ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ και το

                                         '' ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ'' ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ '' ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ '' ΛΑΚΚΟΥ ''

 

 

 

                                                                           ΙΔΡΥΣΗ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

                                        Από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη,Κώστα Καπετανάκη,με την ονομασία

                                                                 ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ και το

                                          ''ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ'' ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ '' ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ '' ΛΑΚΚΟΥ ''

                              Ήρθε ο καιρός

                              Στη περιοχή του θρυλικού ''Λάκκου''

                              Τα Χριστούγεννα του '14

                               Ένα σπίτι

                               Ένα Μουσείο +1

                               για την μνήμη των γονέων

                               Γεωργίου και Μαρίας

                               Αφιερωμένο

                               στα παιδιά που χάθηκαν,

                               που κανείς δεν ξέρει,

                               στο απαγορευμένο

                               κόκκινο καλντερίμι

                              της χαμένης αθωότητας 

                              ένα απόκρυφο

                             όμως ''ανοιχτό βιβλίο''

                             που διαβάζει

                             από τις στοιχειωμένες

                          ''πίσω πόρτες''

                         που φέρουν το ''λευκό''

                       από το ''σκότος''

                       τις λησμονημένες ιστορίες

                        χωρίς

                       να θέλει να ''γράψει''

                       ιστορία

                       και στην κλασική

                       και στη ''μετά'' μορφή της

                       και ''πέραν'' πειραματικά

                       στον περασμένο χρόνο,θέλει

                       τον άνθρωπο όχι

                       απλά

                       ως θεατή αλλά

                       την αφύπνισή του

                       ως συγκοινωνό

                       μας προσκαλεί

                       στο αναπάντεχο,

                       κι όχι όπου μας βγάλει ο δρόμος,δένει

                       τους πικρούς ανέμους

                       το Βοριά και το Νοτιά

                       που σεργιανούν

                       στα νοτισμένα σοκάκια

                       με τα πέπλα της νύχτας

                       και μας βυθίζουν

                       στο παρελθόν

                       να μη μαρτυρήσουν

                       τους έρωτες

                        του ''Ασώτου''

                       που δεν τολμήσανε,θέλει

                       να επιστρέψει στο ''πριν'',

                       στη φύση,θέλει

                       να στολίσει

                       αυτό το αριστούργημα της αρχιτεκτονικής,

                       πριν χάσει το σχήμα του,πριν

                       γίνει ρυάκι και κυλήσει στο καλντερίμι

                       πριν το εύθραυστο παρελθόν,ξαναγυρίσει στην πρώτη ύλη

                       με ένα λουλούδι που φυτρώνει για την εφήμερη ζωή

                       στην παντοτινή ζωή

                       το καταχείμωνο

                       στη σχισμάδα από τα σπάργανα του παλιού τοίχου,που θέλει

                       να βρει τη μοσχομυρισμένη στερημένη γη

                        έρωτας και μίσος μαζί

                        για το παλιό που δεν θέλει ''αυτό'' το νέο

                        θέλει να μιλήσει

                        όμως μένει μόνο του

                        στη σιωπή του

                        και σε προσκαλεί

                        να επιστρέψεις ξανά κοντά του

                        πριν γυρίσει

                        ο ανελέητος κύκλος

                        του τέλους ,δεν θέλει

                        τέλος χρόνου,θέλει

                        να εκφράσει την ''αρχέτυπη ιδέα'',

                        αντλώντας από τις τοπικές ιστορίες

                         γιατί η πνευματικότητα ενός έργου

                        είναι επικοινωνία εσωτερική

                        που ξεπερνάει την πεπερασμένη δυνατότητα των λέξεων

                        καθώς συντελείται στη φάση της καλλιτεχνικής δημιουργίας,

                        όπου αποκλείεται κάθε διήγηση

                        Ένας έρωτας είναι,χωρίς πρωτοπορίες και τα συνακόλουθα...

                        αυτοερμηνεύεται

                         παρερμηνεύεται

                         αν

                         ερμηνεύσεις,τί ήθελε να πει ο ποιητής

                         στους υπερούσιους

                         θα σε διαψεύδει συνέχεια,γιατί θα έχει τους δικούς του κανόνες

                         ένα modus vivendi

                         Προσπαθεί να απαντήσει

                        στο μυστήριο της ύπαρξης

                        και στο τέλος

                        του μικρού ταξιδιού της

                        χωρίς απάντηση

                        Της καταπραύνει την αγωνία

                        γιατί τα ίδια πράγματα

                        τα απλά

                        προσπαθεί κάθε φορά

                        να τα ''πει''

                        με άλλο τρόπο

                        να τα πει

                        στους υπερβατικούς...

                        και ποιοί είναι

                        ''Αυτοί ''

                        Είναι ένα σπίτι χειροποίητο,

                        θεϊκής δωρεάς

                        με λάσπη χτισμένο

                        από ταπεινά χέρια

                        ταπεινό και το σπίτι

                        με σχέδιο το ''όνειρο''

                        το όνειρο

                        είναι η αλήθεια μας

                        ένα ευλογημένο σπίτι,του

                        μόχθου και του ιδρώτα,

                        όμως της πολύτιμης ευτυχίας

                       ''των ανθρώπων'',

                       της κόκκινης σκουριάς

                       με σεβασμό στη φύση

                       με τις απαραίτητες ανάγκες

                       και μόνο

                       όπως οι πρόγονοι

                        Αυτών,που

                        σ'αυτό το σπίτι

                        έλεγαν τα κυριακάτικα παραμύθια

                       που γεννήθηκαν έζησαν και μεγάλωσαν

                       σ'αυτά τα ντουβάρια

                       και μοιραζόταν την αγάπη

                       τους έρωτες

                       και τα μίση με τα μαχαιρώματα,όμως

                       μοιραζόταν τις στιγμές

                       της στέρεης ζωής

                       μοιραζόταν τις μνήμες,με

                       νοσταλγικά χαμόγελα

                       και αρώματα

                        Αυτών

                       των χαμένων

                       που μας το αφιέρωσαν,που

                       αν και ξενιτεμένοι

                       θα επιστρέψουν ξανά και ξανά,

                       θα τριγυρίζουν από ''ψηλά''

                       με τα σάβανα

                       περιπλανώμενοι

                       κουβαλώντας

                       τους σταυρούς.τους. ακούς

                       να τραγουδούν τα μοιρολόγια.

                       και να γράφουν

                       άγραφες γραφές

                       στα αραχνιασμένα

                       γεμάτα από στάχτες

                       στενά δρομάκια.

                       τους ακούς,ακούς

                       τις πατημασιές

                       στα χαλάσματα

                       ακούς τη μυρωδιά τους

                        προσπαθούσαν να βρούν

                       το φωτεινό δρόμο

                       της θείας γνώσης......

                        στη βουβή αγιότητα,

                        με συντροφιά

                       τον εαυτό τους

                       στο άφωτο Φως.

                       Ο καθ' ένας απ'αυτούς νοεί το θειότερο ,όταν

                       ζωγραφίζει με το χέρι της καρδιάς την αλήθεια

                       ψιθυρίζοντας την προσωπική του γραφή

                       στην Ιστορική Γραμμή

                       της αιωνιότητας,γιατί

                       ένα ονειροπόλημα

                       είναι

                       η

                       τέχνη

                       ουράνιο

                       και γήινο μαζί.

                       τέχνη είναι,

                        η ''μέσα'' μας μοναδική αλήθεια.

                        Ένα ''Σχίσμα''

                         Θρήσκο

                         Άθρησκο

                        που αφήνει

                        το ''νυν''

                        και ταξιδεύει

                        στο ακατάλυτο φως

                        του ''αεί ''

                        Στο σχήμα το αγγελικό.

                        Μια κραυγή είναι.

