τόσο αλλόκοτο το φως εκεί,  στο θάμα και αντίθαμα των ζωντανών με τους αποθαμένους

      Διάλεξα

     Είμαι η Ρόζ

   Ορκίζομαι στην Παναγία

  ότι,δεν θα ερωτευτώ άλλον άνδρα

  ο αξιωματικός μου,ο νυμφίος μου,τω άγνωστω θεώ

  του έχω και μου έχει ταυτοποίηση,στα επίμαχα σημεία του ερωτικού πόθου,να                               

  και φιλώ Σταυρό,ποιόν άνδρα,τρις

  αργότερα θα σου πω

  τώρα θέλω,άστα τώρα αυτά,είπα,αργότερα,δεν καταλαβαίνεις,τώρα θέλωωω,σκάσε πια,δεν σου λέω

  από δω και πέρα  θα σου μιλώ στα ''Ξένα'',μίλα μου,σε φιλώ,κρατώ το φιλί,με καλοπιάνεις,άντε να σου πω

  αρχίζει από Ααα,τελεία και παύλα,μα γιατί γμτ,ψάξε το

  Γεννήθηκα 

  στην καρδιά της παλιάς πόλης,στα

  αφανέρωτα μυστικά σοκάκια

  βήμα βήμα,βήματα κρυφά,σουτ σουτ, θα μας ακούσουν

  να κρύβομαι τη νύχτα στις αόρατες γωνιές της νιότης,''φτούκα πρω''

  οι ανάσες μου,ακούτε τις ανάσες μου,το καρδιοχτύπι,προσεύχομαι

  από ονομαστική γιορτή σε γιορτή ονομαστική,ορθάνοιχτα τα σπίτια

  η ζωή δεν ήταν μια λέξη,αλλά πολλές λέξεις μαζί,άστεγες ψυχές,και έχω φυλάξει ακόμη μια λέξη,την τελευταία

  και δεν θα σου την πω ποτέ,είναι εκτός ασύλου,μα γιατί,αφού ήρθε ο καιρός,έτσι είπα

  μεγάλωσα με τη μυρωδιά της αυλής,με τη γαζία το γιασεμί και το βασιλικό,με

  τις παιδικές φωνές και τις καρδιές

  να χτυπούν μέχρι κάτω στη γη,με την ευλογία των προγόνων,να φορώ ρούχα που συγκρατούνταν 

   από μπαλώματα σε μπαλώματα,να πηγαίνω για ύπνο πεινασμένη,με τσόφλια για στρώμα,τόσο συντριπτική 

  η φτώχια, δεν μπορείς να φανταστείς.Τα χέρια της μάνας να αιμορραγούν από το τρίψιμο των ξένων πατωμάτων

  για χρήματα που έφταναν μόνο για ψωμί,να τρίβει και να μαγειρεύει στις κουζίνες των άλλων,μέχρι να εξαντληθεί

  και να επιστρέφει στο σπίτι,τόσο κουρασμένη,που μετά βίας μπορούσε να σταθεί όρθια.Έπρεπε να κρατήσει

  την οικογένεια ζωντανή.Δέκα πιάτα να ταϊσει και δυο τα δικά τους και του φτωχού.Δεν ξεχνώ,τα χέρια

  που με σήκωναν ποτέ,την ήσυχη αξιοπρέπεια της μάνας,του αγώνα και της σιωπής

  σεβασμός στη μνήμη

  σεβασμός... ως εδώ,όχι γονυκλισίες και παρλάτες,το θνητό θαύμα δεν θέλει πολλά πολλά 

  Αγαπώ το φτωχό,το απλό

  που κρύβεται το ''ακριβό''                       50

  Ο έρωτάς μου

  Γράψε,τρις

  Γράφω τη νοσταλγία της καρδιάς

  αντίδωρο στους παλιούς,που ζουν μέσα μου,''ολόκληροι''

  η παράδοση με φτερά,όχι στο βιβλίο,αλλά στις φωνές που μένουν για πάντα,με ανθρώπινη μυρωδιά

  στο φτωχό το καθημερινό,που γίνεται τελετουργία,στο ''μπουλούκι'' του δρόμου

  Δεν θέλω το τέλειο,το φρόνιμο,το μέτριο το λίγο, αλλά το αληθινό,το σωστό δεν το θέλουν οι ζωντανοί

  ο καταναλωτισμός επιβάλλει στον αφομοιωματισμό του το ψεύτικο

  το ντεμπούτο μου ανανεωτικό,θα αλλάξει τους κανόνες στο άγραφο μνημείο των πεσόντων

  θα ανοίξει τα τραύματα κόβοντας τα ευαίσθητα ράμματα των συναισθημάτων

  Γιατί κρύβεσαι,γιατί βάζεις το χέρι σου στο στόμα,γιατί ντρέπεσαι,το savoir vivre διαβάζεις

   νομίζεις ότι έχεις δει κάτι που δεν έπρεπε,τί είναι αυτό,κανείς δεν ήξερε,συμβαίνει, όμως όχι

  αυτοί που είπαν όχι,θα γράψουν την άγραφη ιστορία της κραυγής του κόσμου

  αγαπώ παράφορα,τόσο ολέθρια,τόσο οδυνηρά στην υπαρξιακή μοναξιά μου,με αγαπώ γυναίκα υπερκόσμια

  επικίνδυνη που δεν επαναλαμβάνομαι,φευγάτη,αιώνια,εικαστική παράσταση για έναν,ξωτική φιγούρα

  να τριγυρνώ στα μπαρ,στα ξενοδοχεία κρυφά,στα άτοπα των τόπων του ντάουντάουν να συμπονώ,το επικό

  πεπρωμένο μου,να φεύγω και να μένω,να φεύγω,να περιπλανιέμαι,να επιστρέφω ξανά και ξανά,η αμφιθυμία μου 

  τυραννική,να αυτονομηθώ αυθύπαρκτη,δεν υπάρχει φινάλε,ούτε αρχή,θα βάλω κολώνια στο ασώματο  σώμα 

  του  νάρκισσου,πάθος για ζωή να οριστώ,όνομα ταυτότητας αγνοούμενο,άυλο μετείκασμα το πρόσωπό μου 

   διάφανο στον ουρανό συγκλονιστικό,παρηγορητικό στο υπερκόσμιο φως,της τρέλας του Θεού που μας σκέπει

   οι ιθαγενείς ξερολιθιές,τις νέες σκέψεις τις εξορίζουν

  η κοινωνία δεν δέχεται το διαφορετικό,έχει ξύλινα ποδάρια

  Φεύγω,τρις

  πηγαίνω στις αιμάτινες αληθινές σκηνές,για να τις προλάβω,πριν ξεθωριάσουν 

  όλα ξεθωριάζουν και τα θέσφατα και τα διαχρονικά και αυτά που εξακτινώνονται 

  και τα καινοτόμα και οι σταθερές αξίες,καλά δεν κάνουν άλλη δουλειά οι υμνογράφοι

  πάει η ιερή συγκίνηση του ιερού,η μνήμη ''προϊόν''εκμετάλευσης,πολιτισμός άπιστος,μεταθανάτιος αποσύρθηκε

  χρεοκοπημένος στον κυνισμό της διακόσμησης,αναίσθητος και ποζάρει ξεδιάντροπα στο neon

  η αυτοαναφορικότητα του ''εγώ'',ο ναρκισσισμός του εγώ,''ήμουν κι εγώ εκεί'', με βλέπετε,1000 selfies

  στη σκιά του παρών δλδ μια performance,me πολλές stories,και φωτο me αυτοσκηνοθεσία και me πολλά likes

  όλα πεθαίνουν,κι εμείς,τα επαναφέρουμε ψεύτικα,μούμιες,μούμιες,παντού μούμιες,πάλι

  Σταματήστε,νισάφι πια μας γμσατε με τους μύθους σας,μύθι μύθι παραμύθι,''ένα μύθω θα σας πω..''

