Βασιλική Αγίου Μάρκου   Ιούλιος   2013

                                                    Τα  ροζ  παράθυρα του  ''Λάκκου''

                                             Ζωγραφική - Γλυπτική - Χαρακτική - Ποίηση 

         

              

                     Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια

                   Είμαι η Ροζ

                   η Ροζ η Αγία

  η αιώνια παρθένα στις ονειρώξεις των ανδρών

                  Ό,τι γράφω

     θα το πάθω,έχω πεθάνει και κουβαλώ το μίσος των νεκρών 

        ο Άγγελος με τα μαύρα με ξύπνησε,η αύρα του,αναπάντεχη η συνάντηση,το κάρμα στο κάρμα

         θα το πάθω,γιατί η ποίηση

       μιλά για τα πάντα

   και για το τίποτα

  με μια ξέφρενη πορεία

  χωρίς νόρμες και όρια

          είναι πράξη μυθική,γι αυτό

  κάνω  προσευχή

  για την τελευταία κάθαρση 

   Οι λέξεις μου

  δίκην λητρωτικής διαδικασίας.

           το αιώνιο ροζ κατάλυμά μου ψάχνουν

               στη δύσκολη στροφή

                   μη νομίσεις,ακόμη

                  και οι ζηλωτές το ψάχνουν με λαχτάρα

         αν και το έχουν καταδικάσει με ιερό νόμο ως το θηλυκό''άλλο'' ούτε όνομα δεν του έδωσαν

           πίσω μου σ'έχω σατανά

                  γιατί πάνω μου μεταμορφώνονται 

                  και γίνονται για κάποιες στιγμές άνθρωποι,γιατί πολύ το ήθελαν,ζηλεύουν,

                  την ηδονή ζητούν σ' αυτό το αξεπέραστο ''χωρίς όνομα''ζεστό πλάσμα

       όταν σκέφτονται την είσοδο στο σεπτό ''ναό''από τα ψηλά πλατάνια των μηρών

                      απαγορεύεται να περάσουν την πύλη της αθανασίας

            της κολάσεως

      Τί κι αν στέλνουν τον φύλακα Άγγελο με την ρομφαία

       Προσεύχονται για να ''το'' αξιωθούν,με λιτανεία της ιερής εικόνας Του

                              Λυτρώνονται όταν απαρνιούνται τους χρησμούς

            γι' αυτό το άυλο που έφθιαξαν,το χωρίς αίμα

  χωρίς αιματοκρίτη και αιμοσφαιρίνη

  Το ρέζους το αρνητικό του μηδέν μου ποθούν όλοι

  το άνυδρο όνειρο 

  που γεμίζει με αλμύρα τους κροτάφους τους

  που φοβούνται ακόμη και τις ένοχες σιωπηλές κραυγές τους

  όταν μου εξομολογούνται την ερημία τους

  κλεισμένοι στις ολοσκότεινες πτυχές της ψυχής τους

  όταν χάνουν το δρόμο του παραδείσου

  καλά το γνωρίζουν,ότι

  στη μήτρα μου είναι αποτυπωμένο το δέντρο ο ουροβόρος όφις με το ''μήλο''

  καλά το ξέρουν,εξάλλου όλοι οι μύστες έχουν τιμωρηθεί,από τους ακαταλαβίστικους χρησμούς

  το ναι και το όχι,εσύ κατάλαβες,δεν κατάλαβες,ότι

  προσπάθησαν να του δημιουργήσουν ποινικό μητρώο.

  Άκουγαν από κάτω τους σκοταδιστές να φωνάζουν θανάτω θάνατον

  όμως δεν πέρασε από το κονκλάβιο,γιατί και οι ίδιοι

  έμειναν άφωνοι μπροστά στο ιερό βήμα του,στεγνοί και διψασμένοι

  ότι                                                                                                                                [[50]]

  πήγαν βέβαια κάποια στιγμή να το τιμωρήσουν,όμως

  αν

  δεν το ακούσουν

  αυτό θα τους τιμωρήσει

  η ανυπακοή τιμωρείται,πώς να του αντισταθείς

  ούτε οι ασκητές, μπορούν να αντισταθούν στη παγιδευτική του γλύκα,απίστευτο

  πάντα ο κόσμος του θα με κυριεύει,για σκέψου για μια στιγμή

  από εκδίκηση να αυτοσφραγιστεί,ο κόσμος

  αντιμέτωπος με τη γυμνή αλήθεια                                                                            [[50

  καλύτερος ο θάνατος με τη βραχεία σταύρωση παρά η ανάσταση της ανάστασης,του άφατου λόγου της μοναξιάς

  Στο μεγάλο κατακλυσμό

  το έβαλαν πρώτο πρώτο στην Κιβωτό  

  θεϊκός πόθος να παραμείνει αθάνατος ο θηλυκός απόγονος

  και το μέσα μου και το έξω μου,άρθρο οριστικό

  Ααααα,άξις και ξερός

  Τί με κοιτάς έτσι

  αποσβολωμένος,δεν τα ήξερες

  να τα μάθεις από μένα λοιπόν

  πάμε παρακάτω,θέλεις

  να το συνεχίσω

  με φοβάσαι

  σκέφτεσαι να μη σκέφτεσαι

  αυτά που σου λέω

  Ερωμένη του Εωσφόρου

  ο δείπνος ο μυστικός έγινε

  με θεματικό κύκλο

  ''το τρίγωνο του διαβόλου''

  θέλουν να κατοικεί και στον ουρανό,δεν γίνεται όμως

  απαγορεύεται σου λέω,δεν ακούς,λες και να θέλουν να αλλάξουν την ιστορία

  α πα πα πα,αυτό το ακατανόμαστο

  μακριά από μένα

  δεν το πιστεύω

  Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί,όμως

  θα την αλλάξουν την ιστορία,έχω τις πληροφορίες μου,είπα

  ο Άγγελος με τα μαύρα,είπα,ο φύλακας Άγγελός μου

  θα έχουν μετανιώσει...οι δαίμονες βλέπεις

  να μετανοήσουν,και να ζητήσουν την ύστατη συγχώρεση,είπα,είπες είπε,είπαμε είπατε είπαν

  με χαμηλωμένο το βλέμμα

  στον κινητόν και ακίνητον της ηδονής τον μαργαρίτην,η οσμή του και μόνον

  πύρινη και άπειρη,ανεξίτηλη,άσπιλη και αμόλυντη

  με πυροκόκκινους και γλυκούς χυμούς

  που ζαλίζεσαι από τα αρώματα

  που μόνο οι Θεοί την αναγνωρίζουν

  κι ας λένε ψέματα

  ψέματα αυτοί

  ψέματα οι θνητοί

  ψέματα και οι νεκροί

  για να δικαιολογηθούν όλοι στο τέλος                                                                                   

  που όλο σε ζητώ κι όλο σε χάνω,το χαβάααααααα σου εσύ.ναι                   [[100]]

    η αιτία, εν αρχή Τίιιιι

  για να μην ξεχνιόμαστε

   σ' αγαπώ

  ευλογημένη σκύβω στην αγιογραφία σου και φιλώ το χέρι σου

  στο ζηλευτό σου θρόνο

  της ζωής

  της γης.

  γυναίκα

  πηγή εσύ

  της Ανατολής και της Δύσης

  έτσι ξυπόλητη και ολόγυμνη όπως είσαι,ελεύθερη των ηθών

  ο θρύλος των ηθών

  Θα σε εξαγνίσω από τις ενοχές της τιμωρίας

  Αθώα,αθώα αθώα,κι άλλες τρις,

                  γι'αυτό έχω την κρυφή ευλογία όλων

  Σκάσε που να σε πάρει ο διάολος

   Μην ακούς τι λέω                                                                                                             

  θα μας ακούσουν,και μετά                                                                 [[100

  Τί σου έλεγα προηγουμένως

  θα βρουν τρόπο

  εξουσία είναι,ό,τι θέλουν κάνουν

  έχεις ακούσει για τη μετοικεσία της Βαβηλώνος

  Έτσι θα γίνει και με μας

  μετά την πτώση την 1η,την 2η,την 3η, και την καταστροφή

  στην κοιλάδα των μνημείων

  θα ακολουθήσουν οι διωγμοί,ο 1ος,ο 2ος και ο 3ος

  θα φύγουμε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της προδοσίας και του αφανισμού

  για να γίνει η μετοικεσία των Ροζ,στην άλλη πλευρά του έρωτα και της αγάπης

   Ευαγγέλεια των Ροζ σελίδα 7 σφραγίδα 7

  και Namaste,θεϊκή σπίθα

  κοντά τους

  μας θένε

  Ξέχασε ό,τι ήξερες μέχρι τώρα

  ξέχασε το βασίλειο των νεκρών

  θα πεθαίνουμε

  και θα ξαναπεθαίνουμε

  σε μια άλλη διάσταση θα είμαστε

  και θα κλειδώσουν τον παράδεισο,δεν χωράει άλλους

  κι όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε

  και η κόλαση

  ανοιχτή για τους πολιτικά αόματους

  Σε μια άλλη ζωή

                  Το Γράμμα

                  της ανεξιχνίαστης σιωπής

          το μελάνι γράφει

     πριν η σκέψη σκεφτεί

  δεν με περιμένει

  ούτε εγώ σε περιμένω                                                                                                            

  φωνή θέλω, μου λέει                                                      [[150]]   

  να σου δώσω φωνή,λέω

           είπα, ένα τάμα της ψυχής

                  ανοιχτό ή κλειστό

                  εγώ και συ

                  Εσύ και γω

                  Είμαι η Ροζ

  μη νομίσεις ότι θα ηχήσουν σάλπιγγες

  και θα κατακλυστούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

  σε φωταγωγημένες αίθουσες που θα προβάλλουν τα πεπραγμένα μου,μπλιαχ

                Τα δεύτερα,Εμείς

  Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια

  Είναι άγνωστο 

  για πόσα χρόνια με κυοφορούσε η μάνα μου

  από διασταυρωμένες πληροφορίες των προγόνων

  όταν κοιμόταν η μάνα μου,κατέβαινε 

  ένα Αγγελάκι από τον ουρανό και την σκουντούσε 

  τί με θέλεις,ρωτούσε η μάνα μου

  μη γεννήσεις το έμβρυο

  η μάνα μου για χρόνια το κρατούσε μυστικό

  μου φαίνεται ότι έχει δίκιο ο Άγγελος

  κι εγώ μέσα στη μήτρα,τα έβλεπα όλα

  κι εγώ δεν ήθελα να γεννηθώ

  Καλός και Άγιος ο πατέρας,τον υπεραγαπώ

  αλλά ρε μάνα δέκα παιδιά,ποιός θα τα ταϊσει τα άδεια πιάτα,πείνα,πεινώ,πεινάς,πεινά,πεινούμεεεεεε

  καλά δεν κάνετε άλλη δουλειά,όλο γκαστρωμένη,καλά το κατάλαβα   [[150

  γεννοβολούσες το ένα παιδί μετά το άλλο,γιατί

  αν δεν...του ''δώσω'',θα πάει στη χήρα τη στείρα,όλοι εκεί πηγαίνουν,όταν δεν...τους δώσεις μουνί

  Μωρέ αυτοί είναι ικανοί με την πρώτη ευκαιρία,να προδώσουν το στεφάνι τους 

  και να βάλουν τον φαλλό τους σε όποια τρύπα  βρουν

  αυτό θες να αποφύγεις,το κουτσομπολιό

    Ρε μάνα έλεος

  μη γεννάς άλλο,δεν υπάρχει τρόπος σου λέω,δεν καταλαβαίνεις,στα είπα, είμαι,μόνο για να αραδιάζω παιδιά

  Ο πατέρας ωραίος και δουλευταράς,να φέρει,αλλά όσα και να φέρει δεν φτάνουν

  δέκα πιάτα δεν γεμίζουν ποτέ,ρε μάνα θα πεθάνεις από την πείνα,γιατί σε βλέπω που δεν τρως

  για να ταϊσεις εμάς

  στο τέλος δεν άντεξε στον πειρασμό,η περιέργεια ήταν μεγάλη

  μα και τόσα χρόνια αναμονής,βαρέθηκα τη ζωή μου να περιμένω,είπε

  θα δαγκώσω το μήλο

  πολύ ζέστη απόψε,θα ανοίξει η μήτρα μου από τον πυρετό 

  γεννητούρια

  και να 'μαι κι εγώ

  και ο Άγγελος έξω φρενών,ό,τι καλώς ή κακώς έκανες 

  να το λουστείς τώρα

  και η μάνα μου με ζύμωσε κανονικά,μα δεν βλέπεις ότι είναι μαύρο κρίνο

  άστο το μαύρο κρίνο ,στο περιβόλι της καρδιάς μου,το πιο αγαπημένο μου

  Ποτέ δεν ξέρεις,μπορεί να γίνει ο Άγγελος με τα μαύρα

  Νάνι,νάνι το παιδί μου νάνι                                                              [[200]]

  Πάλι ποίηση,καλά δεν κάνεις άλλη δουλειά

  κράτα και καμιά γομολάστιχα

  αφού τα έγραψες

  πάλι

  Όλοι το ξέρουν ότι με τη ποίηση κανείς δεν ζει,όμως, χωρίς ποίηση πάλι

  γιατί γράφεις πάλι,μη με ρωτάς

  κατάλαβα

  μόνο να γράφεις ποιήματα,δεν ''πιάνει'',μη μου στέλνεις ποιήματα

  αδιάβαστα μυρολόγια, χωρίς αύριο είσαι,χωρίς χάρες και χαρές,τί, δεν έχεις ζωή

  πιάνει

  γιατί

  κανείς δεν ξέρει

  κανείς δεν ήξερε

  κανείς δεν ήθελε να ξέρει

  γιατί βάφονται με δάκρυ και αίμα,που στάζει στη ψυχή,μη μου τα στέλνεις

  έλα κοντά μου,να μου τα πεις

  τώρα γιατί στα λέω και στα ομολογώ

  μόνο σε μένα τα λέω ,μονόλογος,τί θέλεις

  το φυλαχτό της μνήμης, εγώ το έχω κρυμμένο

  λέξη  λέξη

  στο ολάνθιστο  μέσα μου σε συναντώ φυλαχτό μου

  μπορεί να είναι και στιχάκια της δραχμής,μονοχρωματικά άνθη της εφήμερης αιωνιότητας

  στιχάκια αθόρυβης προσευχής για να φωτίσουν την καρδιά μου

  αποτυπώματα στο λίκνο της μνήμης,όμως

  αυτά τα ποιήματα δεν είναι για σένα,απλά

  γράφω για να μην είμαι μόνη

  η μόνη μου συντροφιά η αναπνοή μου

  η αναπνοή μου είναι η ποίηση                                                             [[200

  η αναπνοή της ανάσας μου μέσα στα κύταρά μου

  Όταν κλείνουν οι πόρτες των ''σπιτιών''

  κι έχω ξεχάσει πόσες φορές ξεπουλούσα το κορμί μου

   στεγνό από την κάψα της κραιπάλης,με τους άλλους,οι άλλοι των άλλων

  και πάλι

  το λαχείο ζητώντας από τα κλεμένα φιλιά και τους ξεφτιλισμένους έρωτες στα φτηνά ξενοδοχεία

  ''μια φορά να κοκκινίσεις,για πάντα ρόδινος''έλεγε ο πατέρας μου,καλή του ώρα,εγώ

  διαβάζω και γράφω,και μετά που είμαι ακόμα πιο μοναχή με τον εαυτό μου,έρχεται το γέρικο παρελθόν

  τότε

  γίνομαι πιο ανάλαφρη,πιο ζωηρή,πιο επίμονη πιο άυλη,τότε πιο πιστή στην ψυχή

   που φέρνει ανέγγιχτη την ανάμνηση 

  αργά τη νύχτα μετά τα μεσάνυχτα ξάγρυπνη,όταν όλοι κοιμούνται

  και όταν όλοι εσείς με τον πρωινό καφέ σας καυλαντίζεστε

  και φαντασιώνεστε με πλατωνικές ερωμένες

  και σκίζετε τα ιμάτιά σας,ακόμη γράφω,και

  τότε κοιμάμαι για βράδυ

  γράφω ποιήματα,γιατί μεσα στα ποιήματα βρίσκω εμένα

  πάλι με ρωτάς

  θες να βρουν δρόμο να ταξιδέψουν οι λέξεις,αμηχανία,το φιλί της ζωής,ανασαίνω

  βαθιές ανάσες με μια λέξη,ενωμένη,με τα έξι γράμματα,πες την,να τη βρεις την ιερή λέξη

  την έχω κεντήσει στο πανωφόρι                                                  [[250]]

  που φορώ τις κρύες νύχτες,πες την

  μα,με αυτήν βγαίνουν οι ωραιότερες φωτογραφίες

  για πάντα,θα είμαστε μαζί,κανείς δεν μπορεί να μας χωρίσει,όρκος για δύο

  με φόντο τα ηλιοβασιλέματα στη θάλασσα

  υπάρχει σε όλα τα ημερολόγια

  και στο δικό μου,ομολογουμένως, βρες την,ποιά είναι,δεν στη λέω,είπα...άντε σ,και α,σ@@@@@

  Γιατί με καταδιώκεις

  εγώ είμαι ο διώκτης σου

  ο διώκτης μου είμαι εγώ

  έμαθα να μην ικετεύω,ο διώκτης μου είμαι εγώ

  άν ο κόσμος ήταν αλλιώς

  αν ξέρω το γιατί,ξέρω ή δεν ξέρω,πάς να με μπερδέψεις,πάλι με ρωτάς αν ξέρω

  μα τί ερωτική εμμονή είναι αυτή,εμμονή,δις,

  σου το είπα

  Πεινούσα

  προκειμένου να πάω

  έγκλειστη στις καλόγριες

  προτίμησα να πάω ψυχοκόρη

  άκουγα ότι κάτι πλουσιόσπιτα ζητούσαν ψυχοκόρες

  διάλεξα

  και πήγα σε ένα απ'αυτά,ο κύριος Λάμπρος όμως ,όταν έλειπε η κυρία Ειρήνη

  συνέχεια από πίσω μου

  πού σε βρίσκω πού σε χάνω νάτος ο κύριος να μου χουφτώνει το κώλο και να με φιλά

  δεν με άφηνε ήσυχη

  και τα βράδια μόλις η κυρία άρχιζε να ροχαλίζει

  νάτος ο κύριος,κι όλο ο κύριος να μου ζητά κρεβάτι

  και κάθε βράδυ να μου ζητά κρεβάτι ο κύριος

  δεν άντεξα να μου ζητά κάθε φορά  και περισσότερα

  και όλο προχωρούσε στο παρασύνθημα

  ένα βράδυ νάτος

  με το ζόρι

  σουτ,σουτ,πλειστάκις,μη μιλάς θα μας ακούσει η κυρία σου,και τότε καταλαβαίνεις

  τί έχει να γίνει

  κι εγώ αντί να τον ξεμπροστιάσω ,από φόβο,του τα άνοιξα και την έφαγα

  εκεί να δεις πως

  έπεσε πάνω μου ο λυσσασμένος,με την παντέρμη του

  πάει η ωραιότητα της παρθενίας μου,από παντρεμένο μωρέ να τη βρω

  γεμάτα τα μπούτια μου αίματα,πώς να τα βγάλω

  με το φανελάκι να τα σκουπίσω

  γρήγορα στο μπάνιο,έβρεξα το πρόσωπό μου ,να συνέλθω                                                 [[250

  και μετά να πλύνω το φανελάκι,βοήθεια από μέσα μου, μη με ακούσει η κυρία

  τί θα απογίνω η κακομοίρα

  και ποιός μωρή θα σε πάρει, μετά απ'αυτό το διασυρμό

  δεν είναι το αίμα της πληγής,αλλά το αίμα της ψυχής

  για μια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτός ο κερατάς

  έτσι που το πάει μπορεί να με αφήσει και έγγυο,πω πω το σίχαμα

  και τί θα απογίνω με ένα μούλικο στη πλάτη

  τα χτύπησα κάτω κι έφυγα

  Και τώρα τί γίνεται χωρίς τα λεφτά του κυρίου,και το ''άλλο''τη ρετσινιά της χαλασμένης,αυτό κι αν είναι

  δυο φορές χαμένη                                                                      [[300]]

  Δεν γμτ θα πάω εργάτρια

 πιο κάτω στην άλλη γειτονιά ήταν ένα σταφιδεργοστάσιο

  πήγα λοιπόν,κι έπιασα δουλειά

  δουλειά δουλειά 12 ώρες χωρίς διάλειμμα,να σου βγαίνει ο πάτος

  να πέφτω ξερή στο κρεβάτι τα βράδια

  είπα,δεν είναι ζωή αυτή,στα κομμάτια

  Βγήκα έξω

  κι έφυγα με τον πρώτο τυχόντα,ο Δημήτρης που μου γυάλισε,Δημήτρη μου,μου το'κλεισες το σπίτι μου,το άσμα

  δεν πρόσεξα ότι το γυαλί ήταν θαμπό

  κι αυτός με κοίταξε,να του άρεσα πολύ,θεογκόμενα

  και όμως δεν τον πείραξε,το ξεπαρθένιασμα

  που κουβαλούσα

  η μάνα όμως, η πεθερά, ήθελε να δει το αίμα,''η ωραιότητα της παρθενίας'' βλέπεις

  σφάξαμε λοιπόν τον κόκορα και ματώσαμε το σεντόνι

  και το κρεμάσαμε παρακαλώ στο μπαλκόνι να το δουν όλοι

  μετά την πρώτη νύχτα 

  ένας τίτλος,ήταν παρθένα

  και οι άνθρωποι βαμπίρ ,δεν της είπιαν το αίμα

  όλοι ευτυχείς  από  το αποτέλεσμα,και πήραμε το χειροκρότημα,όλα καλά 

  αμ δε

  Αυτός με έριξε στις κουζίνες

  να πλένω ολημερίς πιάτα

  και να τρίβω το λερωμένο πάτωμα

  μέχρι να ματώσουν τα χέρια

  και τα βράδια να πέφτω στο κρεβάτι

  με τα ρούχα από την εξάντληση

  να ανοίγει την πόρτα ο άλλος,να ακούγεται η μπόχα του τσιγάρου

  ανακατεμένη με το ποτό,ολομέθυστος να βρομοκοπάει απ'άκρη σ'άκρη

  κι αυτός ξεκούραστος να μου ζητά ,κατέβασε την κυλόττα σου,είπα

  είμαι πτώμα από την κούραση και θέλω να ξεκουραστώ

  αφού σηκώνομαι από το χάραμα,αυτός τίποτα

  δεν ήθελε ν'ακούσει

  να έρχεται από πίσω και να μου μαλάζει τα βυζιά ο ξεδιάντροπος

  κατέβασε την κυλόττα,είπα δεν θέλω,να επιμένει

  να βρίζει με τον χειρότερο τρόπο

  και να ξεσπάει επάνω μου

  να ξαλαφρώσω θέλω γαμώ τον Ανανία μου,έλεγε

  πόση ώρα ήταν πάνω μου                                                                         [[300

  να την ''τρώγω'' από τον βιαστή μου,δεν θυμάμαι,βογκούσε το ζώο,και

  να τα αδειάζει πάνω μου,δεν ήθελε λέει παιδιά

  και μετά να γυρίζει από το άλλο πλευρό να ροχαλίζει

  κι εγώ να σκουπίζω τα ξερατά από τα σκέλια μου

  κι εγώ η κακομοίρα να προλάβω να συγυρίσω,σκούπα,σκούπα λάτρα λάτρα και πάλι πιάτα

  στο νεροχύτη,και να τρέχω στον άλλο νεροχύτη,που με περίμεναν στίβες τα πιάτα

  με μουσική υπόκρουση το ροχαλητό,και μια ζωή να πνίγω τα όνειρά μου

  ανάμεσα στο νεροχύτη και τα πιάτα.Έτσι που τον έβλεπα σκεφτόμουν, μα ζωή είναι αυτή που κάνω κοντά του

  νιώθω ντροπή που μένω με αυτόν τον άνθρωπο

  μισώ τον εαυτό μου,να προσπαθώ να κρύψω τις μελανιές στο σώμα μου

  από τη βία που ξεσπούσε πάνω μου

  και να διώχνω τη βρώμα που είχε εισχωρήσει μέσα μου                           [[350]]

  μίζερη ζωή

  δεν πάει άλλο,είπα

  είναι ώρα για να ζήσω

  και να κλείσω το τραύμα

  Χωρίς να τον κοιτάξω,ένα άδειο σακί ξαπλωμένο

  πήρα την τσάντα μου έβαλα μέσα το πορτραίτο μου,αυτό της νεότητος

  μου το είχε ζωγραφίσει ένας γυρολόγος ζωγράφος,υπάρχουν και κάποια χρόνια της αθωότητος

  αυτά είναι

  λευκό το φόρεμα με το μακρύ λαιμό

  ανοιχτό μπούστο να φαίνεται το σφριγηλό στήθος

  γερτό το κεφάλι με το πλούσιο κατάξανθο μαλλί,και τα μάτια μου,αυτά ήθελες

  Modigliani πού είσαι να με δεις

  έφυγες νωρίς,δεν το άντεξες,ετών 36,είσαι ο Άγιός μου Modi

  πώς να άντεχες σ'αυτόν το κόσμο το μικρό,εσύ ο Μεγάλος,κανείς δεν ήξερε,και γιατί να ήξερε

  το έργο σου εκφράζει αλήθειες διαχρονικές εξελικτικής πορείας μεταμορφωτικής διάστασης

  πυροδοτεί μεγάλες ιδέες και έμπνευση

  υψηλής θέασης ενός πραγματικού πνευματικού ασκητή

  έτσι μου 'ρχεται να σ'ακολουθήσω

  να δέσω μια πέτρα στο λαιμό μου και να πέσω στη θάλασσα

  έλα πες μου 

  να το πω,Ave Caesar morituri te salutant,όχι,τρις

  μ'ακούς Μodi,όχι θα το παλέψω,δεν θα σας κάνω το χατήρι,είμαι νέα

  Έτσι κι αλλιως μια χαλασμένη είμαι,δεν έχω να χάσω τίποτα

  δεν έχω τίποτα να φοβηθώ

  χτύπησα την πόρτα πίσω μου

  κι έφυγα, πριν είναι αργά

  χωρίς δισταγμό,όχι

  δεν ξεχνώ

  Θέλω τον έρωτα να βρω

  Ο Έρως,ο ηδύς,ο εύχαρις,ο αβρός,ο μειδιών

  ο λυσιμελίς,ο άρχων,ο μυσταγωγός

  ο δαίμων

  ο τύραννος

  αγκαζέ με τα μαθηματικά και τη φιλοσοφία

  αιώνιε σημαιοφόρε

  πόσοι θα σκοτωθούν ακόμη,στη μάχη των μαχών,για να θάψουν το θρυλικό κουφάρι

  Μετά

  Και που δεν πήγα,πήγα από δω πήγα από κει

  και πήρα την κατηφόρα

  έμαθα ότι υπάρχουν''ροζ σπίτια''

  πολλά τα λεφτά,μου έλεγαν

  να με δασκαλέψουν,μου έλεγαν

  τί είναι μωρέ το κονσομασιόν,τίποτα δεν είναι,παρέα θα κάνεις,και θα πληρώνεσαι

  μου ράψανε και φουστάνια προκλητικά που να φαίνονται ''ολα'',και πως να τα ''δείχνω'',μου μάθανε

  πως να βάφομαι,πως να χτενίζομαι

  με μοστράρανε στο καμπαρέ,έτοιμη για το επόμενο βήμα

  να με ρίξουν στα μπορντέλα

  να φύγω ή να κάτσω

  δεν είχα επιλογή

  ο δρόμος ήταν χωρίς επιστροφή                                            [[400]]

  η ροζ προς πώληση

  εντελώς γυμνή σέρνομαι στην αγορά

  φιμωμένη                                                                                                                               [[350

  η επιγραφή ''πωλείται'' αναφέρει ότι είμαι 23 ετών,μου σφίγγει το λαιμό

  γύρω μου οι αγοραστές

  οι υμνωδοί των βρώμικων ελπίδων

  τρέφουν με κλοπιμαίο αίμα τα χέρια μου

  τα σκύβω και όπως όπως, μπορώ,για να κρύψω τη γύμνια μου

  αδήλωτη

  παρθένα εκπορνευμένη

  πληβειακή φιγούρα

  κουρασμένη να φύγω,και πού να πάω να βρω το φωτεινό σκοτάδι

  θα αποσοβήσει το μοιραίο

  τα χλωμά μου χείλη μονολογούν,απάτη το ένταλμα πληρωμής

  δεν υπάρχει τίποτα για να με σώσει

  εγωιστική κοινωνία με προλήψεις                                                                                 [50]]

  Τί φταίω,θύμα είμαι της ''λευκής κατάρας''

  ο πάτος

  στην ιεραρχία του πληρωμένου έρωτα

  ένα βήμα πριν το θάνατο

  δυστυχισμένη στην πλήρη εξαθλίωση

  αδέσποτη

  αγαπώ τους αδέσποτους ανθρώπους,τους ξεριζωμένους χωρίς χώμα και νερό

  ''μιλώ'' πέντε-έξι γλώσσες

  ταράζω την ηθική τάξη με τη διπλή αντίληψη περί ηθικής

  στο δρόμο της ηδονής

  Dudulak

  θα με ακούς στην Τούρκα Άγγελε με τα μαύρα 

  Ανοίγω μια παρένθεση στο χρόνο,γιατί μια παρένθεση είμαστε,ποτέ δεν θα την κλείσω

  Η τέχνη είναι αεικίνητη ''ξεσκεπάζει'' την τρέλα του μυαλού

  για τον υπαρξιακό αγώνα

  της μικροϊστορίας της ζωής

  ένα ειλικρινές ηθικό credo

  ο κόσμος θα σε προδώσει,η τέχνη ποτέ,τί θέλει να σου πει

  να αντισταθώ σε ένα τοπίο ιστορικής ήττας

  Την υπαρξιακή αλήθεια μέσα στην ερείπωση,να βρω

  Τί ζητά η συλλογική συνείδηση μέσα στον συλλογικό κυνισμό της μάζας

  να μη ξεχαστούν οι ηττημένοι στη σιωπή των άλλων

  θα αποκτηνωθείς,καημένε,ευεπίφορε,ξύπνα,βοήθειαααα

  Σκάσε

  Είπα

  Συνεχίζεται κόκκινη κλωστή

  Μωρέ καλύτερη είνε η ζωή από το θανατικό

  διψώ

  ανοίγω τα κλειστά ροζ παραθυρόφυλλα

  Η καρδιά μου πάει να σπάσει

  οι χτύποι είναι οι ψίθυροι όλων εκείνων που κατοικούν μέσα μου

  στα τζάμια αντιφεγγίζουν σκιές

  πίσω

  οι θολές φιγούρες                                                                 [[450]]

  μαρτυρούν πως εδω γίνηκε το κακό

  οι περασμένες ζωές μιλούν,χωρίς να μιλούν

  γίνονται αόρατες                                                                          [[400

  άσαρκες σκιές

  αερικές

  άλλη Γραμμική,διττή,να χρειάζεται λες δυνητική σκέψη

  να ανοίξουν οι λέξεις,να μυρίσει το ποίημα,είπα

  τα πιο ισχυρά στοιχεία μιας γραμμικής είναι οι σιωπές της

  πάνω σας θα ακουμπήσω τα ποιήματά μου

  θαμμένα παράθυρα στη μοναξιά της σκόνης

  ο άνεμος που κούρνιαζε πάνω τους την τίναξε από τα ρούχα του ,κι έφυγε,ραντίζοντάς τις

  μυθικές φωλιές της νιότης που καταδιώκει ο χρόνος

  το χώμα μου ψάχνω μέσα στο χώμα,γεμάτο αίματα το χώμα,δεν το λυτρώνει η ποίηση

  χωμάτινα όλα,εγώ εσύ αυτός αυτοί,φοβάσαι φοβούμαι όχι εγώ κι εσύ,και ύστερα,έχει αξία

  το χώμα,το χώμα,τί πάθος αστείρευτου βάθους

  έμαθα να μυρίζω τους νεκρούς κάτω απ'το χώμα

  απ'εδώ οι νεκροί κι απ'εκεί οι ζωντανοί νεκροί

  μόνο με νερό να ξεπλυθεί, μπορεί η χωμάτινη αγκάλη

  και να απαλλαγεί το άγος του αίματος,καλά το ξέρω,στη τελική

  αυτοί που ζητούν αίμα πνίγονται στο αίμα τους

  Είπα

  Τί ζητώ τέτοια ώρα

  τα ροζ ημερολόγια που μαρτυρούν τις μύχιες σκέψεις

  μετά την πρώτη ''πτώση'',και μετά την άλλη ''πτώση'',και μετά...