                        Άγνωστης γλώσσας

                        η Αρχή

                        η πρώτη

                        απ' την ''αρχή του όντος''

                        που έρχεται από

                        την πρωτοϋπαρξη.

                         άγνωστη

                        μυστική κραυγή.

                        της αγιότητας

                        από το υπερκόσμιο φως,

                        που η διαφάνειά της

                        σε υπερβαίνει,Είναι

                        ένα μυστήριο της ψυχής

                        των ''Αχράντων''

                        ακόμη και στο

                        απόλυτο φως.απέχει

                        το φως της

                        έτη φωτός,

                        Είναι η τέχνη.που

                        σε αιφνιδιάζει

                        με το αληθινό της

                        φως

                        που σε θέλγει

                        η μόνη αθάνατη δωρεά

                        του Θεού

                        αφιερωμένη στη

                        φθαρτότητα 

                        των θνητών

                        που

                        δεν ζήσαμε ακόμα

                       Ήταν η Κρητική Πολιτεία

                        τότε

                        με τα χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά

                       γνωρίσματα του σπιτιού εκείνης της εποχής-περιοχής.

                       Χαμηλό το ύψος με οντά

                        ξύλινο μπαλκονάκι

                         και κεραμιδάκι

                        κτισμένο με πηλό,πέτρες,τούβλα,καλάμια και ξύλα.

                        Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της οικίας

                       η ενσωματωμένη ανάγλυφη γλάστρα με τα κρινάκια

                       πάνω από τους ''κίονες'' στο υπέρθυρο

                       που κοιτάζουν τη λύπη

                       Δάκρυα της Παναγίας τα είπανε,που

                        με τη χρωματική γαλήνη

                        της Άνοιξης

                        αντιστέκονται στη ματαιότη των ανθρώπων

                        η επιτομή της αισθητικής

                         του φωτός που καίει

                         και αποκαθαίρει.

                         συνδυάζεται με την αγιοσύνη της αρχαϊκότητας

                         και της λαϊκότητας

                         η ώχρα και ο ασβέστης

                         ντύνουν

                         τους Θεούς της ελληνικότητας

                        Η ξύλινη πόρτα βαπτισμένη

                        με τους γλυκούς χυμούς

                        του λαϊκού κοριτσιού,της

                        απέριττης κομψότητας

                        η λιτότητα υποσκελίζει την πολυτέλεια

                        σπάνια πια αυτή

                        η κληρονομιά

                        Ένα ενθύμιο ζωής

                        είναι

                        αυτά τα σπιτάκια

                        έχουν διεθνή μοναδικότητα

                        γιατί δεν αντιγράφουν.

                        Ένα αποτύπωμα απλό

                         της Σοφίας

                        του απλού ανθρώπου

                        είναι

                         μνήμη του παρελθόντος

                         ύβρις

                         που δεν σεβόμαστε

                         αυτό

                         το ζυμωμένο

                         με προζύμι Αντίδωρο

                         της ιερής Δωρεάς,ναι

                         χαΪδεύεις το κόκκινο τριαντάφυλλο

                         και γεμίζουν οι χούφτες σου

                         αίματα

                        Το κτίσμα ανήκει στην ''οικογένεια'' των ''Σπιτιών του'' Λάκκου ''.

                         οι σύγχρονες κοινωνίες ''πάσχουν'' από το σύνδρομο της ''καμμένης γης''

                         που στο πέρασμα της μπουλντόζας

                        δεν ξαναφυτρώνει χορτάρι,

                        που το σύνδρομο του τσιμέντου

                         πνίγει τα ''πουλιά''

                         και σκοτώνει κάθε χαμόγελο

                         του σύγχρονου ανθρώπου

                         και αφού

                        η τέχνη παίζει καθοριστικό ρόλο

                        για την εξέλιξη του ατόμου

                        και αποτρέπει τον άνθρωπο

                        να καταποντιστεί ,

                        σε μια άφωνη κουλτούρα

                        γιατί ο άνθρωπος πηγαίνει στο ψεύτικο

                         στον ψεύτικο άνθρωπο

                        στην ψεύτικη δύναμη,στο ψεύτικο μέγεθος,στην ψεύτικη αρετή,

                        χωρίς να σκέφτεται

                        γιατί η υπέρμετρη τεχνολογία

                         καταστρέφει κάθε ουμανιστικό

                         στοιχείο της ζωής

                        γιατί η εποχή μας

                         ευνοεί με τρόπο σκανδαλώδη

                         την ανάπτυξη

                         εις βάρος της πολιτιστικής ανάπτυξης

                        γιατί το ευαίσθητο άτομο

                         χαρακτηρίζεται αδύναμο

                         και το συναίσθημα

                         θεωρείται πολυτέλεια

                         Ο άνθρωπος ,θα αντισταθεί....

                         σε όλα που έχει συγχωρήσει και τον κάνουν να ''ξεχνά''

                         Ξέρει,ότι

                         όπως και στον έρωτα

                         ό,τι δεν αντιστέκεται πεθαίνει

                         να αντισταθεί θέλει, ναι

                         και

                         Η Μνήμη να  ξεχάσει ''μια για πάντα''

                         ''το ''ενθάδε κείται''...

                         να μην ξεχάσει ποτέ,αυτό

                         που θα ψιθυρίζουν οι σιωπές στις αισθήσεις

                         όταν δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο για να ειπωθεί γιατί

                         Ξέρει

                         ότι η σιωπή των ιδεών είναι

                         προαποφασισμένη και ότι

                         οι ιδέες κάποια στιγμή

                         σίγουρα

                         θα εκδικηθούν.Έτσι

                         συμβαίνει πάντα

                         Ήρθε ο καιρός

                          για την αντίσταση

                          στη μανία

                          της καταστροφής.

                          στη παραχάραξη της ιστορίας

                         να σωθεί από τη ''γενοκτονία''

                         ''Ένα σπίτι του ΄΄Λάκκου''

                         να στεγαστούν ''Τα ροζ παράθυρα του Λάκκου ''.

                        Αυτά τα στεφάνια

                        των αφανών μαρτύρων

                        των αναστεναγμών και δακρύων

                         τα ανυπεράσπιστα

                         τα άστεγα

                         εν ασφυξία αποπνιγμένα.

                         σε ψάχνουν,θέλουν

                         να βγουν στον αέρα

                          στο φως του ήλιου,θέλουν

                          το ''υποκείμενο''

                         να τα ελευθερώσει και λυτρώσει

                          από την καταδίωξή τους,και

                          την καταδίκη τους

                           σε μια ''φυλακή''

                          θέλουν

                          Τον

                         ''προστάτη''

                        να στεγαστούν

                         στα ''συναξάρια''

                        Αυτά τα παλίμψηστα

                        Αυτά τα τρυφερά ''σκουπίδια''

                        τα ανυπόληπτα

                        του αιώνιου χώρου που

                        έχουν λεηλατηθεί

                        από το 

                        αρχαίο έγκλημα της σιωπής

                        και τα χείλη της σιωπής

                        βοούν

                        Σιωπή

                        θα μας ακούσουν,

                        σιωπή θα μας προδώσουν

                        οι στίχοι

                        κανείς

                        να μην το μάθει

                        Σιωπή

                        κανείς δεν τα πρόσεξε

                        τα όνειρα της σιωπής

                        κάτω από το σιωπηλό δρόμο

                        το μοιραίο

                        με τις σκιές

                        γιατί δεν είχε

                        την περιέργεια

                        να ακούσει

                        τις σιγανές λέξεις

                        από τα αιματοβαμμένα σεντόνια.