  Σταματήστε να καθαγιάζεται τους μύθους του υπερσυντέλικου χρόνου ψεύτικα .Μας κουράσατε,των ''Μουλάδων''

  τί υστερία είναι αυτή,με τους χρηματιστηριακούς  λόγους του ''Τσολάκογλου'',όχι,δεν μας χέζεις ρε μ@@@@@ μου

  δεν θέλω να πενθώ με σας, για το παρελθόν σας,το δικό μου''τώρα'' θέλω,την ιστορία μου, που θα φθιάξω θέλω

  ''Τί του λείπει του ψωριάρη,φούντα και μαργαριτάρι'',πάλι από την αρχή,τούτο εστί το σώμα μου,να μάθετε πια

  Και γύρω γύρω όλοι,κάθε μέρα,κάθε νύχτα,και πάλι νύχτα και πάλι μέρα,πλειστάκις 

  και αύριο τα ίδια,μα τόσο τα ίδια,άμα πια,αυτή η επανάληψη,αφόρητη

   Η Άσπα,μου λέει,ότι η φίλη της η Βάσω μονολογεί,άντε,και πότε να βραδιάσει,να πα να θέσομε,να αλλάξομε θέμα

  Το έργο του καλλιτέχνη,ίδια του η ζωή,στο νερόλακκο με τα σκατά,ειδεμή,μεγάλη μούφα,του ημιπαράνομου 

  εργολάβου.Θα στο πω πολλές φορές,κι ας με βαρεθείς,αν δεν πέσεις μέσα στο βόθρο της πτωχευμένης αποικίας

  γιοκ τέχνη. Η ποίηση είναι τραγωδία.Μύξες και σάλια,και παραμύθια ''και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα''

  αποτροπαϊκές καρικατούρες,και φιλάκια,δεεεεεεν υπάρχω

  Αυτοί οι διανοούμενοι δεινόσαυροι που σε παραμυθιάζουν με τα όνειρα των φαντασμάτων τους ,σουτ σουτ

  που κυνηγούν το κύρος τους,στα παραδείσια θέρετρα,του διαλυμένου κόσμου του παραλογισμού,σου είπαν,πώς

  μπορεί να ζήσει αυτός ο σκουπιδότοπος των εισαγωγών με μηδέν από μηδέν μηδέν παράγω, μόνο καταναλώνω

  σου είπαν για τις ξένοιαστες αγελάδες που λιάζονται στα εύφορα λειβάδια χωρίς να σκέφτονται,για

 τα επιδόματα και συσσίτια των νέων market pass της φτωχοποίησης.Φοβούμαι την ''Κατοχή'',λερώνει,πληγώνει 

  Γεννώ ''Τσολάκογλου'',σπουδάζω ,παράγω ,και ''τα'' ονειρεύομαι,ηλίθιεεε.Αυτά προκαλούν διαμαρτυρία...

  Μη μου στέλνεις ποιήματα με όλο ''σαν''και ''σαν'',και επιφωνήματα και μεγαλοστομίες,και καμπάνες και κηρύγματα

  σάλπιγγες,πεφταστέρια και ''πρέπει'' και όλα αυτά των παρελθόντων χρόνων.Η ποίηση θέλω να είναι αυτόφωτη 

  κι όχι αντιγραφή. Πώς μπορεί να είναι πρωτότυπη μια ποίηση που ομοιάζει πάντα με ''κάτι'', με ηλοβασιλέματα με

  πανσελήνους και με ό,τι άλλο μπορεί να κατεβάσει η κούτρα του άλλου,μπλιαχ αυτή η ποίηση,φως με φως [3]τη 

  θέλω την ποίηση με υπογραφή,πρόσεξε που βάζεις την υπογραφή σου και την @@@@ σου[ακατάλληλο].Ακούς

  μη μου στέλνεις ποιήματα.Σκουπίδιααα,παντού ηλίθιεεε,Ντόκτορ πού είσαι,άφεριμ,[Τούρκα],ο Άγγελος με τα μαύρα

  Όταν το έργο,πάνω στο αναλόγιο το διαβάζουν γραφιάδες,που δεν βλέπουν πίσω από τις λέξεις

  μωρέ τί μας λες, διανοούμενη μας προέκυψες τώρα,άκουσε,άφησε τις ανοησίες,γίνεται λείψανο σου λέω

  καίγεται όταν εκτεθεί στο φως,γιατί ζει μόνο του, στη σκιά του απαγορευμένου                        100

  στων αιώνων τη σιωπή,που αναδύεται από το πένθος.Το φως της αναπνοής της μνήμης

  που μυρίζει χώμα και σάρκα,δεν πεθαίνει στο αναλόγιο του΄΄Κύριε ελέησον''με πλάγιο ήχο δεύτερο,δεν φοβάται 

  το σκοτάδι του σώματος της κλειτοριδεκτομής

  Θέλω να ζω,ζω ζεις ζει,μέσα στο σώμα της ύπαρξης,και όχι στον Επιτάφιο της τελετής της οδύνης

  τότε που ο έρωτας και η τέχνη γίνονται εραστές,και

  η μυστική συνάντηση των δύο,με ψυχή και πάθος

  γεννά την άφαντη ομορφιά, δεν εξηγείται,τί αντίφαση,το άφαντο του άφαντου 

  Πάρε ανάσες

  βαθιές ανάσες,ανείπωτες ανάσες,ανάσες που ξεπερνούν το ατελές''ανθρώπινο''

  όταν οι φωνές της ανάσας ψιθυρίζουν,ακόμη κα οι πληγές ανασαίνουν

  Ώρες ώρες με πιάνω να σκέφτομαι,είμαι γεννημένη για τέχνη,η αληθινή τέχνη προκαλεί αληθινό συναίσθημα

  Γράψε για τη Στεφανία

  για τη μικρή Ροζ πριγκίπισσα,και

  είπεν η Ροζ την παραβολήν ταύτην

  γράφω,είναι γνωστό,ότι  Άγγελοι πρώην βλάσφημοι

  όταν την σπείρανε στην μήτρα δεν ήθελαν να σποριάσει,ήξεραν της Μοίρας της τον τάραχο,γράψε κι άλλα

