ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ και το

                                         '' ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ'' ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ '' ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ '' ΛΑΚΚΟΥ ''

 

 

 

                                                                           ΙΔΡΥΣΗ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

                                        Από το ζωγράφο-γλύπτη-χαράκτη,Κώστα Καπετανάκη,με την ονομασία

                                                                 ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ και το

                                          ''ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ'' ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ '' ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ '' ΛΑΚΚΟΥ ''

                           Το μουσείο Κώστα Καπετανάκη είναι στο Ηράκλειο,στην περιοχή του θρυλικού ''Λάκκου'',

                       επί της οδού Γιαμπουδή 32.Ιδρύθηκε από τον Κώστα Καπετανάκη τα Χριστούγεννα του 2014.

                       στη μνήμη των γονέων του,Γεώργιο και Μαρία Καπετανάκη και στεγάζεται στην οικογενειακή

                       τους οικία.Είναι αφιερωμένο στα παιδιά που χάθηκαν στο απαγορευμένο,κόκκινο καλντερίμι

                       της χαμένης αθωότητας ......Είναι ένα απόκρυφο,όμως ''ανοιχτό βιβλίο'',που ο επισκέπτης μπορεί, να

                       διαβάσει από τις στοιχειωμένες ''πίσω πόρτες'',

                       που φέρουν το ''λευκό''

                       από το ''σκότος''

                       την τοπική ιστορία,χωρίς

                       να θέλει να ''γράψει''

                       ιστορία

                       και στην κλασική

                       και στη ''μετά'' μορφή της

                       και ''πέραν'' πειραματικά

                       στον περασμένο χρόνο,θέλει

                       τον άνθρωπο όχι

                       απλά

                       ως θεατή αλλά

                       την αφύπνισή του

                       ως συγκοινωνό

                       μας προσκαλεί

                       στο αναπάντεχο,

                       κι όχι όπου μας βγάλει ο δρόμος,δένει

                       το Βοριά και το Νοτιά

                       που σεργιανούν

                       στα νοτισμένα σοκάκια

                       με τα πέπλα της νύχτας

                       και μας βυθίζουν

                       στο παρελθόν

                       να μη μαρτυρήσουν

                       τους έρωτες

                        του ''Ασώτου''

                       που δεν τολμήσανε,θέλει

                       να επιστρέψει στο ''πριν'',

                       στη φύση,θέλει

                       να στολίσει

                       αυτό το αριστούργημα της αρχιτεκτονικής,

                       πριν χάσει το σχήμα του,πριν

                       γίνει ρυάκι και κυλήσει στο καλντερίμι

                       πριν το εύθραυστο παρελθόν,ξαναγυρίσει στην πρώτη ύλη

                       με ένα λουλούδι που φυτρώνει το καταχείμωνο

                       στη σχισμάδα από τα σπάργανα του παλιού τοίχου,που θέλει

                       να βρει τη μοσχομυρισμένη στερημένη γη

                        έρωτας και μίσος μαζί

                        για το παλιό που δεν θέλει ''αυτό'' το νέο

                        και σε προσκαλεί

                        να επιστρέψεις ξανά κοντά του

                        πριν γυρίσει

                        ο ανελέητος κύκλος

                        του τέλους ,δεν θέλει

                        τέλος χρόνου,θέλει

                        να εκφράσει την ''αρχέτυπη ιδέα'',αντλώντας από τις τοπικές ιστορίες,γιατί η πνευματικότητα

                        ενός έργου,είναι επικοινωνία εσωτερική που ξεπερνάει την πεπερασμένη δυνατότητα των λέξεων

                        καθώς συντελείται στη φάση της καλλιτεχνικής δημιουργίας,όπου αποκλείεται κάθε διήγηση

                        Ένας έρωτας είναι,χωρίς πρωτοπορίες και τα συνακόλουθα....αυτοερμηνεύεται...

                         παρερμηνεύεται

                         αν

                         ερμηνεύσεις,τί ήθελε να πει ο ποιητής

                         στους υπερούσιους

                         θα σε διαψεύδει συνέχεια,γιατί θα έχει τους δικούς του κανόνες

                         ένα modus vivendi

                         Προσπαθεί να απαντήσει

                        στο μυστήριο της ύπαρξης

                        και στο τέλος

                        του μικρού ταξιδιού της

                        χωρίς απάντηση

                        Της καταπραύνει την αγωνία

                        γιατί τα ίδια πράγματα

                        τα απλά

                        προσπαθεί κάθε φορά

                        να τα ''πει''

                        με άλλο τρόπο

                        να τα πει

                        στους υπερβατικούς...