                        κάθε φορά κι άλλο σεντόνι

                        που ακουμπούσαν το κορμί της προσμονής

                        ήθελαν

                        και ξανάθελαν

                        το ροζ σεντόνι,όχι

                         της ιστορίας του πόνου

                         να το πλύνουν

                         και να το ξαναπλύνουν

                         να μοσχομυρίζει

                         και να το απλώνουν

                         κατά κει που νόμιζαν

                         πως χόρευε η ευτυχισμένη ζωή

                         ένα όνειρο είχα

                         για ένα ολοκαίνουργιο,

                          της ομορφιάς

                          να το στρώνω

                          κάτω από

                          το μαξιλάρι της καρδιάς

                          μαζί με τις λέξεις

                          τις υπνωτικές

                          να χρωματίζει τον αέρα

                          το σεντόνι του ''καρπού'',ήθελα

                          της απόλυτης ηδονής

                          κατά την ώρα του οργασμού

                          της μήτρας

                          κατά την ώρα

                          της δραματικής κάθαρσης

                          δίνω ζωή

                         με υπάρχω

                          όχι της άμβλωσης

                          Θεέ μου

                          να γίνει

                          Ναι, Θεέ μου

                          Ναι, έγινε

                          Είναι τόσο νέος

                          τόσο γνώριμος

                          τόσο όμορφος

                          στα βαθιά τα μάτια

                          η άπειρη αξία

                          οι βυθοί μπλεδίζουν

                          ζαφείρια και διαμάντια

                          γη και ύδωρ

                          στα χέρια ,της δημιουργίας

                           η δημιουργία ανοίγει δρόμους

                           φιλί,να γείρω

                           εραστή

                           του ανεξερεύνητου

                            σε ζω

                           έχω έναν

                           ήλιο να ξυπνώ

                           ροδοπέταλα να ραίνω

                           με το κάθε πρωινό

                           είσαι ο Θεός μου

                            παρασύρομαι

                           θα πνίξω τον έρωτά μου

                           στον έρωτά σου

                           ένα θαύμα.ζητώ

                           να είμαι κι εγώ

                           Το

                           θαύμα

                           μου φανερώνεται

                           η αποκάλυψη

                           να ενωθώ

                           το υφάδι του ονείρου

                           με λυτρώνει

                           από το σκότος του χρόνου

                           φωτίζονται

                           τα σπλάχνα μου

                           είναι το φως της ομορφιάς

                           που κατακλύζει

                           τα πάντα

                            σιωπηλή φλόγα

                            ωραίου μύθου

                           ροδαλού

                           ανυπότακτου

                           κατακυριεύει τα πάντα

                          αγγίζω το ζεστό κορμί

                           η '' Άνοιξη 

                           πάλλεται στο σώμα

                          το σώμα ζητά

                           προοικονομεί

                           το ακατόρθωτο

                          γράφω πάνω του

                          με τις ανάσες μου

                          σ'αγαπώ

                          αφήνομαι στις μαγευτικές

                          μυστηριακές

                           στιγμές

                           ξέφρενοι

                           οι υγροί παλμοί

                           μεθώ από την γλυκόπικρη

                           ηδονή

                           το αγιασμένο ουτοπικό

                            πυροφόρο

                           ποτό

                           με χυμό αγιότητας

                           ήταν

                           να με ξεδιψάσει,θέλω

                            λίγη αιωνιότητα θέλω

                            μη χαθώ στην ευσπλαχνία

                            να χαϊδεύω ουτοπίες

                           ο χρυσόφτερος έρωτας

                           καθαγιάζεται

                          νιώθω ότι υπάρχω

                          τέλεια

                           μόλις τώρα

                           παίρνει σχήμα η ζωή

                           ιεροτελεστία αληθινή

                           φωτεινά τα νοήματα

                           σπάνια τα μηνύματα

                           κρύβονται

                           πίσω από τις λέξεις

                           γράφουν αμέτρητες

                           ιστορίες ανάμεσα στ'αστέρια

                           νεογέννητη ομορφιά

                           ονειρικός κόσμος

                           γέμισε η ψυχή μου

                           από απέραντη χαρά

                           πρωτόφαντες

                           οι γλυκές στιγμές

                           ζω τη Μαγεία,είδες

                           που φύτεψα

                           τους Σταυρούς στη γλάστρα

                           και έγινε

                          το όνειρο πραγματικότητα,ναι

                          ο παράδεισος

                          θα μεγαλώσει για να χωρέσει

                           κι εμένα

                           όμως,

                          η ομορφιά κρατούσε

                          όσο

                          και η ζωή της πεταλούδας,

                          μια γεύση

                          από τον παράδεισο

                          και η απώλεια Αυτού

                           έφυγαν οι παράδεισοι

                            πριν γίνουν

                           παραμύθια

                           Φθινόπωρο

                           τα ξερά τα φύλλα

                           τα σπρώχνει ο άνεμος

                           ξάπλωσαν ήσυχα πάνω στο νερό

                           εγκατέλειψαν τον αθώο εαυτό τους

                           τα παίρνει το ποτάμι,μακριά

                           πολύ μακριά

                          απλώνω τα χέρια μου,στη φωτιά

                          για να αγκαλιάσω ένα φως

                           θα με κάψει

                           στάχτες και θρύψαλα

                          ο λυγμός αδειάζει

                           από το κορμί όλο το φως

                           συνέχεια το χάνω

                           χάνονται και οι αναμνήσεις

                           αμνημόνευτες

                           και τα όνειρα μαζί

                           αόρατες προσδοκίες

                          ανώνυμη η μοναξιά

                           πλανιέται

                           η απογοήτευση

                           του πεπρωμένου

                          η ψυχή σωπαίνει

                           λησμονημένη

                           στο άπειρο της ελπίδας

                           αφημένη στην υπομονή

                           το τελευταίο ''χαρτί''

                          ακολουθώ αυτό

                          που δεν θα βρω

                          Ποτέ

                          δεν με νοιάζει

                          θα το ακολουθώ

                          είναι ο πόνος της απώλειας

                          έχω χρόνο

                          οι Άγγελοι ακούνε

                          άλαλα τα χείλη

                          των ασεβών

                          αχυρένιες

                          οι ψυχές

                          αμφίβολες

                          αχυρένια η ρίμα του

                          η απόσταξη σοφίας

                          η κατάθεση ψυχής

                           δεν ξέρει,ότι

                           ο έρωτας δεν είναι

                           προμελετημένο έγκλημα

                           όπως η αγάπη

                          νάξερες πόσο πολύ

                           βαριέμαι

                           δεν ξέρει.

                           η αγάπη χωρίζει τον έρωτα

                           ή

                           ο έρωτας χωρίζει την αγάπη

                           καίει

                          την ερωτική συνείδηση

                           δεν ξέρει, που

                           να ξέρει

                           εγώ καταθέτω το όνειρο

                           της ψυχής μου

                           για να βρω ανάπαυση

                           κι αυτός μιλεί

                           με ''παραβολές''

                           σε λάθος χρόνο

                           στον δικό μου

                           διαρκείας ενεστώτα

                           βάζει ''μοιρολόγια''

                          ο ευγνώμων

                          τα μεταμελημένα αδιέξοδα

                          βουλιάζουν στις καλένδες

                          κλέβει αυτά που προηγουμένως

                          αθετεί

                          ορκίζει το ανικανοποίητο

                         θα με σκοτώσεις

                         με έχω σκοτώσει

                          χαμένη η μνήμη

                          στυλώνω το βλέμμα

                          φοβάμαι

                          πού

                          να γείρω τον ίσκιο μου

                          που

                          το οξυγόνο λίγο

                          το έκλεψαν

                          δεν βλέπω άσπρο ήλιο

                          μη φεύγεις

                          θα βρεθούμε ξανά

                          θα με θυμάσαι

                          θέλω

                          δεν απάντησες

                          μόνο με ρώτησες

                          ''πόσο κάνει''

                           ένα δώρημα του έρωτα

                           ''κάνει''

                           απάντησα

                           απαρηγόρητη

                           εγώ δεν φεύγω

                           θα σε περιμένω

                            κι ας έκοψες

                            με λόγια νεκρά

                           τα φύλλα της ψυχής μου

                           που ζεσταίνουν

                            τα μπουμπούκια της.

