ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ

                                           ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΑΙ  ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ

 

 1964. Ατομική έκθεση. Σχέδια για '' Tο κορίτσι με το ροζ του λουλακί ''  . Ηράκλειο, Λύκειον ο Κοραής

 1964.Ατομική έκθεση.''Το πορτραίτο της Εύας''

 1965.Ατομική έκθεση.  Ηράκλειο Λύκειον ο Κοραής Σχέδια,για τη μεγάλη σειρά έργων με τίτλο :

       ''Λάκκος,το ολοκαύτωμα των ψυχών στο στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας

        Έκθεση ''φόρος τιμής'',για την Τζένη του Λάκκου,τη Τζένη του Παραδείσου,που ''τόσα'' έκανε

        για τα παιδιά που χάθηκαν στο στοιχειωμένο καλντερίμι.....

         Με φόντο το ''Μαύρο'' του 1ου Διωγμού .Μαζί και ο καθηγητής μου Μενέλαος Παρλαμάς,προλογίζει

         με το ''Τί ωραία που είναι η αγάπη μου,με το καθημερνό της φόρεμα

                    κι ένα χτενάκι στα μαλλιά,κανείς δεν ήξερε,πως είναι τόσο ωραία.......''            

  1969.Aτομική έκθεση. Σχέδια για'' Tο κορίτσι με το ροζ του λουλακί '' , Ηράκλειο. Ακαδημία

      Σχέδια,για τη μεγάλη σειρά έργων με τίτλο : ''Το στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας''

      Με φόντο το ''Μαύρο'' του 2ου Διωγμού

 1970.Ατομική έκθεση. Σχέδια για το'' Πορτρέτο χωρίς όνομα ''.Ηράκλειο. Ακαδημία .

 1971. Ατομική έκθεση . ''Σχέδια'' για ''Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων'' . Ηράκλειο.

 Πρότυπα ιδιωτικά  Εκπαιδευτήρια  Χρυσούλας  Μπουρλώτου

 1974. Ατομική έκθεση. ''Το σκούρο κόκκινο του αιμάτου'' .Ηράκλειο,Βασιλική Αγίου Μάρκου

 1978.Ατομική έκθεση. Σχέδια για το'' Ταξίδι στην αιωνιότητα της αθωότητας''.Ηράκλειο. Βασιλική του Αγίου Μάρκου        

1979. Συλλογική έκθεση .Ηράκλειο .Βασιλική Αγίου Μάρκου.

       Συμμετοχή με,''Πορτραίτο χωρίς όνομα''και'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''.[Μονή των Αγγέλων]

1979.Συλλογική έκθεση.Χανιά.Αίθουσα Χρυσόστομος

        Συμμετοχή με,''Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'',από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του ''Λάκκου ''

1979.Συλλογική έκθεση.Αθήνα.Πνευματικό Κέντρο

      Συμμετοχή με,'' Το κορίτσι με το κόκκινο στο κόκκινο '' * και '' Tο μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''.[ Σελάκανο]

                                 *Από τις ''κόκκινες'' σειρές έργων  '' Ελλάς  ΔΡΧ. 1 ''

 1980.Ατομική έκθεση.''Το μαύρο, στο μαύρο,του 2ου Διωγμού του ''Λάκκου '' Ηράκλειο.Βασιλική του Αγίου Μάρκου

1980.Συλλογική έκθεση.Θεσσαλονίκη.Αριστ.Πανεπιστήμιο

        Συμμετοχή με,'' Πορτρέτο χωρίς όνομα '' και '' Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων ''. [ Κνωσός ]

1981.Συλλογική έκθεση.Πάτρα.Πνευματικό Κέντρο

        Συμμετοχή με, '' Η κοπέλα με το ρούχο το μεταξωτό ''

         Δύο εκθέσεις το 1982 στη Β.Α.Μ.

1982.Ατομική έκθεση. ''ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ''. Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου [ΣΠΟΥΔΗ]

      Σχέδια, από τη μεγάλη σειρά έργων με τίτλο : ''το απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας''

1982.Ατομική έκθεση '' ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ '' Ηράκλειο.[ Β. Α .Μ.] [ ΣΠΟΥΔΗ ]

1983.Ατομική έκθεση.''ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ''. Ηράκλειο. ''Λύκειο Ελληνίδων''

1983.Συλλογική έκθεση.Λάρισα.Πνευματικό Κέντρο.

        Συμμετοχή με, ''Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'',από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του '' Λάκκου ''

1983.Ατομική έκθεση.'' ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΚΙ''. Ρέθυμνο,αίθουσα ''ΔΕΛΦΙΝΙ'' [ΣΠΟΥΔΗ]

1984.Ατομική έκθεση.Ρέθυμνο. ''ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ '' Ωδείο ''.

1985. Ατομική έκθεση.Ρέθυμνο.'' ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ'',αίθουσα

         Μιχάλης Φραγκομανωλάκης

1986.Συλλογική έκθεση.Αθήνα. Γκαλερύ Ζυγός.

        Συμμετοχή με, ''Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'',από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του''Λάκκου''

        Δύο εκθέσεις το 1986 στη Β.Α.Μ.

     Από τη μεγάλη σειρά έργων με το γενικό τίτλο ''το απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας''

1986.Ατομική έκθεση.''ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΚΙ'' Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου

1986.Ατομική έκθεση.'' ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ '', ''ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΠΙ ΠΕΤΡΑΣ''   Ηράκλειο, [ Β.Α.Μ.],[ΣΠ]

  1986.Ατομική έκθεση. '' Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΑΣ '' [Σπουδή]Ηράκλειο.Σ.Ε.Λ.Δ.Ε.,Ακαδημία . Εισήγηση,

   συζήτηση για την εικαστική τέχνη στο Δημοτικό Σχολείο, θέμα 1ο :'' Από την θεωρία στην πράξη

   και πως δεν την εφαρμόζουμε'',από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.

  [ Με συμμετοχή περίπου 300 εκπαιδευτικών ,και 50 υποδειγματικές διδασκαλίες]

    Θέμα 2ο: Ένα πείραμα χωρίς πρόταση,με την ''ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΑΣ''

   Θέμα 3ο: ''Καππαδόκες'',ο έσχατος παράδεισος των ψυχών ,οι ''Λιτανείες 14 και 15''

 [ Με συμμετοχή περίπου 350 εκπαιδευτικών,και 40 υποδειγματικές διδασκαλίες]

1987.Συλλογική έκθεση.Θεσσαλονίκη,Περίπτερο Δ.Εκθέσεως

  Συμετοχή με,''Η κοπέλα με τους λεμονανθούς''

 1987.Ατομική έκθεση.'' Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ..ΤΟΥ ΑΦΩΤΟΥ ΦΩΤΟΣ'' Ηράκλειο,Ακαδημία[Σπουδή]

  Πενήντα υποδειγματικές διδασκαλίες στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,Ειδικό Σχολείο της Ακαδημίας,

  Αμφιθέατρο,με θέμα1ο:'' Αληθινή και δημιουργική τέχνη είναι,αυτή που δεν είδες ποτέ.''από το Ζωγράφο-

   Γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη. [ Με συμμετοχή 80 περίπου επιμορφούμενων εκπαιδευτικών]

   Και θέμα 2ο.''Στη δυτική πλευρά του φεγγαριού,πέρα από το ποτάμι με τις λεύκες''[ Με συμμετοχή 150 εκπ/κών]

  1988.Συλλογική έκθεση.Αθήνα.Γκαλερύ Ζυγός

        Συμμετοχή με, '' Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι ''

 1988.Ατομική έκθ.'' Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΚΚΟΥ''. Ηράκλειο,Ακαδημία[ΣΠΟΥΔΗ] Είκοσι

  υποδειγματικές διδασκαλίεςστους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,2ο Πειραματικό τηςΑκαδημίας,

  Αμφιθέατρο με θέμα :'' Διδάσκεται η τέχνη;''από το Ζωγράφο-Γλύπτη-Χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.

  [ Mε συμμετοχή 80 περίπου εκπαιδευτικών ]

1988.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Ξενοδ.Μινώα Παλλάς

        Συμμετοχή με, '' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων'',[ Νίδα,''Το χρυσοποίκιλτο της πανσελήνου'' ]

 1988.  Όλο το έτος''Τέχνη του δρόμου''. Δρώμενα με εκθέσεις,θρεατρικά,μουσικά,γκράφιτι στα σοκάκια της παλιάς Πόλης.        

           Λάκκος και Αγία Τριάδα από τους καλλιτέχνες της ''Κίνησης Εικαστικών Καλλιτεχνών ''

1989.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Γκαλερύ Σταυρακάκη 

        Συμμετοχή με ,'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''. [ Τέρτσα, Βάι,Ελαφονήσι,Bαρσαμόνερο ]

1989.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Ξενοδοχ,Καψή Αγία Πελαγία

        Συμμετοχή με ,''Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων, ''[ Μπάλος ,'' Το χρυσοποίκιλτο της πανσελήνου'' ]

 1989.Ατομική έκθεση.''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΟΡΔΕΛΑΚΙ''.Ηράκλειο,Ακαδημία.Δέκα υποδειγματικές

  διδασκαλίες στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς ,1ο πειραματικό της Ακαδημίας,Αμφιθέατρο, με

  θέμα: ''Χρώμα και Ψυχολογία'',από το Ζωγράφο-Γλύπτη -Χαράκτη Κώστα Καπετανάκη

   [Με συμμετοχή 100 περίπου εκπαιδευτικών ]

1989.Συλλογική έκθεση.Η.Π.Α. Μπ.Χίλλς

        Συμμετοχή με ,'' Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι ''

1989.Συλλογική έκθεση.Η.Π.Α.Ουάσ/των.Πινακοθήκη

        Συμμετοχή με , '' Οι Πρίγκιπες του Λάκκου'' από τη σειρά ''Τα ροζ παράθυρα του''Λάκκου''

1989Συλλογική έκθεση,Αγ.Νικόλαος.Ξενοδ.Ιστρων

        Συμμετοχή με  '' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων '',[ Αγιοφάραγγο,''Το χρυσοποίκιλτο της πανσελήνου'']

1989.Συλλογική έκθεση.Ανώγεια.Πολύκεντρο

         Συμμετοχή με,'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''[ Νίδα 1 , 2 ,Τίμιος Σταυρός,Κρουσταλλένια ]

 1989.Όλο το έτος,''Τέχνη του δρόμου'',με εδηλώσεις κατά των πλαστικών σκουπιδιών,με αποκορύφωμα

         την κατασκευή ενός ''πλαστικού κάβουρα'' από πλαστικά σκουπίδια,στην πλατεία λιονταριών

          από τους  καλλιτέχνες της ''Κίνησης Εικαστικών Καλλιτεχνών Ηρακλείου''

 1990.Συλλογική έκθεση.Ανώγεια.Πολύκεντρο

         Συμμετοχή με, ''Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων'' [ Νίδα,Πρέβελη ]

  1990.Ατομική έκθεση ''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΜΟΝΑΝΘΟΥΣ''Ηράκλειο,Ακαδημία εκατό υποδειγματικές

    διδασκαλίες,στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,1ο Πειραματικό της Ακαδημίας,Αμφιθέατρο

  με θέμα :'' Το σύνδρομο του καραγκιόζη '',από το Ζωγράφο-Γλύπτη-Χαράκτη,Κώστα Καπετανάκη.

  [ Με συμμετοχή 100 περίπου επιμορφούμενων εκπαιδευτικών ]

1990.Συλλογική έκθεση. Λονδίνο Μ.Μ.Τ.

        Συμμετοχή με , '' Η κοπέλα με τους λεμονανθούς ''

1990.Συλλογική έκθεση Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου

        Συμμετοχή με , ''Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων'' ,[ Μονή Τοπλού,Mύρτος,Μάταλα ]

 1991. Ατομική έκθεση ''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΡΟΥΧΟ ΤΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟ''.Ηράκλειο,Ακαδημία,εκατό

  υποδειγματικές διδασκαλίες στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς, Μονοθέσιο της Ακαδημίας.

 Αμφιθέατρο με θέμα :Το σύνδρομο του Δαυίδ'' .από το Ζωγράφο- Γλύπτη-Χαράκτη, Κώστα Καπετανάκη

  [ Με συμμετοχή 120 περίπου εκπαιδευτικών ]

 1991.Συλλογική έκθεση.Άνώγεια.Πολύκεντρο

       Συμμετοχή με,''Το μαγευτικό πορτρέτο της των θρύλων'' [ Νίδα,Ίστρον ]

1992.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο,Γκαλερύ Δεσμός

        Συμμετοχή με , ''Το  μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''[ Μονή Γουβερνέτου,Ελούντα ]

 1992. Ατομική έκθεση.''Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ'' .Ηράκλειο,Ακαδημία,εκατό υποδειγματικές διδασκαλίες

  στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς,1ο Πειραματικό της Ακαδημίας.Αμφιθέατρο με θέμα:

  ''Η εκκλησία του δήμου,ως ελληνικό εκπαιδευτικό μοντέλο ,ένα διαρκές πείραμα,χωρίς πρόταση''

  από το Ζωγράφο-Γλύπτη-Χαράκτη,Κώστα Καπετανάκη,[με συμμετοχή 150 περίπου εκπαιδευτικών]

1992.Συλλογική έκθεση Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου

         Συμμετοχή με ,''Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων'' [Χρυσοσκαλίτισσα η χρυσοποίκιλτη]

    Τρεις μεγάλες σειρές το 1993 στη Γκαλερύ ''Δεσμός''

1993.Ατομική έκθεση.''ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ'' Ζωγραφική  Ηράκλειο,Γκαλερύ '' Δεσμός''

1993.Ατομική έκθεση ''ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ'' Γλυπτική,Γλυπτική επί ''ξύλου''Ηράκλειο,Γκαλερί '' ΔΕΣΜΟΣ''

1993.Ατομική έκθεση''ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ'' χαρακτική,''ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ'',''ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙ ΠΕΤΡΑΣ''

       Ηράκλειο,Γκαλερί ''ΔΕΣΜΟΣ''

 1993.Συλλογική έκθεση ,Ηράκλειο .Βασιλική Αγίου Μάρκου

         Συμμετοχή με ''Το κορίτσι με το κόκκινο στο κόκκινο''

 1994.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου

         Συμμετοχή με ''Το μαγευτικό πορτραίτο της γης των θρύλων'' [ το φαράγγι της Σαμαριάς ]

 1995--2005.Aτομική έκθεση.Σχέδια για ''Στη δυτική πλευρά του φεγγαριού,πέρα από το ποτάμι με τις λεύκες''

          Σχέδια για τη σειρά έργων με τίτλο '' Ελλάς ΔΡΧ. 1 ''

         Ηράκλειο ,Νομαρχία,αίθουσα Λαϊκής Επιμόρφωσης

         και αίθουσα Σχολικών Συμβούλων

         Σχολή γονέων Επιμόρφωση γονέων με θέμα ''Τα φτωχά σπίτια''

  1996.Ατομική έκθεση.'' Ταξίδι στην αιωνιότητα της αθωότητας .''Ηράκλειο,Νομαρχία      

 1996.Aτομική έκθεση.''MAGIE DE FEMME,MAGIE NOIRE''.Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα

       Εισήγηση,συζήτηση από τον Κώστα Καπετανάκη.[Με συμμετοχή 300 εκπαιδευτικών]

 1997- 2000.Ατομική έκθεση.Σχέδια από ''H αθέατη πλευρά της παράδεισος''.Ηράκλειο,Νομαρχία

1997.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Αίθουσα Τέχνης Αριάδνη

        Συμετοχή με ''Το κορίτσι με τους έρωτες''

 1998.Ατομική έκθεση.''Το άνθος του ρόδου''  1η Σχολή γονέων,με 30 επιμορφούμενους γονείς,Ηράκλειο,Νομαρχία

       Εισήγηση,συζήτηση. Θέμα ''Η τέχνη του δρόμου''

       Συμμετοχή με, '' Γλυπτική επί ξύλου,από τη σειρά ''Πέτρα και χρώμα'', '' [  Χορός  ]

 2000.Ατομική έκθεση.''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΕ ΒΕΛΟΥΔΑ''.Ηράκλειο.Αίθουσα Μελίνα

    Εισήγηση,συζήτηση για την εικαστική τέχνη των ατόμων με ειδικές ανάγκες,

   με θέμα 1ο : '' Η κουλτούρα της σιωπής [ Α.Μ.Ε.Α.]'',

    θέμα 2ο : Η αθέατη πλευρά της παράδεισος και

    θέμα 3ο :  Οι ''έσχατοι''   ''Των Αγίων'',από το ζωγράφο

   γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.[Με συμμετοχή 350 περίπου εκπαιδευτικών ]

 2000.Ατομική έκθεση. '' Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ..ΤΟΥ ΑΧΡΟΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ '' Ηράκλειο Β.Α.Μ. [ΣΠΟΥΔΗ]

 2001.Ατομική έκθεση. '' ΟΙ ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ ΜΟΥ σφραγίς 14και 15''. Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα Μερκούρη.

