρεθώ τα μυστικά σου

     Μίλα μου

     γι'αυτά τα αγαπημένα

     μίλα μου για τη μάνα σου,θυμάσαι

     πες μου τα παραμύθια

     που σου έλεγε η μάνα σου

     και η μάνα της μάνας σου,θυμάσαι

     μου σκούπιζες τα δάκρυα

     που κυλούσαν στα μάγουλα

     και θόλωναν τα μάτια

     φυλούσαν τα δάκτυλά σου

     ώσπου η μνήμη να κρυφτεί

     στην κρύπτη σου

     έλεγες

     ότι οι μεγάλες αγάπες

     δεν πεθαίνουν ποτέ

     γίνονται σύννεφα

     κι ανεβαίνουν

     στον ουρανό

      είναι αιώνιες

      Αυτές είναι οι ωραιότερες στιγμές

     είναι οι στιγμές που ξέρουμε μόνο εμείς

     αυτές τις στιγμές θα τις φυλάξω

     στην αγκαλιά μου σφιχτά

     για πάντα

     θυμάσαι που γελούσαμε σαν παιδιά

     όταν παίζαμε τα μαγικά παιχνίδια

     θυμάσαι που παίζαμε ''κρυφτό''

     κι έτρεχα μακριά για να μη με δεις

     άκουγες τον αδιόρατο αντίλαλο

     της φωνής

     θυμάσαι σου κρυβόμουνα

     πίσω από τα μεγάλα βράχια

     στο μαγεμένο δάσος

     που μύριζε κάστανο και ροδοδάφνη,μετά

     μέσα στις κατακόκκινες παπαρούνες,που το χρώμα τους σκορπούσε την ομορφιά του έρωτα

     μου κρατούσες τις κατακίτρινες μαργαρίτες

     και τα ερωτικά αρώματα των λουλουδιών

     κι έψαχνες να με βρεις...

     Λύκε,λύκε είσαι δω...

     έβαζες τις μαργαρίτες

     πάνω στα γόνατά μου

     με τις μικρές γρατζουνιές

     τις μπολιάζαμε

     με τα ονόματά μας

     για να παίζουμε ''μ'αγαπάς δεν μ'αγαπάς''

     αποστήθισα,όλα τα ''μ'αγαπάς''

     έκανες πως δεν μ' έβλεπες

     και τί δεν μου έμαθες

     μου έμαθες να αναζητώ το φως

     που δεν το βλέπουν τα μάτια μας

     γιατί πηγάζει από τα '' Άγια των Αγίων''

     και μας φέρνει το πνευματικό ερωτικό χρώμα κι άρωμα

     μου έμαθες να παίρνω την υπέργεια μυστική σου γνώση

     και να την κρατώ στο δρόμο της αληθείας

    μου έμαθες να λούζομαι όλη τη θάλασσα

    και να ψάχνω να σε βρω

    στο μέγα γιαλό

    έμαθα να σε κυνηγώ παντού

    και να τρυπώνω στην αγκαλιά σου

    που τη ζητούσα

     σαν το μωρό

     που ψάχνει το βυζί της μάνας

     αυτή την ηδονή της τυφλής αφής

     θα την κρατήσω για μένα,δεν θα την πω πουθενά

     όλα μου τα έμαθες

     μετά θυμάσαι, με αγκάλιασες με τη θεϊκή σου τέχνη

     βλέπω τα χέρια σου,αυτά τα χέρια

     μου χάιδεψες τα μαλλιά

     και τα μάγουλα

     τα χάδια σου μου τραγουδούν

     κρατούν το χυμό του γιασεμιού

     κρατούν την Αγία Μετάληψη

     της αιωνιότητας

     μου είπες

     είσαι η ''Μία'' που περίμενα

     με τα ευγενή απείρανθα

     είσαι ''όλα'' που αναζητούσα

     είσαι η αρραβωνιαστικιά μου

     αγαπημένη μου,

     τότε έσταξε το πρώτο μου 

     βουρκωμένο δάκρυ

     σκούπισες τρυφερά τη συγκίνησή μου με τα δάκτυλά σου

     είσαι ό,τι αγαπώ

     δεν θα γίνουμε ποτέ παρελθόν,είπες

     είσαι η η θαλασσινή μου αύρα

     το αποτύπωμα της δύναμης της Ελευθερίας,είπες

     είσαι ένα υπέροχο κι άπιαστο άρωμα,που

     πλανάται πάνω από τη θάλασσα

     φέρνει με τη γλυκιά φωνή του

     το μοναχικό αεράκι,ενέχυρο

     την εικόνα σου

     με άφωνο λογότυπο

     και με κατακλύζει

     μια αιθέρια οπτασία,που είσαι

     που ισορροπεί

     παντού και πουθενά

     Είπες

     δεν θα γίνουμε ποτέ

     η ανάμνηση του χαμένου ''Αντίο'',είπες

     δεν θα γίνουμε ποτέ

      ένα ενθύμιο της Μνήμης

      ένα ανώνυμο

      αναμάρτητο

      ο έρωτας αυτός

      που γεννήθηκε

      θα ανήκει

      σε όλες τις εποχές

      μια ανάμνηση,όχι

      των τελευταίων χαιρετισμών,μα τόσο

      ανυποψίαστη

      κι ασφαλής για το μέλλον

     Τότε

      μου έδωσες

      το πρώτο φιλί

      μου έδωσες

     να μυρίσω τον ''απαγορευμένο κρίνο''

     να εξομολογηθώ

     εξομολόγηση αμετανόητη

     για να ευλογηθώ

      και να ''κοινωνήσω''

      τη λύτρωση του αιώνιου έρωτα,σου είπα

     παραδίνομαι,σου είπα

     σου παραδίνω το απαράδοτο,σου είπα

     σου παραδίνω το ανέγγιχτο,σου είπα

     σου παραδίδω το αχάιδευτο

     σου παραδίδω το αχαλίνωτο ροζ της παρθενίας μου

     μόνο με σένα

     ταξίδεψέ με σε κόσμους άβατους

     ήταν η μεγάλη στιγμή της κορύφωσης

     ήταν η πρώτη μου '' Άνοιξη''

     και ήταν η ''Πρώτη φορά''

     Θα σε περιμένω

     μην αργείς

     γιατί περνάει ο καιρός,μην αργείς

     Ακούς

     πριν στερέψει το τελευταίο φως

     εκεί στο σύνορο

     που αποχαιρετούσαμε

     την τελευταία ομορφιά

      στις ράγες,που είναι

     το σύνορο

     το νοητό

     για να μη ''χαθώ''

     της κόκκινης γραμμής,όχι της πρώτης

     της δεύτερης λεπτής γραμμήςθέλω τα δεύτερα

     της άγονης,που δεν υπάρχει

   ''πουλί πετάμενο''

     στα ύστερα του κόσμου

     που ο αλμυρός ήλιος

     της θάλασσας

     ψήνει τη πέτρα

     θα περπατώ για να μη χαθείς,

     ο Θεός

     να σε φωτίσει

     σ'αυτό το φωτεινό δρόμο

     που το φως εξαυλώνεται

      στο δρόμο του πρωϊνού άστρου

      της αυγής

      στο μυστικό δρόμο του μεταξιού της καρδιάς,άκου

      εκεί είναι η φωνή της καρδιάς μου

      σε περιμένω,κλείσε τα μάτια

     ''Θα σε τάξω''

      θα σου στείλω έναν άγγελο

      να σου πει

      τις γητειές

      να λυθεί το ''κακό μάτι''