  την δαντική κάθοδο στο θρήνο του Άδη

  Τότε είχα κάνει μια ευχή,να φύγω με την πτώση,εξάλλου

  η γυναικεία ψυχή αντέχει τη δύναμη του μοιρολογιού

  γιατί το ενσαρκώνει,τίμια καθαρά ακατέργαστα

  το φωλιάζει ήσυχα χωρίς θόρυβο στη σιωπή

  να αναστηθώ πάλι,και ξανά και ξανά

  επτά ψυχές έχω,έχω καιρό

  στο θαύμα ή στην τραγωδία,με 2 ψυχές παίζω,άλλες 5 έχω

  Για πες αλεύρι

  ο Ντόκτορ

  Ο Άγγελός μου έχει 2 ντοκτορά,ένα εδώ κι ένα στην Τούρκα 

  Τί λες εσύ,Ντόκτορ

  Κυρ Ντόκτορ σου μιλώ

  Μα γιατί με λες Ντόκτορ,γιατί έχεις ''χαρτιά'' ,πολύ μορφωμένος

  ένα ''χρυσό'' γάμου θα με σώσει,κατάλαβα κυρ Ντόκτορ

  καλά αυτοί οι ποιητές είναι ανεκδιήγητοι,τί μου λένε

  να ζωγραφίσω το γάμο που φαντάζομαι και

  να μπω μέσα,και αστέρια,και σελήνη,και παράδεισο,και ό,τι άλλη μλκία

  μπορεί να τα κάνω και βραστάρια και να τα πίνω

  και με τα ηλιοβασιλέματα,άλλη παράκρουση πάλι αυτή,βραστάρια σου λέω

  καλά το κατάλαβα ότι λένε μαλακίες

  και τι άλλο θα ακούσω ακόμη

  η τρέλα δεν πάει στα βουνά

  ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή

  κατάλαβες

  αυτό που δεν κατάλαβες                                                                                                       [[500]]

  κατάλαβα να λες

  είνε ψεκασμένοι

  άκουσον άκουσον

  καλά ντε,μη θυμώνεις με τους ποιητές

  αυτά που γράφουν,έχουν μεταφορική σημασία

  δεν μου λες τ'αρχίδια του Καράμπελα

  Πέστααααααα                                                                                                                            [[450

  κατάλαβα ότι δεν ανήκα στη γη,πού,αλλού,ούτε αλλού

  λες να έχει κάποιο νόημα η ζωή

  ενώ δεν έχει κανένα νόημα

  γυναικεία οργή

  σε καταπνίγει αυτός ο κόσμος

  ακουμπώ στο λιτό περβάζι

  βάλσαμο της πληγής και του καημού

  η ευωδία του γιασεμιού

  το δάκρυ πέφτει στις κουρελιασμένες κουρτίνες

  γλύφει τις θύμησες

  οι σκιές,να, οι σκιές δένουν με το μυαλό

  αναζητούν

  στα θρύψαλα το πολύτιμο αποτύπωμα

  να τα πρώτα ιδεογράμματα,τί να θέλουν

  εμένα θέλουν,το ήξεραν ότι θα έλθω

  κενό το μέσα μου πικρό το ξεχασμένο,ακίνητος ο χρόνος,ξανά

  Ακούω ομιλίες χωρίς να μιλούν

  άλλη Γραμμική,είπα να ανοίξουν οι λέξεις

  της άγνωστης γλώσσας

  έτσι όπως αναπνέουν εξατμίζονται                                                                                 

  να προλάβω

  όσο καίει το καντήλι μου

  να μεταφράσω την πανδαισία της νοηματικής

  φωνάζω με όση δύναμη έχω τις ροζ

  να προλάβω πριν εξαϋλωθούν

  η απουσία της παρουσίας των ξωτικών,μόλις με αντελήφθηκαν, θα έρθουν

  η παρουσία της απουσίας τους,πόσο γοητευτική της θλίψης

  το πονεμένο μου μυαλό,πονάει το μυαλό

  έτσι ολομόναχη σ'αυτή την ερημιά,μονολογώ,θα έρθουν

   στο στήθος μου αντηχεί δυνατά ο ύστατος σφυγμός να κι άλλη συντροφιά

  ξέχασα αυτή τη συντροφιά, οι σκιές,τα αποτυπώματα,ήρθαν επιτέλους

  μη ξεχάσεις τα ημερολόγια

  και τα κρατούν,θα απαντήσουν στις ερωτήσεις που επικρατούν στο βαθύ σκοτάδι

  Μικρό το μέγεθος

  μικρή ρητορική

  χωρίς στόμφο

  εικόνες γνωστές άγνωστες

  της ροζ ζωής, ο τόπος της ανέμελης ζωής ,κι

  ο τόπος άτοπος των ροζ,χωρίς πριν παρόν και μέλλον ζωής

  Είνε ο μαυροπίνακας,που πάνω του έχουν ζωγραφίσει 

  τα όνειρά τους

  Πόσες ημερομηνίες

  πόσες πρεμιέρες,και πάλι απ'την αρχή τα όνειρα                                                                    [[550]]

  τα σενάρια να εκτυλίσσονται στα έκπληκτα μάτια

  αρμένίζοντας στη μαύρη θάλασσα της θλίψηςτης ζωής

  Οι μέρες δεν αλλάζουν,365 είναι οι μέρες μαζί και οι δίσεχτες

  Διαβάζω

  η ανάγνωση με ρυθμό,τί λεπτότητα,τί ευαισθησία

  για τη μοίρα τους,και ο απαγορευμένος χώρος

  τι επιβλητικός,τι απέριττος χώρος,φαντάζομαι

  τίποτα το περιττό στο θεατρικό μονόπραχτο

  σκηνοθετικό κέντημα ,να φαντάζεσαι

  η αποθέωση της πραγματικότητας της στιγμής

  του χρόνου

  που σταματά για πάντα

  άνθρωποι που υπήρξαν και δεν υπάρχουν πια

  όπως κι εμείς

  η κοινή τύχη                                                                                                                             [[500

  Ένα κοινότυπο''κάτι''

  όμως σύμβολο κοινότυπο αλλά μεγαλειώδες

  η ζωή φεύγει μέσα από την επανάληψη

  και την ομοιομορφία,όμοια μυαλά θέλει,θέλουν

  Χειροποίητη ποίηση

  τα ροζ και τα μπλε

  τα ψυχρά που θερμαίνονται

  το νόημα του ροζ δεν εξαντλείται

  στο προφανές

 ''Ουαί Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί''

  λίγες ώρες μεταξύ ύπνου και ξύπιου σας μένουν

  από την κούνια μέχρι το θάνατο

  πόσο φευγάτη είναι η πραγματικότητα

  η παγώμένη ακινησία των ροζ

  η παρθένα και η ροζ

  Άγια πάθη και λάθη

  είναι ένα κρίμα αυτή η περιουσία του τόπου μου

  να διαλέξει τη ''φτωχή'' ζωή

  αυτά τα μεγάλα δέντρα,να μην βγάζουν ανθούς πια,φαντασιώνομαι

  το ''έγραψα'' είναι ανώτερo από το γράφω,δλδ

 ''Ενθάδε κείται'',και                                                                                                                           [150]]

  όποιος κατάλαβε,κατάλαβε,εγώ κατάλαβα,καλά καλά δεν άρχισες,και αρχίζουν οι σκέψεις

  η τέχνη είναι τέχνη,και χωρίς τέχνη δεν θα είχε νόημα η τέχνη,μα πρωί πρωί άρχισες

  να το βασανίζεις

  πάμε παρακάτω                                                                                                                

  ο πρόωρος θάνατος δεν αφήνει να πεθάνουν οι νεκροί

  μια ελεγεία των επιτυμβίων

  των ροζ κοριτσιών που δεν πρόλαβαν να γίνουν γυναίκες

  πριν αναληφθούν στους ουρανούς

  κάνει να προσευχηθώ,δόξα σοι ο Θεός που αξιώθηκα και κατέβηκα

  κάτι, να άκουσα,ένα μικρό αγγελούδι φτερούγισε,κρύβεται στις γωνίες

  μη μου κρύβεσαι,θα σε βρω,έχω μάρτυρες τις λέξεις,τις λέξεις που μου έλεγαν πού να σε κρεμάσω

  θυμάσαι στο ''δέντρο'',δεν έχεις κι εσύ πατρίδα,σε μια πόλη που δεν αγαπάει τίποτα

  μέσα στις λέξεις ζω,δεν θέλω τις λέξεις της ομοιομορφίας

  τις λέξεις που δεν θέλω να δω,που αρνούμαι να δω                                                                           [[600]]

  της επιβαλλόμενης νόρμας,τις άλλες τις άγνωστες,να τις αγκαλιάσει

  η σάρκα μου,να ανακαλύψει τη μαγεία,δεν ζω την αδιάφορη πληροφορία

  αλλά το δικό μου ποίημα,στον τοίχο πεταμένο,που δεν έχει τέλος,γεμάτο από εκπλήξεις

  αθάνατη ζωή μου σε τραγουδώ,σπαρταριστοί οι χοροί,αξέχαστα τα τσιφτετέλια στα τραπέζια

  και ο χορός στο κενό και της αναμονής

  μα τω θεώ

  να ψηλώνω,να ψηλώνω,πλάσμα φτερωτό

  και να τα κοιτώ όλα από ψηλά

  και στο ζεϊμπέκικο να ακουμπούν τα βυζιά στο πλακάκι,και να καπνίζει ο λουλάς

  κι ο άλλος να δαγκώνει το ποτήρι της ερωτικής επιθυμίας,γυναίκες στον κλειστό χώρο

  γυναίκες αιώνιες που γέννησαν το σώμα και το πνεύμα όλων

  δεξιά της ορχήστρας προκαλούν τα ξαναμμένα βλέμματα των ''φυλών'' στην ακόλαστη λήθη

  τα χρόνια μπροστά στη φτώχια και την αφάνεια

  μπροστά στα αχούρια της αβάσταχτης κραιπάλης των πληρωμένων ηδονών και καταχρήσεων

  μπροστά στους μεθυσμένους καβγάδες  μπροστά στους έρωτες χωρίς διέξοδο                       [[550

  μπροστά στο προσδόκιμο ζωής

  και δεν σε μετανιώνω,αμετάνιωτη και κανείς να μη με περίμενε,τους ήρωες

  ήρωες,ήρωες

  το ταξίδι συνέχεια στο μυαλό,και το μυαλό στα κάγκελα

  στους ήρωες,πρωταγωνιστές

  βλέπω με κλειστά τα μάτια,αυτό που φεύγει,και δεν θα

  έρθει ποτέ,ποτέ στο meta,δεν έχει τέλος αυτή η ηδονή της ηδονής

  επανάσταση της οδύνης της ηδονής

  η γέννησή μου από ένα τυχαίο του τίποτα                                 

  να διανύω τη ζωή μου κυνηγώντας τον άχρονο χρόνο για ένα τίποτα

  και να πεθαίνω από ένα τυχαίο τίποτα,του 144 είμαι

  ό,τι μέλλει γενέσθαι

  δεν μπορεί κάποιος θ'ακούσει,από τα ονόματα των χαμένων προσώπων

  εκείνα τα ροζ κορίτσια,στα γεμάτα αίμμα του λιμανιού τα καλντερίμια,τα θαλασσοβρεγμένα

  κορίτσια των 18, πληρωμένη ηδονή των στρατιωτών,με χιλιάδες στιγμές βιασμών και φρίκης,θυμάμαι

  χαμένες ψυχές να ψυχαγωγούν βρόμικα χνώτα

  τα μπλόκα 365 μέρες, πού να αντέξουν,τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης

  όταν κοίταζα τις φωτογραφίες στις φλόγες,μέχρι να γίνουν στάχτη,έφευγα,ο προστάτης μου

  Τί τον είχες

  τί με είχες

  τί σε είχα                                                                                                                                                               [200]]

  κάρμα και κράμα,τόσο μαγικά αγγελικός ο κόσμος 1000 likes,είσαι εδώ και σε χάνω

  ο κόσμος άδειος,από τότε στα 18 μου χρόνια,μέχρι τώρα

  την πρώτη φορά μόλις 14 χρονών,ευτυχώς γλίτωσα την παρθενία μου

  δεν πρόλαβε

  ακόμη ακούω την υγρασία του σπέρματος στα μπούτια μου

   μα για σκέψου χαλασμένη από τα 14 μου

  ακολουθώ,κυνηγημένη ματαιότητα

  το ''μάτι'' της προφητείας

  μέχρι το τέλος θα τη φτάσω την ψυχή μου                                                                      100                

  Όταν φτάσω στο Ο, θέλω να με πετάξουν στη γη

  να με φάνε τα πετεινά του ουρανού,το Μηδέν

  ακόμη να μιλήσουν τα χαμένα αποτυπώματα,κάποιος

  την κραυγή της απόγνωσης

  να ακούσει,ότι διψώ                                                                                                                      [[650]]

  πάλι ποιήματα,νερό κι όχι άλλα ποιήματα,όλο ποίηση αυτός

  ο μικρός κόκκινος τόπος,σκάσε κι άκουσε,φτάνει πια μη γράφεις άλλο,άκουσε

  σταμάτα πια θα με πνίξεις,θα μου το βγάλεις από τη μύτη το νερό

  Μη φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν,άκουσε κι εσύ

  αυτά τα ποιήματα δεν είναι για κανένα

  για σένα,για μένα,για κανένα

  διψώ

  διψώ

  πότισε βαθιά το άνυδρο στόμα μου

  να πίνω,να χορταίνει η ψίχα της γυμνής ψυχής

  να ''πεθαίνω'' από ηδονή μέσα στο νερό,να ξέρεις, μου τραγουδάει το νερό,την αλήθεια σου λέω

  να μη σβήνω

  δροσιά στο νου

  δροσιά στα ύφαλα,διψώ,έστω

  ένα ποτήρι ξέχειλο δροσερό νερό

  έχει στεγνώσει το στόμα μου ,ο έρωτας το νερό της ζωής,βούτα βουτώωωωω

  μέσα στη σπαραχτική ακαταστασία του κόσμου 

  το νερό θα λύσει το αίνιγμα                                                                                            [[600

  θα τα πω τα μυστικά από τα απόκρυφα ροζ ευαγγέλια

  δεν με νοιάζει κι αν δεν τα βρουν αυτοί οι επιμελείς μαθητές,που θα τα ψάχνουν

  σκαλίζοντας την ζωή της ροζ ,φαντάζεσαι

  αυτό θα νομίζουν,ότι είμαι νύφη που την ετοιμάζουν να παντρευτεί

  το βασιλόπουλο του παραμυθιού

  παραμύθι παραμύθι το κουκί και το ρεβύθι

  κι εγώ να λάμπω,που η ζωή μου αποκτά επιτέλους νόημα μέσα στα τετράδια

  σιγά μην ασχοληθούν μαζί σου οι σοφοί του μέλλοντος,για να γράψουν κάποιες λέξεις

  στα τετράδιά τους,στα τσακίδια,άλλο

  ένα ποτήρι νερό να κεράσω τον εαυτό μου

  πότισέ με μετανάστη κόσμε,η καρδιά μου διψά,χόρτασέ με,πνίξε με,στο γύρεψα

  να ξαναγεννηθώ,αγέννητη

  παρθένα με θέλω,να σπάσω την αμφιβολία

 ''Ότι συ δώσεις ύδωρ εν δίψει τοις πορευομένοις εν ανύδρω,,,''

  αφήνομαι να σωριαστώ

  ήταν γραφτό να γίνει αυτή

  η συνάντηση των δακρύων

  στις κλειστές μνήμες,στον ατέλειωτο δρόμο

  της κλίνης των γυμνών στιγμών που αμαρταίνω

  η ώρα χρόνου άγνωστη

  βαθιά θα σκάψω τις μη ειπωμένες μνήμες

  της ανατροπής

  είναι συγκλονιστικό όταν ανταμώνω

  τις μαγικές ιστορίες

  αυτό το ''κάτι''που μου μοιάζει,πηγαίνω

  σ'αυτό τον κόσμο το γνωστό άγνωστο

  να είναι ένα όνειρο μέσα στο όνειρο                                                                                              250]]

  θωρώ τους πληρωμένους καιρούς που πορεύτηκα,τους αγκαλιάζω

  αυτό το ξεφτισμένο,το ξεφτιλισμένο,το παλιό χρώμα,του απολιθωμένου χρόνου

  της παλιάς φωτογραφίας,φωτογραφίες μαγικές,φυλαχτά ολοζώντανα                            

  μυθικά,άχρονα που αποτυπώνουν τη ζωή των ανθρώπων της γειτονιάς

  απλές χαρές της ομορφιάς της ζωής,                                                                                                                                                                                              που τόσο αγαπώ

  όλα γραμμένα πίσω από τα παράθυρα

  η ατμόσφαιρα της γειτονιάς,πόσο πολύτιμο αγαθό

  αφήνεται στην ισοπέδωση των πάντων

  να προλάβω τα μηχανήματα που

  δεν θ'αφήσουν πέτρα για πέτρα,πάνω σ΄άλλη πέτρα,εδώ που

  γεννήθηκα και μεγάλωσα,δεν μπορώ τα ερείπια της αποικίαςτων μνημονίων

  από τη μια μεριά οι χαμένοι του σκουπιδότοπου,οι είλωτες

  κι από την άλλη μεριά οι ελίτ της ασυδοσίας του πλούτου

  να υποστηρίζουν αυταρχικές και αντιεπιβιωτικές εξουσίες 

   με έναν δικό τους εκλεκτό έναν αγροίκο,βάρβαρο που θα τους εξασφάλιζε εύκολο πλουτισμό,δύναμη και δόξα

  μέσω της απάτης,και της πλαστογραφίας, επαίσχυντο

  ανενδίαστο δολοπλόκο αιμοσταγή από την κοπριά, πανούργο 

  αποτελούν μαύρες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας 

  με διαστρεβλώσεις μυθεύματα και ψεύδη,ραδιουργίες διεφθαρμένων αυλοκολάκων παρατρεχάμενων

  με τους επίγειους φορολογικούς παραδείσους,με offshore στα παρθένα νησιά,να

  ''τρώνε και να πίνουνε οι μπινέδες'',έτσι για να μάθεις ηλίθιε

  τί πάει να πει η κλεπτοκρατία των Πολύφημων

  Πανηλίθιε

 ''Πας τις λαχών αρχίδιον,είτα βούλεται αρπάσαι τι...''

  Εγώ η κοιμώμενη που να καταλάβω,αφού κοιμούμαι ολόρθη με τους παρακοιμώμενους των κοιμωμένων [[650

  με τόση υπνηλία

  όταν μου είπαν,αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και είναι ξαπλωμένοι στα βελούδινα σύννεφα

  μαζί με τους παρακοιμώμενους

  ότι αυτός ο κόσμος θα αλλάξει

  μου είπαν ότι μπορώ να σωθώ αν το πιστέψω

  και μπορώ λέει να σώσω κι εσένα,τί ι ι ι ι ι ι

  το ίδιο παραμύθι είπαν και σε σένα

  κι έκανα μια ευχή τώρα που σε συνάντησα

  τώρα γιατί μου ήρθε στο μυαλό η Περσεφόνη

  και ο Αβεσσαλώμ 

  άργησα να το καταλάβω,ότι 

  αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει

  ''Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε''

   μια λέξη Camorra

  την κατάρα μου

  όλα αυτά

  τα  βλέπω στον ύπνο μου και παραμιλώ

  να έρθω και να καταλαγιάσω,μέσα σ'αυτή τη καταστροφή,παίρνει ανάσες η καρδιά

  να κρατώ το χαρτί και να γράφω,ν΄αγαλιάσει η ψυχή μου

  σ'αυτά τα ερείπια

  της χαμένης πόλης

  χαθήκαν τα πολύτιμα στολίδια

  που ευωδίαζαν τα ανθισμένα λουλούδια

  τη κατάρα μου

  άπληστη γενιά,με τα αργύρια των χρηματιστηρίων

 ''πτωχή'' καθημαγμένη χώρα που θα σε σώσουν οι εθνοπατέρες

  και τα όργια της ανομίας και της διαφθοράς

  έχεις διαβάσει για το άλογο του Καλιγούλα που το έκανε Ύπατο της Ρώμης

  παραδομένη αγράμματη άμουση πατρίδα                                                                             [[750]]

  πεπερασμένη στείρα από νέα σκέψη

  Κακομοίρα πατρίδα πως αντέχεις να ζεις,πέσταααααα

  βλέπω τον πατέρα και τη μάνα,ακούω

  ο Θεός να συγχωρέσει τα πεθαμένα σας,και μετά να δεις τί σε περιμένει,

  άλλοι πάνε στο νεκροταφείο να τους θυμηθούν

  για μένα αυτό είναι το νεκροταφείο, στα χαλάσματα τους βλέπω

  στο φέρετρο μέσα ξαπλωμένους,πόσο γαλήνια τα πρόσωπα

  τα άνθη πάνω στο φέρετρο,και γύρω γύρω όλοι μαυροφορεμένοι να σταυροκοπιούνται

  ένας Επιτάφιος θρήνος,είπα

  και μετά σκέφτηκα

  όσο θα υπάρχω δεν θα ξεχάσω αυτόν τον δικό μου Επιτάφιο του σπαραγμού,μα τόσο πραγματικός

  σε όλη μου τη ζωή δεν είδα ότι ουδέν είδα,και μετά να δεις τί σε περιμένει,βιάσου να σου λένε,το αγγελτήριο

  να καρφώσεις στους στύλους,τα κηδειόχαρτα

  την πράξη θανάτου,τρέξε τρέξε μλκ μου,μα αφού δεν στέγνωσαν ακόμη τα δάκρυα,και τί μας νοιάζει εμάς

  τρέξε,τρέξε στον παπά,στο φερετράδικο και μετά στην εφορία,μην αργείς,μα καλά δεν άκουσες τί έκαναν  

  στους προηγούμενους θανόντες,και μετά τα τριήμερα, και μετά τα εννιαήμερα, τα σαράντα

  να τους ξεγράψει η γραφειοκρατία

  να τους σβήσει απ'τον χάρτη,και γρήγορα,έχομε μεγάλο πρόβλημα με τους γέρους,έλεγαν

  δεν πεθαίνουν,και τους ταϊζουμε τζάμπα,δεν προλαβαίνω να ενταφιάσω,τρέξε

  τρέχω τρέχεις τρέχει,και μετά το νεκροταφείο να δεις τί σε περιμένει

  που γυρίζεις και βάζεις το κλειδί στο άδειο σπίτι

  κι ανοίγεις τα πορτοπαράθυρα

  εκεί να δεις τί σε περιμένει                                                                                                        [[700

  που ενώ όλα είναι αμίλητα

  σου μιλούν

  τόσα χρόνια

  οι καρέκλες,το τραπέζι του φαγητού,πόσα έχουν να μου πουν

  ακούω ''την ευχή μου παιδί μου''

  τόσα χρόνια

  οι ντουλάπες με τα ρούχα τα αγαπημένα τους

  ολοζώντανα

  μου λένε να τα δώσω,και μετά τί θα έχω να θυμάμαι

  και οι φωτογραφίες

  αυτές οι φωτογραφίες που είμαι κι εγώ μέσα 

  ολοζώντανες πόσα έχουν να μου πουν

  να αμπαλάρω,να αρχίσω

  μα γιατί να αρχίσω 

  άστο να το σκεφτώ

  κι αύριο μέρα είναι,άστο

  καλύτερα να κλείσω το παράθυρο

  και να ανάψω ένα κερί 

  μου φαίνεται ότι μου δημιουργεί καλύτερο περιβάλλον

  έτσι που θα φωτίζει τη πλευρά μου τη μαύρη

  Μνήσθητί  μου Κύριε τους απόντες,άστους 

  για λίγο ακόμα μαζί μου

  Πόσο μεγαλοφυής είναι ο θάνατος

  δεν πεθαίνει ποτέ

  όλα θα πεθάνουν και θα γίνουν μαύρες τρύπες

  μέσα στη σκοτεινή ύλη

  μόνο ο θάνατος θα μείνει όρθιος                                                                                            [[800]]

  είναι αθάνατος ο θάνατος

  όλα πεθαίνουν

  αυτός θα ζει

  αειπάρθενος

  αειθάνατος

  ο θάνατος

  όλα θνησιγενή,αυτός αιώνιος

  και πες μου τώρα εσύ Ντόκτορ

  υπάρχει κάτι που δεν πεθαίνει

  μόνο ο θάνατος δεν πεθαίνει

  τώρα θα μου πεις Ντόκτορ,ναι,μια σκέψη έκανα,μήπως το θάνατο τον νικά ο έρωτας και η τέχνη

  Για σκέψου λίγο

  καλά δεν το κάνει που δεν πεθαίνει

  φαντάζεσαι πόσους επικηδείους ύμνους κατά την ταφή του θα του έψαλαν

  πόσους πανηγυρικούς,και να παιανίζει η μπάντα

  πόσοι επίσημοι για λίγη δημοσιότητα δεν θα του εκφωνούσαν,τον καθιερωμένο ''δεκάρικο''

  ξέρεις ότι αυτοί του ''δεκάρικου'' παίρνουν σειρά για να στολίσουν δρόμους,και πλατείες με τα αγάλματά τους

  ό,τι κι αν ήταν

  μα δοσίλογος μα μαυραγορίτης μα απατεώνας,μα μαστροπός,κι ό,τι άλλο προτέρημα θα κουβαλούσε

  τί θα έλεγαν

  ''αιωνία του η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ ημών''

  και αν κάποιος διαφωνούσε σιγοψιθυρίζοντας μα τί λένε ρε οι μλκ,θα σου πει ο άλλος

  '' ο νεκρός δεδικαίωται'',Ντόκτορ πού είσαι,πίσσαααααα στα κόκαλά του λέω εγώ,Mafia                                   [[750

  εδώ είμαι

 ''θανάτω θάνατον πατήσας'',εύγε

  ο άνθρωπος από τη γέννησή του κυνηγά το θάνατο

  ναι, να μεγαλώσει,ναι να σπουδάσει, να παντρευτεί,ναι, να κάνει παιδιά,ναι στο χρόνο

  και ναι στο χρόνο του θανάτου

  ο ανταγωνισμός βλέπεις ο ένας εναντίον του άλλου

  κι αυτός να είναι ακίνητος

  και να χαμογελά και εδώ 

  τί λέει ο θυμόσοφος λαός

  ''και με τα τόσα βάσανα,πάλι η ζωή γλυκιά' ναι

  κι όποιος το θάνατο ζητά τρελός θα πρέπει να'ναι

  άστα αξεκαθάριστα,όσο τα σκαλίζουμε,τόσο βρωμάνε

  τα ίδια μου έλεγε τις προάλλες η καλή μου φίλη 

  η Νεφέλη

  τί σου έλεγε,μου έλεγε,ότι

   σου λέει ο χρόνος τρέξε μλκ μου, κορόιδο,και θα σου φορολογήσω τα τεκμήρια

  αραχτός αυτός,κι εσύ να τρέχεις,Θανάσης Βέγγος σου λέω

  και όλοι τριγύρω,να σου δείνουν βραβεία της ανοιχτής παλάμης,τί,όχι,χαχαχαχα,να ξεράσω ή σε λίγο

  Για ένα και μόνο λόγο,πώς το λένε ''με ένα άρθρο''

  ο όμοιος του ομοίου οι όμοιοι των ομοίων και πάει λέγοντας

  καμία αλλαγή από τους προηγούμενους,στους επόμενους

  και που γεννήθηκα ρε μλκ μου τί κατάλαβα

  κάθε χρόνο

  τα ίδια και τα ίδια επαναλαμβανόμενα

  χωρίς να σκέφτεσαι

  ότι

  το περσινό είναι το ίδιο με το φετινό,δλδ                                                                               [[850]]

  tale quale

  να σου λένε,ότι θα έχεις τα αγαθά του Αβραάμ και Ιακώβ

  χωρίς να σκέφτεσαι

  και γιατί να σκέφτεσαι ,υπάρχει λόγος σοβαρός

  και αν σκέφτεσαι θα βγει κάτι ,ναι Ραβί μου,το όμοιο πεθαίνει μαζί με τον κόσμο του,

  το διαφορετικό ζει,και θα ζει στον καινούργιο κόσμο που θα εφεύρει

  Ραβί μου εσύ

  Λέξη περίεργη,που τη σκέφτηκες,ερμηνεία

  Τώρα,πως το σκέφτηκα αυτό ,είναι λίγο ξεκούδουνο ,αλλά μια και μούρθε,ναι που λες 

  όταν ήμουν μικρή με πήρε ο παππούς μου και πήγαμε στα Ιεροσόλυμα

  ήθελε λέει να βαπτιστεί στον Ιορδάνη ποταμό και να γίνει Χατζής, ακαταλαβίστικα όλα αυτά για μένα

  μικρό παιδί εγώ πού να καταλάβω

  Αυτό όμως που δεν ξεχνώ ήταν Ραβί μου και Ραβί μου,εκεί το άκουγα συνέχεια

  ιδιαίτερα στον τοίχο των δακρύων

  Μου το εξήγησε ο παππούς,και αυτό, το κατάλαβα 

  τί ωραία αυτά τα ανέμελα μικρά χρόνια,όσο μεγαλώνεις μπλέκεις με τις αμπελοφιλοσοφίες

  Άστα τώρα αυτά

  Τί λέγαμε

  για τη Νεφέλη τη φίλη μου

  μου έλεγε που λες η Νεφέλη

  πέρασα όλα τα στάδια και της προεφηβείας,και της εφηβείας σπουδάζοντας στο νεκροκρέβατο της εκπαίδευσης

  η εκπαίδευση του γύψου,να ξέρεις παράγει τούβλα,που τα τούβλα θα παράγουν νέα τούβλα χωρίς σταματημό

  Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι μοναδικοί που κατέχουν το Άγιο πνεύμα,''Απόστολοι''

  που προσπαθούν να απεγκλωβίσουν τους ανθρώπους από την αποβλάκωση,αλλά δεν έχουν καμία τύχη

  το σύστημα είναι τόσο δυνατό,που θα βρει τον τρόπο να τους εμποδίσει,Matrix,άκουσες,άκουσε

   μια πλάνη που μας κρατά τυφλούς,από την πραγματικότητα

  και από το σπήλαιο του Πλάτωνα να βγείς,τυφλός έκει,τυφλός κι έξω απ'αυτό, το φως θα σε τυφλώσει

  Και πανεπιστήμιο παρακαλώ τελείωσα ,ωραία τα χρόνια τα φοιτητικά

  και παραμεγάλωσα,και τι δεν πέρασα,φτιάξε και τούτο φτιάξε και το άλλο,δεν προλαβαίνεις τις προθεσμίες

  τρέξε οι προθεσμίες,και να τρέχω η κακομοίρα

  μετά η δουλίτσα μου σαν τα μάτια μου,μισή μου ζωή                                                                        [[800

  μη την χάσω και τί θα απογίνω,και μετά το πρώτο ερωτικό φιλί του πρώτου τυχόντα, να και

  η ζωή που μούταξε, παντρειά και μούφα η οικογενειακή κατάσταση.

  Από δω ο Σωτήρης ο άνδρας μου,να μη βρεθεί μωρέ κανείς να μου πει απού φύγει φύγει

  όλοι έλεγαν ότι χάνω τις προθεσμίες,στο ράφι θα μείνεις,έλα στα καλά σου σύνελθε

  ο Σωτήρης λοιπόν

  Αγά Χαν,ουστ από δω

  ένας τεμπέλης και μισός,εγώ πλύστρα και ξεσκάτισμα,κι αυτός στον καναπέ,να του πηγαίνω τα ''έτοιμα''

  ένας λαπάς ο τύπος,όλα ξεχάστηκαν,τα παιδιά τα παιδιά τρία τα παιδιά ζωή νάχουνε και το μυαλό μου

  κολλημένο στα παιδιά,και του άλλου, στο ποδόσφαιρο.Είναι λέει θρησκεία το ποδόσφαιρο

  ο καναπές του, είχε βουλιάξει για να βλέπει το football ,και ο μεσαίος, η ατελείωτη κόντρα με τον πατέρα του

  Ο Σπόρος μου

  αυτός είναι καλλιτέχνης,θέλει,γεμάτο το δωμάτιό του με εξωσχολικά και να λέει του πατέρα του 

  ήθελα και να ξερα,γιατί ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο,αυτό που έχετε είναι μαϊμού,και σικέ

  και τι έκτροπα κάνετε στα γήπεδα,τί αλητεία,τι σκοτωμούς,μυαλά για τα μπάζα είστε

  ξύπνιος ο Σπόρος,ήθελα και νάξερα ποιός τον ξεστράβωσε,εγώ με τον μικρό είμαι,γιατί από μικρό

  μαθαίνεις την αλήθεια,και να γίνεται το έλα να δεις στο σπίτι,ο μεγάλος να τα βάζει με το μικρό Γιαννάκη

  τόσο μυαλό έχει πια,αντί να καθίσει στον καναπέ,και να πάρει αγκαλιά το μικρό

  και να μάθει την αγάπη του για την τέχνη,τα όνειρά του,την λαχτάρα του για το ωραίο

  την αγρύπνια του για το αύριο ,τα θέλω του που θέλει,το χέρι σου θέλει ,χέρι με χέρι, την καρδιά σου θέλει  [[900]]

  καρδιά με καρδιά,αυτά θέλει και άλλα πολλά,πού να καταλάβεις το παιδί σου

  υποστήριξη θέλει,ο υποστηρικτικός γονέας, είναι ο αληθινός γονέας,μάθε να μάθεις

  πως να δώσεις βήμα στη φαντασία του παιδιού σου

  Είπα ο Σπόρος,και πώς του κόλλησε αυτό το χάιδεμα,ενώ δεν ήταν το τελευταίο παιδί

  Θέλαμε λέει να σώσομε το γάμο,με ένα τρίτο παιδί...