  Εισήγηση,συζήτηση για την εικαστική τέχνη στο νηπιαγωγείο με θέμα: '' Η σιωπή

   των νηπίων'', video art από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη

  [ Με συμμετοχή 100 περίπου νηπιαγωγών ]

  2002.Ατομική έκθεση.''Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΜΟΝΑΝΘΟΥΣ''.Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα Μερκ.

   Εσήγηση,σηζήτηση για την εικαστική τέχνη στο νηπιαγωγείο με θέμα:'' Άφωνη κουλτούρα''

  video art από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη.[Με συμμετοχή 200 νηπιαγωγών ]

 2003.Ατομική έκθεση. '' ΤΟ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ '' .Ηράκλειο Β.Α.Μ [ΣΠΟΥΔΗ]

 2004. Ατομική έκθεση.'' Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΡΟΥΧΟ ΤΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟ'' Ηράκλειο,αίθουσα Μελίνα

  Εσήγηση,συζήτηση για την εικαστική τέχνη στα άτομα με ειδικές ανάγκες,με θέμα 1ο:'' Τέχνη

   με ειδικό βάρος '',από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη Κώστα Καπετανάκη,θέμα 2ο:

  ''Λάκκος''το ολοκαύτωμα των ψυχών στο στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας,

   θέμα 3ο:''Η σφαγή των νηπίων''

   [Με συμμετοχή 100 περίπου εκπαιδευτικών ]

2007.Συλλογική έκθεση.Ηράκλειο.Ξενοδοχ. Άτριον

        Συμμετοχή με , '' Γλυπτική,από τη σειρά ''Πέτρα και χρώμα '' [ 1 , 2 ]

    Τρεις εκθέσεις το 2007 στη FORTEZZA

2007Ατομική έκθεση.''ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ ΛΑΚΚΟΥ '' .Ρέθυμνο.FORTEZZA [ ΣΠΟΥΔΗ]

2007.Aτομική έκθεση.ΓΛΥΠΤΙΚΗ,''ΟΙ ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ ΜΟΥ 10η,11η,σφραγίδα''.  Ρέθυμνο.FORTEZZA

2007.Ατομική έκθεση.ΧΑΡΑΚΤΙΚΗ,''ΤΑ ΓΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΜΟΥ'' *  .Ρέθυμνο.FORTEZZA

      *από τις σειρές έργων Οι ''έσχατοι'' ''Των ''Αγίων''

   Έξη εκθέσεις το 2013 στη Β.ΑΜ.

2013.Aτομική έκθεση.ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ ''ΛΑΚΚΟΥ''. Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου

2013.Ατομική έκθεση.Γλυπτική,και Γλυπτική '' ΕΠΙ  ΧΑΡΤΟΥ, '' Ηράκλειο. Βασιλική Αγίου Μάρκου

2013.Ατομική έκθεση. ''Oι πρίγκιπες του ''Λάκκου '' Ηράκλειο.Βασιλική Αγίου Μάρκου και

      ''Η γενοκτονία των ψυχών του Λάκκου''

 2013.Ατομική έκθεση.''ΤΟ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ'' ,[ ΓΑΥΔΟΣ,από τη σειρά,'' ΠΟΡΤΡΕΤΟ

      ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ'' Ηράκλειο. Βασιλική του Αγίου Μάρκου

 2013.Ατομική έκθεση.'' ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ... '' [ΣΠΟΥΔΗ]

    Ηράκλειο. Βασιλική του Αγίου Μάρκου

  2Ο13.Ατομική έκθεση.'' ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ '' ο έσχατος παράδεισος των ψυχών,Λιτανεία 1η,2η,3η  [ ΣΠΟΥΔΗ ] Ηράκλειο Β.Α.Μ.

 

 

                                             '' ΛΑΚΚΟΣ '' ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

 

                                                                           ''Κόκκινη κλωστή δεμένη.....''

                                                                           '

      Θέλω ένα ''χρησμό'',που θα ξανάδινε ηδονική υπόσχεση,ερώτων αχαλίνωτων στις μυστικές γειτονιές των ''ορατών κι αοράτων''

   με παρθενικά χρώματα,αδιάντροπα χρώματα των ''απαγορευμένων καρπών''.Γυμνά, άσεμνα,κι αθώα

   των ανικανοποίητων πόθων,όλα ονειρευτά με το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού,στο ''στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας

      Θα τον ''βρώ'' στις  μαγικές ιστορίες,και τα καυτά παραμύθια του θρυλικού ''Λάκου''..... Είναι ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας όπως

   είναι αποτυπωμένη στην ψυχή των ανθρώπων,της φωτεινής αλήθειας,της τιμιότερης αλήθειας,στο '' Θείο '' δρόμο,τον ''έσχατο'' των άκρων,

   και των θαυμάτων,που κρύβονται πριν από το φως και πέρα από το φως,στο άφωτο φως

  σε μια πανδαισία χρωμάτων κι ονείρων,αέρινων οπτασιών που χορεύουν,και μετά γίνονται κόκκινα σύννεφα καλωσορίζοντας

  τη νύκτα, σιγοψιθυρίζοντας τις ανείπωτες επιθυμίες μας,στα άνθη της γέννας,ένα ταξίδι στην αιωνιότητα της χαμένης αθωότητας....

  ''Μια φορά κι έναν καιρό.........''

 

  Έχει τις ενότητες...

 

                                          1]ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

                                          2] ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

                                          3]ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΚΙ

                                           [α.''Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι''

                                            β.''Η κοπέλα με το ρούχο το μεταξωτό''

                                            γ''.Η κοπέλα με τους λεμονανθούς'' 

                                            δ.Η κοπέλα με τα κρίνα,με τα ρόδα κλπ.]

                                          4]ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ '' ΛΑΚΚΟΥ ''

                                                          ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ

                               Το μαγευτικό '' ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ''

     είναι.....

    Στα ατέλειωτα χρυσοκεντημένα ακρογιάλια της Θεάς Μητέρας, και ντύνεται το πλουμιστό γαλάζιο φόρεμα,

     με το ηλιοφώτιστο ανοιχτό στήθος, που φωσφορίζει, και η αέρινη ανοιξιάτικη ομορφιά του σε θαμπώνει

     σεριανίζοντας στους καιρούς των καιρών μούσκεμα από τα διαμάντια της θάλασσας,

     για το μακρινό ταξίδι

     όπως το θέλει η μνήμη

     ένα ταξίδι στο ανυπέρβλητο γαλανό φως

     που ερωτοτροπεί μυστικά με τις ώχρες του απέριττου κάλλους

     στολισμένο με μυστικά φιλιά, ροδοπέταλα και κρίνα,από τη χρυσή σαϊτα του αργαλιού της Καλυψώς

     υφασμένο με τα ουρανοφόρα όνειρα της ψυχής,Μνήμη είναι

      Μνήμη

     από τα κύματα της θάλασσας

     χρόνια πίσω,μνήμη

     απ'τη φωτιά της λάβας

     Μνήμη

     σκούρα κόκκινη του αιμάτου

     σκούρα κόκκινη του μπλε

     που στερεύει το δάκρυ

     η μοναξιά του νερού,μνήμη

     του μπλε ''νόστου''

     στο κατάλευκο του μπλε

     στο απόλυτο γαλάζιο

     από τα βουβά κύματα του νου

     γυμνή χαραγμένη στον καθρέφτη του νερού,μνήμη

     της πρωτόγονης δίψας,

     της επίμονης σκέψης

     της γλυκειάς αγωνίας

     της μακρινής φωνής

     της ερωμένης κραυγής,μνήμη

     Του

     παράφορου έρωτα

     που δεν γεννήθηκε ποτέ

     του πιο παλιού

     ουρανού και γης

     Του

     παραμυθένιου

      από στάσεως κόσμου

     Του

      προδομένου έρωτα

      της πύρινης μέθης

      που πονεί

      του γραμμένου

      στη Γραμμή της ζωής

      στο αδιάβαστο χέρι

      της μοίρας

       στην ιερή γραμμή του αίματος

       στο Ρέζους

       της Καλυψώς

       Μνήμη

      ερωτευμένης προσευχής

      που ''διαβάζει''

      το χρόνο το μυστικό

      τον ειπωμένο να γενεί

      από την απαρχή του προορισμού

      από τους Κώδικες του Ιερατείου

     ''προ αμνημονεύτου''

      που δεν ''εκπληρώνεται''

      το αρχέτυπο πρόσταγμα του άλγους

     το φύση αδύνατο

     το ζωοδόχο θνησιγενές,είναι

     της αλήθειας η μνήμη

     που χρόνια πριν

     σχεδίαζαν

     που χρόνια ετοίμαζαν

     από το αρχαίο παρελθόν

     όπως γράφει η Παλαιά Διαθήκη

     των προφητών,και

     το απόκρυφο βιβλίο

     των Ιερών και Οσίων,

     οι Νύμφες

     με το πέπλο της Αθηνάς

     στις ιερές τελετές

     όταν λιτάνευαν τα έργα και τις ημέρες Του

     με τις παρθένες κόρες

     τον ερχομό Του

     το Θεοφόρο,ήταν

    ''θέλημα Θεού''

     μια ιερή συμφωνία

     να έρθει

     μέτοικος

     φερμένος

     από το Θεό της λευκής καρδιάς

     από τα ''Ξένα''

     από την παλιά Κιβωτό

     της εθελουσίας εξορίας

     της ''Ωραίας''

     του πιο διάσημου

     απατημένου συζύγου της ιστορίας

     της''Κλεμμένης ερωμένης''

     της χαρισμένης από την ''Αναδυομένη''

     ως ''μήλον της έριδος''

     στο ''τόξο'' του μυθικού Τρωαδίτη

     από τις ολόχρυσες αμμουδιές,με τα αιωνόβια βότσαλα

     τα γεμάτα ιώδιο

     του Ομήρου,

     κάνοντας θυσίες,και

     χορεύοντας άγουρους χορούς

     για τις αιώνιες νίκες Του

     των ύστερων χρόνων

     Τον γνώρισε απ'το θάμπος

     γεμάτος Ήλιους

     που ύφανε ο ήλιος ,και ήταν Άνοιξη

     Θα τυφλωθώ

     στις τρυφερές γούρνες των μαργαριταριών

     της Ωγυγίας

     στο γέρμα της μέρας

     'Όταν

     κρυφοκοιτά

     παρασυρμένη και παραδομένη

     το ωχρό πρόσωπό Του

      που το γλείφουν τα χείλη της θάλασσας,ζηλεύουν

      τα μισάνοιχτα παρθένα δικά μου,

     που λάμπει

     το όμορφο,το θείο

     που ομορφότερο δεν ''είδα''

     που ο ''πλάστης'' έπλασε

     βυθισμένο σε θεϊκό ύπνο,με

     τα μεγάλα μάτια,τα αμυγδαλωτά

     οι σιωπές των ματιών του

     μου γνέφουν

     με υπνωτίζουν,σφιχτοκλεισμένα

     όπως είναι,θέλω

     να φιλήσω τις σιωπές σου

     για λίγο άνοιξαν τα βλέφαρα

     Μάνα μου χτένισέ με

    κάνε μου πλεξούδες

    να του αρέσω

    πες μου

    ποιο φόρεμα να βάλω,δεν μπορεί

     θα μ'αγαπήσει

     με κοίταξε σαγηνευτικά

     η καρδιά μου σταμάτησε

     για μια στιγμή τα μάτια μας συναντήθηκαν

     βλέπω μέσα τους την εικόνα μου

     αυτή την εικόνα

     θα την κρατήσω για πάντα σε όλη μου τη ζωή,είπα,ναι

     πόσο όμορφη γίνομαι

     όταν καθρεπτίζομαι

     στα μάτια σου

     δεν θα τη λησμονήσω ποτέ

     αυτή την εικόνα,μετά

     γαλήνεψαν

     και έκλεισαν ερωτικά

     με την ευχαρίστηση ζωγραφισμένη

     στα δυο λακκάκια που είχε στα μάγουλα

     θα βάλω το ωραίο κεφάλι σου

     στην αμμουδιά του αφαλού μου

     για να κάνεις ακόμη γλυκύτερο τον ύπνο σου

     να σε κοιτάζω

     μέχρι να ξυπνήσεις

      Είναι

     ο ταξιδευτής του Πόντου

     ο θαλασσοδαρμένος κουρσάρος

     ο ήρωας των ταξιδιών

     με τα θαλασσοπούλια να φωνάζουν το όνομά του

      γράφοντας την ιστορία του

     ο ατίθασος Μάγος

     που φέρνει την αρρενωπή μορφή

     της μανιασμένης φουρτούνας

     ναυαγός

     από τον κατακλυσμό,του Θεού του Νερού

     που φέρνει τα αφροδίσια άνθη

     κωπηλατώντας

     και παλεύοντας

     το αφρισμένο κι ανελέητο κύμα,

     στο αριστερό χέρι κρατάει

     ένα κουπί

     το κουπί της Νίκης

     άλιωτο σίδερο

     λυτρωτική παλιρροϊκή κάψα

     που κάνει τις μνήμες

     να μυρίζουν το ''Θυμό''

     και τον βαρβάτο ίδρω

     του ξαναμμένου θαλασσοπόρου

     του ντυμένου με την λιωμένη πολιορκία

     ο ήρωάς μου

     ο '' Άγνωστος Θεός''

     της αρχαίας Γραφής

     ο κυρίαρχος του πεπρωμένου

     ο πεφωτισμένος,που

     Χρόνια σε περίμενα

     σε περίμενα

     κι έλεγα,θα έρθει

     θα έρθει από τη θάλασσα

     θα τον φέρουν οι προσευχές μου

     που σε ζητούσα τόσο πολύ

     Στο ζήτησα

     στο όνειρό μου στο ζήτησα

     στο παραμιλητό μου

     αθέατο θαύμα

     και σ'αγαπούσα,

     όλους τους Θεούς τους αγαπώ

     αλλά διάλεξα εσένα

     γιατί σ'αγαπώ από Πριν

     σ'αγαπώ

     εκ γενετής,μ'αυτό

     το ανομολόγητο γλυκό πάθος

     για να στα δώσω όλα,

     δεν θα κρατήσω τίποτα

     θα σου δώσω

     όλα τα ''ολάνθιστα''

     πέταλα της καρδιάς μου

     να ολοκληρώσεις τα μύρα μου

     να ολοκληρωθώ

     δοξαστικόν σπέρμα του καθαρμού

     κίτρινη φλόγα

     μόνο με σένα,να ολοκληρωθώ

     από το πυρακτωμένο καμίνι

     που καίει τα σωθικά

     της παθιασμένης ζωής μου

     δεν ήταν όνειρο

     να είσαι Εσύ

     να ήρθες για μένα,ήρθες

     από την ''Αρχή του Όντος'',γιατί

   ''το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον''

     ήρθες

     να λεηλατήσεις

     τη προπατορική γη

     τη περιούσια γη,για να γεννηθεί

     μια νέα περιούσια γη

     άπ'τις μέρες του μέλλοντός μας

     να βλαστίσει

     μια καινούργια ρίζα

      για τον έρωτα

      Αυτό

     αψύ θαύμα

     ήρθες

     κόκκινο αντίδωρο

     η πυρωμένη αναπνοή

     μού χαράζει το δέρμα

     όταν στάζει το ''ύψιστό'' Σου,και

     πλαντάει το μέσα μου

     στο πελώριο κύμα της κορυφαίας στιγμής

     μια μυσταγωγία του απείρου

     που είναι παντού και πουθενά

     άργησες

     κλείσε την πόρτα

     του καιρού

     που αργεί

     που δε λέει πόσο με πονεί

     Ακούς

     ζήτησα τη σοφή φύση σου

     την ιερή και μεγαλοφυή

     στο ζήτησα

     στο ζήτησα το πνεύμα σου το Άγιο

     στο ζήτησα το πνεύμα σου το αθάνατο

     ήρθες να βρεις το ταίρι σου

     είμαι εγώ το ταίρι σου,

     είμαι ο έρωτας που δεν είχες

     ποτέ,όμως

     είναι ''γραφτό''

   ''Φοβού τους Δαναούς''

     πιο πολύ ''Αυτόν''

     φέρνει το ''Δώρο''

     το ''Δούρειο ίππο''

     Είμαι ανυπεράσπιστη

     δεν μπορώ

     δεν μπορώ τόσο να καρτερώ

     δεν μπορώ να δείξω εγκράτεια

     ο νυγμός με διαπερνά

     σβήνω και λιώνω σαν κερί

     είμαι δεμένη,από τα ''Μάγια''

     στον ''τόπο του μαρτυρίου''

     Λύσε με

     Και

     πριν ''Αυτός''