  Γράφω σε σένα Στεφανία,θα σε συναντήσω ξανά στις επόμενες σελίδες 

  στο μπορντέλο μέσα... στο χαμό της μαύρης κάπνας του τεκέ,το πρόσωπό σου αθάνατο,χόρεψες

  με αναμμένο στο στόμα το τελευταίο τσιγάρο από το τέταρτο άφιλτρο πακέτο να σου καίει τα χείλη

  κάτω απ'το γλόμπο,ξυπόλητη,μουσκεμένη η νύχτα απόψε

  σωρός τα γαρύφαλα και τα σπασμένα πιάτα, ''ή ταν ή επί τας'',η διαφυγή μου,τω Χριστώ και τη Παναγία μου

  αίματα παντού,το αίμα διώχνει το ''κακό'',οι λέξεις,όλες οι λέξεις της ερημίας μου στο καντήλι μου,δεν υποθηκεύω

  και δεν παραχωρώ την ιστορία,του έρωτος και του πάθους μου,ο 'Αλκης ο Άλκης μου

  η προδοσία δεν έχει χρώμα,είναι όλα τα χρώματα.Εκείνη έχει δώσει κάτι περισσότερο από έναν έρωτα

  στα σεντόνια,την ύπαρξή της ολόκληρη.Κοιμάται,αν κοιμάται,και ξυπνάει αν ξυπνάει με το όναμά του

  παρακαλώντας,άγνωστους Αγγέλους να τον φυλάνε.Ο αγνωστικισμός της,έχει νικηθεί,από μια άλλη θρησκεία

  ιδιαίτερη που λέγεται έρωτας πρωτοψάλτης.Αυτό που σε τρώει ώσπου να σε νικήσει,όπως αυτό της τέχνης

  Νικημένη από το μαύρο και πηχτό,μόνο σε εκείνον θέλει να ανήκει,στον σαρκοφάγο Άγιο.Λάτρεψε το παραμύθι

  λόγο της υπνοτιστικής του γοητείας,το παραμύθι αθώο,ο μύθος της συνενοχής.Όλη νύχτα να μασάει το σεντόνι

  κι άρχισε η ακατανίκητη πείνα του φιλιού της γλώσσας των χεριών και πάλι από την αρχή,οι ιδρώτες σταλαγματιές

  στα γυμνά κορμιά πάνω στα σεντόνια,το κοχύλι ορθάνοιχτο,να μπαίνει και να βγαίνει ο καρπός πέραν της στύσης

  να τελειώσω γμτμου,μη βγαίνεις γμτμου,κοιμήσου τώρα,θα σε προσέχω για λίγο.Τον είδε να φεύγει,όχι,

  θα ξανάρθεις,δεν απάντησε,το ξέρω,δεν θα ξανάρθει,έχω τα σημάδια μου

  ώφου αμάναμάν,στον κύκλο με το θάνατο,εκστασιασμένη,θα πιω τα απαγορευμένα τραγούδια,μάτια κάρβουνο  

  στην κουφή βάρδια μου,γεμάτη αρρώστια στο λαοφάγο φέρετρο της μόνης επιλογής το αδιέξοδο,ναι

  η κάθοδος στην κόλαση της αδυναμίας,πόσο λίγο χρειάζεται για να ''σπάσεις''όταν φτάσεις

  στο όριο της ''μεγάλης πράξης'',τότε που η λάθος στιγμή είναι ικανή για τα πάντα,μια εικόνα ένα''κλικ''και τέλος.

  Αγαπήστε με γμτ,μη με μισείτε,ναι Στεφανία μου,ναι Τζένη μου το ξέρω,εσύ δεν μισείς την ψυχή και το πάθος μου

  εξάλλου,έκανες τα πάντα για τα παιδιά που χάθηκαν στο απαγορευμένο το στοιχειωμένο κόκκινο καλντερίμι

  της χαμένης αθωότητας με περίσσια αξιοπρέπεια χωρίς καμιά ματαιοδοξία,σιωπηλά,που ποτέ κανείς δεν έμαθε

  και ούτε θα μάθει.Ανέβηκες στο υπερώον των ουρανώνε κι έριξες την αστρόσκονή σου στη γη, εσύ το ιερό τοτέμ

  η τελευταία μυθική προσωπικότητα,το μάθαμε,θα αλλάξομε κλειδιά και θα βρούμε  καταφύγιο σε σένα

  Σουτ σουτ θα μας ακούσουνΓλυκό μου φως,δεν σε πενθώ,πώς να πενθήσω ένα ψηλό λευκό κρίνο

  Στεφανία το τίποτα δεν είναι τίποτα,των απείρων τίποτα του 45,δλδ 1+2+3+4+5+6+7+8+9=45-45=0

  τί να ζητήσω από το τίποτα,αν και είμαι ελεύθερη υπηρεσίας σήμερα,δεν πιάνει

  Δεν υπάρχουν''βέβαια'',είναι βέβαιο αυτό.Το αυθάδικο όνειρο πάει στη μάντρα της απάτης του ''σίγουρου'' 

  στα χέρια σου η χρυσόσκονη της λύπης μου

   Σου μιλώ,οι ανάσες σου κουβαλούν στο ''θνητό'',το ύψιστο που ανασταίνεται,μη σβήνεις

  υπάρχει τόσο φως,στον τωρινό νεκροχρόνο,πότε Αντιγόνη,πότε Μήδεια,Ελένη,Ανδρομάχη,Περσεφόνη...

  Αυτά είχα να σου πω ακριβή μου,πάμεεεε,για σένα πάλι γράφω,πάλι το σκέφτομαι,να είμαι γεννημένη για τέχνη

  να είσαι έτοιμη,ο έρωτας θα ξανάρθει

  Ξέρω ότι δεν φοβάσαι το ''τέλος'',είναι μια ιδέα προσευχής

  και ο Θεός ακούει αυτόν το μυστικό ψίθυρο της πίστης,μην ακούς που λένε ο Θεός να σε ξεμιστεύει από το Θεό

  η μήνις του Θεού είναι εφεύρημα,ο Θεός δεν είναι ανασφαλής 

  το ξέρεις,θα αφήσεις αποτύπωμα, δεν θα χαθείς

  θα τραβήξεις πολλά ακόμη,θα λάμπεις στης ζωής τα καθέκαστα,πέπρωται να ζήσεις και θα ζήσεις