      από τα πεπτωκότα

      πνεύματα

      να σε χαΪδέψει με τα φτερά του

      και να σου ψιθυρίσει,πως

     να βρεις το πέρασμα

     το πέρασμα το απάτητο

      το μυστικό

     της ακτογραμμής

     οι στεναγμοί μου

     θα φωτίζουν

     τα βήματά σου

      η νοσταλγία

      της θύμισης

      είναι εδώ,να θυμάσαι

     το φλογερό κόκκινο τριαντάφυλλο

     που είναι κάτω από το κίτρινο μικρό δέντρο

     με τους καρπούς

     της γνώσεως

     που καθόμαστε στον ίσκιο του

     στον ίσκιο της απανεμιάς

     τυλιγμένοι με τα ηλιοβασιλέματα

     για να συγχωρεθούμε

      χωρίς μετάνοια

      να φτάσουμε

      στον ανελέητο κύκλο

      του τέλους

      μετά από πολλές ζωές

      ίσως

     αγκαλιασμένοι

     τι ωραίες στιγμές

     και φθιάχναμε από τα φύλλα που έπεφταν

     τα στεφάνια των ευχών του γάμου,τον Υμεναίο θέλω...έλεγα

    ''έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν''

     Γόρδιος Δεσμός εξ αίματος

     στην ηχώ της ιστορίας

     τα βάζαμε σε μικρά μπουκαλάκια΄μυστικά,ή

     σε μικρά κουτάκια από ροδόξυλο

     τα σπρώχναμε στο κύμα για να τα πάει

     στα δίκτυα των ψαράδων

     που μας αγαπούν

     Θυμάσαι,που σου'δειξα

     τέρμα Θεού

     ψάξε με να μην είσαι μόνος

     Φώναξε το όνομά Μου

     φώναξε

     μόνο μία ''Λέξη''

     φώναξε Καλυψώ

     Θα Είμαι Εκεί, Οδυσσέα

     Σου ορκίζομαι

     με το Μεγάλο Όρκο των Θεών

     μέχρι να πεθάνω

     Γράφω στην άμμο

     με τους ψαλμούς των χεριών

     λέξεις παρθένες

     αποκρίσου

     η φωνή σου

     θα φέρει το φως,γράφω

     το άγιο σχήμα

     της Πρώτης Λέξης

     της αχαλίνωτης αλήθειας

     της παιδικής μου επιθυμίας

    ''Σ' αγαπώ''

    και να νανουρίζει χαϊδεύοντας νωχελικά με το χέρι,και να κοιμίζει το φλογισμένο βαθύ γαλάζιο αρμυρό νερό,

    και να γράφει το όνομά Του

    που σβήνει το νερό

    να ανοίγει πορφυρά πανιά,να σαλπάρει ''δεμένη'' στο πιο ψηλό κατάρτι

    Γυμνόστηθη

    με τ'αστέρι οδηγό

    που της χάρισε

    να ανεμίζει την αύρα της με ένα λευκό μαντήλι, 

    μεσίστιο λάβαρο

    εξ'αιτίας του

    στολισμένο με πικρά δάκρυα

    και κραυγές πόνου

    με το δάκτυλο στο στόμα

    ναι,θυμούμαι

    τα τελευταία γενέθλια

    το δίλημμα της Μήδειας

    Ζει

    και να χάνεται

    πεπλανημένη στα ύδατα της Στυγός

    στο αχνό πορτοκαλί του δειλινού

    να γνέφουν τα χέρια της

    περιμένοντας ένα σινιάλο,

    κατεβείτε

    άγγελοι σαλπιγκτές

    στα ξάρτια

    με σινιάλα χαράς.ένα κουπί θέλω

    ας είναι

    ένα ξεβρασμένο κουπί

    στην όχθη

   όπως τότε...

    ένα κουπί  

   ''λευκού καπνού''

    Μάνα μου

    όχι ''μαύρο κουπί''

    που στέλνει η ψυχή της,μήπως

    κι όλα μπορεί να ξαναρχίσουν

    να ξαναγεννηθούν

    Μάνα, μου έλεγε

    θα το δεις το άσπρο πανί

    να έρχεται σιγά,σιγά

     θα το καταλάβεις

    όταν η ψυχή σου

    θα έχει γαληνέψει

    θα έρθει

    ανέμελα

    με τα αλμυρά φιλιά του αέρα

    να χαϊδεύουν

    το αγνό πρόσωπό σου

    και πάλι από την αρχή να ταξιδεύει σαβανωμένη με την παράλογη ''σκέψη''και να παθιάζεται

    παρέα με τα διαβατάρικα πουλιά των καταρτιών που δεν έχουν φωλιά

    στο αδιάκοπο ταξίδι

    χωρίς πυξίδα το ταξίδι

    στα νερά της πλάνης

   πλάνη στην άμπωτη

   πλάνη και στην παλίρροια

    κουρασμένη η ψυχή

    από την άρνηση της θάλασσας

    να πιάνεται απ'τα σχοινιά

    με την ψυχή στο ''πανί''

     να δαγκώνει τα χείλη

     υψώνω τα δάκτυλά μου

     στον ουρανό

     τα δακτυλίδια

     που μου χάρισες

     χρυσά αστέρια

     γίνονται βροχή

     σκέπτεται,ότι ίσως

     δεν θα Τον αγκαλιάσω ποτέ ξανά,έστω,ναι

     δεν θα τον αγγίξω,ναι,τα πρωϊνά

     της Κυριακής

    τα γιορτινά χαμόγελα θέλω

     θα τον Αναστήσω

     έβγα απ'τα σπάργανα του βυθού

     από τη μήτρα

     του ωκεάνιου βυθού

     που αργοσαλεύουν

     τα κοράλλια

     Οδυσσέα

     θα φορέσω τα βράγχιά μου

     θα βουτήξω βαθειά

     στην άβυσσο

     στον οδυρμό των υδάτων

     νά'ρθω να σε βρω,

     να έτσι

     Στο ένα.... έτσι,στο δύο, στο τρία

     έρχομαι

     να ντυθώ

     το ενδυαίτημά σου

     σκαρφάλωσε πάνω στη ''γύμνια'' μου

     να περπατήσουμε για λίγο πάνω στο νερό

    στον αφρό,έστω

     για ένα λεπτό

     σήμερα που γιορτάζω

     σήμερα που είναι τα γενέθλιά μας

     ποιός Θεός θα με νοιαστεί

     ένα θαύμα ζητώ ήθελα

     να το έχω

    Ήθελα να ξέρω

     κανείς Θεός δεν θέλει να με ξέρει

     θυμώνω με τους ζηλόφθονους Θεούς

     τους Ιούδες Θεούς,που

     ετοιμάζουν την επικήρυξη,που

     έχουν κάνει πραξικόπημα

     που θα μας οδηγήσουν

     στο ικρίωμα

     της ισόβιας κάθειρξης,

     στα στόματα των λεόντων

     που εξόρισαν

     τον Έρωτα

     Αυτόν

    που με ξεδιψούσε

    το σώμα ζηλεύουν

    και τη χαρά της ηδονής

     που κοιτούν

     με μανία

    και ζηλεύουν

    τα κατακόκκινα τριαντάφυλά μας

     με τις κακόβουλες σκέψεις

     που πήραν το λογισμό μου

     που είναι σκληρόκαρδοι και άσπλαχνοι

     που θέλουν

     να μας τα πάρουν ''όλα''

     που μισούν

    τόσο πολύ

    τον Οδυσσέα

    θα κατέβω στην κόλαση

   να σε κρύψω από τους δαίμονες,φθονούν

    όπως φθονούσαν

    και την Ηώ με τον Ωρίωνα

    που τον σκότωσε

    η Θεά του κυνηγιού

    από τη ζήλια της

    αυτή η Θεά δεν θέλει

    το δεσμό μου

    ξεχνά τη θεά Δήμητρα

    που είχε δεσμό με τον Ιασίωνα

    ξεχνά τη Θεά της ''ομορφιάς''

    που είχε δεσμό με τον Άδωνη

    και ζήλευε την ''Ψυχή''

    για την ομορφιά της,ποιό όμορφη...