     ανοίξει τα μάτια

     πλησιάζει το εκθαμβωτικό υγρό του σώμα

     Σηκώνει το αέρινο ρούχο της

     το πλουμιστό

     βγάζει το χτενάκι

     λύνει τα μεταξωτά μαλλιά

     και τα αναδεύει

     με τα άσπρα της χέρια

     να τον τυλίξω

     να τον αγγίξω,θέλει

     να τον αγγίξει

     να τον αγγίξει γλυκά

     να του δώσει περίσσεια ζεστασιά

     από τα λεπτά χέρια της

     να τον σφικταγκαλιάσει,

     αγγίζει τα χείλη του

     χτενίζει τα μαλλιά του

     με τα δάκτυλά της

     Τον ξεντύνει

     να καθαρίσει το σώμα του

     να τον ξεπλύνει

     από τ' αλάτια

     βλέπει το φυλακτό

     που του φόρεσε η μάνα του

     πάνω από την παλιά ουλή

     του θύτη των Κικόνων

     και εισπνέει τον '' Άντρα'',τον άτρωτο

     παραδομένη στο ''ευαίσθητο''

     το τυλίγει με τα δάκτυλα

     τα χείλη τρέμουν

     ψελλίζουν ακατάληπτες λέξεις

      χωρείς μέσα μου

     διψασμένα  ρουφούν

     με τις ώρες

     τους κόκκους της άμμου

     πιο λαίμαργα,όλο και

     πιο λαίμαργα

     η γλώσσα κολλημένη στο σημείο εκείνο

     βραχνή η φωνή να βγαίνει

     και ξεψυχά με τη γεύση στα μηνίγγια

     Βγάζει το ρούχο της

     γυμνή

     όπως τη γέννησε η μάνα της,φανερώνεται

     το ηλιόλουστο

     το μεταξένιο της κορμί,φανερώνονται

    όλοι οι κρυμμένοι θησαυροί 

     του μυθεύματος,άνω και κάτω

     απροκάλυπτος αισθησιασμός

     που προκαλεί τη φαντασία

     θέλει να αισθανθεί

     την οσμή της ζεστής σάρκας

     θέλει να σμίξει

     τη θεόγυμνη ερωτική αλήθεια

     την αναμάρτητη

     με το άπειρο

     το ζυμωμένο από το παρελθόν

     Θέλει

     να του δώσει

     τα φλογερά νιάτα

     να του δώσει το στήθος

     να το μαλάξει

     να του δώσει τις ρώγες

     τις λιόκαφτες

     να θηλάσει το γάλα το πεινασμένο στόμα του

     αδημονεί να του δώσει

     το ''λουλούδι''

     το μεθυστικό λουλούδι,Της

     υγρής πηγής

     το''παρθένο''

     Ναι,

     να το δώσω

     να συλληθεί

     το ασάρκωτο

     Θεέ μου δεν αντέχω

     κράτησέ με

     μου ξεπερνάει το συναίσθημα

     η αβυσσαλέα χαύνωση

     δως μου άφεση

     ο Θεός να με συγχωρέσει,για το

    ''τί μέλει γενέσθαι''

      ζητώ παράταση στην άφεση

     Μετά Τον λούζει

     με ροδόνερο

     και ''καθαρίζει''αχόρταγα

     με τις χούφτες της το στυφό κορμί Του

     το κορμί της χλωμής αντανάκλασης

     το κορμί που καίει από τον πυρετό του πολέμου,κι

     αυτά τα πόδια θα τα σκουπίσω με τα μαλλιά μου,δούλη σου

     αλείφει το σώμα του

     αλείφει τις πληγές

     τα μακριά μαλλιά και τα γένια του

     τα χείλια του

     τα μελανά

     με ευωδιαστό λάδι

     για να τα γλυκάνει

     αναπνέει τα μυρωμένα μαλλιά

     και τον ντύνει με τα μετάξια της

     στο πέτρινο πεζούλι,

     στο πλεκτό χαλί για να μη κρυώνει

     να ζεσταθεί πάνω στους λευκούς ώμους της

     και να αγαλλιάσει το σώμα Του

     άγγιγμα ονειρικό της ψυχής

     ένωση λατρευτική

     ένωση λατρευτική ''προσευχής''

     με ηδονικά φιλιά

     μυρωμένα γιασεμιά

     φιλιά της πολύχρωμης πεταλούδας,με αναφιλητά

     που δεν θέλει να πεθάνει νέα

     που δεν θέλει να σιγήσει

      που δεν θέλει να πετάξει

      στεφάνι στη μνήμη Του

      και να κρυφτεί στην ανάμνηση

     που δεν θέλει να την τυφλώσει η ''αμαρτία''

     που ο Θεός θα συγχωρούσε,

     Μνήμη

     που δεν θα πέθαινε ποτέ

    παγιδευμένη στη θύμηση,

    της ανυπόφορης σιωπής

    της Μεγάλης προσμονής

    της απεγνωσμένης προσμονής

     προσμονής

     στην ανυπαρξία της γραμμής του ορίζοντα

     στον έβδομο παράλληλο

      Που

      την αναζητά,για να πετάξει

      αφήνει το σώμα,

      να πετάξει η ψυχή

      η ψυχή με τα φτερά της ελευθερίας

      Ίκαρε ακούω το Δαίδαλο

      πίσω από τη γραμμή,

      στη γραμμή των ονείρων

      την αναζητά

      λίγο πριν

      από το φως της μέρας που αχνοφέγγει

      λίγο πριν βγει ο ήλιος

      και της κάψει τα φτερά 

      και πεθάνει το όνειρο

      το μυστικό,την αναζητά

      ως τα πέρατα της νοσταλγίας

      της Δύσης

      που το απέραντο γαλάζιο

      φαντάζει τόσο μακρινό,και

      όλο ξεμακραίνει,μαζί και

      η μορφή Του η χαμένη

      ούτε ένα ίχνος

      Μνήμη

      του απωθημένου ''καρπού'' Του

      του αφόρητου βάρους της ζήλιας

      του μισεμού

      που οδηγεί στην παραίσθηση

     η στυφή μοναξιά της εγκατάλειψης,όμως

     του θυμού και της οργής

     ακολουθεί

     ο παράφορος έρωτας

     Μνήμη

     του γυρισμού της απουσίας

     της απουσίας

     που αιμορραγεί

     που στροβιλίζεται

     και ζαλίζει το νου,μνήμη

     του αθεράπευτου πόνου,του πόνου

     του χωρισμού

     του αναπόφευκτου αποχωρισμού

     Μνήμη

     από τις ανεκπλήρωτες προσευχές

     Μνήμη

     του ασίγαστου ερωτικού πάθους που την ακολουθεί,

     και την τυραννεί,είναι

     η μυρωδιά του ιδρώτα και η γεύση από γλυκόπικρο σταφύλι το φιλί του Οδυσσέα,

     φιλί στα χείλη της ψυχής

     γεύση μεθυστικής χαράς

     που τρέχει στάλα,στάλα από τα μαλλιά και ριγάει τα ωραία στήθη με τις άγουρες ρώγες

     ως το ''απέραντο''

     και γίνεται αλάτι στην ανοιχτή πληγή

     που την κάνει να αγναντεύει μελαγχολικά την ''επιστροφή''

     του ''Κανένα''

     και αλαφιασμένη

     να τον αναζητά στο λιόγερμα για ένα ακόμα ατέλειωτο φιλί στα ακύμαντα κύματα,που αργοφαίνεται ένα πανί,

    και χάνεται

    να είναι το πανί

    της επιστροφής

    να είναι το δικό της πανί,

    το πανί που ανεμίζει

    το πανί από τα προικιά Της

    που υφαίνει το παράπονο

    που υφαίνει

    τα δάκρυα του καημού

    το πιο αγαπημένο

    το ολοπόρφυρο

    που στραφταλίζει στο σούρουπο

    Θα ανοίξω ένα παράθυρο στον ουρανό

    για να βλέπω τη θάλασσα

    μέρα νύχτα

    που θα Τον φέρει πίσω

    που η δροσερή αυγή της μνήμης

    θα φέρει τη γαλήνη,το πανί που

    κέντησε με τη χρυσή κλωστή του πόθου της Μήτρας που στάζει το ζεστό ιδρωμένο σπέρμα Του,

    του παράνομου πόθου

    που αφήνει σημάδι η αλμύρα του κορμιού

    όταν ''σμίγει'' με το ολόγυμνο ''σώμα''

    και γίνεται ένα,

    για πρώτη φορά

    όταν του παραδίδει το άγνωστο ''μυθικό''

    όταν όλα τα σπλάχνα

    γίνονται από την περιδίνιση ένα σπλάχνο

    όταν τα μαξιλάρια διογκώνουν τις άγριες ορμές

    τότε σπαρταράει,

    κάθιδρη

    και ριγούν τα σωθικά της

    και λιγοθυμά,

    από τον ανασασμό

    που καίει,όταν

    βυθίζεται στα κατάβαθα της απόλυτης ηδονής,πέρα από την ηδονή της ''γέννας''

    στα απόκρυφα σπλάχνα των παρθενικών μηρών

    και αφήνεται να βυθιστεί στον ωκεανό των αλλεπάλληλων αγέννητων οργασμών

    έως τα ''ύστατα''

    χίλιες φορές

    ''απάρθενη''

    που δεν τελειώνει

    η αβάσταχτη κορύφωση,

    κορύφωση λυτρωτική

    που την πληγώνει,για

    να μη ''σαλέψει''το μυαλό,και ''πνιγεί '' Μέσα Της,ο ''Κανένας'' που χάθηκε

    είναι το πανί

    που γυρίζει στη μνήμη

    που αρμενίζει,άλλοτε με του ''Νόστου'' το ξόμπλι,κι

    άλλοτε με το ξόμπλι του ''Λωτού''

    και ξαγρυπνά στο προσκεφάλι του και σπαράζει με τα ματόκλαδα κλαμένα,

    να τα καίει το αλάτι,γιατί

    η έλλειψή Του την πονεί

    και αναπολεί τα φιλιά που δεν έδωσε

    όταν νυχτώνει και στρώνει το σεντόνι

    για να πλαγιάσει

    να κοιμηθεί στον ύπνο του

    η γυμνή ψυχή της

    άβυσσος η ψυχή

    στο άδειο δωμάτιο

    που η παρουσία Του είναι ολοζώντανη

    και το άρωμά του πλανιέται παντού

    και συντροφεύει την αγρύπνια της

    όταν στριφογυρίζει στο κρεβάτι

    με τη νύχτα να είναι αμίλητη

    προσπαθεί να μαντέψει

     γράφει σε χαρτάκια ευχές

     καρφιτσώνει τις καρδούλες

     και τις σκορπίζει στον αέρα,μήπως

    και της βγουν,μήπως

    κάνω λάθος

    από την αμφιβολία της απουσίας

    Η νύχτα  δεν επιτρέπει τη μοναξιά

    για μια στιγμή σε άκουσα

    άκουσα τα βαριά βήματά σου

    που περπάταγες μέσα στη νύχτα

    είδες τα δάκρυά μου

    στον ουρανό

    έκλαιγα όλη τη νύχτα,όχι

     δεν θέλω

     να τα πάρει η βροχή

     και σβήσει τα βήματα

    της παρουσίας,λες

    να με ξυπνάει το ίδιο λάθος

    της αυταπάτης

    είμαι εδώ,

    είπες

    σε άκουγα που έκλαιγες

    και δεν ήμουν κοντά σου,με είδες

    σου φώναζα

    θέλω να σου τα πω

    όλα

    ήθελα αγάπη

    άκουσα την αύρα σου την θαλασσινή

    σε άκουσα που ήρθες

    ο ίσκιος σου με σκεπάζει

    υπάρχεις

    δεν είσαι μια υποψία

     μια σκιά της μοναξιάς μου

     ήθελα έναν άνθρωπο

     Τον ''Κανένα'' ήθελα

     ριγώ

    με άκουσες

    που σε καρτερούσα

    για να μερέψεις την αθεράπευτη πληγή

    σε περίμενα

    γιατί άργησες

    ήρθες,που κοιμάμαι μοναχή

     ήρθες στο  βουρκωμένο σεντόνι μου

     να πάρεις τον ίδρω μου

    ήρθες απόψε που με βαραίνουν

    τα Πάθη των Παθών

     στεφανωμένος

     με τη νυχτερινή δροσιά

     φοράς τα ωραία ρούχα

     τα ρούχα τα δικά μου

     που σου έδωσα,όταν έφευγες

     ήρθες άντρα μυρωμένε

     της καυτής ορέξεως

     ήρθες από το ακρογιάλι των Μουσών

     η εικόνα σου λάμπει σαν φως,φως που

     διώχνει τη θαμπάδα του βυθού μου

    σαν φως

    αόρατο,να το αγγίξω

    που καίει τη σάρκα

    φως προμηθεϊκό

     να το ψηλαφίσω

      με τις παλάμες μου

    νιώθω το βλέμμα σου να με χαϊδεύει

    θυμάμαι τα βλέφαρα τα μελανά

    της ''πρώτης στιγμής'',νικά

    το βλέμμα σου,νικά τη νύχτα

     την άδεια νύχτα,πόσο αδειανή πια

     νικά το φόβο της νύκτας,το φόβο

     της νύχτας μέσα στη νύχτα

    το χαμόγελό σου

    έχει όλα τα χρώματα

    νιώθω την τρυφερή αναπνοή σου

    στα αναμμένα μάγουλα

    έχει όλες τις μουσικές του κόσμου

     νιώθω τον ιδρώτα σου στο δέρμα μου

     είναι το ρούχο

     του παράδεισου της Αφροδίτης

     νιώθω

     την υγρή φωνή σου

     να μου ψυθιρίζει τους μύθους σου

     σε νιώθω μέσα στα ανοιχτά αποχαυνωμένα σκέλια μου

     νιώθω την άρμη σου

     μέσα στο '' Άγιο Δισκοπότηρο'' της μήτρας μου

     νιώθω να θηλάζεις

     το γάλα μου

     το νυχτερινό

     άκουσες τους αναστεναγμούς,άκουσες

     που σε έψαχνα,είσαι

     μέσα Μου

     και με ψάχνεις

     δεν είσαι στην ανυπαρξία

     απλώνει την αγκαλιά

     σε όλα που αγαπά

     τον ίδρω του

     την ανάσα του

     τις ευωδίες

     τα μάτια γαλάζιες χάντρες,το χαμόγελο

     τα φιλιά,τη χαρά του καημού,όλα

     και πάνω απ'όλα τον έρωτα,μετά

     απλώνει τα υγρά

     φρεσκοπλυμένα εσώρουχά Του

     βάζει τα χέρια της μέσα σ'αυτά

     και τα αγκαλιάζει τρυφερά

     να παίρνουν το σχήμα του κορμιού Του

     να κρατούν τη μορφή του

     να μη φύγει

     να είναι Εκεί

     ''Ξέρει'' η αφή του έρωτα

      ξεχνά το χρόνο

     και η αναπνοή της βαθιά στα ρούχα

     να της ψιθυρίζει μέχρι το ξημέρωμα,μετά

     θα τα απλώσει στον ήλιο να τα κοιτάζει

     μέχρι να στεγνώσουν

     και το μπλε πουκάμισο

     που στάζει θάλασσα,μπρούμητα

     πάνω Του

     να κολυμπά στη χυμάδα Του

     που μοσχομυρίζει η μυρωδιά του,και μετά

     πλάι της,

     για να τυλιχθεί

     να ζεστάνει

     το σώμα

     να κρυφτεί

     να κρύψει τη ζωή της

     όταν λείπει Αυτός

     να κρύψει την πίκρα της

     μέσα σ'αυτά τα πολύτιμα

     που θα τη συντροφεύουν

     τις ατέλειωτες νύχτες

     τις άδειες νύχτες

     τις απρόσκλητες νύχτες

     που στεγνώνουν την αγκαλιά

     πιο πολύ τις νύχτες της θυσίας

    ''καίγεται'',να καώ Μάνα μου,σαν τη Σεμέλη του Δία

     δεν θα τη συγχωρέσω ποτέ,μα ποτέ την Ήρα

     ζητώ ''Θεοδικία''

     γιατί τη νύχτα φωνάζει ο έρωτας,

     Γιατί

     τη νύχτα αγαπάει ο έρωτας

     τη νύχτα θωπεύει ο έρωτας

     τη νύχτα σαλεύει το μυαλό

     δεν έχει έλεος

     δεν έχει γιατρειά

     δεν έχει όρια

     ο δαίμων

     ο άρχων του σκότους

     με πολύ πόνο

     και τί θα ήταν, χωρίς πόνο

     ο τύραννος,όμως

      ο ιερός και σωτήρ

     δίνει φως στο αόρατο

     δεν τον βλέπεις

     Αυτός σε βλέπει

     δεν αρχίζει ποτέ γιατί

     δεν έχει αρχή

     έχει χώρο,χωρίς χώρο

     αυτό το θείο δώρο στους ανθρώπους,ο έρωτας

     σε πρώτο χρόνο είναι αθάνατος,και

     σε δεύτερο χρόνο γίνεται θνητός

     είναι πράξη των θεών

     που μεταδίδεται στη θνητή υπόσταση

     είναι εδώ κι όχι στον ουρανό

     στη Δευτέρα Παρουσία

     Ο έρωτας

     Ο Ένας

     που

     Σε απαιτεί

     και σε επαιτεί

     ύστερα να κλείνει τα μάτια

     και να συναντά στις αναμνήσεις,έλα μνήμη

     να συναντήσω θέλω

     το μοναδικό,το

    ''Γητευτή'' του λογισμού

     στο θαλασσί ακρογιάλι

     στα υγραμένα βότσαλα

     για στρώμα

    με προσκέφαλο το κύμα

    να με αγγίζει

    ερωτικά

    βάζοντας τις χρυσαφένιες πλεξούδες,της φλογερής νιότης πάνω στα χνάρια που άφησε στην άμμο