                        και ποιοί είναι

                        ''Αυτοί ''

                        Είναι ένα σπίτι χειροποίητο,

                        θεϊκής δωρεάς

                        με λάσπη χτισμένο

                        από ταπεινά χέρια

                        ταπεινό και το σπίτι

                        με σχέδιο το ''όνειρο''

                        το όνειρο

                        είναι η αλήθεια μας

                        ένα ευλογημένο σπίτι,του

                        μόχθου και του ιδρώτα,

                        όμως της πολύτιμης ευτυχίας

                       ''των ανθρώπων'',

                       της κόκκινης σκουριάς

                       με σεβασμό στη φύση

                       με τις απαραίτητες ανάγκες

                       και μόνο

                       όπως οι πρόγονοι

                        Αυτών,που

                        σ'αυτό το σπίτι

                        έλεγαν τα κυριακάτικα παραμύθια

                       που γεννήθηκαν έζησαν και μεγάλωσαν

                       σ'αυτά τα ντουβάρια

                       και μοιραζόταν την αγάπη

                       τους έρωτες

                       και τα μίση με τα μαχαιρώματα,όμως

                       μοιραζόταν τις στιγμές

                       της στέρεης ζωής

                       μοιραζόταν τις μνήμες,με

                       νοσταλγικά χαμόγελα

                       και αρώματα

                        Αυτών

                       που μας το αφιέρωσαν,και

                       δεν θα επιστρέψουν ποτέ ξανά,

                       τριγυρίζουν από ''ψηλά''

                       με τα σάβανα

                       περιπλανώμενοι

                       κουβαλώντας

                       τους σταυρούς

                       και γράφουν

                       άγραφες γραφές

                       στα αραχνιασμένα

                       γεμάτα από στάχτες

                       στενά δρομάκια.Αυτών

                       που προσπαθούσαν να βρούν

                       το φωτεινό δρόμο

                       της θείας γνώσης......

                        στη βουβή αγιότητα,

                        με συντροφιά

                       τον εαυτό τους

                       στο άφωτο Φως.

                       Ο καθ' ένας απ'αυτούς νοεί το θειότερο ,όταν

                       ζωγραφίζει με το χέρι της καρδιάς την αλήθεια

                       ψιθυρίζοντας την προσωπική του γραφή

                       στην Ιστορική Γραμμή

                       της αιωνιότητας,γιατί

                       ένα ονειροπόλημα

                       είναι

                       η

                       τέχνη

                       ουράνιο

                       και γήινο μαζί.

                       τέχνη είναι,

                        η ''μέσα'' μας μοναδική αλήθεια.

                        Ένα ''Σχίσμα''

                         Θρήσκο

                         Άθρησκο

                        που αφήνει

                        το ''νυν''

                        και ταξιδεύει

                        στο ακατάλυτο φως

                        του ''αεί ''

                        Στο σχήμα το αγγελικό.

                        Μια κραυγή είναι.

                        Άγνωστης γλώσσας

                        η Αρχή

                        η πρώτη

                        απ' την ''αρχή του όντος''

                        που έρχεται από

                        την πρωτοϋπαρξη.

                         άγνωστη

                        μυστική κραυγή.

                        της αγιότητας

                        από το υπερκόσμιο φως,

                        που η διαφάνειά της

                        σε υπερβαίνει,Είναι

                        ένα μυστήριο της ψυχής

                        των ''Αχράντων''

                        ακόμη και στο

                        απόλυτο φως.απέχει

                        το φως της

                        έτη φωτός,

                        Είναι η τέχνη.που

                        σε αιφνιδιάζει

                        με το αληθινό της

                        φως

                        που σε θέλγει

                        η μόνη αθάνατη δωρεά

                        του Θεού

                        αφιερωμένη στη

                        φθαρτότητα 

                        των θνητών

                        που

                        δεν ζήσαμε ακόμα

                        Το κτίριο κτίστηκε την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας,με τα χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά

                       γνωρίσματα εκείνης της εποχής-περιοχής.Χαμηλό ύψος με οντά,ξύλινο μπαλκονάκι,και κερα-

                       μιδάκι.Eίναι κτισμένο με πηλό,πέτρες,τούβλα,καλάμια και ξύλα.Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της οι-

                       κίας η ενσωματωμένη ανάγλυφη γλάστρα με τα κρινάκια πάνω από τους ''κίονες''στο υπέρθυρο

                       που κοιτάζουν τη λύπη

                       Δάκρυα της Παναγίας τα είπανε,που

                        με τη χρωματική γαλήνη

                        της Άνοιξης

                        αντιστέκονται στη ματαιότη των ανθρώπων

                        Ένα ενθύμιο ζωής

                        είναι

                        αυτά τα σπιτάκια

                        έχουν διεθνή μοναδικότητα

                        γιατί δεν αντιγράφουν.

                        Ένα αποτύπωμα απλό

                         της Σοφίας

                        του απλού ανθρώπου

                        είναι

                         μνήμη του παρελθόντος

                         ύβρις

                         που δεν σεβόμαστε

                         αυτό

                         το ζυμωμένο

                         με προζύμι Αντίδωρο

                         της ιερής Δωρεάς,ναι

                         χαΪδεύεις το κόκκινο τριαντάφυλλο

                         και γεμίζουν οι χούφτες σου

                         αίματα

                        Το κτίσμα ανήκει στην ''οικογένεια'' των ''Σπιτιών του'' Λάκκου ''.