    που είχε δεσμό με τον 'Ερωτα''

    και δηλητηρίαζε τους άνδρες

    που Την ήθελαν

     γονατιστή

    προσεύχομαι

     ήθελα να ξέρω

     είμαι άθρησκη

     και θα οδηγηθώ

     στην αγχόνη του διωγμού

     δεν ανήκω

     στους περιούσιους

     κάποιος Θεός αυθαίρετα

     κινεί την απουσία,μα ήμουν

     πολύ φρόνιμη

     στα μάτια των Θεών

     Μήπως ο Θεός των Θεών

     που στέλνει τον ''Φτερωτό''

     από

     το ''σιδηρούν παραπέτασμα''

     ''διότι δεν συνεμορφώθην''

     Δεν σε θέλουν,γιατί

     είσαι η μόνη γυναίκα

     που δημιουργείς το δικό σου

     πολιτισμό

     εκτός

     των συμβόλων

     των αργόμισθων θεσμικών

     που δεν χωράει

     στις επετείους

     λαϊκό ατόφιο λυρικό

     με τα δικά σου τραγούδια

     χωρίς το Ευαγγέλιο

     της αλάθητης γνώσης

     τον χειροποίητο πολιτισμό

     που δεν είσαι ομοτράπεζη

     του συστήματος

     δεν ανήκεις στη συντεχνία

     της φιλοσοφίας τους

     είσαι γήινη κι αληθινή,είσαι

     με τη φθαρτότητα των θνητών

     τον έρωτα το φθαρτό,που είναι μια

      πολεμική τέχνη

      του εαυτού σου

      ζωή και θάνατος μαζί

     θέλω να γυρίσω

    να γυρίσω πίσω στη μνήμη να κρυφτώ

    μέσα σ'εκείνες τις ώρες,όταν σε κοιτάζω που σε βγάζει το νερό

    και το κόκκινο δάκρυ

    στάζει

    στα άβαφα χείλη

    αυτές οι ώρες μου έρχονται στη μνήμη

    και στενάζει η καρδιά

    και πάλι στο κύμα της άγονης γραμμής να της σαλεύει το έρημο μυαλό,γιατί

    να οδηγεί δεν ξέρει

    ζαλισμένη,πάλι

    η ναυτία

    λαχανιασμένη

    και απαρηγόρητη

    στην έκσταση της οδύνης

    της άδειας περιπλάνησης,ξέρει

    να μετρά τα σαράντα κύματα

    να παρακαλεί το Θεό που κρατάει τον ουρανό,αν θες να είμαι κόρη σου

    μοναχοκόρη σου με λες,ζητώ

    ζητώ την κάθαρση της ψυχής,

    δεν με πιστεύεις

    ούτε και γω

    αποτάσσομαι τις σκοτεινές σκέψεις,ξέρω

    ότι είσαι θυμωμένος

    επειδή δεν σου Τον έφερα

     να σου ζητήσει το ''χέρι'' μου

     να υποβάλλω

     τα δικαιολογητικά

     να υπογράψεις

     το προικοσύμφωνο

     να δώσεις τη συγκατάθεση

     και να πεις

     αρραβωνίζεται η δούλη του θεού

     να γραφτεί

     στα κοινωνικά φύλλα

     των πρωϊνών εφημερίδων,θες

     καλύτερα αστεφάνωτη

     θέλω να συγχωρεθώ

     από την αμαρτία

    μετά δακρύων

    έλεος

    αιτηθέν και δοθέν,ναι

    να γυρίσει

    μήπως και Τον συναντήσει και στεγνώσει το στοιχειωμένο δάκρυ του πόνου της καρδιάς

    για μια στιγμή στο χρόνο

    η αθώα καρδιά

    καταμεσής του απέραντου πελάγου της νοσταλγίας

    με τον ήλιο

    να κατακαίει

    τις ολάνοιχτες

    τις αλατισμένες πληγές

    της ψυχής

    που αντιφεγγίζει στο διάφανο χρώμα τ'ουρανού της χαραυγής

    το βαπτισμένο και μυρωμένο,σε χρόνο άχρονο,ως θείο δώρο από Τον ''Μέγας ει Κύριε'',και

     Είναι,

     Στα κάτασπρα από τον ασβέστη σαγηνευτικά σπιτάκια

     που κρέμονται στα βράχια αγκαλιασμένα

     σκύβουν ολονυχτίς

     για να ακούσουν τις βάρκες που χορεύουν και τραγουδούν με τη μουσική του φλοίσβου

     που περιμένουν από καιρό

      με υπομονή

      τα χάδια των μελτεμιών

     Στα σμαραγδένια ανάγλυφα βράχια που λούζονται από τα στερνά φιλιά της θάλασσας

     Στις θαλασσινές σπηλιές των γλάρων με τις ρόδινες ανταύγειες

     που μπαίνει το διάφανο νερό σέρνοντας την ηλιοσειρά

     για να ρουφήξει τους αναστεναγμούς

     και στα μπλε λειασμένα βότσαλα,σα μάτια Θεών,που ξυπνούν κι αργοσαλεύουν δακρύζοντας, και 

     κρατιούνται χέρι,χέρι στο αμμόχρωμα,για να μην τα πάρει μαζί του,όταν αποτραβιέται το κύμα

     τα σμιλευμένα και αφροστολισμένα από τα αιώνια κυανά κοχύλια και τους ψιθύρους των μελτεμιών

     που φωτίζονται από τη φωτιά του ανατέλλοντος πυρόξανθου ήλιου.

     Στους βράχους των πουλιών που βάζουν το ράμφος στη σχισμάδα

     και στραγγίζουν το νερό

     Στα αμμουδερά κρυφά μονοπάτια των κέδρων με τ'αλμυρίκια και τις μοσκοβολιστές μυρτιές,που

     είναι στη φτενή γη της αλμύρας

     με τη πυρά του ήλιου

     πάνω στην αλατισμένη άμμο του ασημιού

     τη στρωμένη με πευκοβελόνες

     που τις παίρνει το κύμα και τις πηγαίνει ως τα ψαροκάλυβα

     πίσω από τους αμμόλοφους της ώχρας με τους ανεμόμυλους

     για να μας διαβάσουν

     τα κρυμμένα μυστικά,τα παλιά

     αυτά που δεν ξέρουμε

     και δεν θα τα γράψει κανένα βιβλίο

     Στα λιόλουστα αλώνια με τα θερισμένα χρυσοκίτρινα στάχυα,

     που χορεύει μέσα τους ο ανέμελος έρωτας

     και όταν κουραστεί

     βάζει προσκέφαλο τις θημωνιές

     ρουφά το χυμό τους,ξαπλώνει

     και κοιμάται κάτω απ'τη δροσερή ανάσα των κυπαρισσιών

     Στα παρθένα βουνά που πετούν τα σύννεφα,πολύ ψηλά

     που τα χαϊδεύουν και τα φιλούν

     με τους πευκώνες

     με τους ασφένταμους, με το μαβί άρωμα του θυμαριού που κρέμεται στις πλαγές,

     μαζί με τη μυρωδιά της φασκομηλιάς και της ματζουράνας

     όλα μοσχοβολούν

     και τρελαμένα ψάχνουν έρωτες ελεύθερους

     μαζί ο Φοίβος και ο Νάρκισσος

     η Δάφνη τρέχει να κρυφτεί

     στο δάσος με τις κουκουναριές

     που κουρνιάζουν και κελαηδούν τα πουλιά

     και στα γλυφά ρυάκια της βροχής,όπου παίζουν κρυφτό και μετά λιάζονται,αρωματίζονται