  φόρεσε την κατάλληλη μάσκα απ'αυτές που έχεις,και γράψε

  Γράφω στα σπασμένα γυαλιά με αίμα,θα ξανάρθω,συνεχίζεται κόκκινη κλωστή

  Υ.Γ.Η έμπνευση γεννά το αριστούργημα

  που θα γεννήσει το άλλο αριστούργημα

  Ο διάλογος                                                         100

  Βλέπω με την καρδιά και γράφω

  η επίδραση,η αναδημιουργία   100

  η μαγεία χειροπιαστή

  το θέατρο όπερα,τρις                                                   150

  εν θεάτρω

  αλλάζουν άρδην τα ισχύοντα

  αντικαθιστά η κίνηση το παθητικό του πάθους

   τα σύμβολα των χρυσών αχτίνων

  κρατούν οι Άγγελοι

  Ο Έρωτας

  ακούει το πάθος του δράματος,είναι η ευχαριστησή του,είναι παντού,δεν χάνει χρόνο,ξέρει,λίγο χρόνο έχει 

  σε καίει όταν κοιμάσαι,τα άκρα φλέγονται,η καρδιά καίγεται,η δική σου καρδιά Ντόκτορ...τί ι ι ι

  δεν είμαι ακόμα Ντόκτορ,χρωστώ 2 μαθήματα,αμανάτι,κάποιοι Άγγελοι με καρφώνουν,ότι γράφω με ''σκονάκι''

  θα με κόψουν,άστα τώρα αυτά,καλά ξεμπερδέματα,τί λέγαμε για τον έρωτα, μετά αναπάντεχα μαραζώνει και γίνεται 

  σκελετός σε σαρκοφάγο,δεν με προσέχεις,πόσες φορές τα έδωσες,επτά,αυτός κι αν είναι νόμος του Μέρφυ,όμως

  ο ένας και μοναδικός,το χαβά σου εσύ,μα τί θες να σκέφτομαι τα μαθήματα,''έχω άκρες'' και θα βοηθήσω,πώς...

  αργότερα θα σου πω,ο έρωτας είναι πάντα ένα μικρό παιδί,που δεν σκέφτεται τίποτα λογικό

  Θείον βρέφος

  δεν του αρέσουν οι ισοπαλίες

  θέλει τη νίκη

  ο καινούργιος κόσμος

  Έρχεται,ουτοπία...

  Σύντροφε δεν εξαφανίστηκαν οι ''Πολύφημοι'', οι Πολύφημοι,ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο κυριεύουν

   φαύλοι,εγωϊστές,βίαιοι,άσπλαχνοι,δωσίλογοι,σπιούνοι,πολεμοχαρείς,όπλα,τρις,βάλε κι άλλα,λίγα είπες

  Θα μπεις δικέ μου στο κόλπο,ναι ρε μεγάλε,γνωρίζω και ''Γενίτσαρους'' του συστήματος,που θα έρθουν

  Πότε θα πιάσουμε δουλειά αφεντικό,τί θα βρούμε στο πεδίο,όλα έτοιμα,θα το φροντίσουμε

  με λέξεις χυδαίες,ντροπής,ψευδείς,φερέφωνα διαταραγμένων των άκρων,των κλινών των μπορντέλων

  με τις αυνανιστικές εκσπερματώσεις,και η δικαιοσύνη,ποιά δικαιοσύνη,δεν υπάρχει

  το κοινό έχει μνήμμη χρυσόψαρου,ήταν ''όλοι'' τους εκεί,κανείς δεν τους είδε,''όλοι μαζί τα φάγαμε''

  Μια ζωονόσος και φύγαμε,μου βγάζεις ''μπάσα'' φωνή,έτσι για να μη μας καταλάβουν,ξύπνιος ο βλάχος

  Γράψε,κι άλλα

  Μή μου πεις τα ίδια και τα ίδια

  Συνεχίζεται κόκκινη κλωστή,ο εσωτερικός κόσμος

  τί λέγαμε,έρχεται από τα σωθικά του ανθρώπου

  και περνά στο πάσχον σώμα του κενού,της μαύρης τρύπας του χάους

  και αναγεννάται από το χρυσό φως και τη διάφανη άυλη ατμόσφαιρα

  Ο εσωτερκός κόσμος

  διαπραγματεύεται με την αστερόσκονη του απίθμενου σύμπαντος των πολλών κόσμων

  στον αυξανόμενο αριθμό των συμπάντων,στο παράθυρο της κβαντικής μηχανικής

  χωρίς δρόμο διαφυγής

  Γράψε,γράψε κι άλλα,φέξε μου και γλίστρησα

  πού να καταλάβεις,από το σκοτάδι στο φως,αόμματε

  η παιδική ή καλύτερα η νηπιακή ηλικία του κόσμου

  10.000.000.000.000 χρόνια και βάλε όσα θες

  και μετά τί ι ι ι ι

  το τελευταίο κόκκινο αστέρι,κόκκινη κλωστή συνεχίζεται, αυτά θέλεις

  ο τελευταίος κόκκινος νάνος,είπα νάνος,νάνος της γνώσης,τί είσαι εσύ η ''Δομή''

  άγνοια σου λέω,άγνοια,τρις                                                                                              150

  Να είμαστε αποικία μιας άλλης υπερκόσμιας δύναμης, δλδ το άστρο μας να είναι προτεκτοράτο,και

  να χρειάζεται χαρτί ελευθέρας για το κάθε τί,και να μη μου γράφουν μέχρι ποιό μεσημβρινό ισχύει ο δακτύλιος

  και ο φάκελος να έχει γραμματόσημο αγνώστων στοιχείων,απευθύνονται σε ηλιθίους

  να είμαστε πειραματόζωα,να μας έχουν εποικήσει σε υπερσυντέλικο χρόνο άλλα αστέρια

  με προηγμένη σκέψη,να υπάρχουν εξωγήινα όντα ανάμεσά μας και η κοντή μας σκέψη,να μην τα βλέπει 150

  Σύντροφε τη γμσμε,αν μας κατεβάσουν την ''κουρτίνα'',θα ψηθούμε στα κάρβουνα

  Να συνεχίσω,λίγο θέλω να τα πάρω στο κρανίο,εδώ ο κόσμος χάνεται,και εσύ ''Ακάκιε τα μακαρόνια να'ναι Μίσκο''

  Ο άυλος κόσμος                                            200

  Εμείς με την τέχνη είμαστε,τη μαγεία του προσεγγίζει η τέχνη

  η τέχνη προλαβαίνει την επιστήμη,προοικομεί τα επιτεύγματά της

  η τέχνη εξοικειώνεται με το άγνωστο,το επέκεινα η αιτία

  παρ' όλα αυτά,τίποτα δεν έχει αλλάξει στο υπαρξιακό ερώτημα,ένα κι ένα κάνουν δυο

  ''τι το ον,το αεί ζητούμενον,και το αεί απορούμενον''

  η τέχνη η απόλυτη αυτοϊασή του,όλο μου αλλάζεις θέμα

  Τί μας ενδιαφέρουν τώρα εμάς αυτά,στο ζητούμενο, στα Ροζ Ευαγγέλια,τις παραβολέεεες και τις ''πλάκες''

  άσε τα ροζ Ευαγγέλια,μην κλωσσάς τα κλωσσόπουλα,άκου εσύ συμπεριφορά,μαχιαλά,[στη Τούρκα πάλι]