    χαράζοντας τα τελευταία Του λόγια

    να αποκοιμιέται και να ονειρεύεται

    κοιμήσου,

    κοιμήσου

    μείνε κοντά μου

    μείνε κοντά μου,έστω για λίγο

    να σε διαλέξουν τα όνειρά μου

    να μη ξημερώσει και χαθούν

    να ονειρεύεται

    τις στιγμές

    τις τόσο μακριά

    αλλά και τις τόσο κοντά

    το άγγιγμά Του

    που σε αναστατώνει

    όταν βάζει το χέρι Του

    στα ολόγυμνα ''αόρατα''

    κάτω από τα μπλε βελούδα που φορά,πόσο μου αρέσει όταν ντύνομαι τα γιορτινά ρούχα

    κάτω από το κυριακάτικο τραπέζι των αναμμένων κεριών

    κι αυτό το βλέμμα του πυρετού

    κι αυτά τα μάτια

    που καθρεφτίζομαι μέσα τους

    και βλέπω την ομαρφιά μας,δεν τα μπορώ

    τα ολοφώτεινα θαλασσιά μάτια

    που φωτίζουν όλο τον κόσμο

    κι εμένα μαζί

    πώς με κοιτούν

    με το φεγγάρι των ρόδων στην πανσέληνο

    το στρωμένο

    με τα πιο κόκκινα τριαντάφυλλα

    της αγνότητας

    της ομορφιάς

    και του έρωτα,ακριβά

    δώρα Του

   της αποπλάνησης

   από τα χέρια του

   όλα για μένα,νομίζω

   ότι βρίσκομαι στον παράδεισο,όμως

  ''φυλάξου από τ' αγκάθια''

    θα σου τρυπήσουν τα δάκτυλα

   το ήξερες

   πόσο πολύ

   μου αρέσουν

   όλα είναι τόσο ωραία,

   που δεν τελειώνουν

   τα λόγια Του

   τα όμορφα,τα λάγνα

    με το μαγικό ψέμα

    που ποτέ πριν δεν άκουσα

    που ποτέ δεν ξέχασα

    στην αθώα ζωή μου

    που τα θέλω κι ας λένε ψέματα

    τα γεμάτα πυρκαγιά

    που πάνε κατευθείαν στην καρδιά

    μέσα στην καρδιά βαθιά

    και τις υποσχέσεις

    που σε ξελογιάζουν,και

    μου κάνουν

    όλα τα χατίρια

    Άσε τα Σοφά λόγια

    τα τετριμμένα

    ''Μηδέν άγαν''

   ''Μέτρον άριστον''

    το μυστικόν ''Γνώθι Σαυτόν''

     τα κηρύγματα

     τους κανόνες

     Μη μου βάζεις ''τιμωρία''

     μ'αυτές τις βαρετές ''ομιλίες''

     Μη μου διαβάζεις τους ''Βίους των Αγίων''

    να βάζεις και τα ''δικά' Σου για να βάζω τα κλάματα,

    αυτά μας δίδαξαν,δεν θέλω

    να φοβόμαστε τους Θεούς,λες

    να χρειαζόμαστε τους Θεούς

    για να είμαστε ''άνθρωποι''

     δεν μπορεί

     η κάθε ευχαρίστησή μας

    να είναι αμαρτία,δεν θέλω

    το προσχεδιασμένο μέλλον

     που οι άλλοι επιβάλλουν ,την άρνηση θέλω

     που φέρνει ελευθερία,δεν θέλω

    τα αγάλματα

    έτσι ακίνητα

    καθώς είναι

    που μας κουνούν το χέρι

    που τα έχουν σκεφτεί,όλα

    για μας

    και μας διαβάζουν

    το ίδιο βιβλίο

    ας μας αφήσουν,ήσυχους

    απ'αυτό,που δεν θέλει να πεθάνει

     ας μας αφήσουν να σκεφτούμε

     αυτό που μας λέει η καρδιά μας

    δεν θέλω το ειπωμένο

    με το ειπωμένο

    δεν θα τραγουδήσω τα τραγούδια μου 

    θέλω να ψάξω το δικό μου λουλούδι

    το χάραμα,θα περιμένω

     θα το βρω

     με την ενθρόνιση της Άνοιξης

     ανάμεσα στους ανθούς της

     και τα χρώματα

     αυτά τα χρώματα

     που δεν είδες ποτέ,έλα

     να τα δούμε μαζί,που θέλουν

     να τα σβήσουν με το φόβο

    θέλω το αληθινό,το αληθινό

    της αθωότητάς μου

    να,αναστηθώ θέλω

    να σταθείς σ'αυτό που σταματάει τη σκέψη

    που είναι πέρα από τα λόγια

    στη δύναμη της φαντασίας

    μια ανύψωση εσωτερική,πέρα και πάνω

    από την πάλαι ποτέ

    ανιαρή ''φόρμα''

    μια νοητή ανάληψη

    ''επί της γης''

    πες μου το

    Μίλα

    τί έλεγε η Αντιγόνη,μίλα

  '' Έρως ανίκατε μάχαν

    Έρως,ος εν κτήμασι πίπτεις

    ος εν μαλακαίς παρειαίς

    νεάνιδος εννυχεύεις 

    Φοιτάς δ'υπερπόντιος εν

    τ'αγρονόμοις αυλαίς

     και σ'ουτ αθανάτων φύξιμος ουδείς

     ουθ'αμερίων σε γ'ανθρώπων

     ο δ'έχων μέμηνεν''

    άσε με να αποκοιμηθώ

    λουσμένη

    με τα αλμυρά μου δάκρυα

    να ονειρευτώ

    μη με ξυπνάς

    Σώπα,μην

    αφήνεις

    μισοτελειωμένη τη μνήμη

    άκου

    από το ξεκουμπωμένο πουκάμισο το καρδιοκτύπι,

    άκουσέ το

    από τα έτοιμα στήθη,που μυρίζουν θυμάρι

    άγγιξε το ''πάθος'' μου το υγρό

    και γλύψε το ανθόγαλο της ψυχής μου

    ως την τελευταία στάλα

    να το πιεις,

    και να σβήσω

    γιατί φοβάσαι

    τα ξαναμμένα και φλογερά βλέμματα,και

    τις βραχνές θαλασσινές ανάσες Σου

    ανάσες της φωτιάς,που παίρνουν

    τις δικές μου ανάσες

    που χάνονται μέσα μου,γιατί να φύγεις

    να πας εκεί,που σε περιμένουν,αφού

    δεν ανήκεις πουθενά

    για μένα γεννήθηκες

    Είσαι δικός μου

    θα είσαι για πάντα δικός μου

    πέρα απ'όλα

    τα επίγηα

    Είναι ένα τίποτα το''τέλος''

    είναι μία αντιγραφή

    της παντοτινής επανάληψης

    Που την κάνουν όλοι

    από καταβολής κόσμου

    όλοι θέλουν την ''Ιθάκη''

    το τέλος του προορισμού

    εκατομμύρια φορές τα ίδια και τα ίδια

    γιατί δεν θέλεις να ''αλλάξεις'',Εσύ

    που άλλαξες τον Κόσμο όλο

    κοντά μου

    όταν θα ζεις

    θα αλλάξεις

    και δεν θα είσαι

    παντοτινά ο ίδιος

    ο Εαυτός Σου

    που είναι τόσο βαρετό.

     Το να αλλάζεις τον εαυτό σου

     είναι εσωτερική ανάγκη

     γιατί κάθε δικό μου

    και κάθε δικό σου

     δεν ανήκει πουθενά

     δεν ψάχνεις το ασήμαντο

     δεν ψάχνεις το σταθερό

     που η στασιμότητα κουράζει

     ψάχνεις το σημαντικό

     ψάχνεις αυτό που δεν υπάρχει,

     εδώ είναι αυτό που δεν υπάρχει

    ένα ρόδο ανθίζει

    κι ας μη το βλέπεις, γιατί είναι μοναχικό   

    να ακουμπήσεις τη ζωή σου

    στο απαγορευμένο

    που είναι κρυμμένο,που είναι

    ένα συνεχές

   ''Χρυσό Δέρας''

    και θα λησμονήσεις τον τόπο σου

    και το Όνομά Της

    η ζωή μαζί της

    θα είναι μια ζωή

    απλή,καταπιεστική και μονότονη

    με το μαραμένο κορμί

    και τις μαραμένες ρώγες

    που δεν βγάζουν γάλα

    για να βυζάξει ο ''καρπός'' Σου

     ένα παραμύθι γερασμένο

     τα ''καθεστηκυία'' ψάχνεις

     με το τέλος το καλό

     αν ήξερες

     δεν θα ήθελες να πας

    άφησε το φόβο του ''υφαντού

    Μη σε παρασείρει ο φόβος Του

    οι μεγάλοι έρωτες

    δημιουργούν την ιστορία

    του Κόσμου

    δεν φορούν νυφικό,εδώ

    είναι ο άσβηστος πόθος

    και η ασυγκράτητη επιθυμία,όταν

    θα στάζει το νέκταρ

    της μέθης

    από το ζουμερό ''απαράβατό'' μου

    και θα το ρουφούν

   σταγόνα,σταγόνα

   τα διψασμένα χείλη Σου

   βάλσαμο ολόδροσο

    καθώς θα σου τραγουδώ

    στο 15/σύλλαβο

    το τραγούδι της φυσαρμόνικας

    και θα γίνεις αθάνατος

    Γιατί φοβάσαι Οδυσσέα

   την αλήθεια φοβάσαι

   το πιο μεγάλο κι αληθινό

    έρχεται μια φορά στη ζωή

    Η ζωή

    θα σου ζητήσει

    αυτό που της στέρησες

    σου δίνω τη ζωή μου

    είμαι η μοναδική σου επιλογή

    για μια παντοτινή ζωή

    μη σου φύγει μέσα από τις τρύπιες παλάμες

    το χρυσό όνειρο

    όλο το χρυσάφι του χαμένου κόσμου

    το χρυσό όνειρο ή τίποτα

     δεν μπορείς να κρυφτείς,γιατί

     δεν έρχεσαι,

     Οδυσσέα που να σταθώ,αφού

     είπες,άλλα να κάνουμε

     Εγώ θα έρχομαι στην ερημία Σου

     στη ερημία σου τη βυσσινί

     στο λογισμό σου

    και στο λυγμό

    στον αστείρευτο λυγμό του πόθου

    στον νυχτερινό λυγμό

    θα είμαι κοντά σου

    η καυτή αναπνοή της ψυχής μου

    θα σ'ακολουθεί

    θα είναι κοντά σου.όταν

    θα είσαι αβοήθητος

    κι απελπισμένος

    η μοναξιά μου

    θα έρχεται στη μοναξιά σου

    Γιατί

    όσο κι αν ψάξεις στην ζωή σου

    δεν θα με βρεις

    γιατί είμαι η Μοίρα σου

   και

   θα σου φέρνω

   τα ''Δώρα''μου

    Είμαι η ζωή σου Άντρα μου

    Είμαι αυτό το βασανιστικό

   που δεν έχεις

    Άντρα μου

    δίγαμη

    δεν θα γίνω Ποτέ

    Είσαι στα αμίλητα χείλη μου

    στα ασυγκράτητα

   γιατί σωπαίνεις

   Έλα στο δρόμο της ''Αρετής''

   της ''Ελευθερίας

    Έλα,

    Μαζί μου

    σε θέλω στο πλάι μου

    σε θέλω ισόθεο

    να κρατάει το χέρι σου

    το άπιαστό μου χέρι

    και

    θα ξεχάσω πόσο ''φταις''

    Καλέ μου έχω μόνο εσένα

    'Ελα κοντά μου,

    ''Κανείς'' δεν θα το μάθει

     έλα να βρούμε ένα μέρος

     να κρυφτούμε

     έλα να κρυφτούμε κάτω από το σεντόνι

     έλα να κρύψουμε τα όνειρα

     να μή τα δουν και τα φταρμίσουν

     έλα να μου ντύσεις τη γύμνια μου

     κοιμήσου

    κρύψου πιο βαθιά στην αγκαλιά μου,έλα

    είσαι

    η Ανάληψή μου

    που με υψώνει πέρα και πάνω

    από τον κόσμο

    Έλα

    πάρε με

    βάλε τα δάκτυλά σου βαθιά

    μέσα στα υγραμένα ''αδιάκριτα''

    άνοιξε τους γλουτούς,κάρφωσε,

    σύνθλιψε τις ορμές των σπλάχνων που

    σφαδάζουν αδιάντροπα

    κι έλα να σε ''πάρω''

    όπου θέλω

    γιατί το ''πανί'' σου

    γράφει το όνομά μου

    Ναι,

    ποια΄''Ελευθερία''

    να διαλέξω

    την ''Ελευθερία''

    που γράφει

    το πανί του ''Νόστου'',ή

    την ''Ελευθερία'',που γράφει

     το πανί του ''Λωτού''

     ίσως του ''εαυτού'' μου

     να εγκλωβιστώ στην ''Ελευθερία'' μου

     η ιδανική ελευθερία είναι αόρατη

     Πάλι,αυτές οι ''Σοφές'' σκέψεις Σου

     Έλα

     Η ''Ελευθερία''

     ούτε επιβάλλεται

     ούτε υποβάλλεται

     είναι μια αρχέγονη κραυγή

     που δεν προσβάλλεται

     γιατί την έχεις μέσα σου

    ''Ελευθερία'' σημαίνει έρχομαι

     που αγαπώ

     ''απαρνησάσθω εαυτόν'',όμως

     εμπιστευτώ,όμως

     σεβαστώ,και

     αγκαλιάσω

     τη γυμνή ψυχή

     μήπως και δεν χαθώ

     Με εμπιστευτώ φύση και συνειδήση

    Έλα να ακούσεις το τραγούδι μου το θεϊκό

    που θα σε ταξιδέψει

    στη θάλασσα της ψυχής του έρωτα

    που φωτίζει τη σκέψη

    με το μαγικό σκοπό

    το μοναδικό

    Έλα να το ακούσουμε μαζί

    Τί να το κάνω το γράμμα Σου

    το ''Εγωτικό''

    μου γράφεις,ότι

    γράφεις

    μόνο για μένα

    μου γράφεις πως με θες

    άραγε τί να πιστέψω,υπάρχει δρόμος...