     και νανουρίζονται τα πλάσματα της σιωπής

      πίσω από τις καλαμιές

     Στα σπάνια άνθη των αγριολούλουδων της πέτρας,

     στις ράχες των γκρεμνών με τις καστανιές

     και τους θάμνους με τ'αγκάθια

     Στις αναφτές ξερολιθιές,με τους ασπαλάθους,το δυόσμο και τα κλωνιά με τα μπουμπούκια της πικροδάφνης,

     που λάμπουν όταν αχνοροδίζει η αυγή με τα χρώματα των άγριων βατόμουρων

     και ανασαίνουν το άρωμα του φρέσκου χώματος από το πρωτοβρόχι

     Στους ολόφωτους αγρούς

     των χρυσαφένιων χορταριών

     με τις μανταρινιές,τις πορτοκαλιές και τις νεραντζιές

     με τις μέλισσες και τις πεταλούδες να χαϊδεύουν και να ρουφούν την ομορφιά

     των ευωδιαστών αρωμάτων

     στις ελιές,με

     τα ξεφωνητά των τζιτζικιών γαντζωμένα στα ξέφλουδα των κορμών

     στο κιτρινοπράσινο των λιβαδιών

     που οι δροσοσταλίδες λαμπυρίζουν στη χλόη

     και απεικονίζουν τις περίλυπες ψυχές,

     και τα κατάλευκα σιωπηλά ανθάκια,ταπεινά χαμομήλια του Πάσχα των στεναγμών

     που φύτρωσαν και ανθούν στην πλαγιά του Γολγοθά

      μαζί με τα κρίνα της Παναγίας

     που αναπνέουν το μυρωμένο ανοιξιάτικο αεράκι, και καρτερούν την '' Έλευση Του Νυμφίου μετά βαϊων''

    ''επί πώλου όνου'',

     Είναι,

     Στο νοτισμένο χώμα με τo μαυλιστικό θρόισμα των χρυσοπράσινων φύλλων,που παιχνιδίζει το φως

     και τους παραδείσιους κελαϊδισμούς με τις θεϊκές μουσικές στα φυλλώματα, που δεν τις άκουσε ακόμα κανείς

     πέρα από το ποτάμι με τις λεύκες

     Στους ανθισμένους κάμπους γεμάτους μαργαρίτες,με τη μυστική γλύκα των ελαιώνων και της αγράμπελης

     και τα πλατάνια, στις απάτητες και μυστηριώδεις ρεματιές της πετροπέρδικας,με το ''αμίλητο νερό''

     Στις αγκαλιές των απέραντων κήπων με τις μοσκοβολιές και τα κρυστάλλινα νερά

     που κελαρίζουν κάτω από τις μηλιές

     στα πορφυρά ροδόχρωμα τριαντάφυλλα,τα ηλιοτρόπια και το φυλλοθρόισμα της δαμασκηνιάς

     και τους φράχτες με τις

     φοινικές,τις αρχαίες αγριελιές και τις φαραωσυκές

     Στα ανθισμένα κλαδιά της μυγδαλιάς, και τα ''τρυφερά'' κρινάκια στα πανέρια της Άνοιξης

     Στις ασβεστωμένες βοτσαλωτές αυλές των χρυσανθέμων, με τις μυλόπετρες

    που είναι τα γεράνια και οι κληματαριές αγκαλιά με τις φράουλες

     Θα με πας εκεί,γιατί

    Σ'αγάπησα πολύ,

    που κάτω από την αγαπημένη

    παχύφυλλη κρεβατίνα

     με τα όψιμα σταφύλια μεγαλόσχημα

     σα ''μωρά κοπέλια''

    που κάτω από,τις πορτοκαλοκόκκινες ανθισμένες ροδιές της αυλής,

    της αυλής των θαυμάτων

    που είναι απλωμένα τα παιδικά ασπρόρουχα της μπουγάδας ,

    στο πλακόστρωτο

    στο ξύλινο αλμυρισμένο τραπεζάκι του σπιτιού

    που μυρίζει πεύκο

    με το ομορφοστολισμένο τραπεζομάντηλο

    με τα λαμπρά χρώματα

    το ολοκέντητο με ανθάκια λωτού

    που είναι τα σπασμένα παιγνίδια

    με περιμένουν τα σύκα,τα σταφύλια,το ολόδροσο νερό με το άρωμα βανίλιας,

    οι ελιές, η ντομάτα με το παξιμάδι,ο καφές

    το γλυκό του κουταλιού

    με την πικράδα του χυμού της νεραντζιάς

    τη γεύση απ'το στυφό φλούδι της κυδωνιάς,και

    το βυσσινάκι το κρεμεζί

    να με πας

    Στα περιβόλια με τις ''ωραίες κόρες''

    με τους λεμονανθούς,τις λιμνούλες με τα νούφαρα τις ντάλιες και τ'άνθη της κερασιάς

    στα ανεπαίσθητα ίχνη με τ'ασφοδίλια, τους μενεξέδες,τα μικρά μωβιά κυκλάμινα και τα κατακόκκινα κούμαρα

     Στον πορφυρόχρωμο ήλιο,που λικνίζεται, πριν πέσει στο βιολετί καυτό νερό

     Θυμήσου μια Κυριακή,να με πας,απέναντι

     στους άγριους λόφους

     στον τραχύ τόπο

     στο δαρμένο από τον αέρα και τη βροχή

     που μυρίζει θυμάρι και σύκα

     με την απίστευτη θέα

    που με μια δρασκελιά

    ακουμπάς τη θάλασσα

     Στα κρεμασμένα ερημικά γαλαζότρουλα ξωκλήσια των Ασωμάτων

     τα μικρά εκκλησάκια,τα φρεσκοβαμμένα

     με ασβέστη,καθαρά,κάτασπρα

     όπως τους αξίζει

      της Ορθοδοξίας

      που τριγυρίζουν

      τα ιερά νέφη

       και αιωρούνται πάνω τους

      των μαρτύρων και ομολογητών

      των Ναϊτών

      που κατασπάζονται

      τις ιερές εικόνες

      γονατιστοί στο τέμπλο,και

      τα Άγια λείψανα

      που χρυσίζουν στις άκρες

      και δοξάζονται

      από τα χαϊδέματα του ανέμου

      που πηγαίνουν οι πληγέντες,

      οι αγαπημένοι άνθρωποι

     ''το πλήρωμα''

       το αληθινό σώμα

       του Νυμφίου

       που έχουν αποδεχτεί

       την αποστολή τους,και

       το ιερό καθήκον

       από το αγγελικό σχήμα

      για να δουν τα θάματα

      που δεν φοβούνται

      το θάνατο

      που θέλουν να σταυρωθούν

      των θνητών,που προσδοκούν

      Ανάσταση νεκρών,ξέρουν

      η πίστη μετακινεί όρη

      και εγείρει νεκρούς

      που καπνίζονται με το βαρύ λιβάνι από τα θυμιατήρια

      ανάμεσα ουρανού και γης

      του ακατάληπτου κόσμου

      στα ζωγραφιστά ξωκλήσια

      με φως ιλαρόν

       μοναδικό,τόσο

       λαμπερό,που ζαλίζει

       νεκρούς και ζώντες

      στα θαυμαστά

      που ακούγονται τα σήμαντρα

      μήπως και με καταδεχτεί η μοναξιά της απεραντοσύνης

      του αχώρητου Θεού

      να ατενίσω το ουράνιο στερέωμα

      ως ελεήμον του φωτός της αγάπης

      που μ'αρέσουν

      όπως μας προσκαλούν

      και προκαλούν την ανασφάλειά μας,για

      του ''Κυρίου το Ανάγνωσμα,πρόσχωμεν''