  και να  που του έμεινε ο Σπόρος ,να αποκοιμιέται στα χλωμά θρανία

  Μου αρέσει το μεσαίο μου,έτσι που το βλέπω και αδειάζει τον πατέρα του,αλλά

  δεν διαβάζει ,πώς θα δώσει πανελλήνιες,πώς θα γράψει,αν του βάλουν μεγάλους ζωγράφους

  και ποιητές,και ό.τι άλλο αναφέρεται στον καλλιτεχνικό χώρο

  θα γράψει,σιγά μη του βάλουν τέτοιες ερωτήσεις,σε μια χώρα με νεκρή από πολιτισμό εκπαίδευση

  αυτά που θα του βάλουν,μόνο με ''σκονάκι''

  θα τα απαντήσει, Στο ερώτημα όμως ,ποιός είναι ο μεγαλύτερος γλύπτης όλων,της αρχαίας Ελλάδας

  θα το απαντήσει.Θα το απαντήσει γράφοντας 50 φύλλα,μη ξεχνάς τις προθεσμίες

  ναι, τα παιδιά να τα δει να μεγαλών[σ]ουν,το πρωτάθλημα,ναι, να πάει 3 η ώρα,να σχολάσω από τη δουλειά

  να δω πού άφησα τα παιδιά,στους παππουδογιαγιάδες,δεν περισσεύουν και λεφτά για ''γυναίκα''

  και η 1η του μηνός να αργεί και η κάθε πρώτη του μηνός αργεί η γμμν,γιατί το επίδομα,το μισό 

  στον κουμπαρά για τα φροντιστήρια,και το νου σου να μη φεύγουν από το νου σου,οι πανελλαδικές

  Η μεγάλη μου έδωσε φέτος,την αγωνία μου,πώς έγραψε στα μαθηματικά παρ'όλα τα φροντιστήρια είναι σκράπα 

  κι αυτά που κάνει τα τρελά,με τις πληροφορίες της σαπουνόπερας που κάνουν όλοι,αν θες κοριτσάκι μου

  να μην είσαι ποτέ εκτός μόδας

  φρόντισε να μην είσαι ποτέ της μόδας,τί μας λες ρε μάνα,κατα βάθος σωστά μιλάς,αλλά γίνεται

  θα με μπουγελώσουν στο σχολείο,ποιό σχολείο λέω εγώ,της τύφλας,Στέλλα μου κορίτσι μου

  Πόσο με έχει κουράσει αυτό με τη βαθμολογία,βαθμοθηρία καλύτερα,όμως γμτ,αυτό φέρνει καταξίωση

  οι βαθμοί οι βαθμοί

  το μέλλον,το μέλλον σας,τρέξτε να προλάβετε μη σας φύγει το μέλλον,αυτό το μέλλον,όλοι για το μέλλον

  πού η δημιουργική σκέψη των παιδιών.μια παπαγαλία και ψεκάστε να τελειώνουμε

  ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό το άδειο πουκάμισο της εκπαίδευσης,το φροντιστήριο των αρίστων,των αρίστων

  των αρίστων,άλλες τρεις,καλά ντε το θυμάμαι με τις προθεσμίες,και των αρίστων το ανάγνωσμα

  τί θα απογίνουν οι άλλοι οι πολλοί που δεν είναι άριστοι

  ναι, να έρθει το Σ/Κ,ναι,λες να πάω στο εξοχικό,φαντασίες, ναι, το ένα,ναι, το άλλο,ένα αδυσώπητο κυνήγι

  του''ναι''.Είπα εξοχικό,μια τρύπα,να κάνω τη Φιλιπινέζα,θεία νερό,θεία το σωσίβιο,άστα

  και η κερκίδα και στο εξοχικό,να τα κάνουν λαμπόγυαλο,με την κλωτσοπατινάδα

  Φέρε,φέρε,κέρασε,να τρέχει η Φιλιπινέζα,και να μη φτάνει

  Πού οδηγούν τον κόσμο για να ξεχνά 

  Κι αύριο πάλι Δευτέρα και μετά πάλι Τρίτη,Τετάρτη,Πέμπτη,Παρασκευή και ούτω βοήσωμεν

  Τίποτα δεν αλλάζει σ'αυτό το κόσμο τον ''καλό'',και μετά Άνοιξη,Καλοκαίρι κλπ.και ούτω βοήσωμεν

  και μετά του χρόνου και του αντίχρονου κλπ.όλα το ένα πάνω στο άλλο και ούτω βοήσωμεν,κι από τα πολλά  

  ούτω βοήσωμεν,ήρθε το επίδομα της σύνταξης,και καλά κρασιά,και μετά,τί και μετά

  πέρασαν τα χρόνια και ξεψύχησε ο άλλος,και ο Θεός να τον συγχωρέσει

  Υπάρχει και η συμπερίληψη,που σου λέει,για έλα εδώ,το ξέρεις ότι άλλοι ζουν σε αντίσκηνα,στο θυμό μου εγώ

  υπάρχει μωρέ μεγάλη φτώχια του κόσμου,κι εσύ ραπανάκια για την όρεξη,σκάσε και κολύμπα

  Γαμώ τη φτώχια

  Μα ζωή μωρέ είναι αυτή ή Νταχάου είπα Νταχάου... άκουσες μωρέ του Καμπανέλλη 

 ''Τί ωραία που είναι η αγάπη μου

  με το καθημερνό της φόρεμα κι ένα χτενάκι στα μαλλιά,κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία...''βόδι ο άλλος

  κοπέλες  του Μπέλσεν....ρε μαλάκα,άκουσες κάτι ωραιότερο,μην είδατε την αγάπη μου,την είδαμε 

  στην παγερή πλατεία,μ'ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,η χαϊδεμένη από τη μάνα της και τ'αδερφού της τα φιλιά''

  Υπάρχει ένα στο εκατομμύριο ν'αφήσει τη κλωτσοπατινάδα και να δει τέχνη,άντε μωρέ να με πας σε κανένα θέατρο

  Εγώ το λέω,εγώ τ'ακούω 

  Πού να βρω ένα, να με πάει στο Χαμέζι

  Έλα μωρέ να με πας στο Χαμέζι                                                                                                               [[950]]

  ''Χαμέζι τα σοκάκια σου,γεμάτα μαντινάδες

  είν'από τσι βιγλάτορες κι απ'τσι πολλές καντάδες'',μικρό το χωριό αλλά μεγάλη η ψυχή του

  Βαθιές οι ρίζες του στην κρητική παράδοση,τρόπος ζωής,ξεχίνεται στους δρόμους

  για να ακουστεί της μνήμης του η ταυτότητα,Θεέ μου και να'μουν εκεί

  Πήγαινέ με στον Φουσταλιέρη,να μου παίξει

  ''Το μερακλίδικο πουλί,ποτέ φωλιά δεν κάνει

  μόνο του βασανίζεται ως ότου να πεθάνει''

  Πήγαινέ με στον Σκορδαλό να μου παίξει

  ''Μόνο εκείνος π'αγαπά μορεί να το πιστέψει

  πως τσι αγάπης ο σεβντάς τη σταματάει τη σκέψη''

  Δεν υπάρχει τίποτα πάνω από την τέχνη πως λένε θεϊκή,ναι Νεφέλη μου

  η τέχνη ,αυτό είναι η τέχνη να σε κάνει να ξεχνάς

  κι εκεί που όλα τα έχεις χάσει,να και σου παρουσιάζονται οι Άγιοι,τρεις τρεις σε τριάδες

  η Αγία τριάδα των Τραγικών,Αισχ,.Σοφο,.Ευρ,.Ο Όμηρος μόνος του μια Αγία Τριάδα

  έβαλε το κλειδί στη πόρτα,άνοιξε,έβαλε μέσα τα Έπη του,κλείδωσε,και πέταξε το κλειδί στη θάλασσα

  άντε βρες το τώρα,πού να το βρουν για να γράψουν οι επόμενοι

  Close the door

  και ευτυχώς που  υπάρχουν αυτοί οι Άγιοι, όπως ο G.Verdi να σου παίξει το Nabucco

  κι αυτός κλείδωσε και πέταξε το κλειδί

  και ο Rossini,να σου παίξει, the Barbet of Seville αγαπώ πολύ,ο Mozart,ο θρύλος

  Μέσα στην ανθρώπινη συνθήκη,και την αδυναμία

  είναι ανοιχτός στη διαφορά και την εξαίρεση

  Περιμένει το θαύμα νύχτα μέρα,νάτος,τόσο κοντά μας,ζωντανός,τα κλειδιά το κλειδί,το κλειδί του Σολ

  Ποιός θα βρει το κλειδί,αφού το έκρυψε,λυπήσου μας το κλειδίιιιιιιι

  Είναι η έμπνευση σε ό,τι μας υπερβαίνει,στο υπερφυές

  Άλλη η ερμηνεία των πραγμάτων

  συναισθηματική ευφυία,να διακρίνει το πολύτιμο,το ασήμαντο

  το διαρκές,θα βρει την ομορφιά που κρύβεται,στο πιο εφήμερο και πληβειακό

  Θα δει αυτό που είναι απαραίτητο

  άγνωστο να το ξέρουν οι αδιάφοροι διαβάτες,δεν θα δουν ποτέ το θαύμα

  Αθώος,γιατί είδε τη Μέδουσα ,Salieri και δεν μαρμάρωσε

  αδιάφορη η τέχνη και βαρετή για τον όχλο

  για να γίνει ενόραση θέλει άσκηση,αυτοσυγκέντρωση,και αγρυπνία, διανυχτερεύει

  ο Mozart,με το μυαλό του,με την ευθυκρισία του,ευαίσθητος,συγκρουσιακός με κομψότητα

  ακούραστος δημιουργεί καινούργια χιλιόμετρα,μεγαλοφυήςάντε πιάστον

  υπερευαίσθητος,πολυεπίπεδος,το έχει αναλάβει εξ ουρανού ,με θρησκευτική αφοσίωσηγια να μας εξημερώσει

  παραμύθια ότι μπορεί να εξημερωθεί αυτός ο άμουσος κόσμος,άκου τώρα

  να σου παίξει Le nozze di Figaro και Don Giovanni,και μετά,το χάος,να και μια άλλη Τριάδα

  Tchaikovsky Swan Lake μα τι αριστούργημα,με τα περίφημα μπαλέτα Bolshoi

  Να μη ξεχάσω το Bolero του Morris Ravel,να και μια άλλη,

  Αγία Τριάδα,υπάρχει κι άλλη Αγία Τριάδα ''Περιμένοντας τον Κοντό''σκέφτομαι ποιούς να βάλω

  την Αφροδίτη του  Sandro Botticelli,να μη ξεχάσω τον Ηνίοχο των Δελφών

  που ''έκλεισε'' το σπίτι της γλυπτικής

  δεν υπάρχουν άλλα μάτια που να σε μαγνητίζουν,όταν σου μιλούν,απίστευτο βλέμμα,αλλά και το υδρωμένο κεφάλι

  τις Άγιες αναλογίες σου ζητώ,την απερίγραπτη τρυφερή παρουσία σου,η αιωνιότητα είναι κρυμμένη

  στα ακριβά σπαράγματα που έρχονται από το παρελθόν,και είναι η αμοιβή σου,του να είσαι ζωντανός

  Ζωντανός ,είναι ζωντανός

  Παρά λίγο να ξεχάσω την πιο επιδραστική ροκ όπερα του 20ου αιώνα των Pink Floyd,το The Wall

  η εκπαίδευση ως πράξη ελευθερίας και όχι ως διαδικασία συμμόρφωσης στην αποστήθηση

  Τί μονολογούσε συνέχεια ο Roger Waters...fuck you                                                                        [[1000]]

  Και ο Modi με τα συγκλονιστικά ''τυφλά'',και τα γυμνά του,ό,τι ωραιότερο που είδα

  Εκπέμπεις αυτό που ονειρεύτηκες,πρόσωπα γαλήνια με εκφραστική λιτότητα,μελαγχολική χάρη

  που γέρνουν χαριτωμένα πάνω σε λαιμούς από μίσχους

  Αυτή η μούσα σου η Jeanne υπάρχει παντού,και οι τρεις σχέσεις σου μου αρέσουν,αλλά η Jeanne

  δεν ξέρω το γιατί,μου αρέσει περισσότερο,πολλά ξέρω,πολλά ξέρω,ίσως επειδή της μοιάζω,νομίζω

  Ο απόλυτος έρωτάς σου ντροπαλή,ντελικάτη,μελαγχολική,χαμένη στις σκέψεις της και πάνω απ'όλα

  πανέμορφη,πόσο ζηλεύω

  Τα νερένια μάτια απεικονίζουν όλες τις ομοιότητες των αιώνιων εραστών του γυμνού

  και τα ηρωικά πρόσωπα όσων περιπλανώνται τα βράδια στους δρόμους των μπορντέλων

  Η μεγαλοφυία σου υπνωτική μας συνεπαίρνει

  Είσαι ο θρύλος

  που το θάλπος του μυστηρίου αφαίρεσε πολύ νωρίς το λάδι από το καντήλι σου

  Μπορεί να είμαι ό,τι είμαι αλλά κι εγώ ποιήτρια είμαι

  και διανοούμενη του Λάκκου,όπως και οι γυναίκες σου μη ξεχνάς παίζω με πέντε έξη γλώσσες

  Ωραίο ζευγάρι εγώ κι εσύ,ταιριαστό,γιατί καταραμένος και play boy,ναι, κι εγώ καταραμένη

  Ναι ο καταραμένος με την καταραμένη

  Modi

  μόνο ο έρωτας Modi

  και η τέχνη για να μήν ξεχνιόμαστε

  τίποτα άλλο,για ψευτοϊθάκες και ψεύτικα λουλούδια,έξη γράμματα ψεύτικα

  Στο πρόσωπό σου βλέπω τον Άρη μου τον αγαπητικό μου,πιο κάτω θα τον συναντήσεις

  Ο Άρης μου ο αλήτης ο μποέμ ο Θεός μου

  Είσαι ο ίδιος ο Άρης μου

  Στο πρόσωπό του βλέπω εσένα

  κι αυτός καλλιτέχνης είναι με άλλο τρόπο,μια ευχή

  Να ζήσετε για τους επόμενους καταραμένους

  Εγώ εσύ,εσύ,εσύ αυτός,αυτός,αυτός και όλοι οι καταραμένοι

  Πού είναι τα κλειδιά Modi,τί ήθελες να μας πεις με τα ''τυφλά'',δεν θα σε συναντήσω ποτέ να μου πεις

  ούτε στον Άδη,ούτε σε καμιά άλλη ζωή,ούτε σε επτά ζωές

  λυπήσου μας Modi

  Αυτό είναι η τέχνη,να χορεύει η ιέχνη στην όαση,της καυτής ερήμου  του κόσμου                 [[850

  Προσοχή στις απομιμήσεις

  έστω για λίγο,για κάποιες στιγμές ομορφιάς,να γυρίσει ο τροχός να γαμήσει κι ο φτωχός

  άφησε τις φιλοσοφίες                                                                                                               

  η οικογένεια πάνω απ'όλα

  Πατρίς θρησκεία οικογένεια,και τα σκυλιά δεμένα,η χαρά της ζωής

  τί θες,να αλλάξεις τώρα

  σκάσε και κολύμπα

  και τώρα τί κάνουμε Ντόκτορ

  και τα άγια φυλαχτά μας

  ο αριθμός 7,ο αειπάρθενος,κι αυτός στάχτη

  οι εφτά νάνοι,κι αυτοί στάχτη

  Κατάλαβα

  εσύ κατάλαβες

  ότι αυτή η χώρα δεν έχει στον ήλιο μοίρα

  μωρέ ήλιο έχει

  άφησε τις σκέψεις

  κι έλα στην πραγματικότητα δλδ 

  όχι                                                                                                                                              [[1050]]

 Surreal

  από υπομονή κι ελπίδα Surreal

  αν δε φας σκατά ποίηση δεν γράφεις,είναι και μια άλλη λύσις βέβαια να τρως τα ''λεφτά''

  που δεν δούλεψες και

  να κάθεσαι στα τουριστικά θέρετρα με ωραίες παρέες,πίνοντας ουίσκι

  και γράφοντας ποίηση

  όλο σκέψεις και πάλι σκέψεις

  ηλίθιε σκέψου

  Που να βγάλεις το σκασμό

 ''Χριστός ανέστη εκ νεκρών''

  να σου το πω Ντόκτορ,ή να μη στο πω

  για να λέμε την αλήθεια,ποτέ μα ποτέ μέσα στην φτώχια μου στην ορφάνια και στην καταφρόνια μου

  χιλιοπροδομένη στην παροδικότητα της ζωής,χάλια όλα [κλάμα]

  δεν αγάπησα το Πάσχα,μα τόσες φορές πια,ψευδαισθήσεις των ψευδαισθήσεων

  κουράστηκα από τις πολλές αναστάσεις,τα ''ζάρια'',ο Ιούδας,τα ίδια και τα ίδια σκέφτομαι

  κάθε χρόνο να φθιάχνω τον Επιτάφιο και να καίω τον Ιούδα,σκέφτομαι πόσο ωραία θα φιλούσε

  ο Ιούδας,όπως εμάς τις πόρνες,το ξέρεις πόσο ωραίο είναι το φιλί της πόρνης,όταν ερωτεύεται

  ο όφις, το δέντρο, το μήλο,το προπατορικό του μυθεύματος,όλο σκέψεις να δω πού θα σε βγάλουν οι σκέψεις

  ήθελα να γεννηθώ πριν το προπατορικό

  πριν το κήπο

  πριν την αιμομιξία

  μακάρι να μπορούσα να φτιάξω ένα δικό μου Θεό,τί λες εσύ Ντόκτορ,ζήτω ,τρις

  Μπράβο Ντόκτορ

  αλήθεια,πόσες αλήθειες είναι θαμμένες στη σιωπή των κοιμητηρίων

  παντού ''πωλείται''

  Έκλαψα έκλαψα έκλαψα έκλαψα έκλαψα έκλαψα,άλλες τρις

  με λυγμούς μέχρι να στεγνώσουν τα δάκρυα

  τα τελευταία δεν θα τα αφήσω να κυλήσουν

  θα τα κρατήσω

  είμαι εγώ,θέλεις το όνομά μου

  εδώ το σημάδι μου

  Γράψε μου γράμματα

  γράψε μου γράμματα γράμματα πολλά πολλά

  τη κατάρα μου νάχουν

  οι ποιητές,να ξεθάψουν τα μυστικά

  πριν προλάβω να στο πω,να είναι όλα μία σκόνη

  Βούλωστο επί τέλους

  ας ερχόσουν

  πιο πολλές  ευτυχισμένες ιστορίες

  θα διαβάζαμε                                                                                                                               [[900

  μαζί

  τις φύλαγα ως κόρην οφθαλμού

  ας με αγαπούσες,τις ''αδυναμίες'' μου,ο κόσμος πιο όμορφος μαζί                                                                                          

  η επανάστασή μου

  του πρόστυχου πόθου,μαζί

  Είναι

  η αγάπη μου γι' αυτόν το τόπο

  αγαπώ

  αγαπώ ,τρις

  δεν μπορούσα τη ζωή αλλιώς                                                                                                    [[1100]]

  πονάει η επιθυμία της αμαρτίας

  σκληρή ζωή

  σιωπηλή προσπέρασε,καμιά υπόσχεση

  ούτε σου χαρίζω,ούτε μου χαρίζεις

  ζωή μου μη σε ξεγελά η ωραιοποιημένη ανευθυνότητα

  Απέναντί μου ο καθρέφτης ,το κάτοπτρον ως έσωπτρον,να το ερωτευτώ που είμαι εγώ

  με τη βαριά κορνίζα 

  το είδωλο της γυναίκας

  με το μαύρο φόρεμα

  και το κόκκινο κραγιόν

  και άσπρο πολύ άσπρο

  στο πρόσωπο 

  μια μάσκα

  η μάσκα,κάτι το ιερό                                                         50

  κοιτάζομαι επί ώρες... ατέλειωτες,άγαλμα,έμεινα κοντά του,όπως άλλοτε,όπως πάντα

  Πίσω μου ακριβώς στο τοίχο πιο πορτραίτο έχω κρεμάσει, είναι της...,εύκολο είναι

  με βλέπει και τη βλέπω, είναι η ...Σου λέω, μάλλιασε η γλώσσα μου

  πόσο ποιητική η μορφή

  μια ποίηση μπροστά στον καθρέπτη να δείχνει όμορφο αυτό που παραμορφώνει

  εσωτερική ενδοσκόπηση,αυτοκριτική και τόλμη

  αντιμέτωπη με τους προσωπικούς μου δαίμονες

  στοχασμός και αισθητική ποιότητα

  έμπλεα από το μυστήριο της αιωνιότητας

  άγαλμα

  η αντανάκλαση της ζωής,δεν μπορείς να δεις με τα μάτια,με την καρδιά,με την καρδιά

  Έχεις ζωγραφίσει ποτέ άγαλμα

  Σου ποζάρω

  σε προκαλώ να θαυμάσεις τη γυμνή μου αλήθεια

  κοίταξέ με

  σου φωνάζω 

  η κραυγή,υπαρξιακής βύθισης

  Κυρίες και κύριοι

  δείτε το ατελείωτο στριπτήζ

   με θεατρικό αρχαϊκό τρόπο

  των επτά πέπλων,τώρα θα πεις ότι ζηλεύω τη κόρη του Ηρώδη

  κοντινό το πλάνο

  οπτικές γωνίες

  θεατρικό φως,που περνά από το σκοτάδι στο φως

  έμφαση στην ωμότητα της βίας των σκηνών

  και στον πληβιακό χαρακτήρα του προσώπου

  Το ιερό διακονείται με την επιστροφή του 

  στο χοϊκό

  αίμα ιδρώτας οσμές της σάρκας

  μια ακράτεια συναισθηματική,πληθωρική αίσθηση σάρκας

  πυροδοτώ το εγωϊκό και σαδιστικό ένστικτο

  κοίταξέ με

  προσωπική ματιά θέλω

  Αριστούργημα

  το υποκείμενο του αυτοσαρκασμού                                                                                      [[950

  η Οδύσσεια μέσα μου                                                                                                              [[1150]]

  υπαρξιακή και ψυχική περιπλάνηση

  ταξιδεύω ταξιδεύω στη θηλυκή θάλασσα

  έτοιμο το καύλισμα

  έτοιμο για σεξουαλική δράση

  εκρηκτική λαγνεία για γονιμότητα

  κοίταξέ με,θα σου χαϊδευτώ

  έτοιμη,ακίνητη [κλικ]

  η εικόνα

  εκπέμπει πορφυρό χρώμα

  συγκινεί με τρόπο αδιόρατο και υποδόριο

  το ανεκτίμητο κειμήλιο,τα νιάτα

  το πιο άγριο και ατίθασο θηρίο,να ζωντανεύει

  τον χαμένο χρόνο

  εντυπωσιακή μνημειακότητα,το όλον

  λειτουργεί με μυθική ποιητική διάσταση,δεν έχω λόγια

  κοιτάζομαι εμπρός στο ατελεύτητο κάλλος

  οι σάρκες λυσσομανούν μέσα στη σιωπή

  βγάζω το τελευταίο διάφανο ρούχο με το μαύρο της νεκρής

  με βλέπεις, μόνο το πέπλο της σάρκας φορώ,είσαι αιχμάλωτος πολέμου

  Νωχελικά,να φλογίζει τα μάτια ο πυρετός,μόνο και μόνον

  για έναν

  ολόγυμνη,να ξέρεις το γυμνό σώμα ήρθε πριν τις λέξεις

  κι εκεί που σταματά η λογική αρχίζουν οι λέξεις

  λέγε μου τις λέξεις

  φαίνεται ηδονική η ύλη

  διασπάται όμως,σε θεία ενέργεια

  μέσα από την πνευματική θέαση

  γιατί εμπεριέχει την έννοια του κάλλους,και αποπνευματώνεται

  στη σημειολογία του

  ως ασκητική ιερότητα,ο παγανισμός βλέπεις

  ένθεος

  με τις επίγειες απολαύσεις

  τροφοδοτεί τη συναισθησία του γυμνού σώματος

  σ'άυτό το χαρίεν απαύγασμα της τέχνης

  με λούζει το μελιχρό φως του ζεστού ήλιου

  Υπάρχει ό,τι βλέπεις

  και η όραση γίνεται αφή

  άφωνος αγώνας

  παράφορης δράσης

  υπερβατικού τρόπου

  ποτέ άλλοτε τόσος αισθησιασμός

  στα όρια του ερωτικού βιασμού,που

  να σώζει τη ζωή της ψυχής

  ένα δράμα δωματίου

  αποκαθαίροντας την αφήγηση

  από ότιδήποτε περιττό

  Φωτίζονται οι πρωταγωνιστές

  η παράτολμη δράση τους

  έτσι που βαριανασαίνουν

  από την αγωνία και το φόβο                                                                                                 [[1200]]

  του διερωτήματος                                                                                                                  [[1000

  του θεατή και του θεώμενου

  του μεταφυσικού και του φυσικού

  να έχουν εκμηδενιστεί

  τέλειωσες

  άκουσε

  ακούγεται ο ήχος της εικόνας, ανεξίτηλη η εικόνα,και η μουσική της

  όπου ο χρόνος δεν υπάρχει και τον ανοίγει η κόρη

  με τα λευκά της δάκτυλα

  ακούω τους χτύπους της καρδιάς της,πόσο συγκινούμαι

  δεν υπάρχει η πραγματικότητα,πουθενά

  μόνο βαθιά μέσα μου η μύχια πτηχή της ύπαρξής μου που

  το ατομικό υποσυνείδητο διαχέεται στη συλλογική συνείδηση του όλου

  όσες φορές και να ρθω,πάλι θα ξανάρθω

  τέλειωσες

  είπαμε να πεις λέξεις,όχι να γράψεις βιβλίο

  μα τί είναι αυτά που μονολογείς,προσκυνώ το λόγο σου                                                                                  [ 200]

  τί είσαι συ παιδί μου,τί μου θυμίζεις

  τεχνοκριτική

  για Όσκαρ

  που να μη καταλαβαίνεις,τί ήθελε να πει ο ποιητής,διανοούμενη

  αμέ τί νόμιζες ότι μιλάω, μόνο τη γλώσσα του πεζοδρομίου

  συνεχίζεται το μάθημα,κόκκινη κλωστή

  και πού τα έμαθες εσύ αυτά,,άκουσέ τα,τί νόμιζες,ότι είμαι ντουβάρι

  και γνωρίζω μόνο το Μητσάρα

  στη βικελαία πηγαίνω κάθε βράδυ στις επτά

  Εκεί να δεις,η παπαγαλία πηγαίνει σύννεφο

  Εντάξει τώρα για να πω και την αλήθεια,ούτε κι εγώ τα πολυκαταλαβαίνω                                      350]]

  για να μη σου κάνω και τη ξύπνια,δλδ, η έκφραση είνε θέμα ταλέντου

  ξανακοιτάζω,χάνομαι προσπαθώ να κρατηθώ από τις λεπτομέρειες

  το αόρατο βλέμμα με κοιτάζει

  ανήκω

  Ο Άρης

  θα δοθώ μόνο σ'εκείνον,η υπόσχεση

  να σου ανήκω μέχρι την επόμενη συνάντηση,σου ζητώ

  κι εσύ να μου ανήκεις

  το φιλί,αυτό που περιμένω

  μαζί με τον Ιούδα θα το κάψω το φιλί

  τί σκέφτηκα πάλι,στα θρησκευτικά έπαιρνα πάντα 10

  άκου

  Και αυτός φωνήσας είπεν

  ''πάτερ Αβραάμ ελέησόν με και πέμψον Λάζαρον

  ίνα βάψη το άκρον του δακτύλου αυτού ύδατος

  και καταψήξη την γλώσσαν μου

  ότι οδυνώμαι εν τη φλογί ταύτη'' δλδ τί κατάλαβες

  Η επιμονή του Χριστού στην πάλη των τάξεων

  οι φτωχοί στον παράδεισο και οι πλούσιοι στην κόλαση 

  να οδυνώνται

  και ο Μάρξ                                                                                                                                [[1250]]

  Μα τί διάσπαση προσοχής είναι αυτή δλδ τί κατάλαβα

  ''Από την Έμπαρο κρασί....'' άλλη συζήτηση είχαμε

  'ντάξει τώρα μη θυμώνεις                                                                                                     [[1050

  Να βάλουμε ένα συνεχίζεται κόκκινη κλωστή και να πάμε παρακάτω,πάλι παρακάτω

  Εγώ

  όταν αγαπώ η πόρνη,να δεις το φιλί μου,τι αληθινό είναι το φιλί μου,δεν υπάρχει 

  οι σκιές

  οι σκιές του ασπρόμαυρου,το χάσμα του καιρού σκέφτομαι,το άλλο φως της ψυχής

  αυτή την ουράνια χάρη,ποιός έπλασε αυτή την ωραιότητα,τί

  συμβολίζουν όλα αυτά,είναι η αόρατη πνοή του Θείου

  που υπερβαίνει τους κανόνες του λογικού μας,σε άλλο χρόνο

  ο αιώνιος διάλογος,αν ξέρεις,πού να ξέρεις

  Αυτή η στιγμή

  ακίνητη κίνηση,μου κόβει την ανάσα της οργής και της ιερής γαλήνης,δεν μπορεί

  να ερμηνευτεί η ερμηνία μου,το φιλί

  Επιθυμία,αναμονή,δισταγμός,αιώνιος φόβος

  να τολμήσω,να αγγίξω τον ουρανό

  τα σύνορα του πάνω κόσμου και του κάτω στο τελικό σμίξιμο

  Εισπνέεις την ανάσα του άλλου,όταν το άγγιγμα αφήνει το δισταγμό,στα τόσα χρόνια

  η στέρηση

  και το αναπόφευκτο φράγμα,με την ένταση για την αφή του φιλιού

  όλα γίνονται αφή

  κι αμέσως όλες οι αισθήσεις γίνονται μία,όλες,μα όλες

  και η γεύση πάνω απ'όλα παρασύρει στην απόλυτη συμφωνία των αισθήσεων

  Τα μάτια του δισταγμού κλειστά

  κλειστά να βλέπουν τα πάντα

  αυτά που δεν τόλμησες ποτέ σου να δεις

  και ούτε τα φαντάστηκες,γιατί

  σου φαίνονται καινούργια.

  Κορυφαίες στιγμές της ευτυχίας[αν υπάρχει ευτυχία],πέρα από την ευτυχία

  Δεν σε νοιάζει για το μετά

  ό,τι κι αν είναι

  Προδοσία,και πάλι αναρωτήθηκα,και πάλι

  το φιλί του Ιούδα,τί εφεύρημα κι αυτό,τί θα γίνουμε με τόσους Ιούδες

  γεμάτος ο κόσμος από Ιούδες,μη ξεχνάς και ''Εφιάλτες''μη ξεχνάς και τις Ιθάκες,στη πυρά

  ήθελα και νάξερα αυτοί οι μετανάστες έχουν Ιθάκες

  όλοι μετανάστες είμαστε,που να σου λέω τώρα τί μετανάστης είμαι εγώ,εκεί που αγαπώ

  το φιλί,το φιλί και το μυαλό στα κάγκελα,και ο Άρης μου,ηλίθιοι

  Πανηλίθιοι

  δεν υπάρχει ποιός φταίει,εγω εσύ,αυτός,ηλίθιοι

   περιμένω,περιμένω,τρις, του ερχόμενου φιλιού την προσμονή

  είναι οι κανόνες                                                                                                       [  250]

  οι ψευτοκανόνες

  λύω το άλυτον

  αναπνέω ζωή,να υπάρχω                                                                                            400]]

  και φίλα,Άρη

  σε μισό λεπτό,τη μισή μου ζωή 

  Εγώ,νομίζεις

  αφήνω να πέσει το διάφανο ρούχο                                                                                           [[1300]]

  να φανεί το αχόρταγο σημάδι,η προδοσία,''ου ψευδομαρτυρήσεις'',αγαπήθηκα

  να φανεί από την κρυψώνα του το ολόγυμνο                                                                       [[1100

  πυκνοφυτεμένο στολίδι μου

  το κρασί της βακχείας μου,πάλι απόψε θα σου ποτίσω

  το δώρο μου

  το αμαρτωλό,η υπόσχεση

  δίχως μια στάλα αγάπης το αντίδωρο,όχι

  ησύχασε το σημάδι

  Να σε είχα

  να,σε έχω,χύσε με

 ''κρατήσου'',να χύσω,μαζί,να γίνουμε ένα

  ακόμη σ'αγαπώ

  να πεθάνω τώρα που ακόμα μ' αγαπάς

  η αλήθεια μου,τίποτα το κρυμμένο

  για την αθώωση της ενόχου

  εξομολογούμαι

  αίρω τις αμαρτίες

  και ζητώ συχώρεση

  για το μέσα μου το αγνό

  το άγνωστο για τον ''άγνωστο'' κόσμο

  πίστη και απιστία

  να μη μπορείς να πιστέψεις

  Πίστευε και μη ερεύνα

  ένα και μόνο λουλούδι μπορεί να σε στολίσει,το άνθος της Βερενίκης

  Λάκκος

  ο θρύλος του Ηρακλείου

  το απαγορευμένο

  το στοιχειωμένο

  κόκκινο καλντερίμι

  της χαμένης αθωότητας

  Γραμμική΄΄Κάππα''

  η απόκρυφη Γραμμική

  το αίμα της γης

  ο έσχατος Επιτάφιος των ψυχών

  το γράμμα της Ροζ

  Σ' αυτό το δρόμο γεννήθηκα

  μέσα στο κόκκινο

  από φωτιά και θάνατο

  βαθύ σκοτάδι της ζωής μου να ψάχνω το λιγοστό φως στις αποβάθρες των λιμανιών

  σ'αυτόν μεγάλωσα

  κρατήθηκα για να κρατηθώ

  έτσι μεγάλωσα,στο δρόμα,να μαζεύω τα ράκη       [ 300 ]                                                               

  και δεν τον εγκατέλειψα ποτέ,έτσι είμαι

  είμαι...,τρις                            450]]

  η ζωή του''άλλου''

  η επί χρήμασι εκδιδόμενη

  άστους να λένε

  ότι ζω με το σπέρμα

  Είμαι...