                           είναι ο πόνος της απώλειας

                           έχω χρόνο

                          πίκρα, πέτρα

                          πέτρα κι εγώ

                          θα το ακολουθώ

                           αυτό που δεν θα βρω,

                           είναι αδύνατο

                           αφελής η σκέψη

                           δεν ωφελεί.η καρδιά λέει

                           να το ακολουθώ

                          οι Άγγελοι ακούνε

                          κρύβομαι πίσω από το σκοτάδι

                          της νύκτας.τις αναμνήσεις φωτίζουν τα ολοκόκκινα μάτια μου

                           της νύχτας που στάζει δάκρυα

                          πέτρα όπως το αθήλαστο γάλα

                          στο μητρικό βυζί,που

                          λείπει το χάδι

                          που το πετρώνει

                           η πέτρα καρδιά

                          λερωμένα τα χέρια

                          ο χρόνος

                          και οι πέτρες θυμούνται

                          την αλήθεια

                         της καιομένης ρώγας

                         του μαστού

                         στο παγωμένο το κορμί

                         παγωμένο και το σεντόνι

                          πού τέτοιο σεντόνι

                          ξεθωριασμένα τα χρώματα

                          αμύρωτο σεντόνι

                         Σκοτώθηκαν οι λέξεις.

                         απώλεσα τις υποσχέσεις

                         άδοξοι οι όρκοι

                         εξαργυρωμένη η ένδοξη ζωή

                         ''κρύφτηκαν'' τα στέφανα

                          του γάμου

                         και η νυφιάτικη ανθοδέσμη

                          με τα άσπρα γάντια

                          θα το ακολουθώ

                          αυτό που δεν θα βρω

                          δεν με νοιάζει

                         Μα τόσο πικρό

                         το ψωμί

                         του προστάτη προδότη

                         και κρυώνω πολύ

                         ο αέρας της αδιαφορίας

                          είναι

                         τέλειωσαν οι απαντοχές

                        ανώφελη η εγκαρτέρηση

                         ήταν πολύ μεγάλο 

                         το ύψος

                         δεν ήξερα να ανεβαίνω

                          κάθε τόσο

                           τόσο ψηλά

                           να σηκώνω

                           και τις αμαρτίες            

                         και τα χρόνια περνούσαν,

                         μαράθηκαν στα ερείπια

                         μαράθηκαν τα φτερά της πεταλούδας

                          ξυπόλητη περπατώ

                          δεν υπάρχει

                          καινούργιο  ρούχο

                          να νηστέψω 

                          να προσευχηθώ,η δούλη

                          και να υποδεχτώ...

                          πρώτα η προσευχή,αλλά μετά

                           η ακολουθία

                          της αναπόφευκτης θυσίας

                          όχι

                          της αναίμακτης

                         λησμονημένη η χαρά

                         στις στάχτες της μοναξιάς

                         Βροχή

                         και ήρθαν τα δάκρυα των ρυτίδων

                         μούσκεψαν

                         τα όνειρα της σιωπής

                         κι όλα παραπεταμένα

                         έμεναν απούλητα

                         μόνο τα πουλιά ερχόντουσαν κι έπιναν απ'αυτά

                         Θα ήθελα να πετάξω. να έφευγα μ'αυτά τα πουλιά

                        των τίμιων,

                        των τόσο αληθινών,

                        των εγκαταλελειμμένων

                        κοριτσιών

                        στο έρεβος.

                        που νόμισαν ότι τα όνειρα

                         ήταν δικά τους

                         που κανείς περαστικός

                         δεν άνοιξε την πόρτα της καρδιάς

                         να ακούσει τα μυστικά

                         παραληρήματα

                         τα γεμάτα θησαυρούς

                         όλοι γλεντούσαν το κορμί

                          έψαχναν το κατάλυμα

                           με τον κόκκινο σταυρό

                           φιλούσαν υπέροχα

                           οι Ιούδες

                           μέχρι

                          να ασελγήσουν

                         και μετά γύριζαν την πλάτη

                         και κοιμόντουσαν χορτασμένοι.

                         κάτω από το δέντρο

                         του Ιούδα

                        των γυμνών κοριτσιών

                        με δεμένα τα μάτια

                        βασανισμένων

                        ο λυγμός

                         αδειάζει το κορμί

                        που τόσο κρυώνουν,

                        καθημαγμένα.γεμάτα πληγές

                        άστεγα

                        κι άτολμα

                        πόσο πολλά είχαν

                        να μας διηγηθούν

                        από τις ιστορίες τους

                        για την ακριβή

                        ομορφιά

                        που είναι κρυμμένη αλλού

                        στην αθανασία

                        της τρυφερής ψυχής

                         μπλεδίζει

                         από το χρώμα του ουρανού

                        που οι ''διαβάτες''

                        του σύντομου χρόνου

                        θα κρύψουν

                        και θα χλευάσουν

                        ως προστυχιά

                        ποδοπατούν και ματώνουν.

                        το κόκκινο στάζει

                        στάλα στάλα

                        από τα σωθικά

                        στο μαξιλάρι

                         Θρηνώ

                        που το σφουγγίζουν

                         με τα μαλλιά τους

                        ανυπεράσπιστες Θεές

                        των σφαγμένων στο βωμό

                        που μας φέρνουν

                        τον περασμένο χρόνο

                        στο μέσα μας χρόνο.

                        Ένα αντίο

                         σ'αυτά που υπήρχαν

                        αλλά δεν υπάρχουν πια

                        και σ'αυτά που μένουν

                        στη θλιβερή ανάμνηση,

                        Κύριε των Δυνάμεων

                        τί σου ζήτησα

                         στις παρακλήσεις

                         για τα φτωχά

                         κι ασήμαντα

                         με τις βουβές ψυχές

                        να αναπαυτούν εν ειρήνη

                        Αυτά τα πολύτιμα 

                        τα απαγορευμένα,τα πεταμένα ως άχρηστα,στα ερείπια της χαμένης ευτυχίας

               Υ.Γ.  ''Γενηθήτω φως'',

                        Εκεί είσαι,στο κύκνειο άσμα μου

                        εκεί βρίσκεσαι

                        στα πεταμένα παράθυρα

                        με τις φαγωμένες γρίλιες

                        στα βρώμικα

                        πεζοδρόμια

                        με τα λεκιασμένα μάρμαρα

                        γεμάτα οργή

                        γεμάτα υγρή σκόνη

                        από τους ετοιμόρροπους σοβάδες

                        σκεπασμένα

                        με εφημερίδες τα τζάμια

                        κομμένο το φως

                        να μη βλέπεις

                        τα κρυμμένα της ζωής

                        της ζωής

                        χωρίς προορισμό

                        της χρεωμένης ζωής

                        τα ''τρόπαια''