    που καίγονται από τη πυρά της πέτρας

    να Του φέρω τους άρτους

    να δω τα καντήλια

    να θυμιάσω,και

     ν' ανάψω ένα κερί,στη χάρη

     Του ''Εγώ Ειμί ''

     Προσμένοντας ''Εκείνον''

     που έρχεται απαλά

     ξυπόλητος,να προλάβει

     την αρχή του τέλους,και

     να φωτίσει το σκοτάδι

     στην ιερή στέγη των λόφων Του ανυπέρβλητου''Αφέντη'',της μοναδικής μοναξιάς του ατελεύτητου σύμπαντος

    που τ'αστέρια της φωτιάς πέφτουν απ'την ουράνια καταστόλιστη μενεξελί βεντάλια,που

    είναι εκεί τα θαυμαστά οράματα,''Αυτών''

    τα τάματα και οι προσευχές ,και τα δάκρυα ελπίδας τα κρυφά.που

    έτσι που στάζουν

     γεμίζουν τα πηγάδια του παράδεισου

    τα ακούνε και ξυπνούν οι νεκροί

     μιλούν με τους ζωντανούς

     και οι άγγελοι

    πλύνουν το πρόσωπό τους

    και πίνουν νερό,θέλουν

    να εξαγνιστούν

    για την ''άλλη ζωή''

    από τα ασυγχώρητα

    του ''έξ από δω''....Ναι

    Άι στο...

    Είναι

    οι σιωπές του νου

    και τα χείλη τα στεγνά,που ''διψούν''

    για την Αγία Κοινωνία

    Αυτών,των ''αναχωρητών''με τα μαύρα ρούχα τα μεταξωτά

    και το αιματοβαμμένο μαυρομάνικο μαχαίρι,αυτών των ευσεβών

    ''των ''Δεκαπεντάρηδων''

    του λυγμού και του πόνου

    που για να εκπληρωθεί το θάμα

    που είναι στη σκεπή των απαράβατων κοκκινωπών βράχων

    στο ορατό κι αόρατο

    ματώνουν τα πόδια πάνω στην πέτρα

    σκαρφαλώνοντας τα ψυχοσάββατα,

    κρατώντας τα κόλλυβα,αρωματισμένα

    της αμπερόριζας

    και γραμμένα στο χαρτί τα ονόματα,

    των κεκοιμημένων

    να τα διαβάσει ο ιερέας

    των Λαζαριστών

    μπροστά

    στα άχραντα

    του Άγιου τραπεζιού

    και

   να εξομολογηθούν

   για να ''απελεύσονται οι ψυχές

   εις ζωήν αιώνιον

   των τεθνεώτων''

    γονατιστοί

    με τα πανιά στα γρατζουνισμένα γόνατα,για να μην τα πληγώνουν οι πέτρες

    για να εκπληρώσουν

    το Τάμα

    λιποθυμισμένοι

    από την άγονη πίστη της ψυχής,για

     να δουν την ανύψωσή της, μια ανάσα πριν από τον ''Πάτερ ημών ο εν τοις Ουρανοίς''

     θυμούνται τη προφητεία

    και κρατούν το ''ραβδί'',μήπως

    τους στείλει

    το ''Μάνα εξ ουρανού''

    και ακούσουν τη ''Φωνή'' Του

    από την καιομένη Βάτο

   ''Εγώ ειμί ο Ων...... ου ψευδομαρτυρήσεις......

    περιπατήσεις επί πυρ,και ουκ καείς...''

    που συνειδητοποιούν την ελαχιστότητά τους,

    των ''πτωχών τω πνεύματι'' που

    θρηνούν γοερά, ''Προς Θεού''

    για να μην ξαναζήσουν την Μετοικεσία της Βαβυλώνος

    που περιμένουν το επέκεινα,με μετάνοιες στις ολονυχτίες της Αγάπης,χωρίς να επαίρονται,

     στο ημίφως της απομόνωσης,

     λυπημένοι κι αμίλητοι

     σταυροκοπιούνται

     και ψελλίζουν βουρκωμένοι στη κόρη της Ναζαρέτ

     δύο μάνες έχει ο άνθρωπος

    ''Ιδού η δούλη Κυρίου''

     που μετά τη ''συμφωνία''

     θα κυοφορήσει τον Αχώρητον

    χωρίς ένα άγγιγμα

    χώματος ''πλατωνικού''

    αμώμου συλλήψεως

    το απόλυτο άνθος του΄΄Κρίνου''

     κάτασπρο

    που θα Τον ''ποτίσει'' με γάλα

    με ένα απίστευτο προοικονομημένο

    πένθος

    στη Παναγιά του αναστάσιμου πένθους

    πένθος του πένθους

    στη Παναγιά τη Δεκαπενταυγουστιανή της οδύνης

    του μεσογειακού θαλασσινού κατακαλόκαιρου,που κλαίει

    η όμορφη Αυγούστα Παναγιά της χριστιανοσύνης

     αιώνιο σύμβολο της νίκης των εικόνων

     αστείρευστη πηγή της τέχνης

     η ιέρεια

    που σηκώνει

    το δάκρυ

     και το αίμα του ουρανού

     που την αποθεώνει η αλήθεια της μνήμης

     Μαρία Μου,''Πανένδροσε...νυμφή ανύμφετε...

     Όρος αλατόμητον...Βάθος αμέτρητον

     Την ωραιότητα της Παρθενίας Σου,και το υπέρλαμπρον το της Αγνείας Σου....

      εγκόμιον προσαγάγω επάξιον βοώ Σοι...'' και,το

     ''ελέησόν με....κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου

      για να σωθούν από τα ''ανομήματα''

      και να γλυτώσουν το ''πυρ το εξώτερον''

     Στους μελαγχολικούς,μυροβόλους και χλοερούς

     βιβλικούς

   '' Άγιους Τόπους''

     που μετά από το μεγάλο ξενύχτι του ''Μυστικού Δείπνου''με μάτια ακοίμητα

     περιμένουν τον ύμνο του όρθρου

     περιμένουν να ανοίξει ο ουρανός

     να ξυπνήσει,

     να τους χαμογελάσει και να τους αγκαλιάσει ο χρυσός δίσκος με τα χρυσοκόκκινα ρούχα,

     και τους ηλιανθούς,

     Να

     τους βάλει στο στέρνο του,να

     τους χαϊδέψει τα κοκκινισμένα μάτια

     με τη θαλπωρή της πρώτης ηλιακτίδας της αυγής

     για να αναπνεύσουν τα απίστευτα χρωματιστά αρώματα της ελπίδας,εκεί

     Πόσο

     Θέλω να με πας

     στο φλεγόμενο βασίλειό του,

     για να δω

    ''το φως το αληθινόν''

     πάνω από το φως

     να συναντήσω Αυτούς,

     τους καλούς Σαμαρείτες

     που δεν ''διυλίζουν τον κώνωπα... '',γιατί

     Είναι συγκλονιστική

     η ταπεινοσύνη αυτών των απλών ''ανθρώπων'' της ''κόκκινης σκουριάς'',των προσκυνητών που γυρεύουν,