  είμαι άνθρωπος                   [[1350]]

  θα παραμείνω άνθρωπος

  ενόμιζα ότι θα έφθανα κάπου             100         [[1150

  ήταν ένα ψέμα

  που κρατούσε

  μια ολόκληρη ζωή

  κάθε βράδυ πεθαίνω

  δεν ξέρω αν θα ζω το πρωί

  και όμως ζω

  η αρρώστια

  στο λοιμωδών

  Είμαι μολυσμένη

  δεν θα εκδοθώ ξανά

  Θα με τσουβαλιάσουν οι αστυνόμοι

  το μαχαίρι

  γυμνή την πρώτη φορά +

  μπροστά στο μαχαίρι

  στο μαχαίρι που

  αιμοραγεί

  μπροστά σου +

  είναι οδυνηρός ο θάνατος                              

  από μαχαίρι

  έρχεται κατά πάνω μου

  πόσο μεγάλος φαντάζει

  έτσι που κρατάει

  το μαχαίρι

  αστράφτη η λάμα του νταβατζή

  και η φαλλή φαντάζει

  η ανάσα του μυρίζει αλκοόλ,που να'σαι...

  τόσα που γίνονται κι εσύ λείπεις

  βρώμικες κουβέντες

  η μπόχα μου προκαλεί δύσπνοια

  θολό το βλέμμα του πάνω στο θολό βλέμμα μου

  θα σε σκοτώσω μωρή σκρόφα

  ή εμένα ή τη ζωή σου

  όχι άλλα δάκρυα

  όχι άλλες φωνές

  Μή

  μη

  σε παρακαλώ

  όχι άλλο ξύλο

  βάζω τα χέρια στο πρόσωπο

  γεμάτο μελανιές

  σε σφάζω τώρα μωρή

  Μη                                    [350]

  το μαχαίρι                            500]]

  ή εμένα ή τη ζωή σου

  θέλει να βουτήξει

  τα τσαλακωμένα χαρτονομίσματα από το στήθος μου

  Δεν φοβάμαι

  έχω το φυλαχτό της γιαγιάς                                 [[1400]]

  της Τζένης

  μου το έβαλε στο στήθος                 [[1200

  όταν μικρή

  μου έφτιαχνε τα κοτσιδάκια

  με τις γαλάζιες κορδελίτσες

  απόψε την είδα να περνά 

  στο όνειρό μου ολοζώντανη

  τα μάτια της έτρεχαν

  της σκούπισα τα δάκρυα

  γιαγιά τί έχεις,μα τί έχεις,πες μου

  με ξέχασες 

  όχι ποτέ,έχω τις σκοτούρες μου,αλλά ποτέ δεν σε ξεχνώ          150

  η γιαγιά μου η Τζένη

  γιαγιά μου,όταν έχω κοντά μου εσένα δεν φοβάμαι

  η σκιά της

  απόψε

  θα γίνει το

  ξεκαθάρισμα λογαριασμών του υπόκοσμου

  για να ''μάθει''

  ποιός σωματέμπορας ορίζει τη ''μαύρη''

  και ποιός τη ''σάρκα''

  το ραντεβού μυρίζει θανατικό

  12 η ώρα ακριβώς

  στο καφέ Αμάν των χασισοποτείων           32

  που ανάβει ο τεκές

  που πίνουν και ξερνούν τα σωθικά,ο βήχας,ακατάσχετος

  την ώρα που βγαίνει η θρυλική Φαράχ χανούμ,η γκομενάρα η γαμάτη η Θεά,μαυλιστική η μουσική

  για το χορό της κοιλιάς

  η ποίηση του χορού με την αλητεία της πρέζας

  όλος ο θίασος της νύχτας μαζεμένος

  να ορκίζεται στο όνομά της

  γεμάτοι παράσημα οι ταγματασφαλίτες,οι λαδέμποροι,και οι ρουφιάνοι

  Ρε σεις ποιός είναι

  αυτός που μπήκε μέσα στο ''μαγαζί''

  αφού είναι κλεισμένο το μαγαζί,τί κάνει αυτός ο μαλάκας

  ποιός

  αυτός ο ξανθός

  Ρε σεις αυτόν τον γαμούσαν οι Γερμανοί

  πώς πέρασε μέσα,γιατί ρε πούστη μου

  καλά αυτά τα μαστούρια που βάλαμε στη πόρτα

  να φυλάγουν το μαγαζί

  τον άφησαν και πέρασε,θα τα γαμήσω τα κοιμισμένα,εγώ εσύ αυτός

  Ρε συ άστον σε μένα

  να είναι σημαδεμένος ο χώρος

  να σχηματίζουν λίμνες τα πάνω

  και τα κάτω σάλια με αγκομαχιτά

  και μπινελίκια

  θέλει να γαμήσει,ο άλλος,κι

  ο άλλος

  ακονίζει το μαχαίρι στο σκοτάδι,που να' σαι    [[1450]]

  θα υπογραφεί το συμβόλαιο θανάτου

  θα γίνει το φονικό                                        [[1250

  Μη

  θα πεθάνεις,όχι

  πέθανε

  να πεθάνεις

  νεκρική κραυγή,που να'σαι

  νεκρική σιγή

  εδώ είμαι

  ήρθες

  σε ζητούσα

  ο πρίγκιπάς μου είναι απόψε

  εδώ

  Ο Άρης

  ο καπετάνιος

  Νέος

  Ψηλός, μελαχρινός,δυνατός

  μάτια αμυγδαλωτά γαλάζια τί αντίθεση,τα μάτια του με τα μάτια μου

  όλα τα μάτια μου,στα χείλη του είναι γραμμένη η λέξη γόης

  ο Άγγελός μου

  ως αφηγητής ολκής,να μου λέει τα φανταστικά παραμύθια

  πρόσφυγας όπως κι εγώ

  παραπάνω από ένας ζωντανός θρύλος

  δεν ξεχνιούνται οι θρύλοι ούτε αυτοί μας ξεχνούν

  θρύλε μου Άρη μου

  μοναδικός

  μπεσαλής της πιάτσας

  μερακλής

  χαρισματικός σπουδαγμένος στο πανεπιστήμιο

  του δρόμου της νύχτας

  λατρεμένο παλικάρι

  του αυθεντικού έρωτα

  ορκίζονταν στο όνομά του

  τα θύματα του καπηλειού

  όλος ο κακοποιημένος θίασος τον αγαπούσε,πολύ

  μα πιο πολύ εγώ,Άρη μου

  το θύμα έλεγε στο μαστροπό

  δεν θα έρθει ο Άρης,όπου να'ναι έρχεται

  θα του τα πω όλα ψευτόμαγκα

  κι αυτός θα σε κανονίσει,πού θα βρεις τρύπα να κρυφτείς

  λάτρης του ρεμπέτικου

  όταν χορεύει ζεϊμπέκικο,το μαγαζί γίνεται εκκλησία

  παίξτε μου ρε Βαμβακάρη

  περπατημένος μάγκας,γι'αυτούς τους λαθρέμπορους,είναι ο σημαδεμένος

  επειδή είναι τίμιος,όμως

  τον φοβούνται,είναι άρχοντας ο Άρης μου

  το πιο γρήγορο μαχαίρι της πιάτσας,σκέφτονται να τον κάνουν δικό τους

  στη βρωμιά,λάθος πόρτα χτυπούν,ο Άρης μου,ο αγαπητικός μου

  δεν θα συμφωνήσει ποτέ όσο κι αν πιέζεται από τα πατροπαράδοτα θέσφατα της νύχτας

  Μου αρέσει τόσο πολύ,όταν τους στολίζει με τα άπτεστα μπινελίκια               [[1500]]

  στα Γαλλικά

  άντε να μην τα πάρω στο κρανίο και σας γαμήσω τσογλάνια

  θα σας πλακώσω στα καντήλια

  πόσο μ'αρέσει Άρη μου

  στο λέω εγώ,είμαι η πριγκηπέσσα του,Άρη μου,αγάπη μου

  Άρη μου από πίσω σου έρχεται,πρόσεχε

  μην ανησυχείς τον βλέπω ,κι απ'τον κώλο έχει μάτια ο Άρης μου

  άστον ακόμη ένας απρόσεχτος,πάει να τα βάλει μαζί μου

  δεν με υπελόγησε και θα φάει το κεφάλι του 

  ο άλλος να τον παρακαλάει, μη ΄Αρη μου θα στα πω όλα,ήταν πολλά τα λεφτά

  ουστ μαντρόσκυλο,πάρτα χαμένο υποκείμενο

  Αμέσως μετά

  γονατίζει

  ραγίζουν τα χείλη

 ''συγγνώμη''

  με φιλά στα βουρκώμένα μάτια,κλειστά τα θέλω                                                                 [[1300

  να μη βλέπω

  Σ'αγαπώ

  στο είπα

  από τον ίδιο το Θεό στη κόλαση μαζί σου

  είναι η μυρωδιά του νυχτολούλουδου

  που μας σκεπάζει

  δίπλα στο άταφο κουφάρι

  κανένα τομάρι

  και μου έτυχαν πολλά

  δεν θα σκοτώσει την αθωότητά μου                                                                         550]]

  αυτό είναι το παράσημο που έχω

  κι ας ξάπλωσαν τόσα ανώνυμα ονόματα

  στο ξεχαρβαλωμένο κρεβάτι μου

  να μου τρώνε τη σάρκα

  και να πουλώ το αίμα μου

  πού να θυμάμαι

  με πνίγει η θλίψη κοιτώντας  τα άδεια μπουκάλια με τα ξύδια

  τα ζαρωμένα προφυλακτικά, πουκάμισα με γλίτσες

  και την ετοιμόροπη πόρτα από τα χτυπήματα και τους σοβάδες να πέφτουν

  μέχρι πότε ,δις

  πέρασαν κιόλας εφτά χρόνια

  ανάπηρα

  με ερωμένες κι εραστές

  αλάνια και χαρμάνια

  Το νοίκι μωρή

  δεν μου το έδωσες ακόμη

  θα σε πετάξω όξω

  μου τα πήραν όλα

  πού να το βρώ,το ξέρω είναι γνωστό ότι

  θα πεθάνω στη ψάθα

  όπως και η Σεβάς χανούμ,την έχεις ακουστά,γλέντησε και τι δεν γλέντησε,τα νιάτα της,αστεφάνωτη

  να δεις ,Θεά,στα πόδια της έρρεε όλο το χρυσάφι,το έφαγε όλο,''όλοι μαζί τα φάγαμε'',την ήθελαν όλοι

  άλλη πονεμένη ιστορία,κι αυτή στη ψάθα

  Γράψε για τη Στεφανία

  την τρέλαινε ο Άλκης,και μόνο που τον έβλεπε,έπλαθε, ό,τι ωραιότερο, έτσι που τη χόρευε,

  όταν άφηνε το λαούτο,και έσμιγαν οι αναπνοές,Άλκη μου

  γρήγορα να γίνουν οι γάμοι μας,ναι,πρώτα να μαζέψω χρήματα,το λαούτο,το καλύτερο του κόσμου

  παντού το λαούτο του Άλκη,έσβηνε όλα τα όργανα.Θα φύγω,πότε θα ξανάρθεις,γρήγορα Στεφανία μου

   Σ'άγαπώ,κι εγώ,θα σου γράφω κάθε μέρα.Όλος ο τεκές έβλεπε το ειδύλλιο και καμάρωνε.

  Αυτός γεροδεμένος,όμορφος,τα πλούσια μαλλιά να πέφτουν στσ μάτια του,αυτά τα μάτια

  Γράψε κι άλλα,γράφω,τα δάκτυλα γράφουν στην άμμο

  κι όλο ερχόταν,κι όλο έφευγε,κι αυτή να κλαίει μέρα νύχτα και να περιμένει,πληγωμένο κορίτσι

  της υπομονής,ο πυρετός,πόσο ωραίο κορίτσι,με τις καμπυλες για έρωτα,να το θέλουν όλοι

  να σωπαίνει όλο με ''δεν'',και μόνο ο Άλκης μου

  Και μπαίνει που λες μια μέρα στο καφενείο ο Γέρος,αυτό το ξωτικό και λέει

  Ήρθε η καινούργια

  ποιά καινούργια μωρέ

  και η καινούργια ήταν αγκαλιά με τον Άλκη

  Τα πήρε στο κρανίο η Στεφανία

  Παίξτε το τελευταίο χορό,σπάστε,απόψε χορεύει η Στεφανία

  και όλοι οι τεκετζήδες να χτυπούν παλαμάκια,σπάστε τα όλα

  για μια στιγμή βγάζει τα παπούτσια να χορεύει στα γιαλιά

  το αίμα ποταμός

  Ο Άλκης από πάνω,ένας γιατρός,όχι γμτ μου

  Δεν προλαβαίνεις αγάπη μου

  οι καταραμένες του Μοντιλιάνι είμαστε

  πού τον ξέρεις εσύ αυτόν,ξέρω τα γυμνά του τα ''τυφλά'',δεν υπάρχουν ωραιότερα

  ο Modi,ο αγαπημένος,δικός μου,γιατί με κοιτάς,δεν σου γεμίζω το μάτι

  μωρέ και στη σκάλα του Μιλάνου επήγα και είδα όπερα,σώπα

  αμ τί νόμιζες,ότι είμαι ντουβάρι,άστα τώρα αυτά τα περί τέχνης

  κουλτουριάρα το λοιπόν

  η σάρκα μας είναι το ρούχο μας

  Πού να βρούμε το καλό παιδί να μας παντρευτεί

  κυνηγημένα φαντάσματα,τί ψάχνεις στα χαλάσματα

  τί θέλεις τις κρυμμένες αλήθειες,ματαιότης ματαιοτήτων

  πάλι μέσα πάλι έξω                                                                                                    [ 400]

  χωροφυλακή

  πάλι μέσα πάλι έξω,η συνήθης

  ύποπτη και σεσημασμένη,μου λένε

  Διαισθάνομαι,πόσο κοντά είναι η επικείμενη συντριβή

  το αντίβαρο ονειρεύομαι

  ο Πρίγκιπας,πού να 'σαι,το έμαθα πια,όταν μυρίσει το γιασεμάκι

  που είναι στο αυλιδάκι,τότε έρχεσαι,το'χω σημάδι

  και το άλλο,όταν ανοίγω το μεγάλο κουτί,για μέρες ξάγρυπνη που έχω τη μυρωδιά σου

  Άρη μου

  Τότε που κοιμούμαι κατάχαμα και περιμένω,ήρεμα κορίτσι μου,τον ακούω

  να μπεις μέσα μου,πόσο σε θάλω,πόσο μεγάλη είναι η ηδονή μετά τον πόνο

  πέρα απ' τον πόνο,κάτω απ'τον πόνο

  ηρέμησε

  και το πρωί 

  Τότε που πίνω τον σκέτο μου το βαρύ και είμαι στα κάτω μου και σκέφτομαι 

  πόσο σκέτη ειναι η ζωή μου,όπως τον σκέτο μου

  χωρίς αγάπη κι ένα χάδι,η μόνη μου παρηγοριά το άγγιγμα του φιλιού σου

  Άρη μου έρχεσαι

  Είχε νυχτώσει αρκετά

  έβαλε τα δυο ποτά στο τραπεζάκι 

  απόψε θα είναι αλλιώς

  'Ακουσε τα βήματά του,πριν κτυπήσει,του άνοιξε 

  Ήρθες

  Σε περίμενα,Άρη μου,για το γενέθλιόν μας,το ήξερα

  έλαβες την κραυγή που σου έστειλα με το καραβάκι,άσπρα πανιά του έβαλα

  Άρη μου απόψε γιορτάζω

  να το φωνάξω ή να το ψιθυρίσω στον εαυτό μου

  όσο περνούν τα χρόνια νιώθω αλλιώς

  πιο ήσυχα πιο βαθιά πιο έντονα

  δεν είμαι η γυναίκα που αναζητά επιβεβαίωση

  είμαι η γυναίκα που μέσα στα γαλάζια μάτια σου είναι γραμμένη η ιστορία μας

  και στο χαμόγελό σου η υπόσχεση

  με συγκινεί το άγγιγμα των λέξεων,το βλέμμα,αυτό το βλέμμα που η φαντασία του

  ξεφεύγει του λογικού

  όταν η καυτή ανάσα αγγίζει το λαιμό

  και το σώμα κλυδωνίζεται από την μεγάλη επιθυμία

  γιορτάζω σήμερα και κοκκινίζω,δεν θα το κρύψω

  μου αρέσει να με θέλεις,να με ποθείς να με φαντασιώνεσαι

  και να ξέρω πως η αλήθεια μου είναι πιο ελκυστική

  από οποιοδήποτε παραμύθι

  Αγάπη μου

  Δεν ξέρω                                                                                                                                   [[1350

  δεν δέχομαι όταν θα σκάβουν

  πάνω από τον καιρό μου

  στους έσχατους καιρούς

  να βρίσκουν κόκκαλα και στάχτες

  θα ξερνούν χολή πάνω στην τέφρα μου

  ένα αρχέτυπο είμαι που εξαερώνεται

  όταν παύω να γράφω

  ίσιες γραμμές άδειες μονότονες

  Γράφω                                                                                     200

  για να μη γίνω

  ζωντανή νεκρή

  Αυτή είμαι

  Σου γράφω

  είμαι αυτή που είμαι

  το κεντρικό πρόσωπο του ποιήματος

  το ποίημα

  της ολόκληρης ζωής μου

  θα το κρύψω το ποίημα,για να μη το βρει κανείς

  είναι καταδικό μου

  με λέξεις που δεν υπάρχουν

  είναι κρυμμένες

  στη μήτρα της Μεγάλης Μητέρας

  ζουν στη σιωπή

  και οι σιωπές γράφουν,καλύτερα,δεν νομίζεις

  και κάπου κάπου ελεούν

  τους έσχατους ποιητές

  άλογες λέξεις πριν τις λέξεις

  λέξεις που δεν τις ξέρει κανείς

  τις κρατώ σφιχτά στις χούφτες

   λέξεις από

  τα γράμματα του φωτός,αυτό θα το ξαναγράψω πιο κάτω

  δεν θα τις ξοδέψω πουθενά

  όσο κι αν ψάξεις δεν θα τις βρεις

  θα ταξιδεύουν στο άγνωστο

  για να μη φτάσει ποτέ κανείς στο άγνωστο

  και λουλούδια ονειρικά θα ζωγραφίσω

  για να τις στολίσω

  που δεν υπάρχουν που δεν τα έχεις δει ποτέ,σου είπα σε ανύποπτο χρόνο

  για τα άνθη της Βερενίκης

  δεν είμαι έτοιμη για να φύγω 

  δεν έχω σβήσει

  όλα μου τα κεριά                                                                                                               600]]

  θέλω

  αρκετό χρόνο για να μην πεθάνω

  θα τα ''φτάσω'' τα χρόνια που γράφω                                                                         [ 450]

  το φως

  το πρώτο φως μιας νέας μέρας

  θα το υπηρετώ

  θεϊκά θλιμμένη επειδή γνωρίζω το τέλος

  νιώθω

  είμαι βέβαιη                                                                                                                             [[1400

  η αλήθεια μου

  δεν απαρνιέμαι αυτό που υπήρξα

  το ξέρω ότι θα γράψετε την ιστορία

  όπως τη θέλετε,δεν μπορείτε

  να ερμηνευτεί η ερμηνία μου

  οι  θλιμμένες κραυγές του Λάκκου

  μέσα από τις αιμμάτινες λάσπες του τρόμου

  με συμπάθια θ'ακουστούν

  ο φόβος σας

  ο φόβος για το παράνομο αιδοίο της λαγνείας

  αρχετυπική φόρμα των αιώνιων ιδεών

  η αυτονόητη διατήρησή της στο διηνεκές

  το δέος για τον θησαυρό της ομορφιάς

  το ένστιχτο της ωραιότητας

  σύμφυτο της ανθρώπινης φύσης

  το κάλλος του

  το αισθάνομαι βαθιά μέσα μου

  όταν το συναντήσω                                                                     250

  αδυνατώ να το ''ορίσω''

  είναι εδώ

  και παντού

  μοναδική ευεξία της ψυχής

  έρχεται από μακριά

  από το αισθητό

  στο υπεραισθητό

  η παρέμβαση στην αποστολή

  ύβρις

  γιατί

  η υπεραξία του έρωτα

  παράγει παράφορο έρωτα

  η σημειολογία του έρωτα χαρακτηρίζει

  την απέρριτη ομορφιά                                   94

  το τέλειο δεν

  τελειοποιείται περεταίρω

  το αιώνιο αντικείμενο του πόθου

  πανανθρώπινο σύμβολο και

  ιερή εικόνα

  της παρθενίας και της γονιμότητας και      100         

  η αγνότητα της αμώμου συλλήψεως       

  το πανθαυμαζόμενον μαργαριτάρι

  το προ του κατακλισμού''Αυγό'',εκκολάπτεται στη φωλιά του ασυνηδείτου                    650]]

  απαράβατο

  αθώρητο

  εκ του αφρού των κυμάτων                                                                                           [ 500]

  γεννηθέντα ασπόρως

  χωρίς παρέμβαση Γαμέτη

  το κοχύλι η αιτία

  το απόλυτο είδωλο της ηδονής                                           [[1700]]

  αισθησιασμός ψυχών και σωμάτων

  ζώντων και τεθνεώτων                                                                                                        [[1450

  στο επέκεινα

  προπατορικό αμάρτημα

  προσκυνητές για να ''βλέπουν''

  το δρόμο

  θα ράψουν το όστρακο στο ρούχο

  φυλαχτό

  ο φόβος Του

  δεν θα μου στερήσει

  το όνειρο

  Μα τόσο αίμα

  ματωμένο ματαιωμένο

  φοβούνται να μεγαλώσουν     124

  Γιάννης πάει,Γιάννης γυρίζει

  να'ξεραν πόσο κουράζει

  αυτή η ομοιογένεια

  θ'ανέβω

  θα δέσω τα μάτια του χρόνου

  θ'ανέβω                                                                                       300

  ανεβαίνω ,τρις

  θα φωτίσει,το ορκίζομαι

  όχι άλλο κάρβουνο

  νύχτες δίχως μαύρο,μόνο

  τις δικές μου λέξεις

  θα γράψω

  στο άγραφο τετράδιο

  για να πετάξουν

  όταν θα ''φύγω''

  γράμμα ποίημα,όχι των ονειρόξεων

  γράμμα ποίημα πιαστό της αφής

  ανατριχιάζω

  όταν με αγγίζει

  γράμμα ποίημα θεσπέσιο,οι γραμματοσειρές σε σχήμα γλυπτού

  όχι αυτό της σοφίας των αγαλμάτων που δείχνουν

  πάντα τον ίδιο δρόμο,έτσι κρύα που στέκουν

  με ρητορίες πομπώδεις,διακοσμητικές,που δείχνουν το

  ''δρόμο'' του εύκολου συνθήματος

  χωρίς πρόσημο,αλλά

  τον άλλο του ανώνυμου δρόμου,με πρόσημο

  τον αφηγηματικό χαρακτήρα

  του άλλου κόσμου

  του καινούργιου                                                                                                                700]]

  με χρώματα κι αρώματα,με φαντασία

  με σεβασμό

  στα προφητικά όνειρα,που κουβαλεί                                                                             [ 550]

  ο ήλιος στη χρυσή τροχιά του

   χώμα και ουρανός

  του ήθους και της αύρας         154

  της ευγενούς τέχνης

  υψηλής αισθητικής αξίας και καλλιτεχνικής ωριμότητας

  που μετατρέπεται                                                                                                                     [[1500

  σε υπερβατική ελεγεία

  το άυλο

  πόσο απαγορευμένο

  πόσο κρυφό

  δεν το βλέπεις αλλά ξέρεις

  ότι ζει εκεί

  και σου φωνάζει εεεεε

  από δω είναι

  η έξοδος

  τίποτα το περιττό στον απέρττο χώρο ''Αυτό''

  αδιήγητο ποίημα

  από το πρωτοειδωμένο

  φως

  ως το φως

  φαντασμαγορία του ονειρικού

  που δεν λέει να τελειώσει,και

  δεν θα το προλάβει

  κανένα βιβλίο να το αντιγράψει

  θα είναι μόνο του

  να συνομιλεί

  με το ιερό και ανίερο

  αφανές και αόρατο

  μοναδική επανάσταση                                                                   350

  στη φθορά του εύκολου θαυμασμού                                             500

  που οδηγεί στην αθανασία

  των θυσιασθέντων ψυχών της αόρατης ομορφιάς

  κανείς δεν θα το δει

  ορκίζομαι ότι ποτέ δεν θα απαγγείλω το ποίημα

  της πρόωρα χαμένης κοπέλας

  που αναλήφθηκε στους ουρανούς

  που άφησε

  την ψυχή της

  στην αθέατη πλευρά της παράδεισος           185

  σ'αυτό το μαγικό,το άπιαστο το μακρινό,που δεν''είναι'',που θέλει να είναι

  και κατέβηκε στη γη

  Ήρθε ο καιρός

  να σείρω τα βήματά μου

  πάλι στα ίδια σπίτια

  ερείπια παντού

  εγκατάλειψη παντού

  κουρασμένες αναμνήσεις                                                                                                  750]]

  θραύσματα των στιγμών

  χωρίς τέλος

  σημαδεμένο το μέρος                                                                                                     [ 600]

  για να υπάρξω

  ήρθα

  ήρθα στο κοιμητήριο των ζωντανών νεκρών

  στους αποκλεισμένους

  του περιθωρίου

  στη μήτρα του άγραφου τίποτα

  παντού οι  σκιές                                                                                                                       [[1550

  οι φωνές,οι φωνές των ψυχών που κείτονται

  στο χώμα

  οι Θεοί αδιαφορούν δεν ακούνε τις παρακλητικές φωνές

  των ψυχών                                                                               200

  και οι ψυχές βαριούνται να παρακαλούν

  δεν φοβούνται οι ψυχές

  ξέρεις εσύ ψυχές να φοβούνται,γιατί

  για να μη φοβούνται γίνονται φως στο σκοτάδι

  και αναγκάζονται να παρακαλέσουν στις Μοίρες

  αφήνουν ρωγμές μήπως και περάσει κάποιο φως

  στο απαγορευμένο κόκκινο καλντερίμι των στεναγμών

  παραδίνομαι στις στιγμές της δημιουργίας

  οι φωνές ενώνουν τον πρωτοχρόνο με το μεταχρόνο

  τί κι αν γράφουν κέντημα

  Επιτάφιο κέντημα

  Αδιάφορο για τους επιβάτες του ''σύντομου δρόμου''

  κανείς δεν κοιτάζει το εικαστικό παραλήρημα

  μονοπάτι φυγής

  το παίρνω μαζί μου

  Γράφει το θεατρικό μονόπρακτο χίλιους ρόλους

  αλλάζει κάθε στιγμή και γράφει

  γράφει για τα αόρατα σημάδια και τάματα

  σβησμένα τα τάματα ανώνυμα τα ανθρωπωνύμια         215                           400

  όμως ολοζώντανα τα ''απολεσθέντα''

  επιζώντα της νοσταλγικής ζωής του παραδείσου του φτωχού

  όταν οι φωτοσκιάσεις αρχίζουν να φαίνονται

  στο χωμάτινο χαρτί του ασπρόμαυρου

  Σώπα

  το Γράμμα

  εικόνες γεμάτες φως,καυτές ανασαίνουν βαριά

  να μου κοπεί η ανάσα,είναι τόσο αισθησιακές μυστηριώδεις

  λάμπουν τόσο,αφηγούνται το τραγικό ηλιακό φως

  προσκηνούν ηδονικά τις κορυφές του αιώνιου φωτός

  Εδώ υπάρχει το μυστήριο,πώς το φως προσπαθεί

 ''Για'' την ήττα της σκιάς

  η σκιά στοιχειώνει τη μνήμη των σκοτεινών αιώνων

  οπαδός της εικολατρείας του υπαρξισμού το άφωτο φως

  στο σύνορο της μεταφυσικής αιχμαλωτίζει τις εικόνες

  αναμέτρηση του φωτός με τη σκιά +

  τα στοιχεία γίνονται στοιχειά

  χωρίς νικητή

  μάχονται πάνω στη ρέμβη της σκληρής πέτρας                                                                 800]]

  υπό τους ήχους της συναυλίας των τζιτζικιών,μαζί

  και να πέφτουν ηρωϊκά +

  μικρό το φως μεγάλη η σκιά,μεγάλο το φως μικρή η σκιά                                          [ 650]

  αέναη η φωτοσκίαση,αλεπάλληλη η σύγκρουση

  στο θέατρο σκιών

  Αιχμαλωτίζονται οι εικόνες στη σαγήνη της ενδοσκόπησης

  στο χλωμό μπλε κόκκο

  που κατοικούν

  στη λάσπη της γέννησης                                                                                                         [[1600

  μόνη κατάμονη

  αυτή

  η χλωμή μπλε κουκίδα

  αλληλοσπαράσεται στη μοναξιά της

  χωρίς προορισμό εξόδου

  μέχρις ότου ο απροσμέτρητος χρόνος

  του εξωακολουθητικού μέλλοντος

  καταναλώσει τα καύσιμά της,τυχερή αν ανήκει στον ιδιαίτερο τύπο των άστρων,που

  στην αυτοκαταστροφή της,μετά από την έκρηξη σουπερνόβα

  την κάνει σκόνη

  και η αστρόσκονή της εμπλουτίσει άλλες περιοχές,όπου

  θα γονιμοποιήσει για να γεννηθούν άλλα αστέρια πριν γίνουν μαύρες τρύπες

  πεπερασμένη σκέψη μου,τί ψάχνεις πίσω στα τρισεκατομμύρια έτη φωτός      

  να βρεις στο χάος της σκέψης

  κακομοίρα σκέψη μου του συντελεσμένου μέλλοντος

  φέξε μου και γλίστρησα

  τί ψάχνεις

  ένα ψευδές νόημα της συντέλειας του κόσμου

  πάλι αυτές οι σκέψεις

  πάλι οι εικόνες

  βγάζουν τις μάσκες των ρόλων,ξαφνικά σιωπή και ακινησία

  από την εξαντλητική υπερένταση,γιατί

  ήρθαν τα νεφελώματα του γαλαξία γεμάτα αστερόσκονη, bits προσομοίωσης ή πραγματικότητας,λένε

  από την αόρατη μήτρα του σύμπαντος

  φορτωμένα από τις γητειές του Ωρίωνα

  Αυτό το βρεφοκομείο

  γεννά αστέρια με την ταχύτητα του φωτός

  γιατί οι μυριάδες κουκκίδες των αστεριών ξαγρυπνούν τον ουρανό

  για να μη κοιμηθεί ,όταν η κουρασμένη πυρόξανθη χαίτη του ήλιου

  ετοιμάζεται να βουτήξει στο σκοτάδι του ύπνου

  και οι λευκοί νάνοι ετοιμάζονται να λεηλατήσουν την ουρανοσύνη

  Επικρατεί μια αδράνεια ένδον από το μεγάλο ξάφνιασμα

  αξαιτίας του μεγάλου λήθαργου της στιγμής

  πόσο σκοτάδι της μαύρης τρύπας

  να καταναλωθεί για να υπάρξει

  για να υπάρξει ορατό φως

  από την ομίχλη της ανυπαρξίας

  της σκοτεινής ύλης

  στην ταφική πλάκα της μαύρης τρύπας                                     450

  στο θνητό χρόνο τον φθαρμένο

  από την αιωνιότητα της αθανασίας

  κρύβεται

  το αναπάντητο ερώτημα του αινίγματος

  Από το παραπέτασμα του χάους

  έρχεται το άφωτο,η θνητή ύλη βρίσκει φως

  ένας κόκκος λευκού

  η απόσταξή του

  από άπειρους κόκκους μαύρου

  ατέλειωτο το''Γράμμα''στο δράμα,τραγικό

  πόσο δράμα κουβαλάει το Γράμμα                                                                                

  Μα πιο πολύ γράφω

  για τα ανήλικα παιδιά

  ξαναδιάβασέ το                                                                                                   

  μα πιο πολύ γράφω                                

  για τα ανήλικα παιδιά,γιατί                                                                                                          [[1650

   αν υπάρχει αλήθεια αυτή

  θα πλησιάζει την παιδική αθωότητα

  ότι αυτών

  εστίν η βασιλεία των ουρανών

  για τα παιδιά με τα χιλιομπαλωμένα

  κοντά παντελονάκια

  τα βρώμικα

  λιγδιασμένο και το άσπρο φανελάκι

  με τις τιράντες,να

  στάζει αλάτι με χώμα,γιατί πεινούσαν τόσο πολύ

  που έτρωγαν χώμα

  ξυπόλυτα

  που έφευγαν από το σπίτι για το σχολείο

  με ένα ποδήλατο''κόντρας''σαράβαλο

  με ένα τιμόνι στραβό

  κι από το ένα πετάλι να λείπει ένα κομμάτι,σκατά

  να βγαίνουν κρυφά από τα παράθυρα

  για να συναντηθούν

  στο απόκρυφο σοκάκι

  το μακρύ σοκάκι

  για να μη γυρίσουν ποτέ

  όλο το τσούρμο από πίσω

  να κυνηγά το ποδήλατο

  να κυνηγά ο ένας τον άλλο

  νικητές του ανέμου

  άλλοι να ανεβαίνουν κι άλλοι να πέφτουν από την αγωνία να προλάβουν

  κι όσοι δεν προλάβαιναν,ήταν μεγάλο το τσούρμο

  με ένα ταβλί και μια ρόδα,να το σπρώχνουν να  το κυνηγούν και να το κάνουν ποδήλατο μαϊμού