  δεν κατάλαβες,έχω κόλλημα,ο Άγγελος με τα μαύρα,''με όποιον δάσκαλο καθίσεις...''παρένθεση ήταν,εσύ μου λες 

  Συνεχίζω 

  θα τα βαρεθείς και τα ροζ Ευαγγέλια,σου έχω πολλά και παραβολές,στα επόμενα

  και δεν πα να λες εσύ,τί λέγαμε

  ησύχασε τώρα,από τότε που θυμάμαι πάντα με πρόσεχες,είναι βαρετά λόγια

  και να δεις τι σου'χω για μετά

  συγνώμη

  Εύγε σύντροφε

  Είμαστε με την πραγματικότητα,με το ασήμαντο σώμα της ασήμαντης ύπαρξης

  με την εφήμερη σάρκα και το μυαλό αντιλαμβανόμαστε,ό,τι μπορούμε,όσοι μπορούμε

  ένα ασήμαντο στην νιοστή των απείρων πραγματικοτήτων,στον αχανή άχρονο χρόνο είμαστε

  έτσι δημιουργείται η έωλη υποκειμενική πραγματικότητα

  είναι το μονοδιάστατο απείκασμα,εκείνων των λέξεων,που νομίζουν ότι το περιγράφουν

  δλδ σκιές των σκιών στο σκότος.Οι λέξεις μου η μόνη μου επικοινωνιακή δυνατότ

  να θρέψεις το λαό σου,θα επέλθει ο λοιμόςάδεια τα ράφια σου,με success story δεν ζεις, ουάου,ξου,τα δάκρυα

  που ποτίζουν το χώμα,θα φέρουν τα ζεστά κάστανα του Χειμώνα[ποιητικό αυτό],είναι υπαρξιακό ζητούμενο το όλον

  με τα χάπια ύπνου που σε ταϊζουν δεν[3],δεν έχει φαγητό,έχει τουρισμό για τους τουρίστες και πείνα ψωμιού για 

  τους πολίτες,delivery το εθνικό αποτύπωμα.Και βγήκε ο Πρόεδρος,από του άμβωνος την Κυριακή,ψαλμωδός ο ''Π''

  και έταξε μεταγραφές εκατομμυρίων στο πόπολο,και το πόπολο εκστασιασμένο φώναζε,χαίρε πρόεδρε

  το πρωτάθλημαααααα ζήτωωωωωω,και το πόπολο να μην σκέφτεται το χώμα,το χώμα των αιώνων,που μάτωσαν

  τα χέρια,ακόμα στάζει το αίμα μου,πάνω στο χώμα[ποιητικό κι αυτό]η ταφόπλακα με τα τσιμέντα,κ'τα παλιοσίδερα

  η αποικία της μπαταρίας,ο παγκόσμιος''κόμβος'' λένε,αυτός ο κόμβος,ό,τι θέλει δώσει του κόμβου.Δοσατζής έεεε 

  Υ.Γ. στο Υ.Γ. Συνεχίζεται κόκκινη κλωστή

  Κολλητήρι. -- Μπαμπάκοοοο πεινώωω

  Καραγκιόζης. -- Κι εγώ πεινώ,δεν έχει τίποτα να φάμε

  Κολλητήρι. -- Γιατί

  Καραγκιόζης.-- Μας τα πήραν όλα οι ''Ξένοι,τα πουλήσαμε,και μας δίνουν κανένα ψίχουλο δανεικό

  Κολλητήρι.-- Και το φίλο μου το Γιώργο Θαλάσση πήρανε,το ''παιδί φάντασμα'',αγαπημένε μου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    Κύριε Κώστα Καπετανάκη η επαφή μου με την ηρωίδα του νέου '' Έπους'' στον.........

   Ήρθε ο καιρός,Γραμμική ''Κάππα''

    Είναι οι φωνές,οι φωνές των ψυχών στο μακρύ σοκάκι της πλάνης,κείτονται στο χώμα.Οι Θεοί

    αδιαφορούν δεν ακούν τις παρακλητικές φωνές των ψυχών,και οι ψυχές αναγκάζονται να παρακαλέσουν 

   τις Μοίρες.Αφήνουν ρωγμές μήπως και περάσει κάποιο φως,στο κόκκινο καλντερίμι των στεναγμών.

   Κι εγώ παραδίνομαι στις στιγμές της δημιουργίας.Οι φωνές ενώνουν τον πρωτοχρόνο με το μεταχρόνο.

  Αδιάφορο για τους διαβάτες του σύντομου ''δρόμου''.Κανείς δεν κοιτάζει το εικαστικό παραλήρημα.

  Είναι μονοπάτι φυγής

  Το παίρνω μαζί μου.Από ποιά τέχνη να αρχίσω.Γράφει,όλες οι τέχνες μαζί.Το μονόπρακτο,χίλιους ρόλους

  ''Σώπα'', περνάει ο Επιτάφιος των ψυχών,

  αλλάζει κάθε στιγμή και γράφει.Γράφει για τα αόρατα σημάδια και τάματα,σβησμένα τα τάματα,ανώνυμα

  τα ανθρωπωνύμια,όμως ολοζώντανα τα ''απολεσθέντα'',επιζώντα της νοσταλγικής ζωής του παραδείσου

  του φτωχού,όταν οι φωτοσκιάσεις αρχίζουν να φαίνονται στο χωμάτινο χαρτί του ασπρόμαυρου.

  ''Σώπα'',Το γράμμα

  Εικόνες γεμάτες φως,καυτές ανασαίνουν βαριά,να μου κοπεί η ανάσα.Είναι τόσο αισθησιακές,μυστηριώδεις

   λάμπουν τόσο,αφηγούνται το ηλιακό τραγικό φως,το προσκηνούν ηδονικά.Εδώ υπάρχει το μυστήριο

   πώς το φως προσπαθεί ''Για'' την ήττα της σκιάς.Οπαδός της εικονολατρείας του υπαρξισμού το άφωτο φως

   στο σύνορο της μεταφυσικής,αιχμαλωτίζει τις εικόνες,μικρό το φως,μαγάλη σκιά,μεγάλο το φως μικρή η σκιά

  αέναη η φωτοσκίαση,αλεπάλληλη η ''σύγκρουση''  

  Αιχμαλωτίζονται οι εικόνες,στη σαγήνη,αιχμαλωτίζονται στην ενδοσκόπηση,χωρίς να φορούν τις μάσκες

   Βγάζουν τις μάσκες των ρόλων,γιατί ξαφνικά σιωπή κι ακινησία,από την εξαντλητική ''ένταση'',γιατί ήρθαν

   τα νεφελώματα του γαλαξία γεμάτα αστερόσκονη από τη μήτρα του σύμπαντος,που γεννά αστέρια με την

   ταχύτητα του φωτός.Επικρατεί μια αδράνεια ένδον εξαιτίας του λήθαργου της στιγμής,από το μεγάλο 

   ξάφνιασμα.Όταν έρχεται το άφωτο,η ύλη βρίσκει το φως.Ατελείωτο το''Γράμμα''στο δράμα.Πόσο γρήγορα

   αλλάζουν όλα στον άχρονο χρόνο.Να τα προλάβει,να τα καταγράψει όλα αυτά το'' Έπος''

   Δεν εξαντλώ το θέμα ΄΄Γιατί''τους χρησμούς θέλω ανεκπλήρωτους,για να έχει μέλλον και η ποιητική.