    Πώς με θες

    τί αγάπη θες

    να κυλιέμαι στην άμμο

    να λασπώνομαι με τις αναμνήσεις

    να κλαίει η ακάλεστη αλήθεια μου

    η στυφή αλήθεια μου

    και η μόνη παρηγορία μου

    να είναι το τραγούδι

    όταν εσύ,θα είσαι

    στο παλάτι,θα κοιμάσαι

     στο κρεβάτι, Της

     θαμπής συνουσίας

     της αφηρημένης συνουσίας

     της κρυμμένης πλαστογραφίας

     της υφάλμυρης

     θα είσαι εκεί,κι εγώ

     ο ανάδοχος έρωτας

     κι εγώ μια εικόνα εξορίας,όχι

    Ευρύκλεια φανέρωσε το μυστικό

     φανέρωσε

    την απόκρυφη  πλευρά

    Όχι

   ''και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος''

     είμαι σφίγγα χωρίς αίνιγμα,όχι

     μη μου σπαταλιέσαι άδικα,όταν

     θα φιλάς το χέρι του ''υφαντού'',

     το ανέραστο,με

      τα κλεμμένα φιλιά

     να ξέρεις

     ότι είναι

     τα αγίνωτα χείλη μου

     αυτά

     που φιλάς

     να με φάς

     φάε τις γεύσεις μου

     τις σιροπιαστές

     έτσι με θες

     όλο λόγια,και

     κρυώνω πολύ

     όλο λόγια

     μηδέν εις το πηλίκον

     γράφεις και ξαναγράφεις

    κρυφά μηνύματα,γιατί είναι

     κρυφό

    αυτό το γράμμα,

    των κρυφών ενοχών

     των νόθων ενοχών

     με τα ''Σοφά''

     των Σοφών

    μας έχουν κουράσει

     μας λένε τί να κάνουμε

     τις μέρες μας

     εμείς θα αποφασίσουμε

     τί να κάνουμε τις μέρες μας

     μου γράφεις να ζωγραφίσω τον έρωτα και να μπω μέσα,αλλά

     ο έρωτας δεν είναι μια ζωγραφιά με λουλούδια για να μπούμε μέσα,όπως μας λένε

     ούτε λουλούδια κομμένα και ξεχασμένα στα βάζα

     ο έρωτας δεν είναι μια αναπαράσταση

     είναι τα ίδια τα λουλούδια μέσα στους ολάνθιστους κάμπους,μαζί με Μας

     Ναι

     αυτό που δεν έζησες ποτέ

     είναι,

     αυτό

     είναι εφήμερο,όμως

     είναι αθάνατο

     το απόλυτο

     έλα,να κοιμηθείς στο κρεβάτι μου

     και στο δικό σου λουλουδισμένο μαξιλάρι

     έλα να μου πεις ένα υπέροχο παραμύθι,να με αποκοιμίσεις

     κι άφησε τις ζωγραφιές,πάλι αυτά τα ψέματά Σου

     ξέρεις πως μ'αρέσουν

     Αυτό το γράμμα

    του φόβου,

    της Έλευσης του Ελέους

    δεν θα το απαντήσω,να

    μη μου το ξαναστείλεις,

    είναι ''λευκό'' χαρτί

    μέσα σ'αυτό

    μου γράφεις το φόβο σου

    τόσο φοβικό πια

    θα στο γυρίσει πίσω

    ο ταχυδρόμος

    Δεν θέλω τη ''μισή'' ζωή

    τη θέλω ολόκληρη

    Τί

    τη θέλεις τη ζωή,αν δεν τη ζήσεις

    το Αύριο δεν είναι παντοτινό

    ζήσε τη στιγμή

    φοβάσαι τον έρωτα αναζητώντας μια φυγή,

    θες να φύγεις από τη ζωή σου

    μη φεύγεις

    γιατί θα χαθείς

    και θα χάσεις

    όλα όσα μάθαμε μαζί

    γιατί θέλεις να φύγεις

    πού θέλεις να πας

     αφού εγώ

     είμαι ο προορισμός σου

     ζήσε την αποθέωση του ''Μεγάλου''

     μην το αφήνεις ''μισό''

     να είσαι του '' Όλου''

    ζήσε ολόκληρη την ομορφιά

     για να εκπληρώσεις το σκοπό του ταξιδιού

     και πάλι από την αρχή

    ολόκληρο τον προορισμό της ύπαρξής σου

    και πάλι από την αρχή

    Μην είσαι του ''λίγου''

    το λίγο είναι πιο λίγο.από το λίγο,ναι

    πόσο λίγο διαρκεί το αιώνιο

    πόσο πολύτιμο αλλά εφήμερο

    είναι το συναίσθημα των ανθρώπων

    Θες να είσαι μόνος

    ποτέ δεν ερωτεύτηκες,τίποτα

    δεν έζησες αν δεν ζήσεις έναν έρωτα,

    Ζήσε,

    Μήν είσαι

    του ''Μετρίου''

    με τα λίγα και τα μέτρια

    δεν θα νιώσεις μεγάλη χαρά

    δεν θέλησες τη γυμνή αγνότητα της αλήθειας

    μην αφήνεις το γνήσιο συναίσθημα

    μη θυσιάζεις το πάθος του έρωτα

    ο μεγάλος έρωτας είναι προσωπικός

    Ζήσε

    Γιατί

    ο έρωτας είναι πρωτεϊκός

    ενορατικός

    δημιουργικός ''άνευ όρων''

    είναι ''πανταχού παρών''

    ο έρωτας ως παράδοξος κι ένδοξος

    δεν έχει λογική

    αντιστέκεται

    αγωνίζεται

    για το καλύτερο,είναι

    το καλύτερο

    είναι απίστευτο

    αυτό το συναίσθημα του ''όλου''

    δεν φοβάται

    δεν κρύβεται

    νικά με αυταπάρνηση

    υπομένει κι επιμένει

    ο έρωτας ονειρεύεται

    ο έρωτας δεν εξηγεί

    είναι

    ο έρωτας,χωρίς αιτία

    ο έρωτας λησμονεί το θάνατο.και

   ανοίγει το ''απέραντο''

   πέρα από το χρόνο

   το άφθαρτο,το

   χωρίς τέλος του τέλους

   το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου

   ζει και κινεί τα πάντα,έρχεται

    χωρίς να τον περιμένεις

    σου κάνει ''πρόταση''

    αλίμονο

    χωρίς ηλικία

   είναι ένας άγγελος

   ένας αρχάγγελος

   έχει τη χάρη του Θεού

   γιατί είναι Άγιος

   Άγιος ''Τρισάγιος''

   Άγιος αθάνατος

  ''ελέησον ημάς''

   δικό σου είναι ό,τι σου 'δωσα

   πάνω στην παρθένα αμμουδιά των γλάρων

   Μου πήρες τα σώψυχα

    αλλά τα δικά σου είναι εδώ

    είσαι μέσα μου

    και δεν σε αποχωρίζομαι

    ό,τι κι αν κάνω

    είσαι εσύ

    Και

    θα σε κρατήσω

    γιατί είμαι και είσαι παντού

    Έλεγες,

    Τί να τον κάνω όλο αυτόν τον κόσμο

    χωρίς εσένα

    ορκίζομαι ότι το έλεγες

    ορκίζομαι στο Ευαγγέλιο

    το έγραψες και στο τετράδιο της άμμου

    το έχω φυλάξει

    στο πιο κρυφό μέρος

    των απόκρυφων στιγμών

    να μή το σβήσει το κύμα

    Φύλαξα και τις εικόνες

    που χαράζαμε

    στις Πέτρες

    που στο ταξίδι τους

    θα ''μαρτυρήσουν''

    με τη φωνή τους

    την ιστορία μας

    θυμήσου το,

    έλεγες

    Θεά του Έρωτα

    θαλασσινή Θεά

    χρυσομαλλούσα Θεά

    Θεά των παρθένων κοριτσιών

    μαγεμένη

    Μούσα μου

    κρυμμένη μέσα μου

    αστέρι άλλου ουρανού

    θα σου δώσω όλη τη θάλασσα,μαζί

    και το ουράνιο τόξο

    να την αγκαλιάζεις και να σου κάνω συντροφιά

    όταν δεν θα είμαι κοντά σου

    δεν σε θέλω μόνο σήμερα

    αλλά σε θέλω και ''Αύριο''

    Έλεγες

    θα μείνω για πάντα εδώ

    σ'αυτό το νησί

    το νησί των συναισθημάτων,γιατί

    το χαμένο μου νησί

    είσαι Εσύ,γιατί

    είσαι η θάλασσά μου

    το υπέροχό μου μπλε,έλεγες

    το αξόδευτο

    ο έρωτας θα είναι για πάντα Εσύ

    Ούτε ''Εκείνη'' μπορεί να μας χωρίσει

    σ'αγάπησα πολύ,

    ''μνηστήρας'' της σάρκας της αλμύρας.που

     ο έρωτας της σάρκας

     έχει πυρετό

      χωρίς πυρετό

     που σκίζει τη σάρκα

     της πυρωμένης σάρκας

     της κρυφής και μυστικής

   ''μνηστήρας'' της αχόρταστης σάρκας Σου...

    κατάσαρκα της σάρκας Σου...

    Και τί δεν έλεγες...,ότι

    θα σου φέρω την καρδιά μου

   ''επί πίνακι''

    άν θα φύγω

    Δεν είμαι η ''Σαλώμη''εγώ

    Δεν

    πειράζει που δεν αγάπησες

    το κρίμα στο λαιμό Σου

    χαλάλι σου τα απατημένα δάκρυα

    με φτάνει που σ'αγάπησα Εγώ...

    Ποτέ σου δεν κατάλαβες,ότι

    δεν είμαι του εφήμερου

    Δεν είμαι του ''υστέρου'',

    Έφυγες,

    σε άφησα να φύγεις

    χωρίς

    να απολέσω την ελπίδα

    χωρίς νικητή και ηττημένο

    αν και ήθελα να έρθω μαζί σου

    έσκισα τα εισιτήρια

    αλλά ''ξέρω''

    θα ξαναγυρίσεις

    θα σε βρω

    όπου και νάσαι

    θα σε βρω

    γιατί όπου βρίσκεσαι Είμαι

    Δεν είμαι η ''Καμία''

    ούτε του ''Δευτέρου''

    καλύτερα καλόγρια

    παρά Υπομονή

    Μέσα μου είσαι

    μη νομίσεις

    ότι θα τελειώσει ο έρωτας

    Δεν θα αποχαιρετήσεις

   τον έρωτα αυτό

   της αιώνιας  Μήτρας

   τον άγνωστο έως τώρα

   δεν θα γίνω

   σκιάχτρο

   που γνέφει γεια

   δεν θα γίνω

    η άκληρη κόρη

    Θα σε περιμένω

    Γιατί

    σε θέλω,γιατί

    έχω μόνο εσένα φως μου

    θα σε περιμένω

    την Άνοιξη,ακούς

    τη χαμογελαστή Άνοιξη

    σαν το πουλί το μοναχό

    της ξενιτιάς

    της χαμένης χαράς

    που συντροφιά δεν έχει

    να'ρθεις ξανά κοντά μου

    για να βρω τη ζωή μου

    θα σε περιμένω να έρθεις

    σαν θάλασσα

    ένα πρωί

    μαζί με τα χελιδόνια

    τα βιαστικά

    που κανείς δεν μπορεί

    να τα πάρει

    που μου λένε τα μυστικά σου

    να σε συντροφεύουν

    μήπως και σε προφτάσω,ακούς

    την Άνοιξη του Νότου

     που γυρίζουν τα πουλιά

     και τα άνθη των λουλουδιών

     που ανοίγει

     όλη η γη

    που αρχίζουν όλα

    από την αρχή

    κι εγείρονται οι αισθήσεις

    όλα τα κάνει η Άνοιξη

    ό,τι κάνει θέλω

   να το κάνουμε μαζί

    θα σε περιμένω

    στο κόκκινο σύνορο της ακτής των βράχων των ονείρων

    που είναι στην άκρη του κόσμου

    στην σιωπηλή ανοιχτωσιά

    της βαθιάς γης

    στο ''άγνωστο''

    με το κοκκινομπλέ σούρουπο

    που πάει ο ήλιος

    να ακουμπήσει το κεφάλι του

    για να κοιμηθεί

     και η μεγαλοσύνη του

     αφήνει το φως Του

    στ'αστέρια

    να φωτίζουν τη νύχτα

    και το ξημέρωμα

    όταν ξηπνήσει

    να ταξιδέψουν με τις αχτίνες του

    οι θεοί κατεβαίνοντας στη γη

    Στο πέτρινο σπίτι

    στο πέτρινο σπίτι των παραμυθιών

    με τον ασβεστωμένο ντενεκέ με τον βασιλικό

    που κρύβαμε

    τις μέρες της αθωότητας

    στην αιωνιότητα

    στο κρυφό καμαράκι της ευτυχίας

    που περιμένουν

    δυο θέσεις άδειες

    που ζήσαμε όλα τα αξέχαστα

    ήταν η τελευταία μας φορά

    θα σε περιμένω ν'ανοίξεις

    τη πόρτα τη κλειστή

    και τα σφαλιστά παράθυρα

    να μπει το φως

    να φωτίσει την καρδιά μας

    από το εγκατεστημένο σκοτάδι

    να γυρίσεις δυο φορές το κλειδί

    το κλειδί είναι κρυμμένο

    κάτω από το μεγάλο βότσαλο

    το κόκκινο όπως το αίμα

    με το σχήμα του ρόδου

    δίπλα στο κοχύλι μου

    που φιλούσες απαλά

    μαζί

    με τα χαραγμένα ονόματα

    στο δακτυλίδι

    που σου χάρισα

    που είναι γραμμένα

    όλα μας τα μυστικά

    εκεί που μου έλεγες

    όταν με κοίμιζες στην αγκαλιά σου

    τα πιο ωραία παραμύθια

     με τους δράκους τα στοιχειά

     τις θάλασσες με τις σπηλιές

     και τα φαντάσματα

     που όλα τα νικούσες,ακόμη

     και τη Χάρυβδη

     πώς αλήθεια τη νίκησες,κι αυτή

     Θέλω να νικήσεις και τους δικούς μου γητεμένους δράκους πριν με κατασπαράξουν και με χάσεις

     που τύφλωσες και το μονόφθαλο  Πολύφημο

     και του έλεγες

     ότι είσαι ο ''κανένας''

     και εξοργίστηκε ο ''Πατέρας'' του

     ήθελε να σε πνίξει

     πώς γλύτωσες

     από το θυμό της θάλασσας

     Πολυμήχανε

     αυτά τα ψέματά σου Οδυσσέα

     τα λες και σε μένα

     και τα πιστεύω

     και τα πιστεύω πολύ

     να το ξέρεις

     το ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσουν

     λες να τα πιστέφεις κι εσύ κάποτε

     θυμάσαι που χαράζαμε τις εικόνες των παραμυθιών πάνω στην άμμο

     και σε κάθε παραμύθι βάζαμε κι ένα ψαθάκι πεταλίδας

     που μετά τις έπαιρνε το κύμα μαζί με τις ιστορίες τους

     για να ταξιδέψουν

     θυμάμαι πιο πολύ τους επτά νάνους

     μου αρέσει ο αριθμός επτά πολύ

     γιατί είναι αειπάρθενος

     ο δικός μου αριθμός

     που σφραγίζει τα χρόνια μας

     τα δικά μας χρόνια

      της ευτυχίας,συχνά

      πολύ συχνά μετρώ επτά,επτά

       όταν είμαι μόνη και σκέφτομαι

       το γυρισμό μέχρι το 7000

       και μετά πάλι

       από την αρχή

       να μετρώ

       περιμένοντας

     θέλω να μου συνεχίσεις τα παραμύθια

     όμως δεν θέλω καθόλου να μου μιλάς

     για τα Τρωϊκά

     για τα καμώματά σας

     γι'αυτή την τραγωδία

     την Πέτρα του Σκανδάλου

     τονΈκτορα την Ανδρομάχη,δολοφόνοι

      του παιδιού της χήρας

      για τήν Ιφιγένεια

      την εσφαγμένη

       την κατάρα της Ατρέα

      μαζί με την κατάρα των μαυροφορεμένων Τρωάδων

      γατί κανείς γι'αυτήν δεν πολέμησε

      μόνη της κουβάλησε αυτό το Ψέμα

      γιατί μόνη της κουβάλησε στους ώμους

      των αλλωνών την αγυρτεία

       Στεφάνι να της πλέξετε

       και για τη Βρισηίδα ''Λέξη'',τί

       κάνατε και σ'αυτή

       την ''ικέλη χρυσέη Αφροδίτη''

        από Βασίλισσα,σκλάβα του ''Αθάνατου''

        στο κρεβάτι

        του  φονέα του άντρα της,να

        τη θέλει και ο γιος του Ατρέα

        είχε και τη Χρυσηίδα του ''Λοιμού''

        ήθελε όλα τα Πρωτοτόκια,ντροπή

        για τα δάκρυα του σπασμού

        του γέρου Βασιλιά,

        πού το σέβας

        αιδώς Αργείοι

        Στεφάνια να τους πλέξετε

       Γιατί πήγατε στην πολύχρυση Τροία

       για το χρυσόμηλο της

       χαϊδεμένης

       από τη Θεά της ομορφιάς

       δεν έπρεπε να πας

       και να συμμετέχεις,σ'αυτό

      το ακροτελευταίο κρίμα

      όχι άλλη Τροία 

       Θυμάσαι

      τότε που στεκόμαστε μπροστά στο κύμα

      πιασμένοι από το χέρι,να μας

      χαϊδεύει το κύμα το σπλαχνιστό τα γυμνά πόδια

      που βούλιαζαν στην άμμο

      να μας στεφανώνει ο αφρός τους αστραγάλους,και να

     ταξιδεύουμε μαζί με τους γλάρους

     με πόση αγάπη,με κρατούσε το χέρι σου

     Τότε που παίζαμε με τα βότσαλα

     πετώντας τα στη θάλασσα

     ποιος θα τα πάει πιο μακριά

     πάντα με κέρδιζες

     με κέρδιζες και στα ονόματα των πουλιών

     που άφηναν τα χνάρια τους στην άμμο

     εγώ τα ΄΄Δεύτερα''