  κι από πίσω να κυνηγούν το αληθινό ποδήλατο

  ρε συ βλέπε μπροστά σου η Άννα η τυφλή θα τη πατήσεις μλκ

  Ρε συ έκανες πολύ ώρα

  άσε με ρε,μαθαίνω από τώρα

  γιατί όταν μεγαλώσω θα γίνω πιλότος

  κατέβα κάτω

  θα σου δώσω μία

  Ρε Λάκη βάλε μια τάξη ,διαόλου κάλτσα ο Λάκης

  που είσαι και ο πιο μεγάλος

  αυτά τα μικρά δεν προσέχουν

  και το ποδήλατο

  θα χτυπήσει ''μπιέλα''  +

  και να τρυπήσει το λάστιχο

  πώς να αντέξει,μετά από τόση πίεση

  που το έκαναν δικάβαλο,ακόμη και τρικάβαλο

  και όλα μαζί τα παιδιά

  να ''σηκώνουν'' την σαμπρέλα,ένας παιδικός Επιτάφιος

  και στη γούρνα του Τούρκου                                                        500

  να τη βουτούν στο νερό

  να προσπαθούν να βρούν την τρύπα που χάνει αέρα

  να κάνουν αλχημίες

  για να φράξει η τρύπα                                                                                                         [[1700

  άδικος κόπος

  σκατά                                                                       304

  να τριγυρίζουν αλαφιασμένα

  γεμάτα χώματα

  να μή νυχτώσει                                                                                                           

  και να φωνάζει η μάνα Γιανιώωωω,δεν πάω

  έλα να φας,άσεμε

  το μυαλό,στο λάστιχο

  έξω και πάλι έξω                                                                                                     

  έξω είναι η ζωή,στα χώματα

  με τα κλάματα των παιδιών

  δεν με νοιάζει,και να νυχτώσε

  δεν θέλουν να γίνουν ενήλικες

  Πού να βρουν χρηματοδότη γαι το μπάλωμα

  τίποτα,με τόση φτώχια η Αλάνα

  αναγκάζονται να το τσουρλούν

  με τη ζάντα

  αναστατώνουν όλη τη γειτονιά

  επιτέλους να βρεθεί κάποιος

  να χρηματοδοτήσει τη ζημιά

  βρέθηκε ο Λαμπράκης που είχε το μπακάλικο

  να ξενυχτήσουν το ποδήλατο

  ρε σεις εγώ θα το πάρω στο σπίτι μου

  Τί μας λες

  τόσο έξυπνο σ'έκανε η μάνα σου

  αλήθεια λέω δεν θα κοιμηθώ απόψε

  να το προσέχω

  εγώ θα το πάρω,ουστ από δω

  ομυρικοί καυγάδες

  επεμβαίνουν οι μεγάλοι,σκάστε όλοι

  εγώ θα το πάρω,που δεν έχω και παιδιά

  Ναι,να το πάρει ο κυρ Σωτήρης

  συμφωνούν επιτέλους

  και αύριο

  ντογρού για το μαγαζί του ποδηλατά

  να το μπαλώσει,και μετά

  να πέφτουν από τις αλεπάλληλες ορθοπεταλιές

  σκασμένα                                                                       337

  κατάχαμα να κοιτούν

  τ'αστέρια που αχνοφαίνονταν στον ουρανό           [[2000]]

  της αθανασίας

  και να πλημυρρίζουν από ευχαρίστηση

   έτσι λαχανιασμένα και ιδρωμένα

   να ονειρεύονται ένα ολοκαίνουριο ποδήλατο που θα το έστελνε ο Θεός,Θεέ μου

  τί σου ζητούμε ένα ποδήλατο μεγάλη η χάρη Σου

  και ω του θαύματος

  μετά από τις πολλές προσευχές έγινε το θαύμα

  Ένα ολοκαίνουριο ποδήλατο να αστραφταλίζει στον ήλιο,παρκαρισμένο

  στη μέση μέση της Αλάνας του Λάκκου,και ο Τάκης να το κρατάει,καμαρωτός καμαρωτός

  γύφτικο σκερπάνι να φουσκώνει από υπερηφάνεια,ρε σεις το θαύμα,το θαύμα                                        [[1750

  Ρε συ Τάκη τί έγινε

  Ο θείος μου ο Αμερικάνος μου το έστειλε,και όλα τα παιδιά πάνω στον Τάκη,ένας σωρός,να φωνάζουν

  ζήτω,ζήτω και αγκαλιές και φιλιά ,του σχεδίου Μάρσαλ

  μπράβο μπράβο,ένας χαμός

  ρε συ θα μας δίνεις να κάνουμε κι εμείς,ναι ρε σεις να χορτάσουμε όλοι το ποδήλατο

  Μου το έλεγε η μάνα μου κάθε βράδυ να κάνω την προσευχή μου,και να κάνω και 10 μετάνοιες

  και νάτο το ποδήλατο

  Ρε σεις πάμε τώρα να αλητέψουμε,πού να πάμε

  Ρε σεις πάμε στο σπίτι με τα κόκκινα

  όλα από κάτω

  στο μαντρότοιχο                                                                              550

  να σκαρφαλώνουν

  για να δουν τη μεγαλύτερη περσόνα

  μια Θεά των ονείρων

  να λούζεται ολόγυμνη

  ένας την είδε και έχασε το φως του

  το άκουσα από τους μεγάλους

  Ρε συ κατέβα κάτω να δω κι εγώ

  μη μου βγάζεις τη γλώσσα,θα σε δείρω

  Ρε συ ξέρεις ποιός είμαι εγώ                                                                                            

  θα σε πλακώσω και θα σε διώξω

  από τα ''τσικό'' του Εργοτέλη

  παιδιά έπεσε σύρμα

  έρχονται οι μεγάλοι                                                                                              

  ρε συ,εσύ μας πρόδωσες

  φτου σου προδότη

  τα είπες

  χαρτί και καλαμάρι

  στους μεγάλους

  πρόσεξε κακομοίρη μου,γιατί...

  μου πουλάς μαγκιά

  δεν το έκανα εγώ,ορκίσου

  αλήθεια σου λέω,ποιός,ο Μάκης,εγώ,εσύ,αυτός

  ορκίζομαι στα κόκκαλα της μάνας μου         367

  ένας μικρός εμφύλιος

  Τα παιδιά που χάθηκαν

  τα πεταμένα στους πέντε δρόμους

  παγώνουν ολόκορμα

  στις λασπωμένες λακκούβες

  αγνώστου πατρός

  δεν έχουν

  πού να δένουν τα χέρια

  να αφήνουν

  τα δακτυλικά αποτυπώματα

  πριν πουν καληνύχτα

  στους λαιμούς των γονιών

  και να ψιθυρίζουν λέξεις

  λέξεις αγαπημένες

  μελωδικές

  ατέλειωτες λέξεις

  λέξεις με κόκκινο                                                                                                                     [[1800

  και το πρωί,σήκω γρήγορα παιδί μου

  έλα να σε πλύνω,ντύσου,πιες το ζεστό σου

  βάλε το παλτό σου και πάμε σχολείο

  η ώρα πέρασε

  Σώπα

  μη κλαις

  των μωρών

  των αγέννητων μωρών

  με τα κλάματα των μωρών

  που δεν ξέρουν γράμματα

  μόνο μουτζουρώνουν αιμάτινα

  δεν φοβούμαι τις λέξεις

  που δεν θέλουν να ακουστούν

  που παριστάνουν

  τις ευτυχισμένες

  στάχτη στα μάτια

  τα φωτεινά παιδικά μάτια ανοιχτά,θα τα αφήσουν

  αβάστακτη αλήθεια μου                                                                 600

  πόση ψευδαίσθηση

  με ακολουθείς                                                                                                                    1000]]

  πεισμώνω

  με αυτές τις λέξεις

  τις λέξεις                                                          397

  τις ασυμπτωματικές                                                                                                

  τις λέξεις

  του εγκαταλελειμένου παιδιού

  τις άγνωστες,έτσι θέλουν

  τις έχω μέσα μου,είναι ωχρές λέξεις

  τις λέξεις που δεν ήξεραν να γίνουν φωνή

  να βγούν

  φώναξε τη λέξη της ερώτησης

  είναι

  η ύστατη παράκληση του δημιουργού,που

  κρύβεται

  η απάντηση

  φωνάζω

  τις λέξεις

  τις άφωνες λέξεις

  λέξη λέξη

  βήμα βήμα

  το εννοώ

  δεν φοβούμαι την αδιαφορία του

  ορκίζομαι

  θα φύγω

  για

  να μην πάω

  σε ευαγές ίδρυμα

  θα φύγω

  για

  να είμαι ζωντανός                                                                                                              [[1850

  και ανάδοχο

  να μην βρω

  θα υιοθετήσω τον εαυτό μου

  θα τον κάνω λούστρο

  λούστρος θα γίνεις

  μόνο οι σακάτηδες γίνονται λούστροι

  λούστρος θα γίνω,άκουσες

  να φορώ ζεστά αρβυλάκια στους παιδικούς χειμώνες

  και μάλλινα γάντια στα χέρια

  να μην ξαπλώνω                                                               427

  παγωμένος

  στο σκουριασμένο παγκάκι,πέτρα για μαξιλάρι,ραντεβού με

  τα χαραγμένα ονόματα

  των ανορθόγραφων όρκων

  συντροφιά με τις γόπες τις νάυλον σακούλες και τις κολλημένες τσίχλες

  των περαστικών

  αύριο με το πρώτο φως όλοι θα το δουν,αδιάφοροι οι νοικοκυραίοι,για τα άστεγα κορμιά

  το βλέπω το φιλί του Ιούδα που κρέμεται στα χείλη τους

  το ξέρω

  πως δεν θα φτάσει ποτέ

  ως εδώ

  καμιά μουσική,έστω ένα νανούρισμα

  είναι ξαστεριά                                                                                                                 

  κάνει κρύο

  πώς να ζεστάνω τα χέρια

  στις κρύες τσέπες,πού

  να βρω το γάλα το πρωινό,το γράφουν οι παγωμένες ανάσες,το αγνοούν οι διαβάτες 650

  για να ζεσταθώ

  φιλαράκο άδειασέ μου τη γωνιά,μου λέει,γιατί θέλουμε να παίξουμε τον ''παπά'',εδώ είναι ο παπάς

  εκεί είναι ο παπάς,πού είναι ο παπάς,και

  η καύτρα του τσιγάρου ανάμεσα στα δάκτυλα να του καίει την τράπουλα                   

  Ναι,έναν άνθρωπο να βρω στην απελπισία μου

  ούτε ο εαυτός μου,ούτε ο ίδιος ο Θεός με σώζει

  μια κραυγή μια επαφή

  τί να τις κάνω τις άψυχες λέξεις

  από την ποίησή σας,καμιά ποίηση δεν με σώζει

  ενδεδυμένος

  με τις γυμνές ρίμες

  των εφήμερων

  νοικιασμένων παραδείσων

  μπορούν να με ζεστάνουν

  θα μου πεις

  όλα τα ποιήματα,είναι γεμάτα

  από ''πρέπει''και ''σαν''

  και κοσμητικά,και κηρύγματα

  και ''ω''και λοιπά επιφωνήματα

  παρελθόν και μέλλον

  και όχι στιγνή πραγματικότητα                                  457

  ένας εμφύλιος

  είναι                                                                                               [[1900

  όλος αυτός ο κόσμος

  με εμφυλιοπολεμικά παραμύθια

  ο κόσμος της υποκρισίας και της αγοραπωλησίας

  των αδυνάτων από τους ισχυρούς

  Ψέμα ο φίλος,ψέμα ο εχθρός

  ψέμα κι εγώ,ολόψεμα

  Πόσο θέλω να γίνω Ιούδας,ναι Ιούδα μου

  άδικα σε καίνε το κάθε Πάσχα

  Πού είναι οι υψωμένες φωνές για δικαιοσύνη

  Ιούδες αυτοί φίλοι και εχθροί,Ιούδας κι εγώ,συγχώρεση θα πάρω από το Χριστό

  άδικα κρεμάστηκες στην ξηρανθείσα συκή

  θα του δώσω να καταλάβει τί εστί Ιούδας,αυτού του κόσμου

  δείξε μου

  δείξε

  πήρες τη σωστή πλευρά

  Κάνε ότι κοιμάσαι

  με το ρεβύθι και το κουκί,προδιαγεγραμμένο είναι το σενάριο,στο έβδομο επεισόδιο είμαστε

  μετά τις ειδήσεις των οκτώ θα το ''παίξει'',και τα μάτια της Παναγίας κλέβουν αυτοί

  μια λέξη Cosa nostra

  ενόμιζες ότι κλέβουν μόνο τη δική σου όραση,στο είπα και στο ξαναλέω

  αποστειρωμένες λέξεις θα σου φυτέψουν στο μυαλό,κι εσύ η διανοούμενη

  που αναζητάς αθανασία και φθαρτότητα,να σου λέει ο άλλος πίστευε παλιομοδίτικα

  και πες μου εσύ τώρα αφού η ποίηση,δεν αντιγράφει τη φύση,αλλά

  θέλει να μεταμορφώνει τη φύση,είναι η αποστολή της, γιατί                                        

  χρησιμοποιεί την αντιγραφή

 ''κούφον γαρ χρήμα ποιητής εστίν''

  όχι

  υπάρχουν

  και'' Άγια'' ποιήματα

  από τα ιερά μυστήρια της γέννησης και της αποκάλυψης

 ''μπορούν''

  είνε καμωμένα από φως

  μπορούν,η τέχνη θα βρει το δρόμο 

  μπορεί ένας στίχος

  μπορεί,γέννα, θάνατος, ανάσταση,ναι ένας στίχος

  Να ζω

  τώρα θέλω να ζω

  να μην κοιμούμαι τον ύπνο του δικαίου

  γνωρίζω ότι

  πάνω απ'όλα

  είναι η τέχνη

  κουβαλεί τις εικόνες,και τις μνήμες

  του παγκόσμιου πολιτισμού 

  ακούω πολιτισμού και το μυαλό μου πάει στου καπελώματος του πολιτισμού                                                                                

  και σου λέει με το χαμόγελο,γεια χαρά

  πάει να σε αιφνιδιάσει

  τιμή στους προηγούμενους,σου λέει

  σκεφτόμενος

  εσύ                                                                                                          700

  λες

  ευχαριστώ πολύ                                                                       [[1950

  και στο ευχολόγιο του μέλλοντος

  λες ευχαριστώ,όμως

  άντε γεια

  τώρα

  έχω αυτή τη γραφή

  που δεν είναι αυτή που θέλω,γιατί

  δεν είναι ''προσωπική''

  τι ευλογία

  τι μύθος

  επαναπαύομαι                                            487

  είμαι ευχαριστημένος

  αλλά πες μου

  μετά την αναγνώριση''τί'' ''τί''

  παραμονεύει

  το ''τώρα''

  το τώρα θέλω

  τη βαθιά ανθρώπινη γραφή

  τη διαφορετική γραφή που ενοχλεί την ομοιομορφία του πολιτισμού

  η ποίηση φοβάται το τώρα

  τώρα

  τώρα,τώρα

  να μη φοβάμαι το φόβο του τώρα

  σιγά σιγά θα το ξετυλίξω το κουβάρι

  διανοούμενη μου προέκυψες

  έχω εγώ και άλλα πολλά να σου γράψω                                                                    

  μόνο μη κοιμάσαι ολόρθη

  άλλο ένα επεισόδιο τελείωσε,όχι όμως η παράσταση

  Να πάμε παρακάτω

  Συνεχίζεται,κόκκινη κλώστή

  απέραντα γαλάζια τα παιδικά μάτια

  αυτά τα μάτια

  τόσο αθώα

  απ'αυτά

  ξεκινά

  αυτή η ποίηση

  από τα αδήλωτα παιδιά

  τα χωρίς τρόπαια

  νεκρά τα όνειρα

  τα επικηρυγμένα

  με προσυμφωνημένα συμβόλαια θανάτου

  θα στα πω,όχι,θες να τα νοικιάσεις,αφού όλα νοικιάζονται,όχι,άντε γμσ

  δεν θα στα δώσω,άκουσες

  δεν στα δίνω

  Σιωπή,θα μας ακούσουν,όχι στη σιωπή,αμάν πια με τη σιωπή

  Μα δεν βαρέθηκες να μου λες σιωπή,και σώπα

  να θυμάσαι πόσες φορές θα μιλήσουμε σ'αυτό το ποίημα για τη σιωπή

  δεν κατάλαβες,πού να καταλάβεις

  πόση δύναμη έχει η σιωπή,αφάνταστη δύναμη

  δεν ακούς που λένε''η σιωπή μου προς απάντησή σου''

  να ήξερες τί κρύβει μέσα της,σκέψου

  ασύλληπτα συναισθήματα,που σε στέλνουν στον άλλο κόσμο

  όταν δεν σου  μιλούν,και προσπαθείς να σου μιλήσουν

  κι αυτά επιμένουν να μη σου μιλούν

  φοβερές ανεξιχνίαστες  καταστάσεις,δολοφονίες χαρακτήρων 

  άκουσες για τις αυτοκτονίες της σιωπής 

  Μη σου τύχει

  ακόμα δεν σου μίλησα για τα χρώματα

  όταν θα σου μαρτυρήσω τα κρυφά χρώματα της σιωπής

  μα καλά έχει και χρώματα η σιωπή,ναι

  έχει χρώματα

  όλα του ορατού και αοράτου φάσματος

  και ποια είναι αυτά

  τώρα ξέχασέ το,αργότερα θα σου πω,όταν θα έρθει αυτή η στιγμή

  Βαγγελίστρα μου τί γράφω,θα μου ξεραθεί το χέρι

  θα απαλλαγώ από τα παραπτώματα,λόγω έργω ή διανοία                         [[2000

  όπως ψάλλει η νεκρώσιμη εκκλησία

  Πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα στον άχρονο χρόνο                                                 

  να τα προλάβει να τα καταγράψει όλα αυτά το '' Έπος'',όχι

  η ζωντανή γραφή δεν τελειώνει

  συμπληρώνω αναδημιουργώ αφαιρώ

  ζωντανός ο οργανισμός

  δεν εξαντλώ το θέμα,΄΄Γιατί'' τους χρησμούς,θέλω ανεκπλήρωτους

  για να έχει μέλλον και η ποιητική

  γιατί να αφουγκραστώ τη γνωστή σκέψη της παλιάς σοφίας

  και να την ακολουθώ στην ολόκληρη ζωή

  Σώπα

  άκουσε την καρκινική σκέψη 

  μη μου θυμίζεις τις εντολές.και

  δεν είναι εντολές

  και τί συμβολίζει,τίποτα δεν συμβολίζει 

  ότι θέλεις κατάλαβε

  απ΄τ'ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα

  Θου Κύριε τί λέω η πουτάνα,στο παρά πέντε

  Παναγιώτα μου πιο κάτω θα τα πώ,Παναγιώτα μου[τρις]           750

  Σκάσε επιτέλους 

  μ'αυτή σου την πολυλογία                                                 517

  Δεν ξέρω αν θα ολοκληρώσω την διατύπωση

  είναι αυτό το κάτι που απομένει                                     [[2300]]

  δεν θέλει να τελειώσει το έργο,γιατί

  Πώς θα μπορέσει να φτάσει το ερχόμενο στο μη ερχόμενο                                            

  αυτό ψάχνει η ποιητική

  την υπαρξιακή κατάθεση

  θα το φτάσει

  και το περιμένω,κι όλο το περιμένω

  και ξανά και ξανά

  και έρχεται αυτό που είναι,που είπαν,που έμαθαν,που είδαν

  που διάβασαν

  και νάτο το πριν

  και πάλι το πριν

  και πάλι το πριν,αυτό το πριν

  και όλο το ίδιο

  και πάλι το ίδιο,το ολόιδιο

  και πάλι ψέματα θα σου πουν

  κάποιοι γράφουν

  και για τα φαντάσματα του μέλλοντός μας

  και ποτέ δεν έρχεται αυτό που περιμένω

  δικής μου γραφής

  γράφω ποίημα και περιμένω

  και μετρώ το χρόνο,κάθε πρωί μετρώ το χρόνο

  και ξανά και ξανά μετρώ

  και δεν έρχεται

  ποτέ δεν θα ρθει,πάλι αυτές οι σκέψεις

  και πάλι ψέματα θα σου πουν

  δεν υπάρχει σωσμός

  από το συνήθειο της σκέψης,λες να είναι                                 [[2050

  προμελετημένη η σκέψη της γνώσης

  και η άγνοια προμελετημένη                                                                                

  κι αν έρθει το τέλος,ξαφνικά

  μετά την εκπλήρωση

  είσαι έτοιμος για το αναπάντεχο

  πόσο έτοιμος

  πόσο μελαγχολικό το τέλος                 547

  τί

  τί

  τί

  Είναι θέμα ελευθερίας

  Μα αφού ούτε η γη,αυτή η ασήμαντη κόνις που σε γέννησε δεν είνε ελεύθερη

  αφού είναι φυλακισμένη,να γυρίζει σε μια προκαθορισμένη τροχιά

  υπό προθεσμία μέχρι να πεθάνει και να γίνει μαύρη τρύπα,τότε τί μου λες

  Είναι θέμα ελευθερίας

  όταν η ελευθερία δεν είναι ελεύθερη

  τότε δεν υπάρχει ελευθερία,πάλι αυτές οι αδιέξοδες σκέψεις,σκάσε πια

  κι αν υπάρξει,πάλι αυτές οι σκέψεις

  της έξω ελευθερίας

  Τότε τί

  τί τί

  Σώπα

  Τώρα ακούω τη φωνή της σιωπής

  η σιωπή,είναι ο καλύτερος ερμηνευτής των ψυχών

  είναι η φωνή του κοριτσιού

  Ξύπνα

  κικιρίκου,συνέχισε το Έπος                                                                 800

  κι αρχίζω τα γαλάζια και τα ροζ και πάλι από την αρχή

  και νάτος ο έρωτας ο ανέστιος να με τιμωρήσει.Χαιρέκακα                                         

  με κοιτάζει από ψηλά,που ενώ προβάρω την αστρική

  λαμπερή φορεσιά γεμάτη χρυσόσκονη

  με τα ονειρικά χρώματα μιας άλλης φλογάτηςεποχής

  να ακτινοβολεί εκτυφλοτικά

  τολμώ το αδύνατο,να φιλήσω τον έρωτα

  ένα βήμα είμαι

  πριν το σύνορο του κόσμου

  ένα βήμα πριν το τελικό φράγμα

  για το σμίξιμο,όλες οι αισθήσεις

  σε μία

  Φιλώ

  είναι η αφή του φιλιού,παραδώσου,παραδίδομαι

  του πενταπάρθενου φιλιού

  το άγγιγμα των χειλιών,υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους δρόσισε ποτέ 

  το φιλί του έρωτα

  γιατί κοιμόντουσαν με μια σκιά άφαντη,τι κρίμα 

  που είνε να κοιμάσαι στην ξερή στέρνα του φιλιού,και μετά

  τα μάτια κλειστά,βλέπεις τα πάντα

  και δεν βλέπεις τίποτα

  είναι το βλέμμα                                          578

  είναι αυτό το βλέμμα

  που ομορφαίνει μια γυναίκα

  αυτό το μέσα της ρούχο

  το διάφανο

  της ψυχής                                                        [[2100

 ''Λύτρον αντί πολλών''

  ευτυχία μέσα στην ευτυχία

  φαντάζει αιώνιο

  τα μάτια δεν γερνάνε

  ξαφνικά

  ο έρωτας μηδενίζει το χρόνο,ενδύομαι τα κουρέλια

  του πεντάρφανου φιλιού

  της ήττας και της αιχμαλωσίας                                                                                  

  οι αιώνιοι κανόνες του τέλους του πένθους

  να είμαι έμεσμα

  αυτός ατάραχος με το σαρδόνιο χαμόγελο,ξέρει ότι

  ο νικητής τα παίρνει όλα,και το ηθικό πλεονέκτημα

  κι εγώ η φτωχιά κοπέλα,να μένω με το γράμμα στο χέρι

  και τα αλάτια στα μάτια

  Είνε οι κανόνες

  πάλι αυτοί οι κανόνες

  Εξομολογούμαι

  δεν είμαι η απεσταλμένη η μονογενής              601

  θείας έλευσης

  που θα θυσιαστώ

  για να άρω τις αμαρτίες και να τιμωρήσω όσες παραβιάζουν

  την αρετή του πένθους

  άκουσα τις κραυγές της οδύνης

  να θέλουν να μεταρυθμίσουν την πίστη τους

  χωρίς να φοβούνται ότι αμαρτάνουν,το λέω       608

  για να με ακούσουν όλοι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα

  που ζουν στο μικρό κόσμο και ονειρεύονται το μεγάλο κόσμο

  απεχθάνομαι αυτούς                                                                                                         

  που θέλουν να σώσουν

  τον κόσμο                                                                      850

  να τους φοβάσαι,μου λες

  σου λέω λοιπόν

  Εγώ θα με σώσω

  Να θυμάσαι,ορκίζομαι

  ορκίζομαι

  ότι

  κι αν ξαναπεθάνω,εκεί

  πάνω στον ουρανό

  στην τέφρα της ψυχής μου ορκίζομαι

  θα ξανακατέβω,άκουσέ με

  Για να εργαστώ στο Λάκκο του αιώνιου σκοταδιού

  με αυτούς που κατοικούν στα σκοτεινά βάθη

  για να αναδυθώ και να αντικρίσω το μεγαλείο του φωτός

  και τους λειμώνες του παραδείσου

  της αντιύλης

  που και η μια στιγμή μοιάζει με θεοφάνεια

  πεθαίνεις και αναγεννιέσαι

  Ήρθα

  Βλέπω ξανά τον οίκο μου

  σταματώ τα σημεία στίξης [πολλές τελείες]                                   [[2150

  ήμουν πνιγμένη στα Γάμμα

  θέλω όλους τους τόνους στα Γάμμα,την περισπωμένη μου

  το πρόσωπό του,όλες τις περισπωμένες έχει

  η κρυφή μου ερωτική σχέση,θεονύμφη

  πριγκίπισσα

  Ήρθα

  στην απαγορευμένη

  στην κακόφημη θρυλική φτωχογειτονιά

  καταφύγιο των ''απόκληρων'',με τους περιθωριοποιημένους

  καταπιεσμένους,περιφρονημένους

  τους αδικημένους κι όλους αυτούς τους ήρωες που ''διαβάζω''που ζουν στο όριο της φτώχιας

  τους γλεντζέδες τους νταήδες,τους μόνιμους στον καφενέ και την ταβέρνα

  και να σκορπίζει κέφι η ρεμπέτικη μελωδία,οι ρεμπέτες μου,οι αγαπημένοι

  οι αδελφοποιτοί μου,τους συναντώ

  ατέλειωτο μεράκλωμα με το μπουγλερί το ξενύχτι του πόθου και του πάθους

  καψούρα και λουλούδια για μια ροζ

  να περιφρονεί το κατεστημένο

  με την ιεραρχία δική του

  ο ιδιότυπος παράλληλος πολιτισμός του μικρόκοσμου

  που στο καλντερίμι του άνθισε το ''περιθώριο''

  το σακάκι φορεμένο από το ένα μανίκι

  και το τσιγάρο βεντούζα στο στόμα,μέχρι στο Θεό,ο βαρύμαγκας

  είμαι στο Λάκκο χασικλής,μετά να ακολουθεί

  η μουσική της λατέρνας να συνοδεύει τις ροζ                                                                   [ 1150]

  καίγομαι,να καώ μαζί τους,και να ξαναγεννηθώ από τη τέφρα

  είμαστε πολλές κι ακόμα πιο πολλές και θα γίνουμε ακόμη περισσότερες

  κι αγαπιόμαστε,τραγουδούμε αγκαλιασμένες να πάνε κάτω τα φαρμάκια

  ο πιο ωραίος θάνατος με αυτά τα μαγικά πλάσματα

  αόρατα,ακοίμητα,με τους κεκοιμημένους ψαλμούς

  με τις ανάσες των κρίνων,συντροφιά στην πλάκα                                                                 1350]]

  που απειλούνται από την καθωσπρέπει κοινωνική τάξη

  του''πρωτοκόλλου της Σιών''

  Να πάμε παρακάτω,να πάμε

  Συνεχίζεται

  Υ.Γ. Η άλλη ζωή

  Καλύτερη η άλλη ζωή της άλλης ζωής από ετούτη εδώ τη ζωή

  η αύρα

  να σε υπνωτίζει η αύρα του τεκέ,στα σοκάκια με τα ροζ παράθυρα,όμως όλα χαθήκαν

  τίποτα δεν υπάρχει πια

  όμως

  απέραντα άδεια

  και βαρετή η ζωή των πεθαμένων

  στον περικαλλή ναό του ουρανού

  Χαμένα τα χρόνια

 ''εις τόπον χλοερόν''

  αυτό θα λέω

  όταν με ρωτούν

  για τη μεγάλη''Πτώση''

  Είπα στους ποιητές

  να μου πουν

  πού είναι η προδοσία                       638

  στο ''Ωσαννά''                                                                      [[2200

  ή

  στο ''άρον άρον''

  διανοητική μου σκέψη

  αυταπάτη των ψευδαισθήσεων

  Πιστεύετε τους ποιητές,ναι όχι

  θα μετρήσω ως το δέκα,και

  να το πάρει η μαύρη θάλασσα

  Και τον Άγγελο με τα μαύρα

  που με βοηθά

  ρωτώ

  έκανε να χαμογελάσει

  ορκίσου

  φίλα Σταυρό

  δεν παίρνω απάντηση

  ορκίζομαι

  φιλώ σταυρό

  ορκίζομαι στα κόκκαλα της μάνας μου

  γράφει στον αέρα

  αφερίμ

  Δεν την ξέρω τη λέξη

  τί να κρύβει στην ψυχή του                                                           900

  να το πάρει η μαύρη θάλασσα

  η φωνή σου

  η φωνή σου θα είναι εξαίσια

  άφωνος τίποτα

  του έκοψαν τη γλώσσα                                                                                             

 ''η σιωπή μου προς απάντησή σου''

  Γράψε μου Γράμμα

  ποτέ δεν μου έχουν γράψει γράμμα                       668

  ποτέ κανείς δεν βρέθηκε                                           1400]]

  να μου δώσει

  ένα τριαντάφυλλο

  στην ολόκληρη ζωή μου

  τί σου ζήτησα, εγώ

  μια ιέρεια της ηδονής

  κι εγώ τί να σου χαρίσω,τί θέλεις

  την ομορφιά του γυμνού ώμου μου

  μια μόνο λέξη υπάρχει για την προδοσία στον παράδεισο

  καταναγκαστικά έργα,ένα μόνο θα σου πω

  ότι στα είκοσί μου

  με έριξαν μέσα στην μαύρη τρύπα της Αλμυράς Ερήμου,από μέσα του τα ψιθυρίζει

  θα ανοίξω το στήθος μου,να δεις τις ουλές από τις ξιφολόγχες

  ακόμη νιώθω,να έχω επάνω μου τις ψείρες

  έχεις ακούσει,για την τραγωδία της προσφυγιάς

  μαθαίνουμε και μετά από λίγο ξεμαθαίνουμε

  μπορεί να ζούμε σε μια ευμάρεια και μετά να θέλουμε τη βαρβαρότητα

  λες να είναι από

  τους εκπεπτωκότες Αγγέλους

  δεν το πιστεύω

  μου έγραψε μια λέξη                                                                 [[2250

  Σαλαμαλέκουμ

  δεν την ξέρω τη λέξη

  η νοηματική του

  καλά το ξέρει

  πως καθόλου δεν μ'αρέσει η ''ανάπαυση''

  μα τη πίστη μου

  θα είναι ανένταχτος

  Μπορεί να είναι

  ένας μετανάστης Άγγελος

  ό,τι κι αν είσαι

  σε πιστεύω

  τον υπονομεύουν...

  Η νοηματική του

  ξανά μου γράφει

  Γκελ μπουρντά

  καλά το κατάλαβα ότι είναι                                                

  μετανάστης Άγγελος

  και έχει άλλη γλώσσα

  Άκουσα

  τι μου είπες

  δεν σου απαντώ

  για να έχεις έμπνευση

  στις παγίδες,τί να του πω,ότι το'χει η κούτρα μου να κατεβάζει ψείρες

  Ο Άγγελος με τα μαύρα

  ξέρει και τη γλώσσα μου

  που όταν σκέφτομαι,Αυτός                                                                                  

  ξέρει τι σκέφτομαι

  είναι μέσα στο μυαλό μου                                                       

  ξέρει όλες τις παγίδες της προηγούμενης ζωής μου

  τις χιλιάδες παγίδες μου

  τον ομηρικόδρομο να ακολουθήσω,για να βγω από τον λαβύρινθο

  μια εξώπορτα έχει

  Τί με κοιτάς

  από πού έρχεσαι

  από δεξιά [γέλια]

  εξομολόγος πάτερ,απραγματοποίητο να σου φθιάξω ένα κέικ με σοκολάτα [γέλια]

  τώρα που το σκέφτομαι,και που ήθελα να στο ρωτήσω

  είσαι χορτοφάγος φαντάζομαι

  εγώ τρώγω απ'όλα

  Δόξα σοι ο Γιαραμπής

  στα λέω όλα με τα ποιήματά μου                                                                                  

  ποιήτρια και νεράιδα

  αλήθεια σου λέω

  να,φιλώ σταυρό

  κάποια μέρα,θα ΄τα μάθεις

  νερό νεράκι τα ποιήματά μου

  μη μου θυμώνεις

  που στα χώνω

  από μέσα μου στα χώνω

  Τί

  ακόμη και η σκέψη είναι αμαρτία                                      [[2300

  γάμησέ τα σύντροφε

  να βαπτιστώ

  μα έχω βαπτιστεί,κάτω στη γη [δε με πιστεύουν]

  δεν ισχύει

  μισθοφόρος είσαι του συστήματος

  σημαδεμένη μ'έχουν

  να μου κάνουν καψόνι

  σεσημασμένη είμαι ,ε,όχι

  και ο λήσταρχος Νταβέλης

  να βαπτιστώ ξανά,βαπτίζεται η δούλη του Θεού εις το όνομα του Πατρός...