                         Επειδή οι σύγχρονες κοινωνίες ''πάσχουν'' από το σύνδρομο της ''καμμένης γης'' και που

                        στο πέρασμα της μπουλντόζας δεν ξαναφυτρώνει χορτάρι,και που το σύνδρομο του ''τσιμέ-

                        ντου'' πνίγει τα ''πουλιά'' και σκοτώνει κάθε χαμόγελο του σύγχρονου ανθρώπου,και αφού η

                        τέχνη παίζει καθοριστικό ρόλο για την εξέλιξη του ατόμου, και αποτρέπει τον άνθρωπο να

                        καταποντιστεί σε μια άφωνη κουλτούρα,γιατί ο άνθρωπος πηγαίνει στο ψεύτικο,στον ψεύτι-

                        κο άνθρωπο,στην ψεύτικη δύναμη,στο ψεύτικο μέγεθος,στην ψεύτικη αρετή,χωρίς να σκέ-

                        φτεται....γιατί η υπέρμετρη τεχνολογία καταστρέφει κάθε ουμανιστικό στοιχείο της ζωής μας,

                        γιατί η εποχή μας ευνοεί με τρόπο σκανδαλώδη την ανάπτυξή της,εις βάρος της πολιτιστικής

                         ανάπτυξης,γιατί το ευαίσθητο άτομο χαρακτηρίζεται αδύναμο,και το συναίσθημα θεωρεί-

                        ται πολυτέλεια....Ο άνθρωπος ,πρέπει να αντισταθεί....

                         σε όλα που έχει συγχωρήσει και τον κάνουν να ''ξεχνά''

                         Ξέρει,ότι

                         όπως και στον έρωτα

                         ό,τι δεν αντιστέκεται πεθαίνει

                         να αντισταθεί θέλει, ναι

                         και

                         Η Μνήμη να  ξεχάσει ''μια για πάντα''

                         ''το ''ενθάδε κείται''...

                         να μην ξεχάσει ποτέ,αυτό

                         που θα ψιθυρίζουν οι σιωπές στις αισθήσεις

                         όταν δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο για να ειπωθεί γιατί

                         Ξέρει

                         ότι η σιωπή των ιδεών είναι

                         προαποφασισμένη και ότι

                         οι ιδέες κάποια στιγμή

                         σίγουρα

                         θα εκδικηθούν.Έτσι

                         συμβαίνει πάντα

                         Ήρθε ο καιρός

                         Το μουσείο λοιπόν ,έχει σαν πρωταρχικό του στόχο να αντισταθεί στη μανία της καταστροφής

                        και την παραχάραξη της ιστορίας του τόπου, να σώσει από τη ''γενοκτονία'' Ένα σπίτι του ''Λάκκου ''

                        και μέσα σ' αυτό να στεγάσει ''Τα ροζ παράθυρα του Λάκκου ''.

                        Αυτά τα στεφάνια μαρτύρων

                        Αυτά τα παλίμψηστα

                        Αυτά τα τρυφερά ''σκουπίδια''

                        τα ανυπόληπτα

                        της ιστορίας που

                        που έχουν λεηλατηθεί

                        από τους αέρηδες

                        κανείς δεν τα πρόσεξε

                        γιατί δεν είχε

                        την περιέργεια

                        να ακούσει

                        πόσο πολλά είχαν

                        να μας διηγηθούν

                        που μας φέρνουν

                        τον περασμένο χρόνο

                        στο μέσα μας χρόνο.

                        Αυτά τα πολύτιμα 

                        τα απαγορευμένα,τα πεταμένα ως άχρηστα,στα ερείπια της χαμένης ευτυχίας

               Υ.Γ.  ''Γενηθήτω φως'',

                        Εκεί είναι,στο κύκνειο άσμα

                        εκεί βρίσκεται

                        στα πεταμένα παράθυρα

                        με τις φαγωμένες γρίλιες

                        στα βρώμικα

                        πεζοδρόμια

                        με τα λεκιασμένα μάρμαρα

                        γεμάτα οργή

                        γεμάτα υγρή σκόνη

                        από τους ετοιμόρροπους σοβάδες

                        σκεπασμένα

                        με εφημερίδες τα τζάμια

                        κομμένο το φως

                        να μη βλέπεις

                        τα κρυμμένα της ζωής

                        της ζωής

                        χωρίς προορισμό

                        της χρεωμένης ζωής

                        τα ''τρόπαια''