   ''Γιατί''να αφουγκραστώ τη γνωστή σκέψη της παλιάς σοφίας και να την κρατώ  στην ολόκληρη ζωή    

   Σώπα,άκουσε την καρκινική σκέψη

   Δεν ξέρω αν θα ολοκληρώσω τη διατύπωση.Είναι αυτό το ''κάτι''που απομένει,δεν θέλει να τελειώσει

   το έργο,γιατί πώς θα μπορέσει το ερχόμενο,να φτάσει στο μη ερχόμενο.Αυτό ψάχνει η ποιητική,

   θα το φτάσει.Και το περιμένω,και όλο το περιμένω,και ξανά και ξανά,και έρχεται αυτό που είναι,

  που είπαν,που είδαν,που διάβασαν.που έμαθαν,και ποτέ δεν έρχεται αυτό που περιμένω,και μετρώ

   το χρόνο,κάθε πρωί μετρώ,και ξανά μετρώ,και δεν έρχεται,ποτέ δεν θα ρθει.Είναι θέμα ελευθερίας

   Όταν η ελευθερία δεν είναι ελεύθερη,τότε δεν υπάρχει ελευθερία

   Σιωπή θα με ακούσω

   Όταν σωπαίνει η σιωπή αυτό αποθηκεύεται και το φορτίο είναι πολύ βαρύ    

   Σώπα,τώρα ακούω τη φωνή

   Είναι η φωνή του κοριτσιού που μου λέει, Ξύπνα,κικιρίκου να συνεχίσω το '' Έπος'' ,και αρχίζω τα γαλάζια

   και τα ροζ,και πάλι τα γαλάζια και τα ροζ,και να ο έρωτας ο ανέστιος να σε τιμωρήσει,βάτος καιομένη

   μη κατακαιομένη.Σε κοιτάζει από ψηλά,κι ενώ ετοιμάζεσαι να προβάρεις τη γεμάτη από αστερόσκονη

   αστραφτερή φορεσιά,για το ''γύρο του θριάμβου'',αναπάντεχα ενδύεσαι τα κουρέλια της ήττας και της

   αιχμαλωσίας,για το ''γύρο του θανάτου''.Αυτός ατάραχος,γιατί ξέρει ότι ο νικητής τα παίρνει όλα,παίρνει

   και το ''ηθικό πλεονέκτημα'',και να πάλι η φτωχιά κοπέλα να κρατά το γράμμα.Βάζω στο φάκελλο το

   άσπρο χαρτί,το στέλνω σε ανώνυμη διεύθυνση των ανθρωπωνυμίων.Το ξέρω,δεν είμαι η μονογενής

   η απεσταλμένη,που θα άρω τις αμαρτίες,και θα τιμωρήσω όσες παραβιάζουν την αρετή του πένθους

   Άκουσα τις κραυγές της οδύνης,να θέλουν να μεταρυθμίσουν την πίστη τους,χωρίς να φοβούνται ότι

   αμαρτάνουν.Το λέω,για να με ακούσουν όλοι,για να εργαστώ ήρθα στο ''Λάκκο'' του Κλαυθμώνος,με

   τους περιθωριοποιημένους,που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα,τους απειλούμενους από την κοινωνική

   καθωσπρέπει τάξη του πρωτοκόλλου της Σιών.Και,να μεταλάβω θέλω πριν''λερώσω'',μπροστά από

   το ιερό της Σιναϊτικης εκκλησιάς

   Υ.Γ. Η Θεία τεχνη,η Αγία τέχνη,θα ''σώσει το αγίασμα.Είναι η θρησκεία με τους δικούς της Θεούς

    Θα ''σώσει'' το ασσόδυο της ζωής.Κι αν τώρα,δεν υπάρχει ''απάντηση''για το τέλος χρόνου της ύπαρξης,

    κι αν υπάρξει απάντηση στο μέλλον,η τέχνη είναι αυτή, που θα απαντήσει στο ''χωρίς απάντηση''

   Υ.Γ.στοΥ.Γ. Ευτυχώς που υπάρχει η τέχνη,για να ανατρέπει τα ΄΄θέσφατα'',από όπου κι αν προέρχονται

    αυταπάτη της αυταπάτης των κυρίαρχων βεβαιοτήτων

   Επιμύθιο.Όταν πήγαινα στα Πρότυπα Σχολεία, μικρό παιδί,με έβγαζε ο δάσκαλος να ζωγραφίζω

   στον πίνακα μια ζωγραφιά,που θα ζωγράφιζαν μετά τα άλλα παιδιά εξ αντιγραφής.Ο συνήθης

   ύποπτος.Έλα παιδί μου Κώστα να ζωγραφίσεις ένα άλογο,για να το ζωγραφίσουν μετά τα άλλα

   παιδιά.Συνένοχος και θύμα του εγκλήματος,στο μάθημα των Τεχνικών,όπως το έλεγαν τότε.

   Γύρναγα στο θρανίο.Ο δάσκαλος να φωνάζει.Σκούρο καφέ το σώμα,και ανοιχτό καφέ η χαίτη.

   Εγώ τα δικά μου άλογα κόκκινα, κίτρινα, πράσινα.Με έβλεπε ο διπλανός μου και μου έλεγε

    Έτσι και σε δει την έχεις ''βάψει''.Τί λέτε εσείς εκεί κάτω.Τίποτα Κύριε,λέμε ότι τα άλογα αυτά

     θα τα χαρίσουμε στα μικρά μας αδέλφια.Είπα κι εγώ να κατέβω να δω τί κάνετε.''Θεός φυλάξοι''

     ''τα πράσινα άλογα''

                                                                                             ΤΕΛΟΣ ΤΕΛΟΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

                         ΑΡΘΡΑ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

       Φυλλάδιο 1998   ''ΤΟ ΜΑΥΡΟ '98''  και.....''Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ''

  Η τεχνολογικά προχωρημένη κοινωνία μας,μετατρέπει γρήγορα τους περισσότερους ανθρώπους και τους ετοιμά

ζει να καταποντιστούν σε μια '' κουλτουρα σιωπής''.Χαρακτηριστικό της δικης μας πρακτικής είναι ένας ανυπόφορος

βερμπαλισμός, μια λογοκοπία που παρακάμπτει την ουσία των προβλημάτων και ΔΕΝ τα αντιμετωπίζει κατά πρό

σωπο.Η λεξικρατεία προέρχεται κυρίως από την έλλειψη δημοκρατικής εμπειρίας.ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

όταν ασκείς τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.Όταν φτάσουμε σε μια τέτοια στάση,ανάμεσα στα λογια και τα έργα τότε μοναδική σωτηρία παραμένει να αρχίσουν οι άνθρωποι από την αρχή,ωστε να πάρουν μια νέα κριτική στάση απέναντι στα

προβληματά τους.Πιστεύω ότι μπορούμε, να πάρουμε τα θετικά του κόσμου που κληρονομήσαμε και να τα μεταφέρουμε στόν κόσμο που θα κληρονομήσουν τα παιδιά μας.Να ξεκαθαρισουμε τις αληθινές ανάγκες από

τις επίκτητες.Χρειαζόμαστε μια αξιοπρεπή ανθρωπινη στάση ζωής.Αυτή τη στάση,μόνο ο κάθε ένας προσωπικά

μπορεί να πετύχει προς χάριν του κοινωνικού συνόλου.....κ.τ.λ.