  πέφτω απ'τα σύννεφα

  μετανάστης Άγγελος είναι ή η μούφα προβοκάτσια

  απετάξω τω Σατανά,θα σκούζει ο Σατανάς

  απεταξάμην

  συνετάξω τω Χριστώ

  συνεταξάμην                                  728

  και πιστεύω αυτώ

  ξέχασα να σε ρωτήσω

  Εσύ πιστεύεις στο Θεό, στη μετενσάρκωση των ψυχών,είσαι αγνωστικιστής

  πάλι το κεφάλι σου κουνάς,άμα πια με αυτό το υπονοούμενο

  κατάλαβα,αυτό που δεν κατάλαβα

  Εγώ είμαι πολύ μπερδεμένη

  το ξέρω,να μην πιστεύω στα λόγια

  όταν μου λένε

  να είμαι ο εαυτός μου

  ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι ο εαυτός μου

  ένα σίχαμα είναι ο εαυτός μου

  στην κοσμική ευτυχία

  εγωισμός κι αυτός,να συγχωρήσω τον κόσμο

  με τόσους εαυτούς,να κάνω μια αρχή,λες

  Πώς να χορέσουν όλα αυτά,στον εαυτό μου

  θα ''μαρτυρήσω'' με τόσες σκιές του εαυτού

  Πού να τον βρω τον εαυτό μου,που δεν θέλω να τον βρω

  με δεσμεύει ο εαυτός μου και δεν είναι ορατή η αλήθεια

  αν υπάρχει αλήθεια

  μόνο το αγγελτήριο θανάτου είναι αληθινό

  ίσως

  να υπάρχει ένα ''ίχνος'' της, έξω από τον εαυτό μου

  τον άγνωστον άλλον εαυτόν θέλω

  όλο με μπλέκεις στον άλυτο κόμπο

  μετά μου λες γρήγορα γιατί νύχτωσε,να κολαστώ

  στη συλλογική ψευδαίσθηση                                                                                  

  το ξέρω ότι ξέρεις

  το απολυτήριο σκέφτομαι,το ξέρει

  ο ακοίμητος φύλακας στις παγίδες

  του κακού                                                                                                                           

  δες

  είδα όλες τις παγίδες,αμ δε

  ξαναπροσπάθησε,είναι μάταιο,λες

  να μην έχω καμιά τύχη,πού τύχη,λέξη κι αυτή,                            [[2350

  υπάρχει ''ελπίδα'',λέξη κι αυτή,όλο ''εφευρεύσεις'' είναι αυτός ο κόσμος

  γεμάτος από κακές στιγμές είναι ο μεταφυσικός παράδεισος

  κισμέτ

  το ''μαντρί''                                                                       1000

  δηλαδή

  εν δύο εν δυό

  εν δύο

  εν δυό κάτω

  αλτ τις ει,τί μου θυμίζει,τί μου θυμίζει

  Εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός,γιοκ,γιοκ

  Μωρέ όλα τα ξέρει ετούτος

  αμ τί νόμιζες ότι μοιάζω για μπούφος,άλλα σκέφτομα τώρα

  να μην έχω

  ερωτήσεις

  Αυτό το παιχνίδι των ερωταποκρίσεων πολύ με καυλώνει

  η τελετταία συλλαβή δικιά μου

  να μην είμαι                                           758

  ανένταχτη,δλδ

  ποίμνιο στο μαντρί θα πει σφαχτάρι

  και μάλιστα το πρώτο που θα γκρινιάζει,όχι,δλδ με το απολωλός ή με το κοπάδι είσαι

  σας βαρέθηκα

  τη μια με το βοσκό,την άλλη με το μαντρί,την παράλλη με το λύκο

  Πώς σε λένε, όνομα,επίθετο,όνομα πατρός,όνομα μητρός,σας βαρέθηκα

  πάλι αυτά τα αινίγματα της προδοσίας,μου λες ότι είναι πράξη αποστασίας

  να παραδώσω την ''έδρα'',ναι, θα παραδώσω την έδρα σας

  στη τελική,με μένα θα είμαι ρεεεε γμτ μου

  θα είμαι

  ανένταχτη

  όχι ''εκοιμήθη'' τον ύπνο του δικαίου

  αυτός ο βαθύς ύπνος της πλύσης εγκεφάλου,θα ανατραπεί

  με τη ποίηση που δεν διαβάζει κανείς,δεν έχει πέραση,δεν πουλάει

  και ποτέ δε είχε πέραση,άσχετο,πάλι με την ποίηση

  όλο κλωθογυρίζει στο μυαλό σου,ναι θέλω κίνηση στην ακινησία

  και αντίδραση στον εφησυχασμό της σκέψης του ανθρώπου

  που νομίζει ότι τα έχει όλα,εγωιστής,και πετά τα πάντα στα σκουπίδια ως άχρηστα

  τα νεκρά σφάγια του πολιτισμού σας

  ενώ δεν έχει τίποτα και οδηγείται στην αυτοκαταστροφή,ζει τη φρίκη του πολέμου εσαεί

 ΄΄εγέρθητι''

  να ζω

  δεν ζω

  ζω

  ζω

  αλύτρωτη μήτρα μου

 Έλα

  δεν κρατώ του Αδάμ το πλευρό,έλα

  να κάνουμε μαζί ένα τσιγάρο,κερνάω καφέ τούρκα,βαρύ γλυκό

  και να σου βάλω ένα κρύο νερό,άσπρο πάτο,εδώ δεν δίνουν ούτε του Αγγέλου τους νερό

  πώς τον πίνεις,κάνε μου                                                                                         

  ένα διπλό ναι και όχι,ωραίο καφέ κάνεις

  χρόνια στο κουρμπέτι

  αυτό το αλισβερίσι στη πιάτσα με το ''παράνομο'' μου άνοιξε τα μάτια,έτσι που λες

  να ηρεμήσει και να γεμίσει φως τη σκέψη,και να φύγει αυτή η σκοτεινιά             [[2400

  τι αλλιώτικος που είναι ο καφές εδώ πάνω,αερικός,και μετά τί θα έλεγες

  για ένα μαγευτικό περίπατο,να τα πούμε

  θέλω να σε κάνω φίλο,αν συμφωνείς,στο ροζ ''Μουσείο''

  θα σου δείξω τα ροζ ημερολόγια,είναι οι ιστορίες των ροζ

  μα πόσες φορές θα στο πω,κι εγώ είμαι μια νεαρή ροζ που πουλήθηκε αντί πινακίου φακής

  στα βασανιστικά κι αποτρόπαια εκείνα χρόνια,του μαύρου θανάτου,που η ψυχή μου τόλμησε

  γιατί η ζωή μου είναι γεμάτη από μένα,από τη δύναμή μου τη μοναχική

  είναι ένας ύμνος της ζωής γι αυτές τις ροζ ,που η γυναικεία ψυχή τους

  της γυναίκας μάνας κόρης και αδελφής

  ζει στην αποδοχή και την παραίτηση,που της ''μοίρας ήταν γραφτό''

  με τη σαρκική και ωμή δύναμή τους,να

  κάνουν βήματα αποφασιστικά και τολμηρά,για να ξεφύγουν, από ένα μέλλον σκοτεινό

  και τρομερά ζοφερό,που τίποτα άλλο δεν απόμενε παρά η υποταγή,από

  ένα άχρονο περιβάλλον τραγικής ένδειας,που ο εναγκαλισμός του σε πνίγει,και

  που όλα θα έχουν τελειώσει,και δεν θα υπάρχει ελπίδα για τίποτα στο τίποτα

  έτοιμο να σε γκρεμίσει στα τάρταρα

  το τραύμα του κόμπου η αιτία,όχι ούτε Μεσίας,ούτε μάγος

  μια ολοκληρωμένη πραγματική γυναίκα είμαι

  και πιστεύω ότι θα υπάρχει ένας άλλος κόσμος, σίγουρα

  που εγώ,δεν μου αρέσει το ''εγώ'' ,η γυναίκα θα ζω την αλήθεια μου ελεύθερη από συμβιβασμούς,είπα

  η ψυχή είναι άυλη [υπάρχει] δεν έχει εγωισμό

  Αυτά τα απόκρυφα ροζ ''Ευαγγέλια'' έχουν την επτασφράγιστη σφραγίδα

  μεταλαμβάνεις τα μύχια μαζί τους,ερωτώ,μεταλαμβάνεις μωρέ,ή είσαι αντίθετος,θα δεις πόσο πολύ

  θα επηρεάσουν και την ίδια σου τη ζωή,όταν θα τα διαβάζεις

  στα απομεσήμερα της ραστώνης,τότε θα δεις όλο τον κόσμο με μια ματιά

  γιατί αποτυπώνουν,τις αγωνίες,τις αμφιβολίες

  τα αινίγματα,λες να σου μαρτυρήσουν την αλήθεια,οι μύχιες σκέψεις των σκέψεων

  οι λέξεις

  επιβαλόμενες και ''μη''

  και ποιες είναι οι ''μη''

  πιάσ'το αυγό και κούρεφ'το

  Αγάπη,θρησκεία,φθαρτότητα,αφθαρσία,ουτοπία,το τρίπτυχο Ψ.Π.Ε.,και όλα τα εις, --πτυχο,ακόμη

  καρκινικόπτυχο''μη'',μαυρίπτυχο''μη'',γνωστός άγνωστος ίμερος Θεός...,το άγνωστο θνητό η αιτία

  εξωκόσμια σκέψη

  θα δεις ότι δεν θα πάνε στη στοίβα με τα αδιάβαστα

  θα σε κοιτάζουν,και θα τα κοιτάζεις με δυσπιστία,αλήθεια

  θα έχανες μια μεγάλη ευκαιρία αν δεν διαβάσεις αυτά τα σπουδαία βιβλία

  με τα ακραία ανθρώπινα πάθη

  όταν τα ξεκινήσεις δεν θα σε αφήσουν,αν δεν τα τελειώσεις

  πάω και στοίχημα

  Δεν θα γλυτώσω από σένα

  γαμώ το

  στο είπα χίλιες φορές,και θα στο ξαναπώ

  η ιστορία μου,είναι όλες οι ιστορίες των ροζ έίναι μέσα μου,μέσα μας,η γυναίκα η αιτία

  με τους δικούς της όρους

  η συγκλονιστική αφήγηση της γυναίκας για την επιθυμία της μητρότητας,τέτοια σοβαρότητα

  αλλά και τόσο χιούμορ,μα τόσο χιούμορ,δεν το αισθάνεσαι,μα τόσα που σου ψάλλω κάθε μέρα

  ευλογημένη,όπα,τί μου θυμίζει,τί σου θυμίζει,άστο να μή στο πω γιατί θα κολαστώ,άλλη ώρα

  ευλογημένη...όπα λες να κολάσω και Άγιο,η πολυγαμία της ροζ σκέψης σου,το έδεσες σκουλαρίκι [γέλια]

  Να λέμε και του στραβού το δίκιο,ε,δεν θα σε ''φωτίσω'',τη φώτιση θα την πάρεις μόνος σου                         [[2450

  και να σου πώ και το τελευταίο,αν και σου έχω πει το τελευταίο τα γράφομε κι ας μη τα διαβάσει

  κανείς να μη τα διαβάσει,ποσώς μας ενδιαφέρει αν θα μείνουμε κάδρα σε ξεχασμένους τοίχους

  Ζήσε,τριςμλκ μου

 ''είδομεν το φως το αληθινόν κι ελάβομεν πνεύμα επουράνιον''                                                  

  μη νομίζεις ότι το μυαλό μας είναι μόνο στο να ικανοποιούμε τα ζωώδη ένστικτα

  μη νομίζεις ότι είμαι μία θεραπαινίδα της Αφροδίτης χρυσοκέντητη

  ότι ψάχνω ένα Άδωνη,που βρήκε το κενό μου και ήρθε,αυτό να λέγεται,λες να πέσω από βράχο

  υπάρχει και ανόθευτη σπουδαία γνώση πέρα από το δοχείο ηδονής που μας κατηγορούν

  Εγώ να ξέρεις ξέρω απ'έξω κι ανακατωτά την Ιλιάδα και την Οδύσσεια

  και τους τραγωδούς

  μου αρέσει πολύ το αίνιγμα της Σφίγγας με τον Οιδίποδα,αν είναι σωστή η απάντηση σκέφτομαι

  αυτό το τετράπουν το δίπουν και τρίπουν με βασανίζει

  ξέρω τί σκέφτεσαι,είδες στο μαξιλάρι μου τον ''Καζαμία'',και είπες τα πιάσαμε τα λεφτά μας

  και τον Καζαμία διαβάζω και το ''Ρομάντσο''

  την άλλη φορά που θα με δεις να μου κρατάς το νέο ωροσκόπο

  να σου δώσω να διαβάσεις τη ''Ροζ ανίατη ηδονή''του Κ.Κ.με τη μυρωδιά του γιασεμιού

  ξεχνάς μου φαίνεται

  Εσύ δεν μου είπες σε ανύποπτο χρόνο να διαβάσω

  το ποίημα ''είμαι ο Κανένας''                                                                                    

  ξέχασα να σου πω ότι αυτά τα απόκρυφα ποιήματα,δεν έχουν πολλά σημεία στίξης

  για να έχουν μεγαλύτερο ρυθμό,το σωστό,και να μην γίνονται κομμάτια

  και δάνεισέ μου τα φτερά σου,έχεις και δεύτερα φτερά

  θα είναι το μόνο μου στήριγμα,χρωμάτισέ τα μενεξελιά,που μου αρέσει

  για να κατέβω κάτω στη γη,μονολογώ,και άντε πιάσε με μετά.Αντίο

  κάνε μου το χατήρι

  Μπορείς,να έρθεις και συ μαζί μου +

  αν θέλεις +

  θα είναι κάτι παραμυθένιο +

  μου έγνεψε,ναι

  βιάσου,πάρε ανάσες βαθιές

  θα τα καταφέρει ξέρει αυτός

  Μου αρέσει ο κίνδυνος

  και σ'αυτόν

  μη νομίζεις

  κι εγώ βασανισμένος είμαι

  μ'αυτά που γίνονται εκεί πάνω

  και κάτω

  Κάτω να δεις τι γίνονται

  τα ξέρω όλα,δεν τα ξέρεις όλα

  ξέρεις πως μας φώναζαν,τις ιέρειες της Πάνδημης Αφροδίτης

 ''Παστρικές''

  επειδή πλυνόμαστε συνέχεια ,γέλια  

  να φαντάζεσαι τώρα,πόσο φοβόντουσαν το νερό,και πλυνόντουσαν μόνο στις μεγάλες γιορτές

  δλδ δυο τρεις φορές το χρόνο,και μετά τη Belle Epoque [ξάφνιασμα],τί είναι αυτό

  κατάλαβα,ντουβάρι με τις ξένες γλώσσες,αφερίμ,θα σου εξηγήσω άλλη φορά

  Άκου τώρα που λες,μετά  τη belle Epoque,μας έλεγαν και παξιμαδοκλέφτρες

  γιατί λέει περνούσαμε από τα τραπεζάκια των κέντρων και τους κλέβαμε τα παξιμάδια

  μπροστά στα μάτια τους

  και που να σου πω και τα υπόλοιπα,άκου εσύ κάτι πράματα για τις ροζ

  να περνούμε από τη γειτονιά,και να σταυρωκοπιούνται                                                          [[2500

  και να μας φτύνουν και να μας μουντζώνουν,για να φύγει ο διάβολος

  να κλέινουν τις πόρτες και τα παράθυρα,μέχρι να φύγουν τα μιάσματα

  και μετά μου λες δεν σου γράφω

  ήθελα και να ξερα τί ψυχή θα παραδώσουν                                                          

  μωρέ και πάνω να δεις τι γίνονται

  θα στα πω όλα

  θα τα μάθεις παρακάτω

  θα φρίξεις

  με αυτά που απαγορεύονται δλδ

  αφεντικό

  την είπιαμε τη πορτοκαλάδα

  μη νομίζεις,κι εγώ μπορώ να σε σώσω                                 [[2800]]

  αν χρειαστεί,να σου πω κι ένα μυστικό,αν και νομίζω ότι θα το ξέρεις

  λίγες μέρες πριν φύγω ''Τους'' είχα παρακαλέσει,την ψυχή μου

  να τη βάλουν στον κάτω ουρανό

  να είναι κοντά με τους ζωντανούς, οπότε καταλαβαίνεις

  χωρίς να μας δουν μπορούμε να την κοπανήσουμε

  την ώρα που θα είναι απασχολημένοι.όταν έχουν οικογενειακό συμβούλιο

  είναι ευκαιρία                                                                                                        

  Τώρα είναι ο καιρός

  που δίνουν τα βραβεία

  τα παίρνουν μεταξύ τους

  Γιάννης κερνά,Γιάννης πίνει

  απαπαπά,σώπα,ναι, είναι οι παρέες,άστα

   επιτυχία  της στιγμής

  και την άλλη στιγμή το ξέχασα,δεν τους θυμάται κανείς

  memento mori

  κυκλοφόρησε το iPhon 19, εκεί να δεις, πως σκοτώνονται με την είδηση,τα μάτια σου 14

  δεν έχω καμία τύχη για να μου δώσουνβραβειο

  και καλά μη σκάσω,ούτε το σκέφτομαι,μούφα τοβραβείο

  μπλιαχ

  χαχαχαχαχα

  άι σιχτίρ

  άι σιχτίρ

  Μια στιγμή

  δες καμιά φορά δίνουν και σε κανένα φτωχό ποιητή ένα ξεροκόμματο

  που δεν ''υπερέβη τα εσκαμμένα''

  για να μη φωνάζουν οι ''κομμένοι'', ότι είναι αναξιόπιστοι,και ότι τα βραβεία τα παίρνουν

  πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι,βλέπεις οι στοιχηματικές εταιρίες πώς δουλεύουν

  όλοι στο κόλπο,όλα δικά τους

  όλα στο χρηματιστήριο ''αξιών'',παντού γίνεται έτσι,και στην πολιτική

  Προϊόν εργώδους παρασκηνίου,που εξυφαίνεται στα εργαστήρια

  μυημένων στελεχών και κλειστών κύκλων εξουσίας

  που καταλήγει σε ολοκληρωμένο ψεύδος,διανθισμένο με όρκους πίστης

  στην αλήθεια και την πρόοδο

  ψεύτικη προσήλωση ιδιοτελούς παιγνίου

  Αντιλαμβάνεσαι τί συμβαίνει πίσω από τα καλλιεπή λόγια

  οργιώδες παρασκήνιο,ίντριγκες και τερτίπια

  από ειδικούς στις σφαγές

 ''Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα''                                                                                               [[2550

  παρέες,παρέες παντού,πάντα οι δικοί τους τα παίρνουν,να δεις πως δίνουν

  στα εκάστοτε πανηγύρια τους μεγαλόσταυρους και τα βραβεία,και να φρίξεις

  να δεις το δουλικό χειροκρότημα της αλαζονίας και να λες ντροπή,τρις, τέτοιο παιδί,καλό παιδί

  της υποτέλειας προς τον πολιτικό και θρησκευτικό ηγεμόνα,είναι για λύπηση αυτή η κατάντια

  νομίζουν ότι είναι αθάνατοι

  αθάνατα είναι τα συναισθήματα που γενούν ζωή,αθάνατοι είναι οι λαϊκοί θρύλοι

  που κανείς δεν ξέρει και που δεν θα γράψει ποτέ κανένα βιβλίο γι'αυτούς

  κανείς δεν ήξερε                                                                                                                       

  σάλια,σάλια,γλύψιμο

  στα πεθαμένα είδωλα,και να πεθάνουν τα πεθαμένα είδωλα,δεν τα αφήνουν να πεθάνουν

  μούμιες,μούμιες φιέστες και πάλι φιέστες,ξύπνα

 ''Ου ποιήσεις σεαυτόν είδωλον''

  ο δικός μου,η δική μου,το δικό μου,οι δικοί τους ,γέλια,και να παιανίζει η μπάντα

  τα βλέπεις,είναι,να απηυδήσεις από  τα κυκλώματα και τους εμπόρους της τέχνης και της πολιτικής

  που κρύβονται πίσω απο τα fake news,των ΜΚΔ

  που είναι ικανοί να πουλήσουν και τη μάνα τους

  Τους ''αληθινούς'' ,και του λόγου,και της τέχνης δεν τους ξέρει κανείς

  ούτε η μάνα τους

  γιατί ζουν εκτός εποχής,σε άλλο χρόνο,έτη μπροστά,ζουν στη Σιωπή

  Σιωπή σου λέω,σκάσε σου λέω

  μπορεί κάποιος να ερμηνεύσει τη σιωπή της τέχνης

  συνέχεια σου λέω σιωπή και πάλι σιωπή

  μείνε μαζί της για λίγο,θα την ακούσεις θα σου μιλήσει είναι ένα μήνυμα για την επόμενη ζωή

  δεν αναρωτήθηκες το ''γιατί''

  σου το λέω γιατί μέσα στη σιωπή απεργάζεται μια άλλη σιωπή των λέξεων

  μια μυστική διαφορετική της σιωπής των λέξεων,που δεν φανερώνεται, μια άλλη

  γραφή συντελείται χωρις να το καταλαβαίνεις,αυτή που δεν σου έμαθε κανείς,σκέψου

   θα σε βγάλει από τα θρανία των παπαγάλων και θα σε οδηγήσει σε ένα άλλο άβατο δρόμο πιο φωτεινό

   χρώματιστό,που κάνει την καρδιά να εξωμολογείται την ομορφιά,και να λέει είμαι καλά, μην κλαις, σκέψου

  τη γλώσσα σου, σου την έμαθαν,και αυτή σου είπαν να μαθαίνεις και να διαβάζεις,και να γράφεις

  και συνέχεια να φοβάσαι την ισόβια κάθειρξη

  τα ίδια σου λέω συνέχεια και πιο πάνω τα ίδια σου έλεγα,θα με βαρεθείς στο τέλος                                    [1500]

   με τη πολυλογία μου

  τί έλεγε η γιαγιά στο εγγόνι της που πολυμιλούσε

  δεν κατέχεις παιδί μου Αλεξανδράκι να μιλείς

  δεν κατέχεις σκιας να μη μιλείς ,κλεμμένο

  άι σιχτίρ

  Θα σου πουν,ότι η αναίδειά σου δεν περιγράφεται

  είμαι αναιδής,εσύ τί νομίζεις,αφερίμ

  έλα τώρα να στα πω,ποιοί μπορούν να δίνουν βραβεία

  ποιοί

  ο Κανένας

  Γιαβόλ,γιαβόλ

  τί είναι πάλι αυτό

  αμ τί νόμιζες ότι είμαι αγράμματος,ε,και νά'ξερες πόσες γλώσσες ξέρω 

  και από πού πέρασα

  από πού

  από τη Γκεστάπο ,αμηχανία,από τη Γκεστάπο

  Ναι,στα χρόνια της αιχμαλωσίας

  σου είπα μια λέξη,τη λέξη ''σιωπή'',γιαβόλ                                                                                 [[2600

  αφού δεν υπάρχει κάτι το ανώτερο  και μεγαλύτερο από την τέχνη

  θα στο ξαναπώ,δεν ύπάρχει κάποιος πιο μεγάλος από την τέχνη,που να ερμηνεύει την τέχνη

  και αφού η τέχνη παρερμηνεύεται όταν ερμηνεύεται,άστα τώρα αυτά

  σου βάζω δύσκολα,αλήθεια λες,τότε ποιός μπορεί να δίνει βραβεία

  ο Κανένας , διάβασε το ποίημα ''είμαι ο Κανένας'',δεν θέλω εγωισμό,δεν τσιμπάω

  Δεν τσιμπάμε,υπάρχουν άρρωστοι Άγιοι και υγιείς διάβολοι,και το αντίστροφο

  να το τελειώσουμε

 ''ώδινεν όρος και έτεκεν μυν''

  Στη σιωπή΄κρύβονται τα μεγάλα έργα.για να μην τα ξέρει κανένας

  μέσα τους ευωδιάζουν τα γιασεμιά και φτεροκοπούν οι ψυχές                       

  στο ζητούμενο

  τώρα

  μπορούμε να ντυθούμε με την τέφρα του ουρανού,για παν ενδεχόμενο

  έτσι δεν θα μας αναγνωρίσουν,θα νομίζουν ότι είμαστε ξωτικά

  τώρα θα μου πεις καλά,εσύ όπου και να σε βάλουν δεν σ'αρέσει,δεν χωράς πουθενά

  Εγώ δεν χωρώ παντού,ξένη παντού

  πού έχεις μπλέξει κακομοίρη μου,σε ένα άψυχο πορνείο θα πάμε'',λες να είναι παγίδα του ονείρου

  όχι δεν θα φοβηθώ,το φόβο,του φόβου μου,για να κλάψω μετά από το φόβο μου,αυτό θέλουν

  τον έρωτά μου θέλω,εκεί κάτω θα τον βρω,δεν ακούω τη σκέψη μου

  μια περιπέτεια ζητώ,να περπατήσω μαζί Του

  πάλι χάσαμε σύντροφε

  Εγώ σου τα έλεγα,αλλά εσύ δεν με άκουγες

  ποτέ δεν με ακούς,δεν με πιστεύεις

  καλά να πάθεις

  εμείς τα δεύτερα

  ''ή τάν ή επί τάς''

  θα είναι εύκολο τί λες,αφερίμ

  Και τώρα αφού κατέβουμε θα βγάλουμε τα φτερά και θα περπατήσουμε

  σαν απλοί άνθρωποι

  από μέσα μου θα το πω,Τζένη Καρέζη,Κώστας Κακαβάς,Αλίκη Βουγιουκλάκη

  φτου και τα φυλάς,μα τί ψιθηρίζεις

  θα σου πώ άλλη φορά,κάτι παιδικό,δεν κάνει να μάθω

  άλλη φορά σου λέω ,γέλια

  Μα είναι κατάσταση αυτή να απαγορεύονται όλα

  ο φόβος επικρέμεται παντού

  ο φόβος                                                                                                                    

  και πάλι ο φόβος

  φόβος,κρυώνω, μπρρρ,μπρρρ,τρόμος τρομολαγνεία

  μόνο η γη Χαναάν του γάμου επιτρέπεται                                                                   

  ο έρωτας είναι συναίσθημα αυτιστικό καθώς λένε

  εκεί πάνω

  εγωτικό ανασφαλές

  ερωτευόμαστε τον πλειοδότη του εαυτού

  που μας θέλει περισσότερο

  με πονηριές

  το είδωλο ερωτευόμαστε,που φοβόμαστε

  τη δύναμή Του την ουσιαστική ή την πλασματική Του

  ο καθρέπτης η αιτία

  ανασφάλεια η αιτία

  μοναξιά η αιτία,σ'αποτελειώνει και σ'αφήνει μόνο                                                              [[2650

  επαναστάτης χωρίς αιτία

  πόσο ολόγυμνος πια

  που να μην αντέχεις τη γύμνια

  γιατί ολόγυμνος ταξιδεύει τη νύχτα

  ξεδιάντροπα,με κραυγές,πριν αφεθεί στο χάος

  η ψευδαίσθηση της πλάνης

  παράλογη πίστη υποταγής

  δεν υπάρχουν όρια

  γεννιέται αδιάκοπα και παντού

  δεν ρωτά αγενής                                                                                                                

  κρύβεται κάτω από τις θημωνιές

  για να βάλει τη φωτιά

  πείνα δίψα πόλεμος σφαγή

  σ'αφήνει στα μοιρολόγια του ξαφνικού θανάτου

  Η αγάπη δοτική ταπεινή,ανεξίκακη

  απροκάλυπτη,αθώα

  τυφλή θεότυφλη,

   τον έρωτα θέλω,άκουσε αυτό

  θα σ'αγαπώ μέχρι το τέλος της ζωής μου,ξέχνα το

  η εκδίκηση είναι δική μου

  ο έρως 

  βλέπει,ακούει και θυμάται

  προπαντώς θυμάται

  ζυλότυπα εμμονικά,εκδικητικά

  θάνατος του θανάτου μαύρος

  να τιμωρήσει τον ερωτευμένο

  με το παραμικρό

  μίσος με το παραμικρό

  δεν υπάρχει άμυνα να τον σταματήσει

  βυθίζεται αύτανδρος ο Τιτανικός

  Η αγάπη όμως

  υπομένει συγχωρεί

  Αδυνατεί στην αδυναμία

  εμπιστεύεται

  και ξανά

  και ξανά                                                                                                                         

  ξεχνά και ξανά ξεχνά

  και ξανά προς τη δόξα τραβά [τρις]

  μακροθυμεί αρκείται στο ελάχιστο

  δεν ζητά τίποτα

  και δίνει τα πάντα

  τον έρωτα θέλω                                                      1100

  Ο έρωτας της νεότητας

  και η αγάπη της ωρίμανσης

  ο έρωτας της Άνοιξης και μόνο

  και ξεψύχησε

  αγάπη η αειθαλής

  βλασταίνει σε κάθε εποχή

  θνησιγενής ο έρωτας

  αθάνατη η αγάπη,γιατί μου τα λες όλα αυτά                                                                        [[2700

  έρωτας πανσέληνος,λάμπει τρελαίνει

  μαγεύει,καίει και σβήνει

  αγάπη ανέσπερος ουρανός

  στην ίδια θέση της προστασίας

  στα βάσανα του κακού

  στην παρανομία ζει ο έρωτας

  την παρανομία του

   έρωτα θέλω

  η αγάπη στο τίποτα και στο πάντα

 πίσω και πάλι πίσω                                                                                                

  στο πίσω κάθισμα

  ακολουθεί,σ'ακολουθώ

  σ'ακολουθώ

  ο έρωτας αρχή και τέλος

  με μαγιά να ζυμωθεί

  πάνω στη σκληρή πέτρα της αλήθειας

  αν υπάρχει αλήθεια,θα στο ξαναπώ,μόνο το αγγελτήριο θανάτου,είναι αληθινό

  τα είπες όλα

  Δάσκαλε

  άσε

  βου και ο βο,δου και ι δι,μου και α μα,λου και α λα...

  Άσε τα κηρύγματα

  αφού δεν μπορώ να εξηγήσω

  αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει το μυαλό,εκεί που σταματά η λογική

  θα παραδώσω το μυαλό μου,μα είναι τόσο απλό,κι όμως γίνεται απόλυτα πολύπλοκο

  αμέτι μουχαμέτι

  θα το παραδώσω

  στους αχνιστούς χυμούς της ηδονής του

  έτσι κι αλιώς δεν ορίζω εγώ

  αυτός αποφασίζει

  εγώ θα σε παρασείρω,σ΄έχουν παρασείρει στο κακό

  εντάξει τώρα μη νομίσεις ότι κρατώ τον ''αρχαίον όφιν''

  άγαλμα ο Άγγελος με τα μαύρα

  Σ'αρέσει που δεν φοράμε φτερά,αφερίμ

  και ερωτώ

  μπορείς να σβήσεις την άσβηστη φλόγα

  μπορείς,άμα μπορείς θα κερδίσεις

  το εκατομμύριο δλδ

  του λέει του έρωτα ''για πάντα μαζί''

 '' ποτέ'' του λέι ο έρωτας

  μπορείς

  Γιοκ η αγάπη,έτσι                                                                                                  

  δεν το πιστεύω,την ώρα που σκεφτόμουνα

  να σου ψάλω τον εξάψαλμο

  για να μη σου πω τον εξάψωλο

  τώρα που είμαι καυλωμένη

  να το πιστέψεις

  άφεριμ

  αλήθεια πόσο πολύ ταιριάζομε,έτσι όπως σε κοιτάζω,μωρέ

  χαϊδεύεις τη λύπη μου                                                                    [[2750

  σε βρίσκω να είσαι

  θύμα του έρωτα κι εσύ.

  με κάνεις να σκέφτομαι απονενοημένες σκέψεις,θα φρίξεις

  μετά από αυτά που είδα χθες βράδυ στο όνειρό μου,σου έλεγα λέει

  ότι βρήκα την ''παραβολή'' του Άγγελου με τα μαύρα

  τα τρεμάμενα χέρια έτσι που ακουμπούσαν και την ξεφύλλιζαν

   αυτό το μεγαλείο των ηρώων του εγκλεισμού,δεν περιγράφεται

  δεν υπήρχε μυαλό,το μυαλό αλλού,πού μυαλό για διάβασμα

  το όνειρο να ξέρεις,είναι ξόρκι,να χαϊδεύει το παράλογο της ζωής,το φως

  αυτό το υπαρξιακό,βοηθά στο άλυτο πρόβλημα,τώρα

  πόσο φως να κρατήσεις

  και πόσο φως να αντέξεις,σου έλεγα λέει                                                                 

  βλέπεις πόσο όμορφη νύμφη είμαι,αραχνούφαντη είμαι

  κι εσύ ένας Άγγελος από χώμα,της γης,φθαρτός όπως εμένα

  γίνεται να γίνουμε αδελφοποιτοί ,ξάφνιασμα, δλδ να σμίξουμε το αίμα μας

  Σκηνές απείρου κάλλους

  ούτε να το σκέφτομαι λες

  συνεργός στην τρέλα μου

  μπορεί ένας Άγγελος με μια θνητή,και μάλιστα με μια εταίρα, δεν γίνεται    1150

  θα περιφρονούν τις εταίρες

  ποτέ δεν ξέρεις,να σα να λέμε

  ισαπόστολοι,μα τί λες πάλι

  παραμυθιάζεσαι

  ίσως η μοίρα μας να είναι κοινή,να ξέρεις

  το παράνομο είναι, παράφορο

  τόσο μεγάλο,δεν έχει μονάδα μέτρησης,που στο τέλος αδιέξοδο

  εν ονόματι του νόμου σε συλλαμβάνω

  θα την αντέξω την ετυμηγορία μου

  να ασκήσω έφεση διεκδικώντας τα συνταγματικά μου δικαιώματα

  στα παλιά χρόνια οι Θεοί το έκαναν και παραβίαζαν τους κανόνες,τώρα...