                        κάποιας Κασσιανής

                        τα κιτρινισμένα σεντονόπανα

                        των λυγμών

                        τα σχισμένα μεσοφόρια,

                        γεμάτα με χυμένα

                        φυματικά δάκρυα

                        τα φτηνά φουστάνια

                        που φορούν

                        τα αποκαλυπτικά με

                        τα ψεύτικα κοσμήματα

                        κόκκινα

                        τα μαντήλια,

                        τα απελπισμένα

                        μυστικά

                        παγωμένα,

                        παγωμένες και οι σιωπές

                        που χάθηκαν

                        στις κλειστές κάμαρες

                        της αναμονής

                        στις κάμαρες

                        του πανικού

                        αποτυπώματα

                        πληγωμένων ψυχών

                        ψυχές που αγάπησαν πολύ

                        που πληγώθηκαν πολύ

                        που θα ζουν για πάντα μόνες

                        ναυαγισμένα

                        τα όνειρα αυτών

                        που ονειρεύτηκαν

                        πικρές

                        ματαιωμένες

                        αυταπάτες

                        παγωμένα

                        τα ιδρωμένα χαρτονομίσματα

                        τσαλακωμένα

                        τα μπερδεμένα αποτυπώματα

                        Φιγούρες

                        θύματα ανώνυμα

                        φτωχά

                        που

                        σιγοψιθυρίζουν

                        τα ονόματα. Πολλά

                        τα ονόματα ώσπου

                         να βρουν το σωστό

                        που φοβούνται τη βροχή που

                        δεν μπορούν να κλάψουν

                         γιατί τα ρυάκια των δακρύων

                         τα έχει κλειδώσει η σιωπή

                        απόκληρες

                        που κανείς δεν βλέπει

                        αόρατο το στίγμα

                        χαμένες

                        στα σκοτεινά σοκάκια

                        που περιμένουν

                        να πουληθούν

                        στην επόμενη μειοδοσία

                        τρίτη τέταρτη φορά...

                        απροσδιόριστος,ο

                        χρόνος

                        γράφει

                        ο ημεροδείκτης

                        του αυτόφωρου

                        τα συμβάντα

                        αγοραία

                        έρχονται και φεύγουν

                        αγνοούμενες

                        ακατάγραφτες

                       ''αθωωμένες''

                        Την παρθενιά να ράψει

                        ζητά

                        ο μαστροπός

                        να πουληθεί

                        στον πρώτο μειοδότη

                        που παίζει στα ζάρια

                        την εξαγορά

                        φθηνής τιμής,που

                        θα την ακολουθεί

                        για τον κάθε καινούργιο

                        αγοραστή,που

                        θα αδειάζει μέσα της

                        όλα τα απόβλητα.

                        Σταχτοδοχείο

                        γεμάτο τέφρα

                        των αναλωθέντων αποτσίγαρων

                        Καίει η καύτρα

                        τη δικαιοσύνη

                        χωρίς

                        μάρτυρες

                        ο ανακριτικός γλόμπος

                        ντουμάνι

                        από τα αμέτρητα τσιγάρα

                        καίει

                        τα ίχνη

                        ο Εφιάλτης

                        του

                        τελευταίου χειρόγραφου

                        ημερολόγιου

                        Αν πεθάνει

                        το Δίκαιο

                        πεθαίνει και

                        η ψυχή,χωρίς αυτήν

                        δεν ζεις

                        Φιγούρες

                        που

                        οι σκιές τους

                        κάθε Αύριο

                        ξεγυμνωμένες

                        αγαπούν να

                        στέκονται

                        στις αποβάθρες

                        γερμένες

                        στο νερό.

                        Περιμένουν

                        τον ''ερχομό''

                        να τον συνοδέψουν

                        στο σπίτι

                        της Ασώτου

                        Ερωμένες του βωβού

                        πόνου

                        κρύβουν τις λέξεις

                        στα σκεπάσματα

                        ασθενικές οι λέξεις

                        αυτός είναι

                        ο Πρίγκιπας

                        με τη μαύρη

                        λιμουζίνα που

                        φέρθηκε τρυφερά

                        με χάδι

                        στα μαλλιά

                        θα μ'αγαπάς...

                        ταπεινωμένη γονατιστή.

                         Έλα

                         να σε πλύνω.

                         σε κοιτάζω

                         διάφανη η ψυχή.

                         Είμαι η Μαρία του χαλκιά

                         που τα σκαλιά

                         της πόρτας μου

                         διαβαίνουν

                         με τα βαριά βήματα

                         οι έμποροι των εθνών.οι

                         μεταπράτες των ψυχών.

                         απ'έξω ακούγεται...

                         πόρνη Μαρία.πόρνη.

                         Άρον,άρον

                         σταύρωσον αυτήν,ναι

                         δεν τήρησα

                        τα έθιμα της πατριαρχίας.

                        Πολλά

                        σου ζητώ...εσύ όμως...

                        Συγχωρεμένος

                        ''ο ασέληνος

                        έρως  αυτός

                        με τον οίστρον

                        της ακολασίας

                        ψυχοσώστα Σωτήρ μου στην

                        εν πολλαίς αμαρτίαις

                        περιπεσούσα γυνή'',

                        στην ανάσταση

                        των ζωντανών

                        Οι μέρες

                        άστεγες

                        Πέφτουν

                        τα όνειρα

                        τα μαζεύουν

                        και τα βάζουν

                        ολάνθιστα

                        κάτω από το μαξιλάρι,

                        δίπλα η ροζ πάνα

                        δίπλα και η μπλε

                        δεν θα μιλήσουν ποτέ

                        σπαράζει το κορμί

                        καρτερεί τον ύστατο έρωτα

                        ελπίζει χωρίς ελπίδα

                         ζητιανεύει λίγα ψίχουλα

                         παρηγοριάς

                        ζητιανεύει αυτό

                        που δεν θα έρθει ποτέ.