Υ.Γ. Η ηθική του μέλλοντος είναι η αισθητική καλλιέργεια του ατόμου..

  Κ . ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ -ΖΩΓΡΑΦΟΣ-ΓΛΥΠΤΗΣ-ΧΑΡΑΚΤΗΣ-ΠΟΙΗΤΗΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ-ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

 2ΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΝΟΜΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ      

          

        ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ Εφημερίδα '' ΤΟΛΜΗ ''  24 Νοεμβρίου 2000

    '' ΑΠΟ  ΤΗ  ΘΕΩΡΙΑ  ΣΤΗ  ΠΡΑΞΗ  ΚΑΙ  ΠΩΣ.....ΔΕΝ  ΤΗΝ  ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ.....''

''Η εικαστική Τέχνη στο Νηπιαγωγείο'', είναι το θέμα της σημερινής επιμορφωτικής συνάντησης των νηπιαγωγών της20ης περιφέρειας. Ο Σχολικός Σύμβουλος και εικαστικός της 2ης περιφ.πρωτοβ/ας εκ/σης θα αναπτύξει

το θέμα ''από τη θεωρία στη πράξη και πως δεν την εφαρμόζουμε''.Ο κ.Καπετανακης μεταξύ άλλων,σημειώνει για την

αισθητική καλλιέργεια των μικρών μαθητών.''Και όμως η ηθική του μέλλοντος είναι η αισθητική καλλιέργεια του

ανθρώπου.Πάλι θα πείτε.....Διδάσκεται η τέχνη; Όχι, δεν διδάσκεται.Η αληθινή τέχνη δεν διδάσκεται...Γεννιέται,ένα

πρωί....ανεπαισθήτως.Όπως η κυκλαδική και η μινωική τέχνη, Και το σχολείο  τι κάνει;ΔΕΝ έχει σαν αποστολή να

βγάλει,ούτε Καβάφη,ούτε καλλιτέχνη που να φθιάξει ''πρίγκιπα με τα κρίνα''.Να ευαισθητοποιήσει θέλει τα παιδιά

Γιατί τα παιδιά μόνο σ'αυτό το μάθημα δημιουργούν. Μόνο σ'αυτό το μάθημα,είναι τα ίδια τα παιδιά..είναι ο ίδιος

ο εαυτός τους.Στα άλλα μαθήματα είναι ο εκπαιδευτικός.Γιατί λοιπόν αυτό το μάθημα να το κάνουμε σαν ορθογραφία

και Γραμματική και να προσπαθούμε να κατευθύνουμε τα παιδιά σε έτοιμες και προκατασκευασμένες φόρμες;ΟΧΙ

τετράδια ,βιβλία,έντυπα έτοιμης εικαστικής ύλης.Κάνουν πολύ μεγάλο κακό στα παιδιά.Το παιδί σ'αυτή την ηλικία

[διανοητικός ρεαλισμός] βλέπει με τα''μάτια'' της ψυχής του.Ας το αφήσουμε λοιπόν  να βλέπει με αυτά τα μάτια

τον πανάσχημο κόσμο μας.Τον κόσμο της ''ΚΑΜΕΝΗΣ ΓΗΣ'' των μεγάλων,που θα κληρονομήσει.Ας του δώσουμε

την ευκαιρία να τον αλλάξει.Κάποια μέρα ίσως μπορέσει να δημιουργήσει,ένα κόσμο καλύτερο.............

          KΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ  ΖΩΓΡΑΦΟΣ- ΓΛΥΠΤΗΣ- ΧΑΡΑΚΤΗΣ-ΠΟΙΗΤΗΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

         ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 2ΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΠΡΩΤΟΒ/ΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

 

  ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΦΩΝΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ   Εφημεριδα Μεσογειος 23/11/2001

Επιμορφωτική ημερίδα εκπ/κων ειδικής αγωγής πραγματοποιείται σήμερα στο Ειδικό Σχολείο Κωφών.

Εισήγηση τού Σχολικού Συμβούλου κ.Καπετανάκη Κων/νου με θέμα''Ο εικαστικός χώρος.στα παιδιά με ειδικές ανά

γκες.Ο κ.Κ.Καπετανάκης,ζωγράφος και γλυπτης θα θίξει ένα σοβαρό θέμα που έχει σχέση με το χώρο τέχνης για παιδιά με ειδικές ανάγκες.Όπως σημειώνει ο ίδιος,συνοψίζοντας την εισήγησή του,''καθυστερημένα'',απροσάρμοστα'',

''ελαττωματικά'',δυσπροσάρμοστα'',''αποκλίνοντα'',είναι μερικές από τις ονομασίες που χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς,προκειμένου να χαρακτηρίσουν αυτά τα παιδιά.Η προτίμηση για μια ονομασία,δεν είναι μόνο θέμα αισθητι-

κής,αλλά η ονομασία όπως π.χ.''καθυστερημένα'',φανερώνει κυρίως τη στάση που έχουμε απέναντι σ'αυτά τα παιδιά

εμείς οι φυσιολογικοί.Να θυμηθούμε εδώ,ότι οι Σπαρτιάτες ,τα έριχναν στο Καιάδα.Σήμερα τα λέμε ''ειδικά παιδιά'' ή'' 

 άτομα με ειδικές ανάγκες''.Ασχετα αν η απόκλιση  είναι και προς τα ''πάνω'',από τη μέση νοημοσύνη,ο όρος''ειδικά παιδιά'',δηλώνει κυρίως τα παιδιά,προς τα'' κάτω'',από τη μέση νοημοσύνη,γιατί είναι και τα περισσότερα σ'αυτή την

κατηγορία.Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι,εκτός από τα παιδιά που αποκλίνουν από τη μέση νοημοσύνη,στα ''ειδικά παδιά'' ανήκουν και τα παιδιά με διαταραχές στην όραση, ακοή, λόγο,μάθηση, συμπεριφορά και σωματική αναπηρία

Το σχολείο τι κάνει σήμερα;Λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας,που ισοπεδώνει ''τα πάντα'',ή σαν θερμοκήπιο που απομο-