     θυμάσαι που κρεμούσαμε τα όνειρά μας στα πολύχρωμα μπαλόνια

      χαϊδεύοντας τον ουρανό

     που τρέχαμε πετώντας τους πολύχρωμους χαρταετούς

     κι ανεβαίναμε

     πάνω από τα σύννεφα

     ήθελα να πετάξω πιο ψηλά

     να σε φτάσω

     ερχόμουν τελευταία

     μετά περπατούσαμε με τις ώρες στην απέρανιη ακροθαλασσιά

     μέχρι το μεγάλο ακρωτήρι

     που μας περίμενε το ηλιοβασίλεμα

     που μόλις νύχτωνε

     ανάβαμε τις φωτιές

     στην απόκρημνη ακτή

     που σου έδωσα το τελευταίο φιλί

      του τελευταίου χαιρετισμού

     έχει τα σημάδια μου

      ήταν ο επίλογος της ''φωτιάς'' μου,ναι

      ήταν σαν χθες

     πόσο αγαπούσαμε τα καλοκαιρινά βράδια στην παραλία

     να μας φωτίζουν οι φλούδες

     της κρυμμένης πλευράς

     του φεγγαριού

     στο μπλε λιμανάκι

     το ήμερο

     να φιλούμε τις σιωπές

     και να μετρούμε τα αστέρια που αγαπούσαμε

     να πέφτουν,και

     να παιχνιδίζουν μέσα στο νερό,ύστερα

     να περιμένουμε με το δροσερό αεράκι

     να δούμε τον ήλιο το πρωϊ,όλο το βράδυ

     μου έλεγες τα πιο μεγάλα μυστικά

     θυμάμαι αυτό το μυστικό με τις Σειρήνες

     τις αισθησιακές,αλλά εκδικητικές

     με τους τρελαμένους ναύτες

     σκέφτηκες να τους δοθώ ή να μην τους δοθώ

     πως σε προκαλούσε

     η μεγάλη Σειρήνα με τη λάγνα φωνή

     η ολόγυμνη Σειρήνα

      η αιδοιοφόρος

     με τα ολόλευκα στήθη,σαν τα κρίνα

     κι έκανες το τρίτο το πιο σωστό πολυμήχανε

     κι αυτές τις κέρδισες

     να μην ξαναπεράσεις από εκεί και με ξεχάσεις,ποτέ

     ποτέ

     Ακούς,ποτέ

     δεν θα βαρεθώ τα μυστικά σου

     Μίλα μου

     γι'αυτά τα αγαπημένα

     Αυτές είναι οι ωραιότερες στιγμές

     είναι οι στιγμές που ξέρουμε μόνο εμείς

     αυτές τις στιγμές θα τις φυλάξω

     στην αγκαλιά μου σφιχτά

     για πάντα

     θυμάσαι που γελούσαμε σαν παιδιά

     όταν παίζαμε τα μαγικά παιχνίδια

     θυμάσαι που παίζαμε ''κρυφτό''

     κι έτρεχα μακριά για να μη με δεις

     θυμάσαι σου κρυβόμουνα

     πίσω από τα μεγάλα βράχια

     στο μαγεμένο δάσος

     που μύριζε κάστανο και ροδοδάφνη,μετά

     μέσα στις κατακόκκινες παπαρούνες,που το χρώμα τους σκορπούσε την ομορφιά του έρωτα

     μου κρατούσες τις κατακίτρινες μαργαρίτες

     και τα ερωτικά αρώματα των λουλουδιών

     κι έψαχνες να με βρεις...

     έβαζες τις μαργαρίτες

     πάνω στα γόνατά μου

     με τις μικρές γρατζουνιές

     τις μπολιάζαμε

     με τα ονόματά μας

     για να παίζουμε ''μ'αγαπάς δεν μ'αγαπάς''

     αποστήθισα,όλα τα ''μ'αγαπάς''

     έκανες πως δεν μ' έβλεπες

     και τί δεν μου έμαθες

     μου έμαθες να αναζητώ το φως

     που δεν το βλέπουν τα μάτια μας

     γιατί πηγάζει από τα '' Άγια των Αγίων''

     και μας φέρνει το πνευματικό ερωτικό χρώμα κι άρωμα

     μου έμαθες να παίρνω την υπέργεια μυστική σου γνώση

     και να την κρατώ στο δρόμο της αληθείας

    μου έμαθες να λούζομαι όλη τη θάλασσα

    και να ψάχνω να σε βρω

    στο μέγα γιαλό

    έμαθα να σε κυνηγώ παντού

    και να τρυπώνω στην αγκαλιά σου

    που τη ζητούσα

     σαν το μωρό

     που ψάχνει το βυζί της μάνας

     αυτή την ηδονή της τυφλής αφής

     θα την κρατήσω για μένα,δεν θα την πω πουθενά

     όλα μου τα έμαθες

     μετά θυμάσαι, με αγκάλιασες με τη θεϊκή σου τέχνη

     βλέπω τα χέρια σου,αυτά τα χέρια

     μου χάιδεψες τα μαλλιά

     και τα μάγουλα

     τα χάδια σου μου τραγουδούν

     κρατούν το χυμό του γιασεμιού

     μου είπες

     είσαι η ''Μία'' που περίμενα

     με τα ευγενή απείρανθα

     είσαι ''όλα'' που αναζητούσα

     είσαι η αρραβωνιαστικιά μου

     αγαπημένη μου,

     τότε έσταξε το πρώτο μου 

     βουρκωμένο δάκρυ

     σκούπισες τρυφερά τη συγκίνησή μου με τα δάκτυλά σου

     είσαι ό,τι αγαπώ

     δεν θα γίνουμε ποτέ παρελθόν,είπες

     είσαι η η θαλασσινή μου αύρα

     το αποτύπωμα της δύναμης της Ελευθερίας,είπες

     είσαι ένα υπέροχο κι άπιαστο άρωμα που πλανάται πάνω από τη θάλασσα

     και με κατακλύζει

     μια αιθέρια οπτασία,που είσαι

     παντού και πουθενά

     Είπες

     δεν θα γίνουμε ποτέ

     η ανάμνηση του χαμένου ''Αντίο'',είπες

     δεν θα γίνουμε ποτέ

      ένα ενθύμιο της Μνήμης

      ο έρωτας αυτός

      που γεννήθηκε

      θα ανήκει

      σε όλες τις εποχές

     Τότε

      μου έδωσες

      το πρώτο φιλί

      μου έδωσες

     να μυρίσω τον ''απαγορευμένο κρίνο''

     να εξομολογηθώ

     για να ευλογηθώ

      και να ''κοινωνήσω''

      τη λύτρωση του αιώνιου έρωτα,σου είπα

     παραδίνομαι,σου είπα

     σου παραδίνω το απαράδοτο,σου είπα

     σου παραδίνω το ανέγγιχτο,σου είπα

     σου παραδίδω το αχάιδευτο

     σου παραδίδω το αχαλίνωτο ροζ της παρθενίας μου

     μόνο με σένα

     ταξίδεψέ με σε κόσμους άβατους

     ήταν η μεγάλη στιγμή της κορύφωσης

     ήταν η πρώτη μου '' Άνοιξη''

     και ήταν η ''Πρώτη φορά''

     Θα σε περιμένω

     μην αργείς

     γιατί περνάει ο καιρός,μην αργείς

     Ακούς

     πριν στερέψει το τελευταίο φως

     εκεί στο σύνορο

     που αποχαιρετούσαμε

     την τελευταία ομορφιά

      στις ράγες,που είναι

     το σύνορο

     το νοητό

     για να μη ''χαθώ''

     της κόκκινης γραμμής,όχι της πρώτης

     της δεύτερης λεπτής γραμμής

     της άγονης,που δεν υπάρχει

   ''πουλί πετάμενο''

     στα ύστερα του κόσμου

     θα περπατώ για να μη χαθείς,

     σ'αυτό το φωτεινό δρόμο

     που το φως εξαυλώνεται

      στο δρόμο του πρωϊνού άστρου

      της αυγής

      στο μυστικό δρόμο της καρδιάς,άκου

      εκεί είναι η φωνή της καρδιάς μου

      σε περιμένω,κλείσε τα μάτια

     ''Θα σε τάξω''

      θα σου στείλω έναν άγγελο

      να σου πει

      τις γητειές

      να λυθεί το ''κακό μάτι''

      από τα πεπτωκότα

      πνεύματα

      να σε χαΪδέψει με τα φτερά του

      και να σου ψιθυρίσει,πως

     να βρεις το πέρασμα

     το πέρασμα το απάτητο

     της ακτογραμμής

      είμαι εδώ,να θυμάσαι

     το φλογερό κόκκινο τριαντάφυλλο

     που είναι κάτω από το κίτρινο μικρό δέντρο

     με τους καρπούς

     της γνώσεως

     που καθόμαστε στον ίσκιο του, αγκαλιασμένοι

     με τις ωραίες στιγμές

     και φθιάχναμε από τα φύλλα που έπεφταν

     τα στεφάνια των ευχών του γάμου,τον Υμεναίο θέλω...έλεγα

     Γόρδιος Δεσμός εξ αίματος

     στην ηχώ της ιστορίας

     τα βάζαμε σε μικρά μπουκαλάκια΄μυστικά

     τα σπρώχναμε στο κύμα για να τα πάει

     στα δίκτυα των ψαράδων

     που μας αγαπούν

     Θυμάσαι,που σου'δειξα

     τέρμα Θεού

     ψάξε με να μην είσαι μόνος

     Φώναξε το όνομά Μου

     φώναξε

     μόνο μία ''Λέξη''

     φώναξε Καλυψώ

     Θα Είμαι Εκεί, Οδυσσέα

     Σου ορκίζομαι

     με το Μεγάλο Όρκο των Θεών

     μέχρι να πεθάνω

     Γράφω στην άμμο

     με τους ψαλμούς των χεριών

     λέξεις παρθένες

     αποκρίσου

     η φωνή σου

     θα φέρει το φως,γράφω

     το άγιο σχήμα

     της Πρώτης Λέξης

     της αχαλίνωτης αλήθειας

     της παιδικής μου επιθυμίας

    ''Σ' αγαπώ''

    και να νανουρίζει χαϊδεύοντας νωχελικά με το χέρι,και να κοιμίζει το φλογισμένο βαθύ γαλάζιο αρμυρό νερό,

    και να γράφει το όνομά Του

    που σβήνει το νερό

    να ανοίγει πορφυρά πανιά,να σαλπάρει ''δεμένη'' στο πιο ψηλό κατάρτι

    με τ'αστέρι οδηγό

    και να ανεμίζει την αύρα της με ένα λευκό μαντήλι, 

    μεσίστιο λάβαρο

    και να χάνεται

    πεπλανημένη στα ύδατα της Στυγός

    στο αχνό πορτοκαλί του δειλινού

    να γνέφουν τα χέρια της

    περιμένοντας ένα σινιάλο,

    ένα κουπί  

   ''λευκού καπνού''

    Μάνα μου

    όχι ''μαύρο κουπί''

    που στέλνει η ψυχή της,μήπως

    κι όλα μπορεί να ξαναρχίσουν

    να ξαναγεννηθούν

    και πάλι από την αρχή να ταξιδεύει σαβανωμένη με την παράλογη ''σκέψη''και να παθιάζεται

    παρέα με τα διαβατάρικα πουλιά των καταρτιών που δεν έχουν φωλιά

    στο αδιάκοπο ταξίδι

    να πιάνεται απ'τα σχοινιά

    με την ψυχή στο ''πανί''

     να δαγκώνει τα χείλη

     να σκέπτεται,ότι ίσως

     δεν θα Τον αγκαλιάσω ποτέ ξανά,έστω,ναι

     δεν θα τον αγγίξω,ναι,τα πρωϊνά

     της Κυριακής

     θα τον Αναστήσω

     έβγα απ'το νερό

     Οδυσσέα

     να περπατήσουμε για λίγο πάνω στο νερό,έστω

    ''ενός λεπτού'' μαζί

     σήμερα που γιορτάζω

     σήμερα που είναι τα γενέθλιά μας

     ποιός Θεός θα με νοιαστεί

    Ήθελα να ξέρω

     κανείς Θεός δεν θέλει να με ξέρει

     θυμώνω με τους ζηλόφθονους Θεούς

     τους Ιούδες Θεούς

     που εξόρισαν

     τον Έρωτα

     με την μανία

     στα κατακόκκινα τριαντάφυλά μας

     με τις κακόβουλες σκέψεις

     που πήραν το λογισμό μου

     που είναι σκληρόκαρδοι και άσπλαχνοι

     που θέλουν

     να μας τα πάρουν ''όλα''

     που μισούν

    τόσο πολύ

    τον Οδυσσέα

    όπως φθονούσαν

    και την Ηώ με τον Ωρίωνα

    που τον σκότωσε

    η Θεά του κυνηγιού

    από τη ζήλια της

    αυτή η Θεά δεν θέλει

    το δεσμό μου

    ξεχνά τη θεά Δήμητρα

    που είχε δεσμό με τον Ιασίωνα

    ξεχνά τη Θεά της ''ομορφιάς''

    που είχε δεσμό με τον Άδωνη

    και ζήλευε την ''Ψυχή''

    για την ομορφιά της,ποιό όμορφη...

    που είχε δεσμό με τον 'Ερωτα''

    και δηλητηρίαζε τους άνδρες

    που Την ήθελαν

     γονατιστή

    προσεύχομαι

     ήθελα να ξέρω

     είμαι άθρησκη

      και θα οδηγηθώ

     στην αγχόνη του διωγμού

     δεν ανήκω

     στους περιούσιους

     κάποιος Θεός αυθαίρετα

     κινεί την απουσία

     Μήπως ο Θεός των Θεών

     που στέλνει τον ''Φτερωτό''

     από

     το ''σιδηρούν παραπέτασμα''

     ''διότι δεν συνεμορφώθην'',θέλω

    να γυρίσω πίσω στη μνήμη να κρυφτώ,θέλω να γυρίσω

    μέσα σ'εκείνες τις ώρες,όταν σε κοιτάζω που σε βγάζει το νερό

    αυτές οι ώρες μου έρχονται στη μνήμη

    και στενάζει η καρδιά

    και πάλι στο κύμα της άγονης γραμμής να της σαλεύει το έρημο μυαλό,γιατί

    να οδηγεί δεν ξέρει

    λαχανιασμένη

    και απαρηγόρητη

    στην έκσταση της οδύνης

    της άδειας περιπλάνησης,ξέρει

    να μετρά τα σαράντα κύματα

    να παρακαλεί το Θεό που κρατάει τον ουρανό,αν θες να είμαι κόρη σου

    μοναχοκόρη σου με λες,ζητώ

    ζητώ την κάθαρση της ψυχής,

    αποτάσσομαι τις σκοτεινές σκέψεις,ξέρω

    ότι είσαι θυμωμένος

    επειδή δεν σου Τον έφερα

     να σου ζητήσει το ''χέρι'' μου

     και να δώσεις τη συγκατάθεση

     θέλω να συγχωρεθώ

     από την αμαρτία

    μετά δακρύων

    έλεος

    αιτηθέν και δοθέν,ναι

    να γυρίσει

    μήπως και Τον συναντήσει και στεγνώσει το στοιχειωμένο δάκρυ του πόνου της καρδιάς

    για μια στιγμή στο χρόνο

    η αθώα ψυχή

    καταμεσής του απέραντου πελάγου της νοσταλγίας

    που αντιφεγγίζει στο διάφανο χρώμα τ'ουρανού της χαραυγής

    το βαπτισμένο και μυρωμένο,σε χρόνο άχρονο,ως θείο δώρο από Τον ''Μέγας ει Κύριε'',και

     Είναι,

     Στα κάτασπρα από τον ασβέστη σαγηνευτικά σπιτάκια που αγκαλιασμένα,σκύβουν ολονυχτίς

     για να ακούσουν τις βάρκες που χορεύουν και τραγουδούν με τη μουσική του φλοίσβου

     Στα σμαραγδένια ανάγλυφα βράχια που λούζονται από τα στερνά φιλιά της θάλασσας

     Στις θαλασσινές σπηλιές των γλάρων με τις ρόδινες ανταύγειες

     και στα μπλε λειασμένα βότσαλα,σα μάτια Θεών,που ξυπνούν κι αργοσαλεύουν δακρύζοντας, και 

     κρατιούνται χέρι,χέρι στο αμμόχρωμα,για να μην τα πάρει μαζί του,όταν αποτραβιέται το κύμα

     τα σμιλευμένα και αφροστολισμένα από τα αιώνια κυανά κοχύλια και τους ψιθύρους των μελτεμιών

     που φωτίζονται από τη φωτιά του ανατέλλοντος πυρόξανθου ήλιου.