                        κάποιας Κασσιανής

                        τα κιτρινισμένα σεντονόπανα

                        των λυγμών

                        τα σχισμένα μεσοφόρια,

                        γεμάτα με χυμένα

                        φυματικά δάκρυα

                        τα φτηνά φουστάνια

                        που φορούν

                        τα αποκαλυπτικά με

                        τα ψεύτικα κοσμήματα

                        κόκκινα

                        τα μαντήλια,

                        τα απελπισμένα

                        μυστικά

                        παγωμένα,

                        παγωμένες και οι σιωπές

                        στη σχισμή του

                        χρόνου

                        που φέρνουν

                        μυρωδιές από σώματα

                        με λύπη

                        φωνές πόνου

                         έρωτα και

                         αγάπης

                         μυρωδιά νικοτίνης,αλήθεια

                         πόση νικοτίνη

                         θα χρειασθεί

                         για να σκεπάσει

                         τους καημούς της ξαγρύπνιας

                        που χάθηκαν

                        στις κλειστές κάμαρες

                        μουχλιασμένες

                        της αναμονής

                        στις κάμαρες

                        του πανικού

                        αποτυπώματα

                        πληγωμένων ψυχών

                        ψυχές που αγάπησαν πολύ

                        που πληγώθηκαν πολύ

                        που θα ζουν για πάντα μόνες

                        ναυαγισμένα

                        τα όνειρα αυτών

                        που ονειρεύτηκαν

                        πικρές

                        ματαιωμένες

                        αυταπάτες

                        παγωμένα

                        τα ιδρωμένα χαρτονομίσματα

                        τσαλακωμένα

                        τα μπερδεμένα αποτυπώματα

                        Φιγούρες

                        θύματα ανώνυμα

                        φτωχά

                        που

                        σιγοψιθυρίζουν

                        τα ονόματα. Πολλά

                        τα ονόματα ώσπου

                         να βρουν το σωστό

                        που φοβούνται τη βροχή που

                        δεν μπορούν να κλάψουν

                         γιατί τα ρυάκια των δακρύων

                         τα έχει κλειδώσει η σιωπή

                        απόκληρες

                        που κανείς δεν βλέπει

                        αόρατο το στίγμα

                        χαμένες

                        στα σκοτεινά σοκάκια

                        κάνουν πεζοδρόμιο

                        σκεπασμένες

                        με το άδειο ρούχο

                        το πένθιμο

                        του ουρανού

                        περιμένουν

                        να πουληθούν

                        στην επόμενη μειοδοσία

                        τρίτη τέταρτη φορά...

                        απροσδιόριστος,ο

                        χρόνος

                        γράφει

                        ο ημεροδείκτης

                        του αυτόφωρου

                        τα συμβάντα

                        αγοραία

                        έρχονται και φεύγουν

                        αγνοούμενες

                        ακατάγραφτες

                       ''αθωωμένες''

                        Την παρθενιά να ράψει

                        ζητά

                        ο μαστροπός

                        να πουληθεί

                        στον πρώτο μειοδότη

                        που παίζει στα ζάρια

                        την εξαγορά

                        φθηνής τιμής,που

                        θα την ακολουθεί

                        για τον κάθε καινούργιο

                        αγοραστή,που

                        θα αδειάζει μέσα της

                        όλα τα απόβλητα.

                        Σταχτοδοχείο

                        γεμάτο τέφρα

                        των αναλωθέντων αποτσίγαρων

                        Καίει η καύτρα

                        τη δικαιοσύνη

                        χωρίς

                        μάρτυρες

                        ο ανακριτικός γλόμπος

                        ντουμάνι

                        από τα αμέτρητα τσιγάρα

                        τα δανεικά

                        καίει

                        τα ίχνη

                        ο Εφιάλτης

                        του

                        τελευταίου χειρόγραφου

                        ημερολόγιου

                        Αν πεθάνει

                        το Δίκαιο

                        πεθαίνει και

                        η ψυχή,χωρίς αυτήν

                        δεν ζεις

                        Φιγούρες

                        που

                        οι σκιές

                        της λύπης

                        τις ακολουθούν

                        κάθε Αύριο

                        ξεγυμνωμένες

                        εγκαταλελειμμένες

                        αγαπούν να

                        στέκονται

                       στις αποβάθρες

                       με τον αρμυρό αέρα

                       στα χείλη

                       γερμένες

                       στο νερό.

                      αναμμένο κερί

                      κρατώ

                      στα κοιμητήρια της θάλασσας

                       την κραυγή στέλνω

                       με ένα καράβι

                       να την ταξιδέψει

                       για να με θυμάσαι

                        Περιμένω

                        τον ''ερχομό''σου

                        να σε συνοδέψω

                        στο σπίτι

                        της Ασώτου

                        Ερωμένες του βωβού

                        πόνου

                        κρύβουν τις λέξεις

                        στα σκεπάσματα

                        ασθενικές οι λέξεις

                        αυτός είναι

                        ο Πρίγκιπας

                        με τη μαύρη

                        λιμουζίνα που

                        φέρθηκε τρυφερά

                        με χάδι

                        στα μαλλιά

                        θα μ'αγαπάς...

                        ταπεινωμένη γονατιστή.

                         Έλα

                         να σε πλύνω.

                         σε κοιτάζω

                         διάφανη η ψυχή.

                         ραγίζει το σώμα

                          εχέμυθο το καταφύγιό σας

                          Όχι

                          Ναι

                         Είμαι η Μαρία του χαλκιά

                         που τα σκαλιά

                         της πόρτας μου

                         διαβαίνουν

                         με τα βαριά βήματα

                         οι έμποροι των εθνών

                         που δανείζουν

                         ανύπαρκτα δικαιώματα

                         που θα πληρωθούν πολύ ακρυβά

                         με τόκους υπερημερίας.είνε

                         μεταπράτες των ψυχών.

                          με γέρνουν

                          στον γκρεμό

                          Όχι

                          Ναι

                          μη παρασυρθώ

                          μη με αγγίζετε

                         απ'έξω ακούγεται...

                         πόρνη Μαρία.πόρνη.

                         οι ''Ζηλωτές''

                         Άρον,άρον

                         σταύρωσον αυτήν,ναι

                         βάζω

                         ενέχυρο

                         τα τιμαλφή της αθωότητάς μου,ναι

                         δεν τήρησα

                        τα έθιμα της πατριαρχίας.

                        Πολλά

                        σου ζητώ...εσύ όμως...

                        Συγχωρεμένος

                        ''ο ασέληνος

                        έρως  αυτός

                        με τον οίστρον

                        της ακολασίας

                        ψυχοσώστα Σωτήρ μου στην

                        εν πολλαίς αμαρτίαις

                        περιπεσούσα γυνή'',

                        στην ανάσταση

                        των ζωντανών

                        Οι μέρες

                        άστεγες

                        Πέφτουν

                        τα όνειρα

                        τα μαζεύουν

                        και τα βάζουν

                        ολάνθιστα

                        κάτω από το μαξιλάρι,

                        δίπλα η ροζ πάνα

                        δίπλα και η μπλε

                        δεν θα μιλήσουν ποτέ

                        σπαράζει το κορμί

                        καρτερεί τον ύστατο έρωτα

                        ελπίζει χωρίς ελπίδα

                         ζητιανεύει λίγα ψίχουλα

                         παρηγοριάς

                        ζητιανεύει αυτό

                        που δεν θα έρθει ποτέ.

                        τελειώνουν

                        οδυνηρά μόνες

                        θηλάζοντας

                        την πικρή απώλεια

                        τις νύχτες

                        που δεν τις ακούν.