                        τελειώνουν

                        οδυνηρά μόνες

                        θηλάζοντας

                        την πικρή απώλεια

                        τις νύχτες

                        που δεν τις ακούν.

                        γράφουν

                        Κύριε συγχώρεσέ τους

                        για τα καρφιά

                        που βάζουν

                         δεν ξέρουν

                         τί κάνουν

                        Αιματοβαμμένα ονόματα,φιγούρες

                        αυτόχειρων θυμάτων

                        πληρωμένης

                        ανέραστης ηδονής,με

                        τις ώρες,

                        της απελπισίας,με

                        νόθες ανάσες

                        ανάσες

                        ασθματικές

                        που αιμορραγούν

                        στις χούφτες

                        ακίνητες

                        ακίνητα τα βλέφαρα

                        βουρκωμένα τα μάτια

                        αντιφεγγίζουν

                        στ'αστέρια

                        στάζουν στα σπίρτα

                        προσπαθούν να ανάψουν

                        για ένα ακόμη

                        τσιγάρο

                        σε κοιτάζουν κατάματα,έτσι

                        θλιμμένα

                        ασκεπή,

                        κενά

                        χωρίς απάντηση

                        τα στοιχειώνει

                        ο φόβος 

                        του προορισμού

                        ναυτία

                        κουρασμένης σάρκας

                        έκτακτης εφημερίας

                        βαρύ το νούμερο

                        ξάγρυπνης βάρδιας

                        πληγωμένου

                        συνωστισμένου έρωτα

                        με ανάπηρες αγκαλιές

                        ρόλοι ''φορεμένοι''

                        η ίδια κονκάρδα

                        ανώνυμη

                        καρφιτσωμένη στο πέτο

                        αναμάρτητη

                        άδικη

                        ειδεχθές έγκλημα

                        της τυφλής δικαιοσύνης

                        με το κόκκινο φως

                        αβάπτιστο

                        ως επιμύθιο,

                        τελευταία σπαράγματα

                        αναπάντητα

                        τα σπασμένα

                        σερβίτσια συμπόνιας

                        στολισμένα με λήθη

                        άδειες θέσεις                    

                        γδαρμένα και ξεθωριασμένα

                        χορταριασμένα

                        πηχτή η υγρασία

                        της ομίχλης

                        γεμάτα αναμνήσεις,πως κάποτε εδώ

                        πόσα έχουν να σου πουν...

                        με τη σιωπή τους...

                        πως κάποτε,εδώ

                        οι ερωτευμένοι κισσοί

                        φιλούσαν

                        τις μάντρες

                        τις ζωγραφισμένες

                        με τα γραμμένα ονόματα

                        των ανορθόγραφων

                        όρκων,

                        μοσχοβολούσε

                        στους ασπρισμένους τενεκέδες

                        το φλισκούνι,

                        η μυρωδιά της λεβάντας

                        το γιασεμί κι ο βασιλικός

                         εκτυφλωτική η λάμψη

                        απίστευτη η ομορφιά.Να

                        χαϊδεύει την ψυχή

                        οι τριανταφυλλιές,

                        αγκαλιά το κόκκινο με το γαλάζιο

                       πανδαισία ερωτική

                       της σιωπής

                       βύζαιναν το άσπρο

                       ευωδίαζαν τα κρίνα

                       το αγιόκλημα

                       κλέψαν τους ανθούς

                       και οι λεμονανθοί χαθήκαν

                       με τα μαγευτικά αρώματα.