  Λες να σε ξελογιάσω και να υποκύψεις στον πειρασμό

  να ξέρεις,μωρέ ξέρεις ότι για να γίνεις Άγιος πρώτα περνάς από την αμαρτία

  Άκουσε προσεκτικά αυτά που θα σου πω και μετά

  αποφασίζεις

  κατ'αρχήν συμβολαιογράφος,για το σύμφωνο των μερών, δλδ

  σύμφωνο του κερατά,ακούω καλά

  ψυχολογική υποστήρηξη και κριτική επιτροπή για τα συμφωνηθέντα

  όλοι αυτοί θα συνευρίσκονται

  και θα μετρούν με το μέτρο την κάθε συμπεριφορά

  είτε διαδικτυακά είτε δια ζώσης

  στάσεις ελεγχόμενες και τα λόγια που θα ακούγονται

  βιντεοσκόπηση για τις τυχόν ενστάσεις

  άντε τώρα μπροστά σε όλους αυτούς

  όνειρο ήταν και πέρασε δάσκαλε,άσε τα κηρύγματα

  ότι ήταν τάχα μου εφιάλτης,γιατί το πας αλλού,όλο αλλάζεις τη κουβέντα

  ένα κι ένα κάνουν δυο,να μην πνιγούμε σε μια κουταλιά νερό

  ό,τι κι αν έζησα,ξύπνησα κι έφυγε,κι ήταν τόσο όμορφα όλα,αδελφοποιτοί...         

  αλλά το όνειρο πεθαίνει το ξημέρωμα

  η αλήθεια βλέπεις έρχεται κατάματα,ξεγελιέσαι,η πλάνη

  η συνάντηση της ευτυχίας και η στέρηση,ξυπνάς και ψάχνεις παντού

  τις απαντήσεις,αρώματα παντού,ήσουν πού ήσουν,δικός μου                       [[2800

  είμαι είσαι είναι

  ήμουν πού ήμουν δικιά σου,είμαι είσαι είναι ,είταν,και μετά ξύπνησα,όλα τα έζησα

  στον ύπνο μου,ευχαριστώ,και ό,τι γέγονε γέγονε,τώρα

  άφησε τις μαλακίες

  και ρίξε μου ένα ξεμάτιασμα.να ξέρεις ότι όλοι ματιαζόμαστε

  Εγώ τον έρωτα θέλω,γράψε δυο λέξεις 1000 χ 1000 έρωτας και τέχνη

  του έρωτα το ψέμα να αναπνέω δλδ,κι ας ήταν όνειρο

  από τους μεγαλύτερους οργασμούς μου που είχα,τους είχα στα όνειρα

  ολόγρο το ροζ σεντόνι,την ώρα που μου έπινε το στήθος ο καπετάνιος μου

  και μου έβαζε μέσα στη μήτρα μου ολόκληρο τον καυλωμένο τεράστιο νείλο του

  μέχρι να σκιστώ και να σβήσω,πάνω στο υγρό κατάστρωμα ,ατέλειωτη καύλα μου

  θέλω

  θέλω,τα όλα στα άκρια,και μην στα μην,Αμήν

  κι εγώ

  Δόξα τω Γιαραμπή,μαθαίνεις την Τούρκα βλέπω

  με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις

  Να πούμε και κάτι,για να γελάσουμε ,γέλια

  σ'ακούω                                                                                                                                            

  Να ακούσω να μου πεις,''σκύψε ευλογημένη'' κι ας πεθάνω ,γέλια

  πιο πάνω μου το έλεγες χωρίς να θες να μου πεις τί σημαίνει,τώρα κατάλαβα το υπονοούμενο

  και μετά λέει

  να βάλουμε αρώματα και κολώνιες,και να παίζει το μαγνητόφωνο

  πάλι τα ίδια

  ξεκόλλα

  τραγούδια που γουστάρουμε και να χορεύουμε,ήχος και σπέρμα  μέχρι το τέρμα

   άκου,τώρα εμείς οι αθάνατοι

  να γίνουμε θνητοί,όνειρα σου λέω,όνειρα,ωραία τα όνειρα

  μα είναι τόσο εύκολος ο δρόμος στα όνειρα,γιατί είναι η ώρα που δεν σκέφτομαι

  το πιο αληθινό είναι αυτό που δεν λέγεται,και μετά ξύπνησα

  όνειρα,όνειρα,και πάλι όνειρα,δεν έχεις άλλη δουλειά

  ξεκόλλα,κολλημένη στο γαμήσι,μη νομίζεις ότι είμαι ό,τι αρπάξει ο κώλος μου

  Άκουσε

  Θα στα ξαναπώ

  δεν θα κρυφτώ,είναι η ιερή ώρα που δεν σκέφτομαι

  να καπνίζω το πρωινό τσιγάρο με τον τούρκικο καφέ,και να παίζει το ράδιο λαϊκά,γιαβόλ

  και να τα τραγουδώ,γιαβόλ

  για να βγω στο μουσικό γαμικό ξέφωτο

  και να το φουμάρω το τσιγάρο μέχρι πάτου

  και να το γουστάρω και ξανά τσιγάρο,και ξανά να πλαντάξω το γαμημένο

  και το σταχτοδοχείο ξέχειλο από τα αποτσίγαρα,και τα μισοσβημένα να με καπνίζουν και αυτά

  να γκώσω και να πάω,πού πηγαίνω,πηγαίνω..να πάω στο διάολο

  τί άγιος καπνός είναι αυτός,αλλά πάρε κι αυτό για να δέσει το όλο σκηνικό

  να κάνω έρωτα ατελείωτα,να βγάλω τη πουτάνα από μέσα μου

  να πίνω,να πίνω το γαμήσι,να μιλάω,να μιλάω,να κολλάω,να κολλάω από τα πολλά χύσια

  να πίνω

  να μιλάω

  και πάλι από την αρχή,όταν σου λέω ότι είσαι κολλημένη με το γαμήσι,γιαβόλ

  πόσο με καυλώνει

  όταν καυλώνω

  να καυλώνω                                                                             [[2850

  ο ένας με τον άλλο να κολλήσει

  και πάλι να κολλήσει

  και να γίνει ένα

  σκύλα σου λέω,

  σκύλα και να μην ξεκολλήσω ποτέ, στον αιώνα τον άπαντα

  να πεθαίνω από ηδονή,με ποιόν,με τον ΑΑΑ

  και να ζωντανεύω

  και Άγιος ο Θεός

  Άγιος ισχυρός

  Άγιος αθάνατος,ελέησον ημάς

  πόσο μου αρέσει,να πάνε τα φαρμάκια κάτω,αυτό για μένα είναι

 ''το έρρωστε και ευδαιμονείτε''

  και να ανοίγω το φλυτζάνι

  όλο κατακάθι μου βγαίνει,γαμώ την τύχη μου ,κλάμα

  το'χει το ριζικό μου

  πάλι είδα τα κακά μαντάτα

  στο όνειρό μου,πάλι θα βάλω τα κλάματα

  όλοι οι ονειροκρίτες που διαβάζω

  παλιοί κι αυτοί                                                                                                                    

  έχεις κανένα καινούργιο

  Μα,να μην ονειρευτώ ένα όνειρο ονειρεμένο,που να μου βγει

  δεν θα κηδέψω τα όνειρά μου

  δεν θα τα μοιρολογώ,ποτέ

  ποτέ ποτέ,άκουσες εαυτέ μου,που να μου χαθείς

  Ό,τι και να μου λένε,εγώ

  τα όνειρά μου ακολουθώ ,είναι το ευτυχέστερο ταξίδι

  στο μονοπάτι μπροστά μου είναι το φως από όπου γεννιούνται τα όνειρα

  και προχωρώ όχι γιατί είμαι σίγουρη,αλλά γιατί πιστεύω

  τί συναρπαστικό

  από τα όνειρα των αστεριών προερχόμαστε

  Άκουσε και μη προτρέχεις

  μα γλώσσα έχεις και μιλιά δεν έχεις

  Προς τούτοις πρέπει να εξετάσωμεν,απαπά γλώσσα κι αυτή

  τί είναι το ενύπνιον

  και δια ποίαν αιτίαν

  οι άνθρωποι όταν κοιμώνται

  άλλοτε μεν ονειρεύονται

  άλλοτε δε όχι

  Ή συμβαίνει πάντοτε να ενυπνιάζωσιν

  όταν κοιμώνται,αλλά

  δεν ενθυμούνται τα ενύπνια

  Κι αν τούτον γίνεται

  δια ποίαν αιτίαν γίνεται

  και είναι δυνατόν να προβλέπη τις με τα ενύπνια τα μέλλοντα ή όχι

  Και αν είναι δυνατόν

  κατά ποίαν σημασίαν είναι δυνατόν τούτο

  Και μόνον τας πράξεις αι οποίαι μέλλουσι να γίνωσιν υπό ανθρώπου

  προβλέπει το ενύπνιον ή και εκείνα των οποίων αιτία

  είναι η θεία δύναμις,απαπά Αριστοτέλης είσαι

  πού είναι ο αγαπητικός μου κερά Παναγιώτα

  έλα γρήγορα,άνοιξέ μου το φλυτζάνι 

  Μια στιγμή δεν τέλειωσα                                                         [[2900

  πρέπει νυν ως συνέχειαν των ειρημένων να εξετάσωμεν,ποία περιστατικά συντρέχουσιν

  εις τον ύπνον και ποία είναι η αρχή του πάθους τούτου,Και τί συμβαίνει στα έναιμα και άναιμα

  Μα τί λέει ο άνθρωπος

  αυτός θα μας τρελάνει με αυτές τις αναλύσεις 

  Σε βαρέθηκα,κερά Παναγιώτα σώσε με,βοήθειααααα 

  Δεν τέλειωσα,θα μ'ακούσεις 

  Δεν θέλω αποδείξεις ,φως στο μυαλό θέλω

  θα μου βγάλεις τη μπέμπελη

  Ουδόλως αισθανόμεθα όταν υπνώτομεν.Η κυρία έδρα του ύπνου είναι η περί

  τον εγκέφαλον τόπος

  Κλέινω τα αυτιά μου δεν μπορώ να σ'ακούω ,απαπαααααα

  θα μ'ακούσεις θες δεν θες 

  Να συμπεράνωμεν ότι τα ενύπνια είναι φαντάσματα 

  Περί της μαντικής η οποία γίνεται κατά τον ύπνον και λέγεται ότι παράγεται εκ των ονείρων

  δεν είνε εύκολον ούτε να περιφρονήση τις ούτε να πιστεύση αυτήν 

  Τω όντι,ότι πάντες ή πλείστοι παραδέχονται ότι τα ενύπνια έχουσιν σημασίαν τινά 

  τούτο αποτελεί μαρτυρίαν υπέρ αυτών.Ερωτώμεν λοιπόν,έχει λογικότητα ή δυσπιστία

  η περί των ενυπνίων μαντική

  Απαπαααα,δεν τελειώνει αυτό το μαρτύριο 

  Χειροκρότημα θέλει μήπως και τελειώσει ,χειροκρότημα,αμ δε 

  Άκου και το τελευταίο,για τους ονειροκρίτες

  Επιτέλους

  Επιτηδειότατος δε ονειροκρίτης είνε εκείνος όστις δύναται να παρατηρή τας ομοιότητας των ενυπνίων

  Λέγω δε ομοιότητας το ότι αι κατά τον ύπνον εικόνες,είναι σχεδόν όμοιαι με τας εικόνας των πραγμάτων

  ως είπομεν πρότερον 

  Εξηγήσαμεν τί είναι ύπνος και τί ενύπνιον

  Χειροκροτώωωωω

  Τίποτα δεν κατάλαβα 

  Μάλλον άρχισες τις αδιέξοδες φιλοσοφίες κάτω από τη σκέπη της γνώσεως

  οι οποίες δεν καταλήγουν πουθενά

  Η Παναγιώτα μου 

  μόνο αυτή ξέρει να ερμηνεύει τα όνειρα

  Παναγιώτα μου έλα γιατί δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα επί του προκειμένου

  Πού είσαι,εδώ είμαι,ποτέ δεν έφυγα

  Έλα γιατί χανόμαστε 

  Έρχομαι 

  η Παναγιώτα 

  κόντευε τα εξήντα                                                                                                          

  η άτυχη

  τα μαλλιά της πάντα μαζεμένα σε κότσο

  η αναπνοή της γιασεμιά,πώς γίνεται...από Θεό

  τα χείλη να στάζουν μέλι                                 788 +3

  όλα τα αγαπούσε,μα πιο πολύ

  της άρεσε +

  να ατενίζει τον ουρανό εκστασιασμένη +

  τα μάτια καρφωμένα  +

  Τί κοιτάς κερά Παναγιώτα

  με τις ώρες

  απορημένη από την αιφνίδια φωταύγεια

  μετέωρη σε στάση προσευχής

  η μοναξιά μου Θεέ μου,απορείς

  με τους ανθρώπους,ό,τι και να τους δώσεις...                                1200

  αχόρταστοι άνθρωποι,όμως καλά το ξέρουν το ποίημα

  να προσεύχονται δουλικά

  και να επικαλούνται το όνομα του Κυρίου επί ματαίω

  ο αχώρητος Θεός θα αποστρέφεται

  επειδή δεν είναι αφελής

  με αυτούς τους ανθρώπους που προσποιούνται που σκύβουν

  και ξανά σκύβουν και προσεύχονται με όλα αυτά τα κοσμητικά

  τα ομοιόμορφα,που δεν αλλάζουν,πανάγαθε,πάνσοφε κλπ

  ο Θεός δεν είναι ανασφαλής ,ξέρει ποιος είναι,δεν θέλει επιβεβαίωση

  ξέρει τους γύρω του τους παρατρεχάμενους

  που συνέχεια τον λιβανίζουν αφόρητα,δεν,δεν

  ο άνθρωπος είναι ανασφαλής

  και δημιουργεί αυτό το φαντασιακό

  παγανιστικό

  απλά είναι τα πράγματα, δεν ''αρέσκεται'' Αυτός σ'αυτό

  το κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση. ο Θεός θα το ερμηνεύει

  ως ίσος προς ίσους

  μια λέξη σεβασμός ,τρις

  Εσύ θα ξέρεις από μοναξιά Θεέ μου

  θα έχεις άπειρη εκεί πάνω

  μοναξιά

  η κερά Παναγιώτα,ταπεινή και άδολη

  να περιμένει ακόμη

  ένα θαύμα

  οι εικόνες ατέλειωτες

  της βροχής του Νοτιά,και οι μετασχηματισμοί από τα σύννεφα

  τα σύννεφα με τα δάκρυά τους να σκεπάζουν τα χαμένα όνειρα                                

  ένα πελώριο πανί

  κάτι έβλεπε

  να προσεύχεται

  Έλαμπε

  τόσο πολύ το πρόσωπό της

  και όλα τα γκρίζα της μεταμορφώθηκαν

  στην απόλυτη στιγμή της θεοφάνειας                                                                                   [[2950

  στην απόλυτη γλυκιά μεταφυσική ησυχία της σιωπής

  θρηνητική σκέψη στην απόλυτη υπαρξιακή θλίψη                                                   

  απόλυτη παρηγορία μου

  έλεγε

  όσο βλέπουμε υπάρχουμε

  στην άπειρη συνέχεια

  όταν δεν θα βλέπουμε θα έρθει το τέλος

  στον καμβά του ουρανού

  γράφονται

  για να προσεύχονται

  όλα

  Μα αφού έχεις κλειστά τα μάτια κερά Παναγιώτα

  βλέπω με τα μάτια της ψυχής έλεγε +

  και το απόβραδο του Σαββάτου,εκεί να δεις

   μετάνοιες

   μέχρι το πρωί πρωί της Εκκλησιάς

  τα λουλούδια

  γεμάτη η βοτσαλωτή αυλή

  Παραδείσια αυλή

  με τενεκέδες και κουβάδες

  τους στόλιζε                                                                                 

  με τριανταφυλιές και κρινάκια,τα δάκρυα της Παναγίας +

  που της άρεσαν τόσο πολύ,μια                                         [[3300]]

  εκκλησία γεμάτη με Αγίους +

  κάθε λουλούδι κι ένας Άγιος

  να σε κοιτάζουν με τα μεγάλα τους μάτια

  και να καθρεπτίζονται τα ερωτευμένα λουλούδια

  στα μάτια της

  για μια αμοιβαία ερωτική σχέση

  και από κάτω τους τα μανουάλια με τα κεριά να λιώνουν

  τους μιλούσε και τα χάιδευε

  Στις ''ερωτήσεις'' μου

  εσείς θα απαντήσετε λουλούδια μου

  γιατί εγώ θα φύγω

  αλλά εσείς θα μείνετε

  θα σας αφήσω στη διαθήκη μου μαζί με την αγάπη μου

  για να με θυμάστε

  θα το γράψω ,δις

  και θα το ξαναγράψω,ρητά,μη τυχόν

  και σας βάλουν υποθήκη

  δεν σας θέλω υποθηκευμένα

  όχι κερά Παναγιώτα,κι εμείς θα φύγουμε

  οι ασβεστωμένες αυλές που φιλούν τους λεμονανθούς                                           

  κι αυτές θα φύγουν,δεν θα υπάρχουν,ο ''άνθρωπος'', ο άνθρωπος αυτός ο άφρων

  αυτός ο κόσμος θα αλλάξει,ο παλιός, έτσι σιγά σιγά

  χωρίς να το καταλάβουμε

  θα μας σκεπάσει το μπετόν[κλάμα]

  όχι

  όχι

  όχι,στη διαθήκη μου θα γράψω                                                                                             [[3000

  να φυτρώνουν τα άνθη σας ακόμη και στη μέση του πουθενά

  να με θυμάστε

  ακούστε με τώρα

  Όταν πεθάνω θέλω να έρθετε στη κηδεία μου

  κι αν δεν μπορέσετε για κάποιο λόγο να έρθετε

  να έρθετε στα σαράντα

  την υπόσχεση,όχι

  όχι τέτοια λόγια,τούτη την ώρα,όπως τα ψηλά βουνά θα ζήσεις κερά Παναγιώτα

  έτσι που τα έβλεπε,τα λυπημένα μάτια των Αγίων να μαραίνονται

  να γέρνουν και να παρακαλούν στο χώμα που θα τα σκεπάσει

  πριν τον ''τελευταίον ασπασμόν''

  τα ξαγρυπνούσε                                                                                                                   [1850]

  κι εμείς ξαγρυπνούμε τις νύχτες που μας φωτίζει το φεγγάρι

  για να μη νυστάζουμε

  τα άκουγε που έπεφταν τα φύλλα τους ακόμη κι όταν κοιμόταν

  αγρυπνίες το βράδυ

  την ''έβλεπαν''

  Μη μου πεθάνετε

  περιμένετε να δείτε

  την τελευταία Ανατολή

  να τα σκαλίζει και

  να τα δροσίζει με νερό υγραίνοντας το επιτάφιο χώμα μη

  και γίνει

  το θαύμα

  να προσεύχεται και να τα ψάλλει

  κυρ ελέησον κυρ ελέησον +

  και τα λουλούδια να προσεύχονται

  βροχή τα δάκρυα

  και να τα σκουπίζει

  στη διαθήκη μου θα τα γράψω

  στη διαθήκη μου

  την έχω διπλοκλειδώσει στο δεύτερο συρτάρι του σκρίνιου

  δεν έχω άλλο τρόπο να σας ανταμείψω

  μη μου κλαίτε σας παρακαλώ παιδιά μου

  και να χύνεται η καρδιά της πάνω στα φύλλα,κι αυτά

  να, την άκουγαν,μετά από τόσες προσευχές

  άρχισαν να βλασταίνουν,και άνθη θα βγάλουν

  δόξα σοι ο Θεός

  μα πιότερο μιλούσε και κανάκευε

  τις γαρυφαλιές με τα άνθη

  τα κρεμεζί

  τη ζάλιζαν τα αρώματα

  τα έβλεπε όλα                                                                           2150]]

  δεν σας είδα

  ετοιμοθάνατες και οι μωβ πασχαλιές μου

  μη μου πεθάνετε κι εσείς

  δεν ξέρω τί θα απογίνω χωρίς εσάς

  τί να πρωτοθυμηθώ

  κάθε γωνιά μου γεμάτη φιλιά,αγκαλιές και δάκρυα

  μυρωδιές απελπισίας μιας ανώνυμης μάνας                                 [[3050

  και τα πρησμένα μάτια βούρκωναν

  αυτές οι μάνες πονούν περισσότερο

  οι στιγμές της θνητότητας,στιγμές της αιωνιότητας

  με τις ώρες κοιτούσε τον ήλιο κατάματα

  το φως του περνούσε μέσα στα μάτια της

  χωρίς να της καίει τα μάτια

  τί να του ζητούσε άραγε

  κανείς δεν ήξερε,ήμαρτον Θε μου

  ήξερε

  η επάρατος,πόνοι,πονούσε παντού

  τα ερμάρια γεμάτα αναλγητικά αλγκόν

  και οι τσέπες γεμάτες αλγκόν,χρωπεί,και οι οδηγίες γραμμένες επάνω στο κουτί,ξεχνούσε

  αρχές άνοιας,το συζητούσε με τους Αγγέλους,που συχνά ερχόταν για επίσκεψη

  αυτή η αρρώστια,ανάπνεε βαθιά                                                                              

  το γιασεμί μου,να πάρω ανάσα,βουρκωμένα τα μάτια από τον πόνο,έστεκε                                                                       

  δίπλα στο παλιό πηγάδι,σας ακούω,έκρυβε τον πόνο

  Κερά Παναγιώτα,ερχόμαστε,τα κορίτσια

  Εγώ κρατάω πευκοβελόνες,να κάνω μπουκετάκι

  Εγώ κρατάω βελόνα και κλωστή,να κάνω μπουτονιέρα

  και το αγιόκλημα να σκεπάζει την εξώπορτα

  ευωδίαζε ο τόπος                                                                                                 

  Σε μια άκρη και τα χαμομήλια με τα κίτρινα σκουφιά

  όλα                                                             818

  την άκουγαν

  όλα άνθιζαν

  αγγελάκια στεφανωμένα με άνθη

  να μοσχομυρίζει η αυλή

  γεμάτη με λουλούδια και η ρόμπα της

  στο μαξιλάρι της είχε κεντήσει

  ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο

  όλα τα ήξερε

  και τα κορίτσια της γειτονιάς

  συνέχεια τα είχε στο μυαλό της

  επικοινωνία χωρίς λέξεις,τους μιλούσε με την καρδιά

  ήταν οι θυγατέρες της,

  να παντρευτούν με τον καλύτερο γαμπρό

  το παράθυρο της κουζίνας με το κουρτινάκι μαζεμένο για να τα βλέπει,με την υπομονή του Ιώβ

  μη τυχόν και περάσουν και δεν τα δει

  και μετά

  ορθάνοιχτο το πράθυρο

  να μπαίνει ο ήλιος,και το βράδυ να μπαίνει το φεγγάρι

  να βλέπουν το ιλαρόν πρόσωπο

  όταν περνούν

  στο μισό πρόσωπό της να λάμπει ο ήλιος και στο άλλο μισό το φεγγάρι

  αυτό ήταν το φως της αγάπης που η αγνότητά του να σε δονεί από συγκίνηση                

  να τα φωνάζει κοντά της,να τους μιλά τρυφερά

  να τους πει τα μελλούμενα

  να τα τρατάρει                                                                                             [[3100

  το γλυκό του κουταλιού,αγαπημένο το νεράντζι

  έτοιμο το απογευματινό καφεδάκι

  στο δίσκο με το κοφτό σεμεδάκι

  δεν έκανε ποτέ παρατηρήσεις

  μιλούσε με παραβολές για να δείξει το ''κακό'' της πράξης,και το αντίθετο

  Κατερίνα μου το προσωπάκι σου λάμπει μήπως είσαι ερωτευμένη με κάποιο αγόρι

  όλα επάνω σου χαμογελούν

  θα το βρω στο φλιτζάνι το αγόρι ,γέλια

  και που να δεις το κλάμα που έπεφτε,όταν άνοιγαν τα σχολέία και δεν τα έβλεπε

  βαριά τα φλέφαρα έκλειναν όλη την αθωότητα του κόσμου

  χήρα 

  γεμάτο το σκρίνιο με κούκλες και άλμπουμ με φωτογραφίες,ενθύμια

  κανείς δεν θα τα ψάξει

  και τα προικιά,με τις περίτεχνες δαντέλες,ενθύμια και αυτά

  δεν πρόλαβε καλά καλά να τα στρώσει

  κι αν τα έστρωσε κάποιες φορές

  ήταν πολλά τα χρόνια

  που δεν το θυμόταν πια

  άγονος έρωτας

  με το χέρι στο θυμιατό,με το μερτζουβί

 ''θου Κύριε φυλακήν τω στοματί μου''

  ό,τι ήθελες

  να σου ρίξει τα χαρτιά,να σου ανοίξει το φλυτζάνι

  μιλούσε και με το Θεό                                                     848

  μου άνοιγε την καρδιά της

  ήταν γεμάτη αστέρια

  που φώτιζαν την απέραντη

  μοναξιά της

  τι καλός άνθρωπος

  πάντα με το χαμόγελο

  αυτή κι αν ήταν μάνα,μάνα με πολλά Μ

  τίποτα δεν ζητούσε

  δεν καταδεχόταν τα δώρα                                                          1350

  από τις ''μη μου άπτου''κυρίες ,από αυτές

  τις μεγαλοκυρίες τις                                                                                                 

  καλλιεργημένες που

  ήθελαν να τους ανοίξει το φλυτζάνι

  κάτι κοντέσες,για μένα περισσότερο Κατίνες τις πιάνω,να μου χαθείτε

  που ερχόντουσαν από το Παρίσι

  τί ζορζέτες τί μουσελίνες,υφάσματα οίκων υψηλής ραπτικής

  ντυμένες με τις αποχρώσεις του χρυσού

  βαμμένες

  να μπάίνουν και να βγαίνουν,να μιλούν με αυθάδεια,τα Γαλλικά

  κι όλο για τα λεφτά τους και τις αγορές τους από τους καλύτερους οίκους ραπτικής

  Τς τς τς τς,όλο το κουτσομπολιό των διάσημων

  μία Γαλλίδα μου έλεγε πως έβγαινε με τον πρόεδρο της Γαλλίας                            

  κούνια που σε κούναγε

  πολύ σινιέ πολύ σινιέ,οι κοντέσες

  να ξεγελούν,να λυπούνται ενίοτε,να κάνουν αέρα με τα χέρια                              [[3150

  και οινόπνευμα λες και είχα λέπρα

  ποτέ σου δεν με συμπάθησες κυρία Σιμόν το ξέρω

  μου έλεγε να μην λέω το φλιτζάνι στις άλλες,παρά μόνο σ'αυτήν

  τί κουτσομπόλα,και να τις λέω λέει τα μυστικά τους,κους κους η μαριόλα

  Εξώλης και προώλης η Κυρία Σιμόν

  η Σιμόν ερχόταν με το ποδήλατο,και να ανεμίζει το ρούχο ο αέρας

  και όλα φόρα παρτίδα,και να ξελιγώνονται τ'αγόρια,δεν φοράει τίποτα από κάτω

  ξυρισμένο το'χει το μουνί της,κι αναρωτιόμουν τί χρώμα βρακί φοράει, αυτή η σεξιστική κυρία 

  έλεγαν,ρε σεις ούτε και πάνω φοράει,τίποτα δεν φοράει

  έξω τα βυζιά της και οι ρόγες να τρυπούν το διάφανο ρούχο

  μα και ο αέρας,να μην έβαζε το χέρι του

  ήταν τόσο διάφανα αυτά που φορούσε,που φαινόντουσαν όλα,κολαστήριο σκέτο,ναι, κυρία Σιμόν

  επειδή σου λέω πάντα την διπρόσωπη αλήθεια,δεν με γουστάρεις

  μη μου τα σπας τ'αρχίδια Σιμόν,γιατί θα σ'αρχίσω κι εγώ με τα Γαλλικά του δρόμου

  και δεν θα βρεις τρύπα για να κρυφτείς,γιατί αυτά τα Γαλλικά μου είναι τα ανώτερα

  όπως έπερνε τα δώρα τους,γρήγορα,γρήγορα

  να τα μοιράσει στους φτωχούς,στους άστεγουςστους μετανάστες στους ζητιάνους,στούς πρόσφυγες

  η προσφυγιά,ό,τι χειρότερο,πρόσφυγας και η ίδια

  μια φτωχιά στους φτωχούς

  Μια μέρα από τις πολλές τα πήρε στο κρανίο με τη Σιμόν και όταν την είδε,και ο Θεός τη φοβήθηκε

  πες μου εσύ που τα βρήκε τέτοια αισχρόλογα,βόθρος

  ξυδάκι[δις]

  Ξυδάκι κυρία Σιμόν,να μπορούσα να σου δώσω το σφουγκαρόπανο,και να σου πω εγώ

  πόσα απίδια βάζει ο σάκος

  Για να σου πω,δεν δίνω δεκάρα ό,τι κι αν λες,άντε και γμσ

  αγαπούσε

  αγαπούσε,μαγείρευε

  για να δώσει ένα πιάτο του φτωχού,ό,τι δίνεις παίρνεις

  τα πασίγνωστα μπολ της Παναγιώτας

  έγραφε και τα ονόματα στα μπολ που μοίραζε

  και όταν έχανε κάποιο μπολ

  έλεγε

  Άγιε Φανούριε βοήθησε να βρω το μπολ

  μεγάλ'η χάρη σου

  θα σου τάξω φανουρόπιτα

  και αμέσως, νά το, το μπολ

  να γεμίσει η γειτονιά φανουρόπιτες,ήταν

  και τα γλυκά

  και να μυρίσει κανέλα,ήταν

  φρεσκοψημένα κέικ,αφράτα γεμάτα αρώματα

  συνταγή από το Bodrum

  και να καλημερίζει τη γειτονιά,και τα παιδιά τα αγαπημένα,να τρέχουν κοντά της

  ήξεραν

  και τα τραγουδούσε τα μπολ,τα κρατούσε

  με γλύκα και αγιοσύνη στα ακούραστα χέρια

  όλη μέρα τραγουδούσε την αγάπη                                                [[3200

  πες μου εσύ,πού έβρισκε τέτοια όρεξη                                                                    

  ήξερε πως η ζωή είναι μικρή

  ο Θεός να τη συγχωρέσει

  ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει

  Εσύ μια αγράμματη

  μόνο εσύ                                                                                                                  

  ξέρεις τις απαντήσεις

  τίποτα δεν ξέρουν οι ποιητές

  κάθονται κάτω από το δέντρο της γνώσεως

  και μιλούν μέχρι το πρωί

  δειλοί

  γράφουν ποιήματα

  με άχρηστα νοήματα

  και πολυσέλιδα βιβλία

  με ανούσια λόγια

  άδεια λόγια στα άδεια κρεβάτια

  λόγια λόγια                                      878

  λόγια

  άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε

  και όλο

  happy end

  χωρίς απάντηση

  θα σκάσω αν δεν τα πω

  ναι,θα τα πω,αυτά τα κηρύγματα πια

  The end

  Όλο                                                                                                1400

  Λέγε μου,κάνε μου ένα σκέτο

  λέγε μου το φλυτζάνι κερά Παναγιώτα

  λέγε μου το πεπρωμένο μου,γαμώ το μου το φυγείν αδύνατον

  όλα μου είναι χωριστά στον πικρό καφέ,όλο πικρός,να μη βγει και μια φορά γλυκός,σκέτο δεν είπες

  άστα τα'χω χαμένα

  γι αυτά που αγαπώ γι αυτά που με αγαπούν,μα με αγαπούν καθόλου

  αυτή η αναμονή της μοναξιάς,δεν περνά,δεν ξέρω αν μ'αγαπάς

  Κόρη μου

  Να,τώρα βλέπω ένα ''Άλφα''

  είναι το όνομά του

  ναι, να,έρχεται από θάλασσα

  από μεγάλη πόρτα

  φορά στέμμα

  γεμάτα τα μεγάλα χέρια του με δώρα

  κι ένα μικρό κουτάκι με χρυσή κορδελίτσα

  τί να έχει άραγε μέσα

  δακτυλίδι σίγουρα

  να, και η άγκυρα

  λες να στεριώσει

  Αυτός είναι,ναι,λες,ο γοητευτικός αλήτης μου,ο Άρης

  να,και ο σταυρός

  πού,πού, πότε

  σε επτά τέρμενα

  αργεί                                                                                          [[3250