                        γράφουν

                        Κύριε συγχώρεσέ τους

                        για τα καρφιά

                        που βάζουν

                         δεν ξέρουν

                         τί κάνουν

                        Αιματοβαμμένα ονόματα,φιγούρες

                        αυτόχειρων θυμάτων

                        πληρωμένης

                        ανέραστης ηδονής,με

                        τις ώρες,

                        της απελπισίας,με

                        νόθες ανάσες

                        ανάσες

                        ασθματικές

                        που αιμορραγούν

                        στις χούφτες

                        ακίνητες

                        ακίνητα τα βλέφαρα

                        βουρκωμένα τα μάτια

                        αντιφεγγίζουν

                        στ'αστέρια

                        στάζουν στα σπίρτα

                        προσπαθούν να ανάψουν

                        για ένα ακόμη

                        τσιγάρο

                        σε κοιτάζουν κατάματα,έτσι

                        θλιμμένα

                        ασκεπή,

                        κενά

                        χωρίς απάντηση

                        τα στοιχειώνει

                        ο φόβος 

                        του προορισμού

                        ναυτία

                        κουρασμένης σάρκας

                        έκτακτης εφημερίας

                        βαρύ το νούμερο

                        ξάγρυπνης βάρδιας

                        πληγωμένου

                        συνωστισμένου έρωτα

                        με ανάπηρες αγκαλιές

                        βλάσφημη

                        αμαρτία

                        Σάρκας

                        βίαιη του λυγμού

                        οι λέξεις

                        ζώου

                        που ανασαίνει βαριά

                        στη νοσηρή φωλιά

                        του βάλτου

                        λαγνεία του υπονόμου

                        βουλιάζω

                        στην άβυσσο του βούρκου

                        είναι το χτύπημα της μοίρας

                        που σε σωριάζει χάμω

                         μπρούμυτα

                         να τρίβεις

                        τα λασπωμένα μάτια

                        και να παίζεις το ρόλο του ''Γιατί''

                        γιατί γιατί γιατί

                        και πάλι

                        γιατί γιατί γιατί

                        η κραυγή του πόνου

                        όταν σου κόβει

                        το δάκτυλο το μαχαίρι.

                        από τον πιο κοντινό

                        μέχρι και τον έσχατο ''επισκέπτη''

                         καρφώνω τον πίνακα

                         που με ανακοινώνει

                        ρόλοι ''φορεμένοι''

                        η ίδια κονκάρδα

                        ανώνυμη

                        καρφιτσωμένη στο πέτο

                        αναμάρτητη

                        άδικη

                        ειδεχθές έγκλημα

                        της τυφλής δικαιοσύνης

                        με το κόκκινο φως

                        αβάπτιστο

                        ως επιμύθιο,

                        τελευταία σπαράγματα

                        αναπάντητα

                        τα σπασμένα

                        σερβίτσια συμπόνιας

                        στολισμένα με λήθη

                        άδειες θέσεις                    

                        γδαρμένα και ξεθωριασμένα

                        χορταριασμένα

                        πηχτή η υγρασία

                        της ομίχλης

                        γεμάτα αναμνήσεις,

                        πόσα έχουν να σου πουν...

                        με τη σιωπή τους...

                         για τους διώκτες

                         του εαυτού

                         πως

                        κάποτε

                        οι ερωτευμένοι κισσοί

                        φιλούσαν

                        τις μάντρες

                        τις ζωγραφισμένες

                        με τα γραμμένα ονόματα

                        των ανορθόγραφων

                        όρκων,

                        οι

                        ασπρισμένοι με μεράκι

                        τενεκέδες του λαδιού

                         ήταν

                         έτοιμοι να υποδεχτούν

                         τα χρυσάνθεμα.

                         μοσχοβολούσε

                        το φλισκούνι.

                        η μυρωδιά της λεβάντας

                        το γιασεμί κι ο βασιλικός

                         εκτυφλωτική η λάμψη

                        απίστευτη η ομορφιά.Να

                        χαϊδεύει την ψυχή.

                        οι τριανταφυλλιές,

                        αγκαλιά το κόκκινο με το γαλάζιο

                       πανδαισία ερωτική

                       της σιωπής.

                       βύζαιναν το άσπρο

                       ευωδίαζαν τα κρίνα,και

                       το αγιόκλημα

                       κάποτε

                       στόλιζαν τη γειτονιά

                       όλη η γειτονιά

                       μια οικογένεια,

                        κάποτε

                       κλέψαν τους ανθούς

                       και οι λεμονανθοί χαθήκαν

                       με τα μαγευτικά αρώματα.

                       τα κιτρινισμένα φύλλα

                       πέφτουν

                       με αναφιλητά

                       και σκεπάζουν

                       με αναστεναγμούς

                       και δάκρυα,

                       τις υποσχέσεις

                        με τα χαραγμένα ονόματα

                        και οι φωνές των παιδιών,και

                        τα τρεχαλητά

                        κάτω από τις ροδιές

                        που κρυφά

                        από τους βαρετούς μεγάλους

                        σκαρφάλωναν

                        και γεύονταν

                       τους νόστιμους καρπούς

                        χαθήκαν

                        κι αυτά

                        μαζί με τα πουλιά

                        άδειες οι φωλιές

                        και τα κατώφλια

                        τα ασβεστωμένα

                        άδεια κι αυτά

                        από τα γέλια

                        τα τραγούδια

                        και τις ζεστές ανάσες των παιδιών

                        με τη φυσαρμόνικα

                        έτσι απλά μια μέρα

                        χωρίς θόρυβο

                        τοίχο τοίχο

                        έστριψαν από τη γωνία

                        του χωματόδρομου

                        τα αγαπημένα παιδιά

                         τα παιδιά του κόσμου

                         πήραν

                         μαζί τους

                         τα παραπονεμένα

                         βλέμματα

                         και τις

                        παιδικές φωνούλες

                        γεμάτες σκόνη

                        και χάθηκαν

                        χωρίς να μας αποχαιρετήσουν

                        ζητούν μια άλλη αγκαλιά,

                         με καινούργια παραμύθια,γιατί

                        φοβούνται μη

                        τους προδοθούν

                        οι επιθυμίες φοβούνται

                        το σκοτάδι

                        θα τη βρουν

                        με τα όνειρα

                        στις τσέπες,γιατί

                        δεν θέλουν

                        άλλες

                        Κυριακές χαμένες

                        και η πέτρινη βρύση

                        του Τούρκου

                        στέρεψε κι αυτή,μόνο

                        τα αδέσποτα

                        πίνουν από τη γούρνα

                        όταν βρέξει

                        ποιά παιδιά

                        να ξεδιψάσει

                        τα ξυπόλητα παιδιά

                        τα μικρά

                        της Αλάνας

                        που έτρεχαν όταν

                        έβγαιναν από

                        το σπίτι και

                        ξεχνούσαν να γυρίσουν

                        κανείς

                        δεν μπορούσε

                        να τα βρει

                         Γιανιωωωωώ

                        δεν πάω

                        που έψαχναν το χαμένο

                       ''λεφτό''

                        πάνω

                        στους δρόμους

                        της τρεχάλας

                        των θελημάτων

                        και το σήκωναν ψηλά

                        ως που πάει το χέρι

                        η χαρά του ''χαμένου''

                         άνεμος

                         στους χωμάτινους δρόμους

                         με τους ''ανεμόμυλους''