                       τα κιτρινισμένα φύλλα

                       πέφτουν

                       με αναφιλητά

                       και σκεπάζουν

                       με αναστεναγμούς

                       και δάκρυα

                       τις υποσχέσεις

                        με τα χαραγμένα ονόματα

                        και οι φωνές των παιδιών,και

                        τα τρεχαλητά

                        κάτω από τις ροδιές

                        χαθήκαν κι αυτά

                        μαζί με τα πουλιά

                        άδειες οι φωλιές

                        και τα κατώφλια

                        τα ασβεστωμένα

                        άδεια κι αυτά

                        από τα τραγούδια

                        και τις ζεστές ανάσες των παιδιών

                        με τη φυσαρμόνικα

                        έτσι απλά μια μέρα

                        χωρίς θόρυβο

                        τοίχο τοίχο

                        έστριψαν από τη γωνία

                        του χωματόδρομου

                        τα αγαπημένα παιδιά

                         τα παιδιά του κόσμου

                         πήραν

                         μαζί τους

                         τα παραπονεμένα

                         βλέμματα

                         και τις

                        παιδικές φωνούλες

                        γεμάτες σκόνη

                        και χάθηκαν

                        χωρίς να μας αποχαιρετήσουν

                        ζητούν μια άλλη αγκαλιά,γιατί

                        φοβούνται μη

                        τους προδοθούν

                        οι επιθυμίες φοβούνται

                        το σκοτάδι

                        θα τη βρουν

                        με τα όνειρα

                        στις τσέπες,γιατί

                        δεν θέλουν

                        άλλες

                        Κυριακές χαμένες

                        και η πέτρινη βρύση

                        του Τούρκου

                        στέρεψε κι αυτή,μόνο

                        τα αδέσποτα

                        πίνουν από τη γούρνα

                        όταν βρέξει

                        ποιά παιδιά

                        να ξεδιψάσει

                        τα ξυπόλητα παιδιά

                        τα μικρά

                        της Αλάνας

                        που έτρεχαν όταν

                        έβγαιναν από

                        το σπίτι και

                        ξεχνούσαν να γυρίσουν

                        κανείς

                        δεν μπορούσε

                        να τα βρει

                        άνεμος

                        στους χωμάτινους δρόμους

                         με τους ''ανεμόμυλους''

                         και τις σαϊτες

                         και, τους χαρταετούς

                         στις αλογομαχίες

                         καβαλούσαν τα καλάμια

                         και ο κουρνιαχτός

                         έφτανε στον ουρανό

                         και τα πατίνια αυτοσχέδια

                         από παλιά ρουλεμάν

                         και τα αυτοκινητάκια αυτοσχέδια

                         κατρακυλούσαν 

                         στις κατηφόρες με

                         τους ρόλους

                         να αλλάζουν,και

                         να γίνονται συγκρουόμενα

                         σπασμένα τα κεφάλια

                         αφημένα

                         στη τύχη

                         κανείς

                         δεν έπαθε τίποτα

                         έμαθαν

                         να επιβιώνουν

                         σ'αυτό τον κόσμο

                         τον σκληρό

                         κατασκεύαζαν με τις ώρες

                         αυτοσχέδια παιγνίδια

                         περνούσαν από τις πόρτες

                         και ξεσήκωναν

                         τα άλλα παιδιά

                         για κυνηγητό

                         κρυφτό

                         μακριά γαϊδούρα

                         χωρίς άδεια

                         από τους γονείς που

                         να μείνει χρόνος

                         για διάβασμα

                         όλα στην ίδια τάξη

                         τα παιδιά του φτωχού

                         λερωμένα

                         γεμάτα μύξες

                         με τα μπαλωμένα παντελονάκια

                         γεμάτες οι τσέπες

                         γυαλένια και

                         σβούρες

                         που έφθιαχναν

                         κάτω από

                         το Κομμένο Μπεντένι

                         με την ίδια

                         συνέχεια ζακέτα

                         μια ζακέτα

                         πολυφορεμένη

                         χωνεμένη

                         με τα μπαλώματα

                         στους τριμμένους αγκώνες

                         χωρίς βρακί. ψείρες

                         γεμάτα ψείρες

                        νερό με το λάστιχο και

                        ζεστό ξύδι οι μεγάλοι.

                        Τα μικρά παιδιά

                        που ό,τι ονειρεύονται

                         είναι.

                        Τα πασαλειμμένα καρπούζι

                        πείνα και των γονέων.

                        είναι

                        τα παιδιά της Κατοχής που

                        όταν δουν ένα ψίχουλο κάτω

                        τρέχουν γρήγορα

                        να το μαζέψουν.

                        τα σκονισμένα

                        τα γεμάτα γρατζουνιές

                        με τα ποδήλατα

                        τα σκουριασμένα

                        τα μεταχειρισμένα

                        και το πάνινο τόπι

                        από κάλτσα

                        παραγεμισμένο με κουρέλια

                        το ξεχουρδισμένο.

                        αγαπημένο το μονότερμα

                        στις κολύμπες του νερού

                        αν δεν είχαν

                        έκαναν μπάλες τις πέτρες

                         αίμα στη μύτη

                         αίμα και ιδρώτας μαζί

                         και μετά

                         ακολουθούσε ο πόλεμος

                         εδώ να δεις αιματοχυσία

                         πετροπόλεμος

                         μέχρις εσχάτων

                         πόλεμος

                         σώμα με σώμα

                         μέχρι θανάτου

                         στον πόλεμο

                         έφθιαχναν παπούτσια

                         περικεφαλαίες και περικνημίδες

                         από λάστιχα αυτοκινήτου

                         θώρακες,τόξα,βέλη,ακόντια

                          από ξύλα

                         στις οδομαχίες

                         πολιορκητικούς κριούς

                         από καδρόνια

                         όταν οι αντίπαλοι έστηναν

                         οδοφράγματα

                         στα παλιά δρομάκια

                         τα λασπωμένα

                         έβγαιναν  και σκοπιές

                          και φρουρές

                         Έστηναν και ενέδρες

                         ''Αλτ τίς ει''

                         ''Είσαι ό''