     με το λυχνάρι τ'ουρανού

     Στον ''κήπο της Γεθσημανής''

      Αυτόν που τους ξεπερνά,για

     να του πουν ''Ήμαρτον'',

     και ''απεταξάμην''

     από τις αμαρτωλές ''Επιθυμίες'',

     και να γλυτώσουν από τον Αρχάγγελο

     κρατώντας στα χέρια του ο καθένας από μία εικόνα του Ευαγγελίου,με τα κίτρινα κεριά,για

     να του δώσουν το ''ψήφος''

     με το πρόσφορο,το τυλιγμένο στην άσπρη πετσέτα

     που γλυκαίνουν

     το στόμα το πικρό

      από τη μεγάλη προσμονή

      με το αντίδωρο της Κυριακής

      που Ανθρωπίζει

      που, μετά την ''έκπτωση'' από τον ''Παράδεισο'',και περιμένοντας την ''Ημέρα της Κρίσεως''

     μάχονται να ημερώσουν με νηστείες, δωρεές αγάπης,και τον ιδρώτα του προσώπου,το βλέμμα του Θεού,

     για να μην κοιτάξει πίσω και δει τη ''στήλη άλατος''

     σκάβοντας με τα νύχια,πριν να φέξει η μέρα,με τιμιότη και σέβας τα σπλάχνα της αγιασμένης γης,

     για το λίγο στάρι

     για το εφτάζυμο

     με το φτωχό βαπτιστικό Σταυρό στο στήθος

     με λυγμούς

     ψημένοι και ξεφλουδισμένοι από την πυρά του ήλιου

     ταπεινωμένοι

     ξυπόλητο το βήμα

     πάνω στα χαλίκια

     χωρίς νερό

     όλα διψούν απ'αυτή τη ζέστη

     με το λίγο λάδι,με

     τα πρησμένα γόνατα

     από τις γονυκλισίες

     στα ''Σα εκ των Σών''

     υψώνοντας λιτανείες

     με μύχιες σκέψεις και βλέματα αγάπης μήπως και ελπίσει σ'αυτούς Ο '' Άφες Αυτοίς''

     την ''Ωρα της Αποκαλύψεως'' και σωθούν από το προπατορικό έσχατο κρίμα

     προσμένοντας τα εγκώμια του Επιταφίου των δακρύων,με τα ανείπωτα λόγια του πένθους

     πώς το μεταφυσικό ακάνθινο στέφανο,γίνεται φυσικό

     με τα αγριολούλουδα να το ακολουθούν

     και γύρω,γύρω ''όλοι''

     από το Βασιλιά του πόνου,για το

   ''Δια την ημετέραν σωτηρίαν σφάγιον''

     βουβό μοιρολόι της πληγής,ακούγοντας μαγεμένοι,το ''Ω γλυκύ μου έαρ''

     της άδικης θυσίας,που γαληνεύουν

     όταν λάβουν το ''τούτο εστί το αίμα και το σώμα Μου''με τη θεία μετάληψη των ''Αχράντων Μυστηρίων'',

     από το Άγιο Δισκοπότηρο

     και σκεφτούν , '' ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ''

     για να ακούσουν μετά το ασύλληπτο ανατρίχιασμα του''Τετέλεσται'',του Αμνού Του Θεού,και αφού

     συντελεστεί το Θαύμα των Θαυμάτων

     την αιματοβαμμένη Μεγάλη Παρασκευή

      στις βεγγαλικές κωδωνοκρουσίες,το ''Θανάτω θάνατον πατήσας''

      με τα αναστάσιμα κεριά, και το ενσαρκωμένο ''δεύτε λάβετε φως'',του στεφανωμένου με αγκάθια

      Πήγαινέ με ,

      στο δρόμο προς Εμμαούς

      στα ξεραμένα ''ρόδα της Ιεριχούς''

      σ'Εκείνον,

      που θέλω πολύ να τον δω

      Στον σκονισμένο οδοιπόρο της Γαλιλαίας

      με το τρίχινο άμφιο

      με τα ματωμένα πόδια

      Στον ''Ακάνθινο'' Μεσσία

      Τον ''καθεζόμενον εκ δεξιάς του Πατρός''

      που κρατάει ένα κλαδί αγάπης

      Να ''συναντήσω'' τα λόγια της πίκρας και του πένθους

     ''Γύναι, ιδού ο υιός Σου...''

      Στον ''Ecce Homo''

      Στον ''Νενίκηκα τον κόσμον''

      Στον ''όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν...'', ''Ταύτα λελάληκα υμίν...'' ''Ακολούθει μοι...''

      που μετά από Εκείνον ''ουδείς'',

      που το αίμα Του ''έδωκε''

      Τον έσχατο,

      με τη λευκή πληγή,που

      δεν Τον ''ήξερε'' κανείς,που

      δεν θα Τον απαρνηθώ ''πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις'',που

      Τον προσμένω από καιρό,που

      Του φερα νερό,να ξεδιψάσει,και

       λίγο ζυμωτό ψωμί

      και να Του ψιθυρίσω

      Εκέκραξα Κύριε ''εισάκουσόν μου..., τη φωνή της δεήσεώς μου,εν τω κεκραγέναι με προς Σε''

      να Τον αγγίξω,''επί τον τύπον των ήλων'',και

      να Του ζητήσω έλεος,λέγοντας......''Τον νυμφώνα Σου βλέπω Σωτήρ μου.....

      λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής,που ένδυμα ουκ έχω...βοώ Σοι''

      να ονειρευτώ το ''μνήσθητί μου Κύριε....''Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι...''

      Αμήν λέγω σοι σήμερον μετ'εμού έση εν τω παραδείσω''

      Θα'ρθω να σε βρω,

      να με πας

      στην ''ξηρανθείσα συκή'',που

      την καταράστηκε

      να μη ξεδιψάζει ποτέ

      που γονατιστή

       γέρνει

      προσκυνά τη ξερολιθιά,και

      ζητά προστασία

      από το μανιασμένο μελτέμι

      μήπως και σώσει

      τη ψυχή της

      Στις ''ακρες'' του κόσμου,και πέραν,

      στο Άβατο,που

      ο ήλιος είναι ακυβέρνητος

      που ο ήλιος φωτίζει

      το ερημικό μέτωπο

      της χωρίς νερό ξεραμένης γης

      που αχνίζει

      τη χωρίς βασίλεμα

      τη χωρίς όνομα

  για να ξαναπροσευχηθώ,στο λιοπύρι,που αναβρύζει σταλαγματιά,σταλαγματιά το πυρωμένο'' Άγιο Μύρο'',

     να πάρω το αγίασμα

     να αλείψω το σώμα μου

     και να γιατρευτώ,που

     είναι εκτυφλωτικό μεσημέρι καλοκαιριού,που

      δεν το αφήνει ο ήλιος

      να τελειώσει ,και

      οι ώρες είναι γυμνές

      από την αφόρητη κάψα του μεσημεριού

      μέσα στην άνυδρη σκόνη

      κι ας '' καώ ''

      να ακούσω,Τον ''επινίκιον...βοώντα κεκραγότα....Άγιος Κύριος Σαβαώθ''

      Στο ιερό ''όρος των ελαιών''

      όλα μοιάζουν γαλήνια, λουσμένα από αρχέγονη λάμψη του ανεσπέρου τελευταίου φωτός,που

     τα χλωμά τ'αστέρια τρεμοσβήνουν

      στο χρυσοποίκιλτο του φεγγαριού,

      με φόντο το κόκκινο του μαύρου, στο μπλε βελούδο της νύκτας,

      πανέμορφη παραμυθένια εικόνα, με χρώμα και άρωμα βιολέτας,γλυκιάς γαρδένιας και σγουρού βασιλικού.