νώνει ''τα πάντα'';Όλοι'' μαζί'',έξυπνοι,κουτοί, ευαίσθητοι, αναίσθητοι, φυσιολογικοί,καθυστερημένοι,τυφλοί,,βλέποντες,

κωφοί,κωφάλαλοι,ακούοντες,αρτιμελείς και ανάπηροι,όλο αυτό το ''μωσαικό'',διαβάζει τα ίδια βιβλία;Όχι.Πρέπει να εφαρμόζει εξατομικευμένα προγράμματα διδασκαλίας,γιά να έχει θετικά αποτελέσματα στην αγωγή των παιδιών

αυτών.Εμείς θα οριοθετήσουμε το θέμα μας,στις ατομικές διαφορές [Α.Δ.]των μαθητών.Θέλουμε κοντά μας τα ειδικά

παιδιά και οδηγός μας είναι η αγάπη [Pestalozzi,Decrolly,Montessοri]για τα απροστάτευτα μέσα στο ''χώρο''ειδικά

παιδιά.Πώς θα γνωρίσουμε την αγάπη;Συμμετέχοντας στη ζωή.Να νιώθεις την ανάπτυξη, την ομορφιά του κόσμου

που θα αφήσεις με το θάνατο,τους ανθρώπους,τα λουλούδια, τα δέντρα.....Άγγιξε,χάιδεψε,αγάπησε.Κάθε στιγμή

που ζεις αλλάζεις.Μπορείς να δίνεις και να παίρνεις συνεχώς.Ποτέ δεν τελειώνει.Πάντα υπάρχει κάτι παραπέρα...

Όσο περισσότερα βλέπεις σε ένα λουλούδι,τόσο περισσότερα υπάρχουν.Ακούς στούς ''ύμνους του Πάσχα'''τον νυμ-

φώνα σου βλέπω κεκοσμημένον''....και σε οδηγεί στο Θεό.Aκούς μια σονάτα του Μότσαρτ και σε οδηγεί στο υπερπέραν.Ακούς ένα τραγούδι και μια δοξαριά του Φουσταλιέρη και σε οδηγεί στους γαλαξίες.Αγγίζεις ένα έργο

τέχνης και σε απογειώνει.Βλέπεις στο θέατρο ''Πλούτο'' ή'' Αντιγόνη'',διαβάζεις ένα ποίημα και μαθαίνεις να αγαπάς.

 Άν αγαπάς έναν,αγαπάς χιλιάδες...  Και καταλήγει...

 '' Ή εισήγηση επιχειρεί να τεκμηριώσει του λόγους για τους οποίους η ''τέχνη''είναι και πρέπει να θεωρείται ώς απο-

λύτως αναγκαία για την αισθητική καλλιέργεια του παιδιού.Η προσέγγιση αφορά στις κοινωνικές,πολιτιστικές και παιδαγωγικές συνθήκες που επικρατούν στη σημερινή κοινωνία,καθώς και τη δυναμική που αυτές αναπτύσσουν

στον άνθρωπο.Επιχειρείται επαναπροσδιορισμός της ένοιας της ''τέχνης'' ,για την οποία ο εισηγητής πιστεύει,ότι είναι

καθοριστική για την εξέλιξη του ανθρώπου.ΓΙΑΤΙ,η τεχνολογικά προηγμένη κοινωνία μας,προετοιμάζει τους ανθρώ-

πους,να καταποντιστούν σε μια'' άφωνη κουλτούρα''.ΓΙΑΤΙ,ο άνθρωπος πηγαίνει προς το ΨΕΥΤΙΚΟ,κατευθείαν προς το ΨΕΥΤΙΚΟ μέγεθος,την ΨΕΥΤΙΚΗ δύναμη,την ΨΕΥΤΙΚΗ αρετή,τον ΨΕΥΤΙΚΟ άνθρωπο,χωρίς να σκέφτεται....ΓΙΑΤΙ

 η τεχνολογία σαρώνει κάθε ουμανιστικό στοιχείο στη ζωή μας.ΓΙΑΤΙ,η εποχή μας ευνοεί με τρόπο σκανδαλώδη την

ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας σε βάρος της πολιτιστικής ανάπτυξης.ΓΙΑΤΙ,το ευαίσθητο άτομο,χαρα-

κτηρίζεται αδύναμο και το συναίσθημα θεωρείται πολυτέλεια.ΓΙΑΤΙ, το σχολείο σκοτώνει αισθητικά τα '' Πουλιά....

ΓΙΑΤΙ, πνίγει την παιδική αθωότητα..''.Τίς πταίει'' λοιπόν; Φταίει η γνώση που προσφέρεται στο σχολείο; Το σχολείο

δεν πρέπει να περιορίζεται, μόνο στην κάλυψη πρακτικών αναγκών,αλλά να αποτελεί και στοιχείο καθαρής πνευμα-

τικήςδραστηριότητας,δηλαδή γνώση καθαρή,ανιδιοτελή που σ'αυτή οι Αρχαίοι Έλληνες,με το αλάθητο κριτήριό τους

έδωσαν προτεραιότητα,γιατί απέβλεπαν,όχι στον υλικό πλούτο,αλλά στην δημιουργία ανώτερων ανθρώπων

Πρωταρχικός στόχος λοιπόν του σχολείου ,είναι να αντισταθεί .Να αντισταθεί σ'έναν ανυπόφορο''βερμπαλισμό''  ''κα-

τανάλωσης'' και λογοκοπίας που παρακάμπτει την ουσία των προβλημάτων και δεν τα αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο.

.

        ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ-ΓΛΥΠΤΗΣ-ΧΑΡΑΚΤΗΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

          ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 2ΗΣ ΠΕΡΙΦ. ΠΡΩΤΟΒ/ΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

 

  Ημερίδα εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής.Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ  23 / 11 /2001

 ''ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΒΑΡΟΣ''        Ο εικαστικός και σχολικός σύμβουλος k.Kαπετανάκης θά αναπτύξει το θέμα............''Η  ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ  ΤΕΧΝΗ , ΣΤΑ  ΑΤΟΜΑ  ΜΕ  ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ''

 

 Για τους εκπαιδευτικούς της ειδικής αγωγής. Εφημεριδα ΠΑΤΡΙΣ 23/11 / 2001                                                Ο κ. Κ. Καπετανάκης  ζωγράφος και σχολικός σύμβουλος θα αναπτύξει το

θέμα : '' TEXNH ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ''.......................................................

 

     Αρχισαν οι ημερίδες για την εικαστική αγωγή,με εκπαιδευτικούς..Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ 29/11/2001

 Τριακόσιοι νηπιαγωγοί θα παρακολουθήσουν τις ημερίδες για την ''Εικαστική Αγωγή''που διοργανώνει η19η Περιφέρεια Προσχολικής Αγωγής.Ο Σχολικός Σύμβουλος της 2ης Περιφέρειας Π. Ε. Ζωγράφος κ. Κώστας Καπετανάκης, θα αναπτύξει το θέμα ''Η δημιουργική τέχνη και η μεθοδολογία της''..............