                         και τις σαϊτες

                         και, τους χαρταετούς

                         στις αλογομαχίες

                         καβαλούσαν τα καλάμια

                         και ο κουρνιαχτός

                         έφτανε στον ουρανό

                         και τα πατίνια αυτοσχέδια

                         από παλιά ρουλεμάν

                         και τα αυτοκινητάκια αυτοσχέδια

                         κατρακυλούσαν 

                         στις κατηφόρες με

                         τους ρόλους

                         να αλλάζουν,και

                         να γίνονται συγκρουόμενα

                         σπασμένα τα κεφάλια

                         αφημένα

                         στη τύχη

                         κανείς

                         δεν έπαθε τίποτα

                         έμαθαν

                         να επιβιώνουν

                         σ'αυτό τον κόσμο

                         τον σκληρό

                         κατασκεύαζαν με τις ώρες

                         αυτοσχέδια παιγνίδια

                         περνούσαν από τις πόρτες

                         και ξεσήκωναν

                         τα άλλα παιδιά

                         για κυνηγητό

                         κρυφτό

                         μακριά γαϊδούρα

                         χωρίς άδεια

                         από τους γονείς

                         οι πόρτες ξεκλείδωτες

                         με το κλειδί επάνω,

                         όλα στα κάλαντα

                         με ένα μαγκάλι

                         όλο το σπίτι

                         πού να ζεστάνει

                          τα παγωμένα χέρια,πού

                         να μείνει χρόνος

                         για διάβασμα

                         μια σάκα

                         ένα τετράδιο

                         και σβηστήρα

                         μπαλίτσα

                         από ψίχα ψωμιού

                         όλα τα χρόνια.τα ίδια

                         βέργα και

                         ξυλιές

                         να μαραθούν

                         τα άχρηστα χέρια

                         όλα στην ίδια τάξη

                         τα παιδιά του φτωχού

                         λερωμένα

                         γεμάτα μύξες

                         με τα μπαλωμένα παντελονάκια

                         γεμάτες οι τσέπες

                         γυαλένια και

                         σβούρες

                         που έφθιαχναν

                         κάτω από

                         το Κομμένο Μπεντένι

                         με την ίδια

                         συνέχεια ζακέτα

                         μια ζακέτα

                         πολυφορεμένη

                         χωνεμένη

                         με τα μπαλώματα

                         στους τριμμένους αγκώνες

                         χωρίς βρακί. ψείρες

                         γεμάτα ψείρες

                        νερό με το λάστιχο και

                        ζεστό ξύδι οι μεγάλοι.

                        Τα μικρά παιδιά

                        που ό,τι ονειρεύονται

                         είναι.

                        Τα πασαλειμμένα καρπούζι

                        ατάιστα

                         άδειο το στομάχι

                        πείνα και των γονέων.

                        είναι

                        τα παιδιά της Κατοχής που

                        όταν δουν ένα ψίχουλο κάτω

                        τρέχουν γρήγορα

                        να το μαζέψουν.

                        τα σκονισμένα

                        τα γεμάτα γρατζουνιές

                        με τα ποδήλατα

                        τα σκουριασμένα

                        τα μεταχειρισμένα

                        και το πάνινο τόπι

                        από κάλτσα

                        παραγεμισμένο με κουρέλια

                        το ξεχουρδισμένο.

                        αγαπημένο το μονότερμα

                        στις κολύμπες του νερού

                        αν δεν είχαν

                        έκαναν μπάλες τις πέτρες

                         αίμα στη μύτη

                         αίμα και ιδρώτας μαζί

                         και μετά

                         ακολουθούσε ο πόλεμος

                         εδώ να δεις αιματοχυσία

                         πετροπόλεμος

                         μέχρις εσχάτων

                         πόλεμος

                         σώμα με σώμα

                         μέχρι θανάτου

                         στον πόλεμο

                         έφθιαχναν παπούτσια

                         περικεφαλαίες και περικνημίδες

                         από λάστιχα αυτοκινήτου

                         θώρακες,τόξα,βέλη,ακόντια

                          από ξύλα

                         στις οδομαχίες

                         πολιορκητικούς κριούς

                         από καδρόνια

                         όταν οι αντίπαλοι έστηναν

                         οδοφράγματα

                         στα παλιά δρομάκια

                         τα λασπωμένα

                         έβγαιναν  και σκοπιές

                          και φρουρές

                         Έστηναν και ενέδρες

                         ''Αλτ τίς ει''

                         ''Είσαι ό''

                         τη μάχη κέρδιζε,και

                         όχι τον πόλεμο

                         αυτός που είχε συνάψει

                         τις καλύτερες συμμαχίες,γιατί

                         στον πόλεμο αυτό

                         έπαιρναν μέρος και παιδιά

                         από άλλες γειτονιές

                         οι παιδικές συμμορίες

                         με τα ξύλινα ντουφέκια

                         οι συμμορίες

                         με τις σφενδόνες

                         οι συμμορίες

                        με τα τσέρκια

                        και οι συσχετισμοί δυνάμεων

                        άλλαζαν συνέχεια

                        στη μυστική διπλωματία

                        Στο τέλος

                        έτρεχαν οι μεγάλοι

                        να μαζέψουν τους ''σκοτωμένους''

                        πριν τη χαριστική βολή

                        έπεφτε το ξύλο της αρκούδας

                        φώναζαν

                        δεν θα ξαναβγείτε έξω

                        μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία

                        παιδικοί θρίαμβοι

                        για τα επόμενα παραμύθια

                        του παιδικού κόσμου

                        του λευκού,όμως

                        ο εγωϊσμός

                        δεν αντέχει

                        την ταπείνωση της ήττας

                        η εκδίκηση είναι δική μου

                        μέχρις εξοντώσεως

                        να πάρουν

                        το αίμα πίσω

                        Η συνέχεια,στους δρόμους

                        κλέφτες κι αστυνόμοι

                      ''φίλα σταυρό,ότι

                        δεν με μαρτύρησες...

                        ατέλειωτες οι διαδρομές

                        ατέλειωτη η αλητεία

                        χαθήκαν κι αυτά

                        κανένα παιδί

                        δεν μεγαλώνει πια

                        σ'αυτή τη γειτονιά

                        τη κάτω

                        του ''Λάκκου''

                        ποιά αγκαλιά να τα σκεπάσει,ούτε

                        η αγκαλιά του ήλιου

                        να τα ζεστάνει

                        πάει ο καιρός,

                        ο καιρός των φτωχών

                        πού τύχη

                        πόρνη τύχη

                        ανύπαρκτη

                        για τις πεθυμιές

                        μίσεψε κι αυτή

                        μίσεψαν τα όνειρα όλα

                         λησμονημένα

                         γέρασε

                         ο κάτω κόσμος,

                         κι αυτός

                        έρημοι τόποι

                        αφυδατωμένοι

                        αζήτητα απολιθώματα

                        που δεν θα βλαστήσουν

                         Ποτέ

                        απομεινάρια των ''ανθρώπων''

                        με ησυχία αγιοσύνης ηδονική

                        με νύχτες αξημέρωτες,που

                        βουβαίνουν τα αναφιλητά

                        με νύχτες εμπύρετες

                        νύχτες

                        αναιμικές

                        με χνώτο βαρύ

                        ερώτων εκδιδόμενων

                        με μνήμες

                        ακόλαστων προσευχών

                        Οι προσευχές

                        ματαιώνονται,όταν

                         οι υποσχέσεις

                         δεν εκπληρώνονται

                        φυλακισμένες στο παρελθόν

                        τυραννισμένες

                        από το προπατορικό

                        περιμένοντας υπομονετικά

                        να λύσουν τη σιωπή τους

                        και τον κώδικα τιμής,για

                        να μας πουν τα κρυμμένα μυστικά

                        κλειδωμένες οι οδηγίες

                        στο τελαυταίο συρτάρι

                         και οι εντολές για μια ''ζωή ''