      Εσένα

      θέλω  

      θα σε βρω

      κι ας μη μου πεις πού,

      να με οδηγήσεις

      εκεί που γιεννιέται ο έρωτας

      στον κόσμο των ονείρων,το νου σου στα όνειρα

      στο ασημόχρυσο γλυκοχάραμα,για

      να το μοιραστώ μαζί σου

      Εσένα

      θέλω να με πας

      Στα χορταριασμένα καλντερίμια του Νότου,τα στολισμένα με τις φρεσκοβαμμένες άσπρες γλάστρες,

      που μοσχοβολούν από τις γαρυφαλλιές

      που ακούς το απαλό ψιθύρισμα που κάνουν οι γιρλάντες με τις ορθάνοιχτες φούξια βουκαμβίλιες

      ευωδιασμένα με το αμάραντο αγιόκλημα ,αγκαλιά με τις γαζίες και τα μεγάλα γιασεμιά

      που είναι στους απρόσβλητους τόπους των κόκκινων λιμνών,τους στρωμένους με ροδόφυλλα

      στις μαρμαρένιες κρήνες με τους κύκνους

      να πιω νερό,να δροσιστώ,στο μονοπάτι της πτώσης των Πρωτοπλάστων

      με το βαθύ λουλακί του ροζ της ανεμώνας, το κόκκινο της παπαρούνας και το άγριο μωβ της βυσσινιάς.

      Τόση ομορφιά..σαν αθώο χαμόγελο μικρού κοριτσιού με τα μεγάλα μάτια και το γαλάζιο κορδελάκι, που

      σε ταξιδεύει στο αβέβαιο καρδιοκτύπι του ονείρου,με τα ανομολόγητα πάθη και τα ερμητικά χείλη κλειστά

      που κρύβονται στα κρινόσπαρτα λιβάδια του αθώρητου θόλου, ακούς...

      Έλα τρέξε,και

      ''πιάσε'' με

      πες μου,πώς

      θα σε φωνάζω,

     πες μου το όνομά σου,

     να σε φωνάζω

     δως μου το ''άγραφο'' χέρι σου

     κι άφησέ το να ταξιδέψει

    στον ''άλλο κόσμο''

     μαζί μου

     να το γράψω στη βέρα,

     γράφω το μονόγραμμα ''Ε'',έλα

     μην κουραστείς

     και θαμπωθείς από το χρωμοφώς

     και πιεις της Άρνης,το στυφό νερό

     από το μπλάβο ποταμό

     και ξεχάσεις το όνειρο,γιατί μόνο

    το όνειρο θα σε ''ελευθερώσει''

    μπορεί και να σε ''σκλαβώσει''

    θυμάσαι που στο είπα,το νου σου

    στο φως του ονείρου

    το φως του έρωτα απειλεί το σκοτάδι

    της ''Ιεράς Εξέτασης''

    θα σε πάει,εκεί

    που δεν ταξίδεψες ποτέ

    θα σε πάει σε ένα άλλο κόσμο

    για να δεις τα ανείδωτα,έτσι

    θα αγγίξεις και το άσπιλο φιλί,που

    μπορεί να είναι,μόνο

    ένα φιλί,όμως

    η μέθη του ''πρώτου''φιλιού, δεν κρατάει πολύ,γιατί

     γίνεται σύννεφο

    και πώς θα σε παρηγορήσω,αν

    γευτείς το''υγρό'' φιλί του αποχωρισμού,που

     κάνει την αγάπη,ακόμη πιο μεγάλη

     φίλα με λοιπόν

     σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά

     δεν θέλω να πικραθείς,θέλω

     μόνο εσένα

     και το χαμόγελό σου

     το πιο ωραίο απ'όλα τα τριαντάφυλλα μαζί

     όταν έχεις εμένα,θα κρατάς σφικτά το δικό μου χέρι,και

     θα είσαι ξένοιαστη όταν γείρεις στη ζεστή αγκαλιά μου τη γυμνή,γιατί θα είμαστε για πάντα μαζί,και τότε

     θα σε χαϊδεύει το όνομα ενός παράφορου έρωτα,που

     δεν έχει γεννηθεί ακόμα

     κάνω

     και μια ευχή

     αυτός ο έρωτας να υπάρχει

     κι ας μην υπάρχουμε Εμείς

     θα σου πω κι ένα μυστικό,στ'αυτί

     όπως γράφουν οι ''Γραφές''

     οι γραφές των μυστηρίων

     εκεί είναι ο Μίτος της Αριάδνης της Βασίλισσας,της Μούσας του Θησέα

     που έχει το μυστικό κωδικό

     που κρατάει βαθιά κρυμμένο το μαγικό λυχνάρι

     που έχει στα χέρια της τη σφεντόνα

    που κλέβει τη φωτιά του Δράκου

    και

    κρατάει από τα βαρβάτα κέρατα

    αυτό το θεριό

    των ατίθασων αρσενικών ορμών

     στον απαγορευμένο δρόμο,''στο Νυν του Αεί''

     κρυμμένος στο μυθικό κόκκινο παλάτι,το εγκαλλώπισμα αυτού του κόσμου

     το κεκοσμημένο με τη συγκλονιστική τέχνη του ''Πρίγκιπα με τα άνθη των λευκών κρίνων''

     που θα σε μάθει να περπατάς

    τα ιερά χώματα

    που θα σε μάθει να γράφεις

    τις δικές σου γραφές

    που δεν θα τις διαβάσει ποτέ κανείς,έτσι

    δεν θα κάνεις το λάθος των εύπιστων κεκοιμημένων εραστών

    θα σου ανοίξει την άγνωστη ''γραφή'',με τα '' πέντε Άλφα'' της Σφραγίδας 

    να φτάσεις στη Βήτα σφραγίδα

    για να ξεπεράσεις το ''ιερό τέρας

    και να φτάσεις στο προαιώνιο ''αθάνατο νερό''από το στοιχειωμένο δάσος,στη σπηλιά, το νου σου...

    Ακούς,

    προσεχτικά να μη σε ακούσει

    και σε ''πιάσουν''

    τα μάγια της φωτιάς

     μη σε παρασύρουν οι ακατανόητες φωνές

     τη δική μου φωνή να γυρέψεις

     το νου σου

      κρύψου,

      να μη σε δω,ούτε κι εγώ

      και σε μαρτυρήσω

      κράτα σφιχτά το φυλαχτό

      μη μου πεις ποτέ ''Αντίο''

      μη με λησμονήσεις,

      να με θυμάσαι,

     ορκίσου πως θα μ'αγαπάς

     Μη

     φίλα με

     Μη

     φίλα Σταυρό

      κι ας το μετανιώσεις

      θα σε περιμένω,ακούς

      Βγάλε το χτενάκι,

      λύσε το χρώμα των μαλλιών Σου,

      Βάλε το κατάλευκο νυφικό σου,

      στολίσου,νύφη απαστράπτουσα,

      της αθώας ομορφιάς,μη

      ξεχάσεις το διάφανο πέπλο

      να κρατάς ένα πάνλευκο σεντόνι,μά

      πάνω απ΄όλα,να κρατάς

       το θεϊκό μήλο

      κι έλα να με βρεις,

      το αχνό ξημέρωμα

      με τον ανάλαφρο αγέρα

      θα είμαι ''Εκεί'',

     που γεννιούνται τα άνθη των λουλουδιών,

     μαζί με τον έρωτα,

     στο αθέατο άστρο της μοναξιάς,όχι

     στο νόθο

     στο αυτόφωτο

     στο άστρο το μοναχό

     στο άστρο που στάζει μέλι

     το μικρό

     το αναφτό,που είναι

     Αυτό κι ο Θεός

     στο άστρο της ερήμου της Ιουδαίας

     στο άστρο των Μάγων,που

     ο έρωτας είναι παντού,έλα

     μη κοιτάς

     έλα, κλείσε τα μάτια

     πάρε με αγκαλιά,γιατί

     θέλω

     να σε κάνω δικιά Μου

     κι ας το μετανιώσεις,

     μη με μαρτυρήσεις

     θέλω να το ξέρεις

     Το ξέρω,και

     δεν θα το μαρτυρήσω,

     ''Μάρτυράς'' μου ο Θεός

     γιατί δεν ορίζω τη σκέψη,

     από τη μέθη της ολόγλυκης ζάλης

     και θα έρθω

     ξέπνοη στα πόδια σου

     ως ''δούλη Κυρίου''