                         τη μάχη κέρδιζε,και

                         όχι τον πόλεμο

                         αυτός που είχε συνάψει

                         τις καλύτερες συμμαχίες,γιατί

                         στον πόλεμο αυτό

                         έπαιρναν μέρος και παιδιά

                         από άλλες γειτονιές

                         οι παιδικές συμμορίες

                         με τα ξύλινα ντουφέκια

                         οι συμμορίες

                         με τις σφενδόνες

                         οι συμμορίες

                        με τα τσέρκια

                        και οι συσχετισμοί δυνάμεων

                        άλλαζαν συνέχεια

                        στη μυστική διπλωματία

                        Στο τέλος

                        έτρεχαν οι μεγάλοι

                        να μαζέψουν τους ''σκοτωμένους''

                        πριν τη χαριστική βολή

                        έπεφτε το ξύλο της αρκούδας

                        φώναζαν

                        δεν θα ξαναβγείτε έξω

                        μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία

                        παιδικοί θρίαμβοι

                        για τα επόμενα παραμύθια

                        του παιδικού κόσμου

                        του λευκού,όμως

                        ο εγωϊσμός

                        δεν αντέχει

                        την ταπείνωση της ήττας

                        η εκδίκηση είναι δική μου

                        μέχρις εξοντώσεως

                        να πάρουν

                        το αίμα πίσω

                        Η συνέχεια,στους δρόμους

                        κλέφτες κι αστυνόμοι

                      ''φίλα σταυρό,ότι

                        δεν με μαρτύρησες...

                        ατέλειωτες οι διαδρομές

                        ατέλειωτη η αλητεία

                        χαθήκαν κι αυτά

                        κανένα παιδί

                        δεν μεγαλώνει πια

                        σ'αυτή τη γειτονιά

                        τη κάτω

                        του ''Λάκκου''

                        ποιά αγκαλιά να τα σκεπάσει,ούτε

                        η αγκαλιά του ήλιου

                        να τα ζεστάνει

                        πάει ο καιρός,

                        ο καιρός των φτωχών

                        πού τύχη

                        ανύπαρκτη

                        για τις πεθυμιές

                        μίσεψε κι αυτή

                        μίσεψαν τα όνειρα όλα

                         λησμονημένα

                         γέρασε

                         ο κάτω κόσμος,

                         κι αυτός

                        έρημοι τόποι

                        αφυδατωμένοι

                        αζήτητα απολιθώματα

                        που δεν θα βλαστήσουν

                         Ποτέ

                        απομεινάρια των ''ανθρώπων''