                         της δωρήτριας μάνας

                         το κλειδί στα εικονίσματα

                        Μνήμες γερασμένες

                        κενές οι ζωές

                        βιασμένες οι ζωές

                        της αδικημένης νεότητας

                        από το στοιχειωμένο παρελθόν

                        το ανομοιοκατάληκτο

                        Και σ'αυτές τις κλειστές πόρτες

                        που χάσκουν

                        στα ερημωμένα σπίτια

                        με τους ξεφλουδισμένους τοίχους

                         που φανερώνουν

                         τις αμέτρητες στρώσεις

                         του ασβέστη

                         άδειους από τις παλιές

                         κιτρινισμένες φωτογραφίες

                         τα ξεθωριασμένα γράμματα

                         ζαρωμένα

                         αθυρόστομα

                         έπεσαν μέσα στα χαλάσματα

                         μαζί με τις σημαδεμένες τράπουλες

                         στον πάτο

                         στου σπασμένου πυθαριού

                         τα παλαιά συρτάρια

                          γεμάτα

                         με ανυπόγραφες διαθήκες

                         οι παιδικές κούκλες

                         χωρίς ρούχο,

                         πάνω στις ξεπατωμένες

                         καρέκλες,ατέλειωτες

                         οι στειρώσεις

                         Όμως

                         πόρτες ανοιχτές

                         στα κορίτσια

                         ειδώλια της σιωπής

                         με χαρακιές στα στήθη

                         της άδικης κατάρας,που

                         κανείς δεν βλέπει

                         τελευταίο τετράγωνο αριστερά

                          με τα δακρυσμένα

                          χλωμά πρόσωπα,δακρυσμένα

                          και τα όνειρα

                          σπαρακτικά

                         παραλυτικά

                         έσυραν την αιχμαλωσία

                          με τα ξεβαμμένα,

                          θολά μάτια

                          τα μελανιασμένα

                           από την ατέλειωτη λύπη

                          τα ξεχασμένα

                          να πολιτογραφηθούν

                          που πίσω

                           από το σπασμένο τζάμι

                           στο μικρό παράθυρα

                           του νεροχύτη

                           γεμάτο από χνώτα

                           με τα φθαρμένα χρώματα

                           και το λιωμένο ξύλο

                           ανάμεσα στα βουρκωμένα εικονίσμστα

                           τα παλιά

                           με τα διαλυμένα΄κρόσσια

                           τους ξύλινους σταυρούς

                           με τα αποξηραμένα αντίδωρα,

                           τα φυλαχτά

                           της Τσιγγάνας

                           με τις βασκανίες

                           συνέχεια βγαίνει

                            κατακάθι του καφέ

                            στα αναποδογυρισμένα φλυτζάνια

                            τα μελανά.

                            Γαμώτο,

                            καμιά χαρά

                            δεν μου βγαίνει στο φλυτζάνι,

                            πες μου κι άλλα

                            κερά Μαρία.

                            Άνοιξέ το,γαμώτο μου

                            Αύριο θα ξανάρθω

                            Μη με ξεχνάς

                           χωρίς λάδι

                           το καντήλι της γιαγιάς

                           με μυρωδιά από τρεμάμενο οξυγόνο

                           λιγοστό το φως

                           στα έρημα δωμάτια

                           σπαρακτικού ριζικού

                           αλειτούργητα

                           το ψάθινο πανέρι

                           πάνω στα πεθαμένα έπιπλα

                            ένα δάκτυλο η σκόνη

                           με τα πικραμένα άνθη

                           που δεν πρόλαβαν

                            να στολίσουν

                            κρυφά τον Επιτάφιο

                           θωρούν με θλίψη,ότι

                           πριν ανθίσουν

                           ξεράθηκαν

                           γερασμένοι οι χτύποι της καρδιάς

                           από τα κολασμένα

                           τραύματα της ψυχής

                           Γράφουν

                           με το τρεμάμενο δάκτυλο

                           και τη μύτη

                           κολλημένη στο τζάμι

                           που μυρίζει

                           σάρκα μπόχας και

                           είναι γραμμένες

                           οι ασήμαντες ιστορίες ζωής

                           της ξέσκεπης δυστυχίας

                           γυμνό το δάκτυλο

                           κρύο

                           κουρασμένο

                           κρυμμένα τα τάματα

                           εξομολόγηση στυφή

                           στο Θεό του ήλιου

                           κι όχι

                           στο σκοτεινό Θεό των καταγωγίων.

                           μοναχικός θρήνος

                           κατά παντός για τα πάθη.

                           ικεσία της Μοίρας

                           για την απελπισμένη ήττα της ζωής.

                           δεν συναίνεσαν στις ιερατικές πράξεις των άλλων

                           της τάξης και ασφάλειας

                           ντροπή του καθωσπρεπισμού

                            με βαθιά κατάνυξη

                           ν'ανοίξει η γη και να με καταπιεί

                           ύστατου συγχωρεμού,του

                           ύστατου Κύριε ελέησον,όμως

                           αληθινή

                           δέηση μνήμης

                           νεκρική η σιγή

                           στο νεκροταφείο

                           που χάσκουν τα μνήματα

                           που είναι

                           ταριχευμένη

                           η ελπίδα

                           του Πάτερ ημών

                           επαληθεύει το χαμό,επαληθεύει

                           στον ικετευτικό επίλογο

                           το ολοκαύτωμα των ψυχών

                           στο απαγορευμένο

                           στο στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας


                     

                                                       ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ  ΚΑΙ

                                                       ΕΚΘΕΣΙΑΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

 

                        1]  ΙΣΟΓΕΙΟ  α] Μικρή εσωτερική αυλή : Εκθεσιακή ενότητα, ''Το κορίτσι με το ροζ του λουλακί ''

                                              [ α]'' Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι'' β] Η κοπέλα με το ρούχο το με-

                                                  ταξωτό'' γ] ''Η κοπέλα με τους λεμονανθούς''                                                                                                         

                                                      

                                            β] Μικρή αίθουσα [1]       : Εκθεσιακή ενότητα,'' Πορτρέτο χωρίς όνομα''

                                  γ] Μικρή αίθουσα [2]    : Εκθεσιακή ενότητα,'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''

                                                                                      '' Το χρυσοποίκιλτο της Πανσελήνου''

                                                                        και '' Η αθέατη πλευρά...του άχρονου χρόνου

                                            δ] Μεγάλη αίθουσα         : Εκθεσιακή ενότητα,'' Τα ροζ παράθυρα του Λάκκου ''

                                                                                       Ζωγραφική - Γλυπτική - Χαρακτική

                          2] ΟΝΤΑΣ    α] Μικρή αίθουσα           : Εκθεσιακή ενότητα,'' Οι Πρίγκιπες του Λάκκου''

                                                                                                                '' The Princes of ''Lakkos''

                                                                                      [ από τη σειρά '' Πέτρα και χρώμα'' ]

                                             β] Μεγάλη αίθουσα        : Εκθεσιακή ενότητα,''  γλυπτική''

                                                                                      [ από τη σειρά '' Πέτρα και χρώμα '' ] και

                                                                                   στο μέσον ''  Η χαμένη αθωότητα του Λάκκου ''

                                                                                      [ από τη σειρά '' Τα ροζ παράθυρα του ''Λάκκου''

                                                                                                              '' The pink windows of ''Lakkos'']

                                                                                   Επίσης, '' Οι σφραγιδόλιθοί μου''

                                                                                                '' Τα γραμματόσημά μου''

                                                                                                '' Πορτρέτα επί ξύλου ''

                                                                                                 '' Πορτραίτα επί πέτρας ''

                                                                                                 '' ΟΙ ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ ''

                                                                                                 ''Γλυπτική επί χάρτου ''

                                                                                                 '' Γλυπτική επί ξύλου ''

                                                                  [ από τις σειρές '' Πέτρα και χρώμα ''

                                                                  '' Λάκκος,το απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας

                                                                                                 ''Είμαι ο Κανένας''

                                                                                              '' Τα ροζ παράθυρα του ''Λάκκου''

                                                                                            ''Πορτρέτο χωρίς όνομα''

                                                                                            ''Το κορίτσι με το ροζ του λουλακί''

                                                                                          '  'Το πορτρέτο του κρητικού τοπίου''

                                                                                     ''Η αθέατη πλευρά...του άφωτου φωτός

                                                                                             ''Το κορίτσι με τα μπλε βελούδα''

                                                                                             ''To κορίτσι με το κόκκινο στο κόκκινο''

                                                                                             '' Μαύρο στο μαύρο''

                                                                                             ''Magie de femme''

                                                                                             ''Red to red''

                                                                                             ''Οι έσχατοι''  ''Των Αγίων''

                                                                                             '' Η αθέατη πλευρά της παράδεισος''

 

                                                                   ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ   Ζωγράφος - Γλύπτης - Χαράκτης