     για να βαπτισθώ,γιατί

     δεν μπορώ ν'αντισταθώ

     θα σου παραδώσω

     την ανυπακοή της γύμνιας μου

     Γιατί

     τον έρωτα του αγνού πόθου,δεν

     τον έζησα ακόμη,

     Τον έχω στο βυθό του νου

     στα άδυτα της ψυχής

     και θέλω να ''τελειώσω''

     Μαζί

     με τον τελευταίο σπασμό

     και ασπασμό

    που σταματάει την καρδιά

    μέχρι λιποθυμίας

     όχι

     να μην ''τελειώσω''

     πάνω

     στο Βωμό

     της Εδέμ

     τη Γυμνή

     την εκρηκτική

    ''λάβα'' που μου κοχλάζει

     το ερεθισμένο

     το ορθάνοικτο

      και

      νεογέννητο

      ανέγγικτο

     ''πορφυρό Αιώνιο''

      με τη ροζ αμαρτωλή μήτρα

      με τις ξαναμμένες θηλές

      του αχόρταστου ροζ θηλασμού

      του ροζ της μαρτυρίας

      μάρτυς μου ο Θεός

       βγάλε το εσώρουχο

      του

      νυφικού

      το ποτισμένο με αλάτι

      και πέταξέ το

      Πάρε να μεταλάβεις

      αγάπη ανόθευτη

      στο αφόρετο κορμί μου

      Βγάλε μου

      το ''Φύλλον συκής''

      πόσο ευωδιάζει

      το ''κάτω'' του

      Βγάλε

      το ανυπόμονο

      το φλογισμένο

      το ''αθώρητό'' σου

      το θέλω ελεύθερο

      άστο έτσι

       ελεύθερο

      χωρίς το κέλυφος

      η κορυφή του ''αρρενωπού'' σου

      με τις χρυσαφιές φακίδες

      να μυρίσει το καυτό''είδωλο''

      του τυφλού πόθου

      που σου παραδίνω

      Και

     να εισβάλλει

     στα αγνότερα τρυφερά

     πέρα από το απρόσβλητο της ομορφιάς

     μέσα μου,από

     τη σχισμάδα

     τη μυστική

     να μου θρυμματίσει τα αδιάντροπα όνειρα

     και

     να μου ανοίξει τη σάρκα,κι έτσι

     που στάζει η τομή

     άστο να τρέξει

     το μέλι της Βασίλισσας

     να χυθώ στους ουρανούς

     με τα καμμένα θρύψαλα

     που λυτρώνουν

     το αίμα της θυσίας

     Χωρίς έλεος

     Αγάπη μου

     μέσα Μου

     για τη γλυκοκόκκινη ολοκλήρωση

     κι ακόμα πιο Πολύ,που

     σ'αγαπώ

     που

     μου κόβεται η ανάσα

     και χάνομαι

     θέλω να μην τελειώσει

     Πάρε Τα, όλα Μου

     αποστράγγιξε τη Παρθενία

     που σε απομυζά

     πάρε το μυαλό μου

     δεν θέλω τίποτα δικό Μου

     πάρε με στο κόσμο σου

     όλος ο κόσμος μου

     μεθυστική ευωδία του έρωτα

     άσβυστη φλόγα

     που τον κόσμο ανάβει

     δείξε μου το δρόμο εσύ,μόνο εσύ

     και κάνε με

     ό,τι θέλεις

     μόνο τότε

     θα ελευθερωθώ

     θα ελευθερωθώ από την απώλεια

     του Υμένα

     Τότε...μόνο

     Δεν θα χαθώ

     όπου κι αν με ταξιδέψεις,

    για να με κάνεις δικιά Σου,Εγώ

    θα σου δοθώ ολότελα

     και

     δεν θα θρηνήσω που δόθηκα

     δεν θα το μετανιώσω

     Στον ''αιώνα τον άπαντα''

     δεν θα το μετανιώσω

     Σ'αγάπησα τόσο πολύ, μια αγάπη όσο καμιά,της ακατάλυτης λάμψης της αθέατης πλευράς

     Μεγάλη Μητέρα

     άσπιλη

     ιέρεια της φλόγας

     φιλώ το χέρι

     της αγιοσύνης Σου,γιατί 

     πουθενά δεν είδα

     το θυμίαμα της Άγιας εικόνας Σου

     άχραντη γη της αιωνιότητας

     ακοίμητο ταξίδι των ονείρων της ψυχής

     εκθαμβωτική κι άφθαρτη,της

     άχρονης νεότητας

     της ουράνιας μήτρας

     που πλημμυρίζει η γλυκιά τρυφερότητα

     μοναδικό στολίδι

     Σ'αγαπώ,γιατί είσαι

     το μεγαλύτερο καυτό κόκκινο αυτού του κόσμου

      στο γαλάζιο της θάλασσας

      βαθιά ρίζα

      στα σπάργανα της γης

      το ωραιότερο ροζ του λουλακί

      λουλούδι

      στα καταπράσινα λειβάδια

      του ουρανού

    ''προ πάντων των αιώνων''

     της απροσμέτρητης μαγείας,

     της απεραντοσύνης του ανεκπλήρωτου έρωτα,

      αγνή μητέρα,και αμόλυντη

      ερωμένη

      του άφωτου φωτός

      του αόρατου ύπατου Θεού........

                     

                            ΛΑΚΚΟΣ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

                                        ''ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

                                         ''ΤΟ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ''

                                         ''Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ...ΤΟΥ ΑΦΩΤΟΥ ΦΩΤΟΣ''

                              και       '' ΤΟΥΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ '' ως ο έσχατος παράδεισος των ψυχών

  Τη  Γλυπτική μου  ψάχνω, μέσα στα '' σπάργανα '',της κρητικής γης....

   Έχει τις  ενότητες  1] ΓΛΥΠΤΙΚΗ   

                                   2]ΓΛΥΠΤΙΚΗ  ΕΠΙ  '' ΧΑΡΤΟΥ '' 

                                   3] ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙ  '' ΞΥΛΟΥ      και

                                   4] '' ΟΙ  ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ ΜΟΥ ''

                                   5] '' Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ''

      '' Η Χαρακτική μου ''    έχει τις  ενότητες

                                  1] Τα '' ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ  ΜΟΥ ''

                                  2] Τα ''ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ '' 

                                  3]Τα  ''ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙ ΠΕΤΡΑΣ ''

                                  4]''ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ''

                                  5]''TO KOKKINO ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ''

                                  6]''ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

                                  7]''MAGIE DE FEMME,MAGIE NOIRE''

  

                    ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ   ΖΩΓΡΑΦΟΣ - ΓΛΥΠΤΗΣ - ΧΑΡΑΚΤΗΣ

.