                        με ησυχία αγιοσύνης ηδονική

                        με νύχτες αξημέρωτες,που

                        βουβαίνουν τα αναφιλητά

                        με νύχτες εμπύρετες

                        νύχτες

                        αναιμικές

                        με χνώτο βαρύ

                        ερώτων εκδιδόμενων

                        με μνήμες

                        ακόλαστων προσευχών

                        Οι προσευχές

                        ματαιώνονται,όταν

                         οι υποσχέσεις

                         δεν εκπληρώνονται

                        φυλακισμένες στο παρελθόν

                        τυραννισμένες

                        από το προπατορικό

                        περιμένοντας υπομονετικά

                        να λύσουν τη σιωπή τους

                        και τον κώδικα τιμής,για

                        να μας πουν τα κρυμμένα μυστικά

                        Μνήμες γερασμένες

                        κενές οι ζωές

                        βιασμένες οι ζωές

                        της αδικημένης νεότητας

                        από το στοιχειωμένο παρελθόν

                        το ανομοιοκατάληκτο

                        Και σ'αυτές τις κλειστές πόρτες

                        που χάσκουν

                        στα ερημωμένα σπίτια

                        με τους ξεφλουδισμένους τοίχους

                         που φανερώνουν

                         τις αμέτρητες στρώσεις

                         του ασβέστη

                         άδειους από τις παλιές

                         κιτρινισμένες φωτογραφίες

                         και τα ξεθωριασμένα γράμματα

                         ζαρωμένα

                         αθυρόστομα

                         έπεσαν μέσα στα χαλάσματα

                         μαζί με τις σημαδεμένες τράπουλες

                         στον πάτο

                         στου σπασμένου πυθαριού

                         Και οι παιδικές κούκλες

                         χωρίς ρούχο,

                         πάνω στις ξεπατωμένες

                         καρέκλες

                         Όμως

                         πόρτες ανοιχτές

                         στα κορίτσια,που

                         κανείς δεν βλέπει

                          με τα δακρυσμένα

                          χλωμά πρόσωπα,δακρυσμένα

                          και τα όνειρα

                          σπαρακτικά

                         παραλυτικά

                         έσυραν την αιχμαλωσία

                          Τα ξεβαμμένα,με

                          τα θολά μάτια

                          τα ξεχασμένα

                          να πολιτογραφηθούν

                          που πίσω

                           από το σπασμένο τζάμι

                           στο μικρό παράθυρα

                           του νεροχύτη

                           γεμάτο από χνώτα

                           με τα φθαρμένα χρώματα

                           και το λιωμένο ξύλο

                           ανάμεσα στα βουρκωμένα εικονίσμστα

                           τα παλιά

                           με τα διαλυμένα΄κρόσσια

                           τους ξύλινους σταυρούς

                           τα τάματα

                           με τα αποξηραμένα αντίδωρα,

                           τα φυλαχτά

                           της Τσιγγάνας

                           με τις βασκανίες

                           χωρίς λάδι

                           τα καντήλια

                           με μυρωδιά από τρεμάμενο οξυγόνο

                           λιγοστό το φως

                           σπαρακτικού ριζικού

                           αλειτούργητα

                           το ψάθινο πανέρι

                           με τα πικραμένα άνθη

                           που δεν πρόλαβαν

                            να στολίσουν

                            κρυφά τον Επιτάφιο

                           θωρούν με θλίψη,ότι

                           πριν ανθίσουν

                           ξεράθηκαν

                           από τα κολασμένα

                           τραύματα της ψυχής

                           Γράφουν

                           με το τρεμάμενο δάκτυλο

                           που μυρίζει

                           σάρκα μπόχας και

                           είναι γραμμένες

                           οι ασήμαντες ιστορίες

                           της ζωής

                           γυμνό

                           κρύο

                           κουρασμένο με

                           τα κρυμμένα τάματα

                           εξομολόγηση στυφή

                           ύστατου συγχωρεμού,του

                           ύστατου Κύριε ελέησον,όμως

                           αληθινή

                           δέηση μνήμης

                           νεκρική η σιγή

                           στο νεκροταφείο

                           που είναι

                           ταριχευμένη

                           η ελπίδα

                           που επαληθεύει το χαμό,επαληθεύει

                           το ολοκαύτωμα των ψυχών

                           στο απαγορευμένο

                           στο στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας


                     

                                                       ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ  ΚΑΙ

                                                       ΕΚΘΕΣΙΑΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

 

                        1]  ΙΣΟΓΕΙΟ  α] Μικρή εσωτερική αυλή : Εκθεσιακή ενότητα, ''Το κορίτσι με το ροζ του λουλακί ''

                                              [ α]'' Η κοπέλα με το γαλάζιο κορδελάκι'' β] Η κοπέλα με το ρούχο το με-

                                                  ταξωτό'' γ] ''Η κοπέλα με τους λεμονανθούς''                                                                                                         

                                                      

                                            β] Μικρή αίθουσα [1]       : Εκθεσιακή ενότητα,'' Πορτρέτο χωρίς όνομα''

                                  γ] Μικρή αίθουσα [2]    : Εκθεσιακή ενότητα,'' Το μαγευτικό πορτρέτο της γης των θρύλων''

                                                                                      '' Το χρυσοποίκιλτο της Πανσελήνου''

                                                                        και '' Η αθέατη πλευρά...του άχρονου χρόνου

                                            δ] Μεγάλη αίθουσα         : Εκθεσιακή ενότητα,'' Τα ροζ παράθυρα του Λάκκου ''

                                                                                       Ζωγραφική - Γλυπτική - Χαρακτική

                          2] ΟΝΤΑΣ    α] Μικρή αίθουσα           : Εκθεσιακή ενότητα,'' Οι Πρίγκιπες του Λάκκου''

                                                                                                                '' The Princes of ''Lakkos''

                                                                                      [ από τη σειρά '' Πέτρα και χρώμα'' ]

                                             β] Μεγάλη αίθουσα        : Εκθεσιακή ενότητα,''  γλυπτική''

                                                                                      [ από τη σειρά '' Πέτρα και χρώμα '' ] και

                                                                                   στο μέσον ''  Η χαμένη αθωότητα του Λάκκου ''

                                                                                      [ από τη σειρά '' Τα ροζ παράθυρα του ''Λάκκου''

                                                                                                              '' The pink windows of ''Lakkos'']

                                                                                   Επίσης, '' Οι σφραγιδόλιθοί μου''

                                                                                                '' Τα γραμματόσημά μου''

                                                                                                '' Πορτρέτα επί ξύλου ''

                                                                                                 '' Πορτραίτα επί πέτρας ''

                                                                                                 '' ΟΙ ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ ''

                                                                                                 ''Γλυπτική επί χάρτου ''

                                                                                                 '' Γλυπτική επί ξύλου ''

                                                                  [ από τις σειρές '' Πέτρα και χρώμα ''

                                                                  '' Λάκκος,το απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι της χαμένης αθωότητας

                                                                                              '' Τα ροζ παράθυρα του ''Λάκκου''

                                                                                            ''Πορτρέτο χωρίς όνομα''

                                                                                            ''Το κορίτσι με το ροζ του λουλακί''

                                                                                          '  'Το πορτρέτο του κρητικού τοπίου''

                                                                                     ''Η αθέατη πλευρά...του άφωτου φωτός

                                                                                             ''Το κορίτσι με τα μπλε βελούδα''

                                                                                             ''To κορίτσι με το κόκκινο στο κόκκινο''

                                                                                             '' Μαύρο στο μαύρο''

                                                                                             ''Magie de femme''

                                                                                             ''Red to red''

                                                                                             ''Οι έσχατοι''  ''Των Αγίων''

                                                                                             '' Η αθέατη πλευρά της παράδεισος''

 

                                                                   ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ   Ζωγράφος - Γλύπτης - Χαράκτης