     Στους βράχους των πουλιών που βάζουν το ράμφος στη σχισμάδα

     και στραγγίζουν το νερό

     Στα αμμουδερά κρυφά μονοπάτια των κέδρων με τ'αλμυρίκια και τις μοσκοβολιστές μυρτιές,που

     είναι στη φτενή γη της αλμύρας

     με τη πυρά του ήλιου

     πάνω στην αλατισμένη άμμο του ασημιού

     τη στρωμένη με πευκοβελόνες

     που τις παίρνει το κύμα και τις πηγαίνει ως τα ψαροκάλυβα

     πίσω από τους αμμόλοφους της ώχρας με τους ανεμόμυλους

     για να μας διαβάσουν

     τα κρυμμένα μυστικά,τα παλιά

     αυτά που δεν ξέρουμε

     και δεν θα τα γράψει κανένα βιβλίο

     Στα λιόλουστα αλώνια με τα θερισμένα χρυσοκίτρινα στάχυα,

     που χορεύει μέσα τους ο ανέμελος έρωτας

     και όταν κουραστεί

     βάζει προσκέφαλο τις θημωνιές,ξαπλώνει

     και κοιμάται κάτω απ'τη δροσερή ανάσα των κυπαρισσιών

     Στα παρθένα βουνά που πετούν τα σύννεφα,πολύ ψηλά

     που τα χαϊδεύουν και τα φιλούν

     με τους πευκώνες

     με τους ασφένταμους, με το μαβί άρωμα του θυμαριού που κρέμεται στις πλαγές,

     μαζί με τη μυρωδιά της φασκομηλιάς και της ματζουράνας

     Στο δάσος με τις κουκουναριές

     που κουρνιάζουν και κελαηδούν τα πουλιά

     και στα γλυφά ρυάκια της βροχής,όπου παίζουν κρυφτό και μετά λιάζονται,αρωματίζονται

     και νανουρίζονται τα πλάσματα της σιωπής

     Στα σπάνια άνθη των αγριολούλουδων της πέτρας,

     στις ράχες των γκρεμνών με τις καστανιές

     και τους θάμνους με τ'αγκάθια

     Στις αναφτές ξερολιθιές,με τους ασπαλάθους,το δυόσμο και τα κλωνιά με τα μπουμπούκια της πικροδάφνης,

     που λάμπουν όταν αχνοροδίζει η αυγή με τα χρώματα των άγριων βατόμουρων

     και ανασαίνουν το άρωμα του φρέσκου χώματος από το πρωτοβρόχι

     Στους ολόφωτους αγρούς

     με τις μανταρινιές,τις πορτοκαλιές και τις νεραντζιές

     με τις μέλισσες και τις πεταλούδες να χαϊδεύουν και να ρουφούν την ομορφιά

     των ευωδιαστών αρωμάτων

     και τα τζιτζίκια να τραγουδούν στα δέντρα

     πάνω από το κιτρινοπράσινο των λιβαδιών

     που απεικονίζουν τις περίλυπες ψυχές,

     και τα κατάλευκα σιωπηλά ανθάκια,ταπεινά χαμομήλια του Πάσχα των στεναγμών

     που φύτρωσαν και ανθούν στην πλαγιά του Γολγοθά

      μαζί με τα κρίνα της Παναγίας

     που αναπνέουν το μυρωμένο ανοιξιάτικο αεράκι, και καρτερούν την '' Έλευση Του Νυμφίου μετά βαϊων''

    ''επί πώλου όνου'',

     Είναι,

     Στο νοτισμένο χώμα με τo μαυλιστικό θρόισμα των χρυσοπράσινων φύλλων,που παιχνιδίζει το φως

     και τους παραδείσιους κελαϊδισμούς με τις θεϊκές μουσικές στα φυλλώματα, που δεν τις άκουσε ακόμα κανείς

     πέρα από το ποτάμι με τις λεύκες

     Στους ανθισμένους κάμπους γεμάτους μαργαρίτες,με τη μυστική γλύκα των ελαιώνων και της αγράμπελης

     και τα πλατάνια, στις απάτητες και μυστηριώδεις ρεματιές της πετροπέρδικας,με το ''αμίλητο νερό''

     Στις αγκαλιές των απέραντων κήπων με τις μοσκοβολιές και τα κρυστάλλινα νερά

     που κελαρίζουν κάτω από τις μηλιές

     στα πορφυρά ροδόχρωμα τριαντάφυλλα,τα ηλιοτρόπια και το φυλλοθρόισμα της δαμασκηνιάς

     και τους φράχτες με τις

     φοινικές,τις αρχαίες αγριελιές και τις φαραωσυκές

     Στα ανθισμένα κλαδιά της μυγδαλιάς, και τα ''τρυφερά'' κρινάκια στα πανέρια της Άνοιξης

     Στις ασβεστωμένες βοτσαλωτές αυλές των χρυσανθέμων, με τις μυλόπετρες

    που είναι τα γεράνια και οι κληματαριές με τις φράουλες

     Θα με πας εκεί,γιατί

    Σ'αγάπησα πολύ,

    που κάτω από,τις πορτοκαλοκόκκινες ανθισμένες ροδιές της αυλής,

    της αυλής των θαυμάτων

    που είναι απλωμένα τα παιδικά ασπρόρουχα της μπουγάδας ,

    στο πλακόστρωτο

    στο ξύλινο αλμυρισμένο τραπεζάκι του σπιτιού

    που μυρίζει πεύκο

    με το ομορφοστολισμένο τραπεζομάντηλο

    με τα λαμπρά χρώματα

    το ολοκέντητο με ανθάκια λωτού

    που είναι τα σπασμένα παιγνίδια

    με περιμένουν τα σύκα,τα σταφύλια,το ολόδροσο νερό με το άρωμα βανίλιας,

    οι ελιές, η ντομάτα με το παξιμάδι,ο καφές με το γλυκό του κουταλιού

    με την πικράδα του χυμού της νεραντζιάς,και

    τη γεύση απ'το στυφό φλούδι της κυδωνιάς

    Στα περιβόλια με τις ''ωραίες κόρες''

    με τους λεμονανθούς,τις λιμνούλες με τα νούφαρα τις ντάλιες και τ'άνθη της κερασιάς

    στα ανεπαίσθητα ίχνη με τ'ασφοδίλια, τους μενεξέδες,τα μικρά μωβιά κυκλάμινα και τα κατακόκκινα κούμαρα

     Στον πορφυρόχρωμο ήλιο,που λικνίζεται, πριν πέσει στο βιολετί καυτό νερό

     Θυμήσου μια Κυριακή,να με πας,απέναντι

     Στα κρεμασμένα ερημικά γαλαζότρουλα ξωκλήσια των Ασωμάτων

      της Ορθοδοξίας

      των Ναϊτών

      που χρυσίζουν στις άκρες

      και δοξάζονται

      από τα χαϊδέματα του ανέμου

      που πηγαίνουν οι πληγέντες,

      οι αγαπημένοι άνθρωποι

      για να δουν τα θάματα

      που θέλουν να σταυρωθούν

      των θνητών,που προσδοκούν

      Ανάσταση νεκρών

      που καπνίζονται με το βαρύ λιβάνι από τα θυμιατήρια

      ανάμεσα ουρανού και γης

      του ακατάληπτου κόσμου

      στα ζωγραφιστά

      με φως ιλαρόν

      στα θαυμαστά

      που ακούγονται τα σήμαντρα

      μήπως και με καταδεχτεί η μοναξιά της απεραντοσύνης

      του αχώρητου Θεού

      να ατενίσω το ουράνιο στερέωμα

      ως ελεήμον του φωτός της αγάπης

      που μ'αρέσουν

      όπως μας προσκαλούν

      και προκαλούν την ανασφάλειά μας,για

      του ''Κυρίου το Ανάγνωσμα,πρόσχωμεν''

    που καίγονται από τη πυρά της πέτρας

    να Του φέρω τους άρτους

    να δω τα καντήλια

    να θυμιάσω,και

     ν' ανάψω ένα κερί,στη χάρη

    Του ''Εγώ Ειμί ''

     στην ιερή στέγη των λόφων Του ανυπέρβλητου''Αφέντη'',της μοναδικής μοναξιάς του ατελεύτητου σύμπαντος

    που τ'αστέρια της φωτιάς πέφτουν απ'την ουράνια καταστόλιστη μενεξελί βεντάλια,που

    είναι εκεί τα θαυμαστά οράματα,''Αυτών''

    τα τάματα και οι προσευχές ,και τα δάκρυα ελπίδας τα κρυφά

   για την ''άλλη ζωή''

    για να εξαγνιστούν

    από τα ασυγχώρητα

    του ''έξ από δω''

    στις σιωπές του νου

    και τα χείλη τα στεγνά,που ''διψούν''

    για την Αγία Κοινωνία

    Αυτών,των ''αναχωρητών''με τα μαύρα ρούχα τα μεταξωτά

    και το αιματοβαμμένο μαυρομάνικο μαχαίρι,αυτών των ευσεβών

    του λυγμού και του πόνου

    που για να εκπληρωθεί το θάμα

    που είναι στη σκεπή των απαράβατων κοκκινωπών βράχων

    στο ορατό κι αόρατο

    ματώνουν τα πόδια πάνω στην πέτρα

    σκαρφαλώνοντας τα ψυχοσάββατα,

    κρατώντας κόλλυβα

    και γραμμένα στο χαρτί τα ονόματα,

   των κεκοιμημένων

   να τα διαβάσει ο ιερέας

   των Λαζαριστών

   και

   να εξομολογηθούν

   για να ''απελεύσονται οι ψυχές

   εις ζωήν αιώνιον

   των τεθνεώτων''

    γονατιστοί

    με τα πανιά στα γρατζουνισμένα γόνατα,για να μην τα πληγώνουν οι πέτρες

    για να εκπληρώσουν

    το Τάμα

    λιποθυμισμένοι

    από την άγονη πίστη της ψυχής,για

     να δουν την ανύψωσή της, μια ανάσα πριν από τον ''Πάτερ ημών ο εν τοις Ουρανοίς''

     θυμούνται τη προφητεία

    και κρατούν το ''ραβδί'',μήπως

    τους στείλει

    το ''Μάνα εξ ουρανού''

    και ακούσουν τη ''Φωνή'' Του

    από την καιομένη Βάτο

   ''Εγώ ειμί ο Ων...... ου ψευδομαρτυρήσεις......''

    που συνειδητοποιούν την ελαχιστότητά τους,

    των ''πτωχών τω πνεύματι'' που

    θρηνούν γοερά, ''Προς Θεού''

    για να μην ξαναζήσουν την Μετοικεσία της Βαβυλώνος

    που περιμένουν το επέκεινα,με μετάνοιες στις ολονυχτίες της Αγάπης,χωρίς να επαίρονται,

     στο ημίφως της απομόνωσης,

     λυπημένοι κι αμίλητοι

     σταυροκοπιούνται

     και ψελλίζουν βουρκωμένοι στη κόρη της Ναζαρέτ

     στη Παναγιά του αναστάσιμου πένθους,

     στη Παναγιά τη Δεκαπενταυγουστιανή της οδύνης

     του μεσογειακού θαλασσινού κατακαλόκαιρου,που κλαίει

     Μαρία Μου,''Πανένδροσε...νυμφή ανύμφετε...

     Την ωραιότητα της Παρθενίας Σου,και το υπέρλαμπρον το της Αγνείας Σου....

      εγκόμιον προσαγάγω επάξιον βοώ Σοι...'' και,το

     ''ελέησόν με....κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου

      για να σωθούν από τα ''ανομήματα''

      και να γλυτώσουν το ''πυρ το εξώτερον''

     Στους μελαγχολικούς,μυροβόλους και χλοερούς

     βιβλικούς

   '' Άγιους Τόπους''

     που μετά από το μεγάλο ξενύχτι του ''Μυστικού Δείπνου''με μάτια ακοίμητα

     περιμένουν τον ύμνο του όρθρου

     περιμένουν να ανοίξει ο ουρανός

     να ξυπνήσει,

     να τους χαμογελάσει και να τους αγκαλιάσει ο χρυσός δίσκος με τα χρυσοκόκκινα ρούχα,

     και τους ηλιανθούς,

     Να

     τους βάλει στο στέρνο του,να

     τους χαϊδέψει τα κοκκινισμένα μάτια

     με τη θαλπωρή της πρώτης ηλιακτίδας της αυγής

     για να αναπνεύσουν τα απίστευτα χρωματιστά αρώματα της ελπίδας,εκεί

     Πόσο

     Θέλω να με πας

     στο φλεγόμενο βασίλειό του,

     για να δω

    ''το φως το αληθινόν''

     πάνω από το φως

     να συναντήσω Αυτούς,

     που δεν ''διυλίζουν τον κώνωπα... '',γιατί

     Είναι συγκλονιστική

     η ταπεινοσύνη αυτών των απλών ''ανθρώπων'' της ''κόκκινης σκουριάς'',των προσκυνητών που γυρεύουν,

     με το λυχνάρι τ'ουρανού

     Στον ''κήπο της Γεθσημανής''

      Αυτόν που τους ξεπερνά,για

     να του πουν ''Ήμαρτον'',

     και ''απεταξάμην''

     από τις αμαρτωλές ''Επιθυμίες'',

     και να γλυτώσουν από τον Αρχάγγελο

     κρατώντας στα χέρια του ο καθένας από μία εικόνα του Ευαγγελίου,με τα κίτρινα κεριά,για

     να του δώσουν το ''ψήφος''

     με το πρόσφορο,το τυλιγμένο στην άσπρη πετσέτα

     που γλυκαίνουν

     το στόμα το πικρό

      από τη μεγάλη προσμονή

      με το αντίδωρο της Κυριακής

      που Ανθρωπίζει

      που, μετά την ''έκπτωση'' από τον ''Παράδεισο'',και περιμένοντας την ''Ημέρα της Κρίσεως''

     μάχονται να ημερώσουν με νηστείες, δωρεές αγάπης,και τον ιδρώτα του προσώπου,το βλέμμα του Θεού,

     για να μην κοιτάξει πίσω και δει τη ''στήλη άλατος''

     σκάβοντας με τα νύχια,πριν να φέξει η μέρα,με τιμιότη και σέβας τα σπλάχνα της αγιασμένης γης,

     για το λίγο στάρι

     για το εφτάζυμο

     με το φτωχό βαπτιστικό Σταυρό στο στήθος

     με λυγμούς

     ψημένοι και ξεφλουδισμένοι από την πυρά του ήλιου

     ταπεινωμένοι

     ξυπόλητοι

     πάνω στα χαλίκια

     χωρίς νερό

     με το λίγο λάδι,με

     τα πρησμένα γόνατα

     από τις γονυκλισίες

     στα ''Σα εκ των Σών''

     υψώνοντας λιτανείες

     με μύχιες σκέψεις και βλέματα αγάπης μήπως και ελπίσει σ'αυτούς Ο '' Άφες Αυτοίς''

     την ''Ωρα της Αποκαλύψεως'' και σωθούν από το προπατορικό έσχατο κρίμα

     προσμένοντας τα εγκώμια του Επιταφίου των δακρύων,με τα ανείπωτα λόγια του πένθους,για το

     ''Δια την ημετέραν σωτηρίαν σφάγιον''

     βουβό μοιρολόι της πληγής,ακούγοντας μαγεμένοι,το ''Ω γλυκύ μου έαρ''

     της άδικης θυσίας,που γαληνεύουν

     όταν λάβουν το ''τούτο εστί το αίμα και το σώμα Μου''με τη θεία μετάληψη των ''Αχράντων Μυστηρίων'',

     από το Άγιο Δισκοπότηρο

     και σκεφτούν , '' ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ''

     για να ακούσουν μετά το ασύλληπτο ανατρίχιασμα του''Τετέλεσται'',του Αμνού Του Θεού,και αφού

     συντελεστεί το Θαύμα των Θαυμάτων

     την αιματοβαμμένη Μεγάλη Παρασκευή

      στις βεγγαλικές κωδωνοκρουσίες,το ''Θανάτω θάνατον πατήσας''

      με τα αναστάσιμα κεριά, και το ενσαρκωμένο ''δεύτε λάβετε φως'',του στεφανωμένου με αγκάθια

      Πήγαινέ με ,

      στο δρόμο προς Εμμαούς

      στα ξεραμένα ''ρόδα της Ιεριχούς''

      σ'Εκείνον,

      που θέλω πολύ να τον δω

      Στον σκονισμένο οδοιπόρο της Γαλιλαίας

      με τα ματωμένα πόδια

      Στον ''Ακάνθινο'' Μεσσία

      Τον ''καθεζόμενον εκ δεξιάς του Πατρός''

      που κρατάει ένα κλαδί αγάπης

      Να ''συναντήσω'' τα λόγια της πίκρας και του πένθους

     ''Γύναι, ιδού ο υιός Σου...''

      Στον ''Ecce Homo''

      Στον ''Νενίκηκα τον κόσμον''

      Στον ''όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν...'', ''Ταύτα λελάληκα υμίν...'' ''Ακολούθει μοι...''

      που μετά από Εκείνον ''ουδείς'',

      που το αίμα Του ''έδωκε''

      Τον έσχατο,

      με τη λευκή πληγή,που

      δεν Τον ''ήξερε'' κανείς,που

      δεν θα Τον απαρνηθώ ''πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις'',που

      Τον προσμένω από καιρό,που

      Του φερα νερό,να ξεδιψάσει,και

       λίγο ζυμωτό ψωμί

      και να Του ψιθυρίσω

      Εκέκραξα Κύριε ''εισάκουσόν μου..., τη φωνή της δεήσεώς μου,εν τω κεκραγέναι με προς Σε''

      να Τον αγγίξω,''επί τον τύπον των ήλων'',και

      να Του ζητήσω έλεος,λέγοντας......''Τον νυμφώνα Σου βλέπω Σωτήρ μου.....

      λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής,που ένδυμα ουκ έχω...βοώ Σοι''

      να ονειρευτώ το ''μνήσθητί μου Κύριε....''Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι...''

      Αμήν λέγω σοι σήμερον μετ'εμού έση εν τω παραδείσω''

      Θα'ρθω να σε βρω,

      να με πας

      στην ''ξηρανθείσα συκή''

      Στις ''ακρες'' του κόσμου,και πέραν,

      στο Άβατο,που

      ο ήλιος είναι ακυβέρνητος

      που ο ήλιος φωτίζει

      το ερημικό μέτωπο

      της χωρίς νερό ξεραμένης γης

      που αχνίζει

      τη χωρίς βασίλεμα

      τη χωρίς όνομα

  για να ξαναπροσευχηθώ,στο λιοπύρι,που αναβρύζει σταλαγματιά,σταλαγματιά το πυρωμένο'' Άγιο Μύρο'',

     να πάρω το αγίασμα

     να αλείψω το σώμα μου

     και να γιατρευτώ,που

     είναι εκτυφλωτικό μεσημέρι καλοκαιριού,που

      δεν το αφήνει ο ήλιος

      να τελειώσει ,και

      οι ώρες είναι γυμνές

      από την αφόρητη κάψα του μεσημεριού

      μέσα στην άνυδρη σκόνη

      κι ας '' καώ ''

      να ακούσω,Τον ''επινίκιον...βοώντα κεκραγότα....Άγιος Κύριος Σαβαώθ''

      Στο ιερό ''όρος των ελαιών''

      όλα μοιάζουν γαλήνια, λουσμένα από αρχέγονη λάμψη του ανεσπέρου τελευταίου φωτός,που

     τα χλωμά τ'αστέρια τρεμοσβήνουν

      στο χρυσοποίκιλτο του φεγγαριού,

      με φόντο το κόκκινο του μαύρου, στο μπλε βελούδο της νύκτας,

      πανέμορφη παραμυθένια εικόνα, με χρώμα και άρωμα βιολέτας,γλυκιάς γαρδένιας και σγουρού βασιλικού.

      Εσένα

      θέλω  

      θα σε βρω

      κι ας μη μου πεις πού,

      να με οδηγήσεις

      εκεί που γιεννιέται ο έρωτας

      στον κόσμο των ονείρων,το νου σου στα όνειρα

      στο ασημόχρυσο γλυκοχάραμα,για

      να το μοιραστώ μαζί σου

      Εσένα

      θέλω να με πας

      Στα χορταριασμένα καλντερίμια του Νότου,τα στολισμένα με τις φρεσκοβαμμένες άσπρες γλάστρες,

      που μοσχοβολούν από τις γαρυφαλλιές

      που ακούς το απαλό ψιθύρισμα που κάνουν οι γιρλάντες με τις ορθάνοιχτες φούξια βουκαμβίλιες

      ευωδιασμένα με το αμάραντο αγιόκλημα ,αγκαλιά με τις γαζίες και τα μεγάλα γιασεμιά

      που είναι στους απρόσβλητους τόπους των κόκκινων λιμνών,τους στρωμένους με ροδόφυλλα

      στις μαρμαρένιες κρήνες με τους κύκνους

      να πιω νερό,να δροσιστώ,στο μονοπάτι της πτώσης των Πρωτοπλάστων

      με το βαθύ λουλακί του ροζ της ανεμώνας, το κόκκινο της παπαρούνας και το άγριο μωβ της βυσσινιάς.

      Τόση ομορφιά..σαν αθώο χαμόγελο μικρού κοριτσιού με τα μεγάλα μάτια και το γαλάζιο κορδελάκι, που

      σε ταξιδεύει στο αβέβαιο καρδιοκτύπι του ονείρου,με τα ανομολόγητα πάθη και τα ερμητικά χείλη κλειστά

      που κρύβονται στα κρινόσπαρτα λιβάδια του αθώρητου θόλου, ακούς...

      Έλα τρέξε,και

      ''πιάσε'' με

      πες μου,πώς

      θα σε φωνάζω,

     πες μου το όνομά σου,

     Εύα

     να σε φωνάζω Εύα

     δως μου το ''άγραφο'' χέρι σου

     κι άφησέ το να ταξιδέψει

    στον ''άλλο κόσμο''

     μαζί μου

     να το γράψω στη βέρα,

     γράφω το μονόγραμμα ''Ε'',έλα

     μην κουραστείς

     και θαμπωθείς από το χρωμοφώς

     και πιεις της Άρνης,το στυφό νερό

     από το μπλάβο ποταμό

     και ξεχάσεις το όνειρο,γιατί μόνο

    το όνειρο θα σε ''ελευθερώσει''

    μπορεί και να σε ''σκλαβώσει''

    θυμάσαι που στο είπα,το νου σου

    στο φως του ονείρου

    το φως του έρωτα απειλεί το σκοτάδι

    της ''Ιεράς Εξέτασης''

    θα σε πάει,εκεί

    που δεν ταξίδεψες ποτέ

    θα σε πάει σε ένα άλλο κόσμο

    για να δεις τα ανείδωτα,έτσι

    θα αγγίξεις και το άσπιλο φιλί,που

    μπορεί να είναι,μόνο

    ένα φιλί,όμως

    η μέθη του ''πρώτου''φιλιού, δεν κρατάει πολύ,γιατί

     γίνεται σύννεφο

    και πώς θα σε παρηγορήσω,αν

    γευτείς το''υγρό'' φιλί του αποχωρισμού,που

     κάνει την αγάπη,ακόμη πιο μεγάλη

     φίλα με λοιπόν

     σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά

     δεν θέλω να πικραθείς,θέλω

     μόνο εσένα

     και το χαμόγελό σου

     το πιο ωραίο απ'όλα τα τριαντάφυλλα μαζί

     όταν έχεις εμένα,θα κρατάς σφικτά το δικό μου χέρι,και

     θα είσαι ξένοιαστη όταν γείρεις στη ζεστή αγκαλιά μου τη γυμνή,γιατί θα είμαστε για πάντα μαζί,και τότε

     θα σε χαϊδεύει το όνομα ενός παράφορου έρωτα,που

     δεν έχει γεννηθεί ακόμα

     κάνω

     και μια ευχή

     αυτός ο έρωτας να υπάρχει

     κι ας μην υπάρχουμε Εμείς

     θα σου πω κι ένα μυστικό,στ'αυτί

     όπως γράφουν οι ''Γραφές''

     οι γραφές των μυστηρίων

     εκεί είναι ο Μίτος της Αριάδνης της Βασίλισσας,της Μούσας του Θησέα

     που έχει το μυστικό κωδικό

     που κρατάει βαθιά κρυμμένο το μαγικό λυχνάρι

     που έχει στα χέρια της τη σφεντόνα

    που κλέβει τη φωτιά του Δράκου

    και

    κρατάει από τα βαρβάτα κέρατα

    αυτό το θεριό

    των ατίθασων αρσενικών ορμών

     στον απαγορευμένο δρόμο,''Νυν και Αεί''

     κρυμμένος στο μυθικό κόκκινο παλάτι,το εγκαλλώπισμα αυτού του κόσμου

     το κεκοσμημένο με τη συγκλονιστική τέχνη του ''Πρίγκιπα με τα άνθη των λευκών κρίνων''

     που θα σε μάθει να περπατάς

    τα ιερά χώματα

    που θα σε μάθει να γράφεις

    τις δικές σου γραφές

    που δεν θα τις διαβάσει ποτέ κανείς,έτσι

    δεν θα κάνεις το λάθος των ''ερωτευμένων''

    που θα σου ανοίξει την άγνωστη ''γραφή'',την '' Άλφα Βήτα'' της Σφραγίδας 

    και να φτάσεις στη Γάμμα σφραγίδα

    για να ξεπεράσεις το ''ιερό τέρας

    και να φτάσεις στο προαιώνιο ''αθάνατο νερό''από το στοιχειωμένο δάσος,στη σπηλιά, το νου σου...

    Ακούς,

    προσεχτικά να μη σε ακούσει

    και σε ''πιάσουν''

    τα μάγια της φωτιάς

     μη σε παρασύρουν οι ακατανόητες φωνές

     τη δική μου φωνή να γυρέψεις

     το νου σου

      κρύψου,

      να μη σε δω,ούτε κι εγώ

      και σε μαρτυρήσω

      κράτα σφιχτά το φυλαχτό

      μη μου πεις ποτέ ''Αντίο''

      μη με λησμονήσεις,

      να με θυμάσαι,

     ορκίσου πως θα μ'αγαπάς

     Μη

     φίλα με

     Μη

     φίλα Σταυρό

      κι ας το μετανιώσεις

      θα σε περιμένω,ακούς

      Βγάλε το χτενάκι,

      λύσε το χρώμα των μαλλιών Σου,

      Βάλε το κατάλευκο νυφικό σου,

      στολίσου,νύφη απαστράπτουσα,

      της αθώας ομορφιάς,μη

      ξεχάσεις το διάφανο πέπλο

      να κρατάς ένα πάνλευκο σεντόνι,μά

      πάνω απ΄όλα,να κρατάς

       το θεϊκό μήλο

      κι έλα να με βρεις,

      το αχνό ξημέρωμα

      με τον ανάλαφρο αγέρα

      θα είμαι ''Εκεί'',

     που γεννιούνται τα άνθη των λουλουδιών,

     μαζί με τον έρωτα,

     στο αθέατο άστρο της μοναξιάς

     στο άστρο το μοναχό

     στο άστρο που στάζει μέλι

     το μικρό

     το αναφτό,που είναι

     Αυτό κι ο Θεός

     στο άστρο της ερήμου της Ιουδαίας

     στο άστρο των Μάγων,που

     ο έρωτας είναι παντού,έλα

     μη κοιτάς

     έλα, κλείσε τα μάτια

     πάρε με αγκαλιά,γιατί

     θέλω

     να σε κάνω δικιά Μου

     κι ας το μετανιώσεις,

     μη με μαρτυρήσεις

     θέλω να το ξέρεις

     Το ξέρω,και

     δεν θα το μαρτυρήσω,

     ''Μάρτυράς'' μου ο Θεός

     γιατί δεν ορίζω τη σκέψη,

     από τη μέθη της ολόγλυκης ζάλης

     και θα έρθω

     ξέπνοη στα πόδια σου

     ως ''δούλη Κυρίου''

     για να βαπτισθώ,γιατί

     δεν μπορώ ν'αντισταθώ

     θα σου παραδώσω

     την ανυπακοή της γύμνιας μου

     Γιατί

     τον έρωτα του αγνού πόθου,δεν

     τον έζησα ακόμη,

     Τον έχω στο βυθό του νου

     στα άδυτα της ψυχής

     και θέλω να ''τελειώσω''

     Μαζί

     με τον τελευταίο σπασμό

     και ασπασμό

    που σταματάει την καρδιά

    μέχρι λιποθυμίας

     όχι

     να μην ''τελειώσω''

     πάνω

     στο Βωμό

     της Εδέμ

     τη Γυμνή

     την εκρηκτική

    ''λάβα'' που μου κοχλάζει

     το ερεθισμένο

     το ορθάνοικτο

      και

      νεογέννητο

      ανέγγικτο

     ''πορφυρό Αιώνιο''

      με τη ροζ αμαρτωλή μήτρα

      με τις ξαναμμένες θηλές

      του αχόρταστου ροζ θηλασμού

      του ροζ της μαρτυρίας

      μάρτυς μου ο Θεός

       βγάλε το εσώρουχο

      του

      νυφικού

      το ποτισμένο με αλάτι

      και πέταξέ το

      Πάρε να μεταλάβεις

      αγάπη ανόθευτη

      στο αφόρετο κορμί μου

      Βγάλε

      το ''Φύλλον συκής''

      Βγάλε

      το ανυπόμονο

      το φλογισμένο

      το ''αθώρητό'' σου

      το θέλω ελεύθερο

      άστο έτσι

       ελεύθερο

      χωρίς το κέλυφος

      η κορυφή του ''αρρενωπού'' σου

      να μυρίσει το καυτό''είδωλο''

      του τυφλού πόθου

      που σου παραδίνω

      Και

     να εισβάλλει

     στα αγνότερα τρυφερά

     πέρα από το απρόσβλητο της ομορφιάς

     μέσα μου,από

     τη σχισμάδα

     τη μυστική

     να μου θρυμματίσει τα αδιάντροπα όνειρα

     και

     να μου ανοίξει τη σάρκα,κι έτσι

     που στάζει η τομή

     άστο να τρέξει

     το μέλι της Βασίλισσας

     να χυθώ στους ουρανούς

     με τα καμμένα θρύψαλα

     που λυτρώνουν

     το αίμα της θυσίας

     Χωρίς έλεος

     Αγάπη μου

     μέσα Μου

     για τη γλυκοκόκκινη ολοκλήρωση

     κι ακόμα πιο Πολύ,που

     σ'αγαπώ

     που

     μου κόβεται η ανάσα

     και χάνομαι

     θέλω να μην τελειώσει

     Πάρε Τα, όλα Μου

     πάρε το μυαλό μου

     δεν θέλω τίποτα δικό Μου

     πάρε με στο κόσμο σου

     όλος ο κόσμος μου

     μεθυστική ευωδία του έρωτα

     άσβυστη φλόγα

     που τον κόσμο ανάβει

     δείξε μου το δρόμο εσύ,μόνο εσύ

     και κάνε με

     ό,τι θέλεις

     μόνο τότε

     θα ελευθερωθώ

     θα ελευθερωθώ από την απώλεια

     Τότε...μόνο

     Δεν θα χαθώ

     όπου κι αν με ταξιδέψεις,

    για να με κάνεις δικιά Σου,Εγώ

    θα σου δοθώ ολότελα

     και

     δεν θα θρηνήσω που δόθηκα

     δεν θα το μετανιώσω

     Στον ''αιώνα τον άπαντα''

     δεν θα το μετανιώσω

     Σ'αγάπησα τόσο πολύ, μια αγάπη όσο καμιά,της ακατάλυτης λάμψης της αθέατης πλευράς

     Μεγάλη Μητέρα

     άσπιλη

     ιέρεια της φλόγας

     φιλώ το χέρι

     της αγιοσύνης Σου,γιατί 

     πουθενά δεν είδα

     το θυμίαμα της Άγιας εικόνας Σου

     άχραντη γη της αιωνιότητας

     ακοίμητο ταξίδι των ονείρων της ψυχής

     εκθαμβωτική κι άφθαρτη,της

     άχρονης νεότητας

     της ουράνιας μήτρας

     που πλημμυρίζει η γλυκιά τρυφερότητα

     μοναδικό στολίδι

     Σ'αγαπώ,γιατί είσαι

     το μεγαλύτερο καυτό κόκκινο αυτού του κόσμου

      στο γαλάζιο της θάλασσας

      το ωραιότερο ροζ του λουλακί

      λουλούδι του ουρανού

    ''προ πάντων των αιώνων''

     της απροσμέτρητης μαγείας,

     της απεραντοσύνης του ανεκπλήρωτου έρωτα,

      αγνή μητέρα,και αμόλυντη

      ερωμένη

      του άφωτου φωτός

      του αόρατου ύπατου Θεού........

                     

                            ΛΑΚΚΟΣ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

                                        ''ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

                                         ''ΤΟ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ''

                                         ''Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ...ΤΟΥ ΑΦΩΤΟΥ ΦΩΤΟΣ''

                              και       '' ΤΟΥΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ '' ως ο έσχατος παράδεισος των ψυχών

  Τη  Γλυπτική μου  ψάχνω, μέσα στα '' σπάργανα '',της κρητικής γης....

   Έχει τις  ενότητες  1] ΓΛΥΠΤΙΚΗ   

                                   2]ΓΛΥΠΤΙΚΗ  ΕΠΙ  '' ΧΑΡΤΟΥ '' 

                                   3] ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙ  '' ΞΥΛΟΥ      και

                                   4] '' ΟΙ  ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ ΜΟΥ ''

                                   5] '' Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ''

      '' Η Χαρακτική μου ''    έχει τις  ενότητες

                                  1] Τα '' ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ  ΜΟΥ ''

                                  2] Τα ''ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ '' 

                                  3]Τα  ''ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙ ΠΕΤΡΑΣ ''

                                  4]''ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ''

                                  5]''TO KOKKINO ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ''

                                  6]''ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

                                  7]''MAGIE DE FEMME,MAGIE NOIRE''

  

                    ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ   ΖΩΓΡΑΦΟΣ - ΓΛΥΠΤΗΣ - ΧΑΡΑΚΤΗΣ

.