  που να με πάρει ο χάρος να γλυτώσω                                                                         

  από την αγωνία μου

  να,κι ένα άλλο πρόσωπον

  βλέπω στο φλυτζάνι σου

  Θα πάρεις βοήθεια

  από έναν άνθρωπον τον οποίον

  δεν εφαντάζουσι τοιούτον,μη μου το λες γιατί θα πέσει κακία

  μα γιατί μου μιλάς έτσι [ καθαρεύουσα],άστο,άλλη φορά θα σου εξηγήσω

  τί κακία [τις]

  τί γλωσσοφαγιά είναι αυτή

  όλα τα'χει η Μαργιορή ,ο φερετζές της έλειπε

  να με ξεφταρμίσεις κερά Παναγιώτα

  φύλαξε καλά αυτό που αγαπάς,πάλι πουτάνα τα έκανα,ναι θέλει

  η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει

  θα σε πληγώσουν,το νιώθω

  Στάυρωσέ με

  ο Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά                       908                             

  άνοιξέ το πάλι το γαμημένο,πού,που

  να με πάρει και να με σηκώσει

  κόρη μου δως μου το χέρι σου

  τί το θέλεις

  να το διαβάσω

  καλά,τώρα θα μου πεις τη μοίρα μου τη μαύρη

  το αριστερό χέρι δως μου                                    [[3600]]

  βλέπω τη γραμμή της ζωής

  όχι,δεν θέλω να βλέπω αυτά που βλέπω

  κόρη μου κοντή γραμμή με αρρώστιες

  θα φύγω γρήγορα,πες μου,να'ναι μαύρη η ώρα

  τί με κοιτάζεις

  καταλαβαίνω

  άστο τώρα αυτό

  Να δω το όρος της Αφροδίτης

  γεμάτο έρωτες είναι

  Εγώ κερά Παναγιώτα μόνο ένα

  αγαπώ παράφορα

  τον καπετάνιο

  ο Άρης μου

  αυτός είναι ο πρίγκιπάς μου

  και τα χαρτιά να μου ρίξεις κερά Παναγιώτα

  Ναι κόρη μου

  Να τα χαρτιά της μεγάλης Ετέλλης

  τα ανακατώνω                                                                       1450

  να μου κόψεις με το αριστερό

  πάντα με το αριστερό

  να ο ρήγας κούπα κόρη μου

  κόρη μου είναι κουπάτος

  σε έχει στη σκέψη του

  να και ο άσσος κούπα                    938

  θα έχεις ειδήσεις ευχάριστες στα αισθηματικά

  βλέπω,να 2 άσσους μαζί,θα έχεις τηλεφώνημα

  να,ο άσσος σπαθί μαζί με τον άσσο κούπα,γάμος                                     [[3300

  νυφικό κρεβάτι

  σου βγαίνει με τον κουπάτο

  νάτο το 2 κούπα

  ταξίδι του μέλιτος

  κούπα στην κούπα

  στο 8 κούπα σου βγαίνει και δώρο παιδί

  να και το 10 κούπα                                                                                                          

  η μεγαλύτερη χαρά σου έρχεται

  να το δω και να μην το πιστέψω κερά Παναγιώτα

  που να σου πω και τα δικά μου κόρη μου

  του τα 'δωσα όλα κι έμεινα στον άσσο,άκου που σου λέω και  μη μου παραπονιέσαι

  του ''άλλου'',κατάλαβες για ποιον σου λέω,το κατάλαβα

  και ξανά

  σπάσ'τα και ρίχ'τα ξανά,ναι

  να, πάλι το ίδιο βγαίνει

  Ναι έρχεται

  αυτό θα σου το πει και η κερά Μαρία

  η κερά Μαρία,η Θεά

  Είχαμε ''συναντηθεί'' με τη κερά Μαρία,γιατί οι ζωές μας είχαν κάτι το κοινό

  χήρες και οι δύο

  η αγάπη μας γι'αυτούς,που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα,και τα λουλούδια

  τί ήταν αυτό με τα λουλούδια,γεμάτη λουλούδια και τούτη την Άνοιξη

  την κάθε Άνοιξη

  Την άκουγα να προσεύχεται και να λέει συγχώρεσέ μου Θεέ μου

  τη μόνη εξωμολογημένη αμαρτία που έχω είναι όταν κλέβω λουλούδια

  δεν μπορώ να αντισταθώ

  ήταν και ο Λάκκος,η αφετηρία μας

  Η κερά Μαρία μυρωμένη,από την πολύ εκκλησία

  μαυροφορεμένη,χήρα,είχε χάσει τον αδελφό της τον Μανώλη στο πόλεμο,είκοσι χρονώ παληκάρι  

  και πολύ γρήγορα τον άνδρα της,τον κυρ Γιώργο με πολλά υποκείμενα νοσήματα,από τον πόλεμο

  να βήχει συνέχεια ο καημένος,ξεκουράστηκε

  επρόλαβε όμως και της έκαμε το μοναχοπαίδι της, το γιό της, τον κανακάρη της 

  ένα μάτι έχω,έλεγε τον Κωνσταντίνο μου,τον πρίγκηπά μου

  Αυτός ο πόλεμος ρημάζει τα σπίτια των ανθρώπων [κλάμα]

  δεν σ'αφήνει να βγάλεις τα μαύρα ρούχα,και η κερά Μαρία πιστή στα μαύρα

  Και συνέχεια να μιλάει ψιθυριστά,φώναζε τις σκέψεις,κρυφά θα σας συναντήσω έλεγε

  μη μας δει το κακό μάτι

  θα έρθει ο καιρός που θα σας συναντήσω

  θα σας τα πω όλα

  τα κρατάω μυστικά

  όπου κι αν βρεθεί να χαράζει στα βραχάκια της θάλασσας στην άμμο,στο χώμα

  τα ονόματα,να περιμένει το φιλί της συνάντησης

  θα βρεθούμε πάλι

  θα έρθει η μέρα αυτή που θα σου τελειώσω την κουβέντα

  που σου άφησα μισοτελειωμένη

  Δεν θέλω να στενοχωριέσαι Γιώργο μου,θα σου κρατώ όλα αυτά που σου άρεσαν

  και μια μεγάλη αγκαλιά,να ξαναζήσουμε τον έρωτά μας

  να το θυμάσαι,θα έρθει η μέρα

  Και στο κρεβάτι της είχε και τα δυο μαξιλάρια

  άκουγε τα βήματα τη νύχτα,έλα σε περίμενα                                                [[3350

  δεν απαντούσαν τα βήματα

  το διπλανό μαξιλάρι έπαιρνε αγκαλιά  οι καληνύχτες αμέτρητες,χωρίς απάντηση

  εξαιρετική γειτόνισσα,συνέχεια να με συμβουλεύει  στο καλό                                             

  να προσέχω την αγνωμοσύνη των ανθρώπων,να μην εμπιστεύομαι εύκολα

  να πηγαίνετε στη κερά Μαρία,αυτή να δεις φλυτζάνι,όχι εγώ

  αφού πηγαίνω σ'αυτήν και μου λέει το δικό μου φλυτζάνι

  Και το χαρτί,τί χαρτί είναι αυτό,να δεις πως παίζει τη τράπουλα

  να σου ρίξει το χαρτί,χαρτομάντισσα ολκής,πού να στα λέω

  και το φταρμό

  η μάνα του φταρμού

  και τί γητειές,όλες τις γητειές να τις ξέρει,πως να σε κάνει καλά

  ο γητευτής των μύθων

  να καλημερίζει,της προσφοράς και της έγνοιας για τους ανήμπορους και οδοιπόρους

  και στα παιδιά,τί έχεις στις χούφτες σου κερά Μαρία,να τρέχουν τα παιδιά

  κοντά της,ήξεραν,να μοιράζει,και

  να τα σαυρώνει συνέχεια,''ο Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά''

  η κερά Μαρία.Και μοδίστρα μεγάλη είναι,και μοδίστρα και φραγκοραφτού

  αυτή ράβει όλο το Λάκκο.Κι εγώ πηγαίνω και με ράβει.Εγώ δεν την φτάνω ούτε στο νυχάκι

  η πόρτα του σπιτιού της πάντα ανοιχτή

  να μπαινοβγαίνει η γειτονιά

  Έχεις ζάχαρη για να τον καφέ μου κερά Μαρία που μου τέλειωσε

  έμπα μέσα και πάρε,ξέρεις που είναι

  ακούραστη αυτή η γυναίκα,πετούσε

  έλεγες, μα έχει φτερά

  πόσο απλός και ταπεινός αυτός ο τρόπος ζωής

  η αυλή της να ευωδιάζει

  γεμάτη από βασιλικούς,συνέχεια να τους χαϊδεύει

  και να ψάλλει εκκλησιαστικούς ύμνους

  ένας πασχαλινός επιτάφιος ,με τις γλάστρες στη σειρά έτοιμες να προσκηνήσουν,και το Γατί

  ένα ολόμαυρο γατί με καταπράσινα μάτια,τί ομορφιά είναι αυτή

  με ένα κόκκινο κορδελάκι

  Εκεί να πηγαίνετε ,πού...

  στο εργαστήρι,πάντα σκυφτή πάνω στη μηχανή,πολύ δουλειά

  ράφτρα των τραυμάτων με κλωστές από μετάξι,το αγαπημένο

  πού να προλάβει όλο το Λάκκο

  η μηχανή σίνγκερ παρακαλώ να γαζώνει συνέχεια

  γερμανικιά αθάνατη ,να την πατάει και το ποδαράκι

  να τρέχει πάνω στο ύφασμα και να κάνει με το γαζί Αγγέλους 

  όλη την οικογένεια έθρεψε με αυτή τη μηχανή,και ακόμη παραπάνω 

  για το πιάτο του φτωχού,μιλώ                                                                                                      

  το εργαστήρι χαρούμενο μυρωδάτο

  μια ανοιχτή αγκαλιά πάντα να σε περιμένει

  αθόρυβη και ταπεινή,και τί συναίσθημα

  Το τί δίνει στους φτωχούς,δεν περιτράφεται.Όταν μαγειρεύει

  βάζει και το πιάτο του φτωχού στο τσικάλι,με τα κρητικά μυρωδικά

  να ευωδιάζει όλη η γειτονιά

  αγαπημένο το χοχλιδοπίλαφο,και μόνο που το σκέφτομαι

  τρέχουν τα σάλια μου

  και τα κεφτεδάκια με την κόκκινη σάλτσα

  τις χορτόπιτες

  μαγείρισσαααα

  που έμαθε την τέχνη της κουζίνας στη ζωή

  τί γεύσεις ήταν αυτές

  συνέχεια να της ζητώ τις συνταγές

  αθάνατες συνταγές,της κερά Μαρίαςπού να τις βρεις πια

  Μ'ακούς κερά Μαρία

  υπολόγισέ με κι εμένα αύριο,μα να ξεχάσω τους λαχανοντολμάδες                       [[3400

  κερά Μαρία έρχομαι μήπως και προλάβω κι εγώ,πανδαισία μαγειρικής σου λέω

  Από τώρα την έχει βάλει ο Θεός στον παράδεισο

  Η κερά Μαρία

  Εμένα τί μου μένει,ακόμη να ζήσω 2-3 χρόνια

  Τί με σκουντάς,μα τόση αγωνία πια,δεν αφήνεις τον άλλο να μιλήσει

  Μα στα όνειρά μου,όλο βλέπω πεθαμένους.τί λέει ο μέγας ονειροκρίτης

  αν ομιλείς με αποθαμένους

  έχεις βαρύ μυστικόν

  το οποίον μόνον εις εμπίστους να το είπεις

  αν σου δίνουν κάτι

  θα λάβεις κάτι ευχάριστον

  αν ευρίσκεσαι μεταξύ πολλών αποθαμένων

  θα λάβεις χρήματα από μέρος ανέλπιστον

  κατ'άλλους οι αποθαμένοι γενικώς είναι πρόσωπα που θα συναντήσεις,μα πώς μου μιλάς έτσι

  άλλη φορά θα σου πω

  όλο λέγε λέγε

  τί λέγε και λέγε

  και στα όνειρά σου σου βγαίνει να έρχεται

  Σου είπα έρχεται νάτος

  θα περιμένω

  ως τη συντέλεια του κόσμου,Αμήν

  Αμήν

  Αμήν

  Ειρήνη υμίν                                                                    1500

  Περιπλανώμενη

  στον ανύπαρκτο χρόνο

  γεννημένη αγέννητη,ένα άδειο τίποτα

  ασύμβατοι οι καιροί

  αφυδατώνουν τη μνήμη +

  οι ''έρημοι''χρόνοι +

  έρημο παρελθόν +

  έρημο μέλλον +

  πού πηγαίνει το παρόν...να δημιουργήσει έρημο παρελθόν,κι αυτό +

  στην εσχατολογική μουσειακή απόγνωσή του +

  κάθομαι στο λόφο ψηλά,μεταφυσική απεραντοσύνη

  στο Μαρτινέγκο

  βαρύς από την υγρασία ο τόπος

  σκέφτομαι

  όλα τα γουστάρω κι όλα τα σιχαίνομαι

  και ύστερα σου λένε για ψευτοϊθάκες

  ιθάκες και πράσινα άλογα

  σπαράγματα της μνήμης

  σιωπηλή ατέρμονη η αναμονή

  της εσωτερικής πάλης

  ελλοχεύει το δίλημμα

  Πεθαμένη ή ζωντανή

  καθώς κοιτάζω το πορτραίτο

  στο θωλό καθρέφτη τ'ουρανού 

  Persona non grata και πεθαμένη

  persona non grata και ζωντανή                                                        [[3450                                   

  Θωρώ τον ήλιο που ακουμπά κουρασμένος πια

  το κεφάλι του

  στην κατακόκκινη γραμμή του ορίζοντα                                                                           

  έτοιμος να αποκοιμηθεί  στην αγκαλιά της θάλασσας

  που είναι ξαπλωμένη ανάμεσα στις ολόχρυσες αμμουδιές

  απαλά γέρνει 

  και παίρνει μαζί του τις κίτρινες φλόγες που έσπερνε στον ουρανό

  μη μου ξεψυχίσεις ήλιε μου,ακόμα λίγο

  να ενδυθώ το ρόδινο φως

  ήλιε μου τύλιξέ με με το απαλό σεντόνι σου

  θαλασσινή ευδαιμονία μου,όταν

  λιάζεις τα περίσσεια θήλαστρα στο καυτό αλάτι,και

  να τα θηλάζω δυο και μια δυο και μια

  λάγνα θάλασσα δεν κοιμάσαι ποτέ 

  ονειρεμένη μου θάλασσα άλλοτε γαλήνια κι άλλοτε αγριεμένη

  με τη σημαία σου την αφρισμένη να κατακτάς την στεριά και να μή χορταίνεις

  με τόση στεριά που έχεις καταπιεί

  μα πάντοτε μοναδική και πανέμορφη 

  η καρδιά μου να σταματήσει μ'αυτή την ομορφιά

  πάνω από τα κύματα πετώ,γίνομαι γλάρος

  τα δάχτυλά σου πάνω,από τις υδάτινες νότες 

  παίζουν στην άρπα σου φανταστική μουσική 

  ρίχνω τα φτερά μου μέσα σου να χαθώ  

  στο νανούρισμά σου μάνα μου θάλασσα 

  πλάσμα σου είμαι θάλασσά μου

  να με κυματίζεις και να με βυθίζεις

  όταν μου πετάς την άμμο στα μάτια και με τυφλώνεις

  τα χνάρια μου πάνω στην άμμο να μη σβήνεις που υφαίνουν τα όνειρά μου

  την αλήθεια θέλω

  ποιά  είναι                                                                                                                      

  είσαι ο παραλήπτης

  μέσα σ'ένα μπουκαλάκι σου στέλνω την κραυγή μου,πάρε τη

  να τη συντροφεύεις με το λευκό σου αφρό

  τί θα απογίνω αν σε χάσω

  γεμάτο το γυμνό μου σώμα

  κόκκινο αίμα

  ανάβει φωτιές το αλμυρό φιλί σου

  στα χείλη

  να'χα πάντα

  Να πίνω το αλμυρό σου

  να'χα πάντα τη δροσιά σου,εφηβική θάλασσά μου,απάντηση

  στο δίλημμα

  ούτε και σύ,κανείς

  ήθελα και νάξερα τί θα απογίνω αν σε χάσω

  Όλα που θεραπεύουν είναι αλμυρό νερό,ο ιδρώτας,τα δάκρυα μα πάνω απ'όλα είναι 

  η θεραπαινίδα μου θάλασσα

  Γύρω μου σιγοτραγουδούν ξεψυχισμένα

  τα χρυσαφί ξερά φύλλα του Φθινοπώρου

  ακόμη μια μέρα αποχαιρετά το βιολετί ουρανό

  Αύριο μια άλλη μέρα θα ξημερώσει

  η αυγή θα θυμίσει

  το χωρίς τέλος

  του αιώνιου κύκλου της ζωής

  Είμαι σχεδόν γυμνή                                                      [[3500

  με μόνο ρούχο

  ένα άδειο πουκάμισο

  από ημιδιάφανη γάζα

  στο πουκάμισο γράφω με μαύρα γράμματα

  τυφλή καρδιά

  τυφλή μοίρα

  ευτυχία είδωλο της ψευδαίσθησης                                       1550                                                                      

  το σώμα

  μια χούφτα χώμα

  κι αυτό αγορασμένο

  από τους εμπόρους των εθνών                                                                                   

  πώς έκαναν φτωχό χώμα

  τον τόπο μου

  λεηλάτησαν τα ζωτικά σου όργανα

  απομένει μια σταλιά ζωή                                         998

  για να ζήσεις

  σκέφτομαι

  τί θα πω στο Θεό όταν γυρίσω

  έρημα πρόσωπα εδώ κάτω αλλά και πάνω

  θα του πω

  η Δαμόκλειος σπάθη επικρέμεται

  θα με στήσουν στα 3 μέτρα

  εξόριστη

  να ανεμίζουν

  και τα μέσα μου

  και τα έξω μου

  ιερά και όσια και

  να ανεμίζει

  ο έρωτας

  τα ξέπλεκα μαλλιά

  αφημένη στο πουθενά

  Ας με αγαπούσες  +

  κοιτάζω το κενό                                                 1550

  υγρό το βλέμμα                                                                                                        

  στο τίποτα,πονεμένο

  έτοιμες είναι οι σταγόνες να κυλίσουν

  μαραμένα μάγουλα,χιλιάδες επιθυμίες,χιλιάδες απελπισίες

  ένα αδέσποτο,έτσι νιώθω απόψε

  με μια ψευδαίσθηση

  ένα χέρι βοηθείας,πού να βρω

  στα έσχατα όρια της έκπτωσης

  ένα ασήμαντο

  παρατημένο

  ηττημένο,δαγκώνω τα χείλια από θαυμασμό για τους ηττημένους

  αυτούς αγαπώ,όχι στους νικητές,η αρρώστια του κόσμου,μαύρο στους νικητές

  ακόμη και πριν τη γέννηση η μήτρα θέλει να γεννήσει το νικητή,τον φιλοξενεί

  είναι αφιλόξενη για τον ηττημένο,φοβάται

  πως αμαυρώνει τη φήμη της,έξω από τη μήτρα λοιπόν,μακριά απ'αυτούς που απαγορεύουν

  στα παλιά παπούτσια γράφει ο αδαμάντινος θησαυρός της σάρκας                                                 [[3550

  θα νικήσουν οι ήττες τον κόσμο

  της απόλυτης καταδίκης,είμαι

  εκτός λειτουργίας

  είμαι

  η ζωή

  μια άγνωστη''Αυτή''

  φιγούρα της σκιάς                                       1028                  1600

  το ύστερό μου σίμωσε

  γκρεμίζεται ο παράδεισος

  ας με αγαπούσες +

  Πού είσαι

  Μάνα                                                                                                                          

  μάνα του κόσμου

  μου έλεγες

 ''όταν κάνεις σχέδια,ο Θεός χαμογελάει''

  Μάνα μου

  η γιαγιά μου έλεγε

 ''μάζευε κι ας ειν' και ρώγες''

  Μουτζουρώνω

  τα λάθος ''πεζοδρόμια''της ζωής

  στο ''μακρύ σοκάκι'' της πλάνης

  στο ''μέρος''

  όπου ήμουν μέρος και

  τώρα δεν είμαι μέρος,όμως ανακάλυψα ότι τώρα

  είμαι παντού,λες να ονειρεύομαι

  μπορώ να τα πιάσω και να τα ακουμπήσω

  το βλέπω μπορώ να τα αγγίξω όλα

  τα αγγίζω,όχι δεν μπορώ

  ματώνω

  να μπορούσα να τα αγγίξω όλα

  θα χωθώ μέσα τους,στις σελίδες τους, θυμάσαι

  ήρθα+

  να ζωγραφίσω

  την ιστορία μου,λες να γίνω γκράφιτι σε τοίχο

  ανάμεσα στα συνθήματα ''έξω'',''ζει'',και ''κάτω'' +

  πόσο ξοδεμένο αίμα στις σημαίες και τα λάβαρα

  ξεσκισμένες οι αφίσες στις κολώνες της ΔΕΗ

  ξεραμένες κόλλες                                                                

  η εικόνα μου μέσα στις εικόνες                                                                                   

  οι εικόνες χωρίς την εικόνα μου

  ήρθα για να τριγυρνώ ξυπόλυτη

  με τις σκασμένες φτέρνες από το λιοπύρι

  στα σοκάκια

  αξημέρωτα

  και να ψάχνω                                                    1600

  τα ίχνη

  που άφησα

  πριν τα ρίξει στα σκουπίδια

  ο οδοκαθαριστής,πόσο άλλαξαν όλα

  όταν έσερναν τα βήματα της ψυχής μου                                                                                [[3600

  για να τα αγοράσουν

  με αργύρια

  οι αγοραστές,όλα

  προτιμούν να γίνουν

  πεθαμένο χώμα που

  θα τα σκεπάζει με αγάπη

  ο ίσκιος των γερασμένων δέντρων

  πόσο άλλαξαν όλα

  πόσο στένεψε ο κόσμος

  ο ουρανός κλειστός,κάποτε τον έβλεπες

  υπάρχει ουρανός που λείπουν τα πουλιά και τ'αστέρια            1650

  ο πλαστός κόσμος, ο μη αυθεντικός, είναι ο κόσμος τους

  επίπλαστος κόσμος,ψωμίζεται με το πλαστό

  απρόσωπος και αβίωτος

  δεν αρέσει το αυθεντικό και η αλήθεια του

  η τρυφερότητα και η ομαρφιά τους αφήνει αδιάφορους                                               

  ο ίδιος ομφάλιος λώρος συνδέει τη καμένη γη με την πλαστή γη

  Αυτός ο κόσμος +

  ο ασπρόμαυρος,δεν υπάρχει πια

  ήταν ο κόσμος μου

  ο κόσμος μου νιώθω ότι έχει χαθεί

  το άρωμα των γιασεμιών της αυλής

  χάθηκε για πάντα +

  δεν θα αποκρυπτογραφηθεί ποτέ

  δεν θα τολμήσει κανείς

  Γιατί

  τη γλώσσα άλλαξαν

  και δεν με γνωρίζει πια

  κλειστά τα μάτια μου

  μπροστά

  στα κλειστά ροζ παράθυρα

  μόνο τα σκυλιά με γνωρίζουν

  και μου κουνούν την ουρά

  ακόμη και τα ψίχουλα

  που ρίχνω στα πετεινά του ουρανού

  τρομαγμένα τα κοιτάζουν

  ξέχασαν τις χούφτες μου

  οι πέτρες με τους ίσκιους

  των φαντασμάτων                                                                                              

  ψιθυριστά μου λένε

  άκουσε, μου λένε

  Πριν τον έναρθρο λόγο

  υπήρξε η άναρθρη κραυγή

  και πριν την κραυγή

  υπήρξε η σιωπή

  η αρχέγονη μήτρα

  εκείνου του τίποτα

  που κυοφόρησε το παν

  διανοούμενή μου,πες το,εν αρχή ην η ποίηση

  αυτές οι σκέψεις σου                                                                                                             [[3650

  τελικά                                                                     

  Πώς γίνεται αυτό

  Σώπα και άκουσε

  κάνε ότι κοιμάσαι

  λέω του φύλακα ότι

  πάω στη βικελαία του ουρανού

  για να διαβάσω

  και μετά

  τη κάνω κοπάνα,και κατεβαίνω στη γη

  πώς κατεβαίνεις

  θυμάσαι με τα δανεικά φτερά του Άγγελου,τα δεύτερα                            1700

  Πηγαίνω στο σπίτι μου,που ζούσα όταν ήμουν ζωντανή

  στο Λάκκο                                                                                   [[4000]]

  Γιαμπουδή 32

  έχει γίνει Μουσείο

  πόσο όμορφο αλήθεια                                                                                                     

  όλα τα πράγματά μου είναι μέσα εκεί

  το κλειδί είναι κάτω από τη γλάστρα με τα κρινάκια

  λες να λείπει,γαμώ το κέρατό μου,να το πήραν,εδώ είναι

  ανοίγω την πόρτα

  όλα με περιμένουν

  σαν να μην έλειψα μια ώρα

  και γράφω και γράφω

  και δεν τελειώνει,πού να τελειώσει

  και να με βαρεθείτε

  πάλι εγώ θα γράφω

  κι ας μου λέτε ''πρέπει'' δεν ''πρέπει'',να παραδοθεί το γράμμα

  πάλι ατελείωτα θα είναι

 ''Τα ροζ παράθυρα του Λάκκου''

  στη ''μαύρη αγορά'' θα τα βρίσκετε

  και με το πρωτόκολλο τί γίνεται

  Δεν σου είπα ποιος με βοηθά

  Ο Άγγελος με τα μαύρα,του λέω τις απονενοημένες σκέψεις μου

  να μπορούσε λέει να μεταφερθεί ολόκληρος ο συνοικισμός

  σε μια άλλη διάσταση,σε ένα άλλο χρονικό σημείο,μου μιλάς για σκηνογραφίες

  πόσο μα πόσο σ'αρέσουν τα παραμύθια,γιατί

  εσένα δεν σου αρέσουν τα παραμύθια

  Έλα να σου πω κι άλλα παραμύθια,έλα να σου πω,πώς θα σώσω αυτό το έγκλημα

  Νά χα λέει το μαγικό λυχνάρι,και να σου πω εγώ,πως θα πήγαινα το συνοικισμό    

  στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού

  Δεν θα έφτανε ποτέ κανείς εκεί

  Σώπα

  τώρα περνά

  ο έσχατος Επιτάφιος των ψυχών

  Διαισθάνομαι

  ότι ο τόπος μου

  ο τόπος μου που τόσο πολύ

  αγάπησα

  δεν με αγαπούσε πια,πάλι

  οι σκιές των φαντασμάτων πάνω στις πέτρες                                                                           [[3700

  μου το μαρτυρούν

  Έτσι συμβαίνει πάντα

  το ήξερα

  ότι κάποτε

  θα συνέβαινε αυτό

  Τουλάχιστον

  ας με ''αγαπούσες''

  μέχρι να συμβεί αυτό

  είναι όπως οι μυστικές κουβέντες των παιδιών

  κατά την ώρα του παιγνιδιού που... χάνονται                                                        

  Ο έρωτας περνά                                                              

  είναι η σκιά του ίσκιου Του αόρατη

  άλλοι τρέχουν

  κι άλλοι πρόλαβαν

  θα ήθελα

  να με αγαπούσες πολύ                                                                                              

  ο ένας μου εαυτός

  είναι μέσα στο κλουβί

  τυποποιημένος,και

  ο άλλος μου εαυτός

  ο καλλιτέχνης

  είναι έξω

  ελεύθερος,λες

  Της ιστορίας+

  Πετώ

  το γάντι

  εκεί που γράφει τέλος

  την ημέρα της κρίσεως

  Είμαι...

  Αυτό το ''Γιατί''

  γιατί

  γιατί,να

  Σώπα

  τώρα

  περνά η ''Εξω'' ιστορία

  όχι η ιστορία η συμφωνημένη

  μα και η καθόλου ιστορία

  αναθεωρείται ό,τι κι αν γράψει

  ματαίωση                                               1058                                                     

  υπέρβαση,και πάλι

  ματαίωση,και μετά

  μετάβαση

  που η απώλεια,δεν νομίζω,νομίζω

  αέναη η ιστορία του γέρου χρόνου

  Βάζω στο φάκελλο

  το άσπρο χαρτί

  το τελευταίο ''χαρτί'' θα παίξω

  το είχα κρύψει στο μανίκι

  της σημαδεμένης τράπουλας

  θα το τραβήξω την κατάλληλη στιγμή                                                                                  [[3750

  το γράμμα,όχι εκεί

  κάτω θα γράψω

  το γράμμα

  θα κατηφορήσω

  να το τραπεζάκι με τα ποτά,να ρέουν τα ποτά

  το κρασί του γάμου

  οίστρος βαθύς

  να μεθήσει το αδηφάγο στόμα μου

  ενωμένα τα πόδια μας κάτω από το τραπεζάκι,Άρη μου

  Πόρνη ζωή σου παραδίνομαι

  γκαστρωμένη με τα λαθραία όνειρα

  του ''προστάτη''

  κουβαλεί

  τόση ομορφιά

  που με φτάνει για όλη μου τη ζωή

  όλα μου ανθίζουν,τώρα                                                                                          

  όσα και να ξέρω μου φαίνονται άγνωστα τώρα                   [ 1800]

  εγώ κι εσύ,Άρη μου

  ούτε χθες ούτε αύριο ,τώρα το τώρα

  με μια ρουφιξιά με ζυγώνει,πιάσε με

  πόσο λιγώνομαι όταν με γυμνώνει με τα μάτια                                                                        

  και γεύεται την πυρκαγιά των λαγονιών

  οι στριγκλιές μου αφρίζουν την ανυπόμονη στέρνα μου

  πέσε μέσα

  στον απέραντο βυθό

  να με τελειώσω

  μεθώ,μεθώ

  πόσο του άρεσε η θάλασσα,ερωτευμένος με

  τη θάλασσά μου

  το πεπρωμένο του πελάγου

  τα μάτια σου,το χρώμα της θάλασσας

  αγαπώ τη δύναμη της θάλασσάς σου

  τη γυμνή σάρκα της θάλασσάς σου

  θάλασσά μου Θεότητα του νερού

  τα κύματά σου μετρώ

  να χωρέσουν όλα στο ορθάνοιχτό μου,θυμάσαι

  θυμούμαι,Άρη μου

  που μου έλεγες ότι κάθομαι άπρεπα και βγάζω φωτογραφίες,ναι

  έτσι ήθελα ξεδιάντροπα τα κύματά σου,να και

  όταν τρίβονται πάνω

  στις σκληρές λευκές

  κορυφογραμμές μου

  δημιουργώντας άπειρες μικροσκοπικές σταγόνες

  που με χαϊδεύουν

  και χαιρετούν

  ό,τι                                                                                                                         

  έρχεται από το μαργαριταρένιο θρόισμα του νερού

  και δημιουργεί απέραντη ηδονή στο σώμα μου.

  αγαπώ την αλμύρα της ''θάλασσας''

  όταν τρίβεται στο υπογάστριο το''όλον''                                                                                [[3800

  και ζητά τις απάνεμες ''σπηλιές'' μου

  μαγική και μαγεμένη ομορφιά της ηδονής

  καταρρέω

  όταν

  σπέρνεις το γλυφό σου στο στόμα

  Στο γραμματόσημο

  στάλα στάλα θα του στείλω την ψυχή μου,ΑΑΑρη,τρις

  γεμάτη από τους αμέτρητους κόκκους της άμμου

  της ''παρθένας'' μήτρας μου

  την κλέβω από τους πελάτες τις ατέλειωτες νύχτες

  της προσμονής

  όταν ο ένας φεύγει,ο άλλος έρχεται                                         1088

  όταν τα άγνωστα πέη

  ξύνουν τις πληγές και

  και σταυρώνουν με καρφιά το αναμάρτητο κορμί

  το ανέγγιχτο του πόθου σου

  άγραφες οι λέξεις των τοπονυμίων                                     1800

  της αναγκασμένης μήτρας μου

  νοσταλγός της φαντασίας

  τον ονειρεύομαι να χαμογελά

  σε σκέφτομαι στα χείλη μου

  όταν ρουφούν από το στήθος σου τα στολίδια της αρμύρας                              

  στα χιλιοφιλημένα φιλιά εκπεσούσα

 ''Μισών εφίλει και φιλών επώλει''

  αλήθεια πόσο θέλω να βάλω περισπωμένη

  στην αιδιόσχημη αναβλύζουσα πηγή ζωής,πολύ μου αρέσει και η δασεία

  με περισπωμένη του έρωτα θα γίνει

  η παντοτινή ίαση της ανοιχτής πληγής της ψυχής,μα δες

  πάνω από το [ω],την περισπωμένη,πώς ξαπλώνει πάνω του,δες

  και πώς το προκαλεί να κάνουν έρωτα

  Με περισπωμένη θα το πει το ''τέλος και τω Θεώ δόξα''

  η ποίηση,καλά λέγε εσύ,όταν έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα

  Φιλί

  φιλί

  φιλί

  στη σφραγίδα θα δέσω,συνεχίζεις εσύ

  το γαλάζιο κορδελάκι από τα μαλλιά μου

  που σου άρεσε τόσο πολύ

  μόνο εγώ ήξερα το μυστικό

  να υποθηκεύω το αιδοίο μου

  για να πάρω το ''δάνοιο''για αντάλαγμα

  μόνο για σένα

  θέλω

  να σου πλύνω με ευλάβεια τα πόδια

  με άρωμα λεβάντας και λεμονανθούς

  τα χάδια μου θέλω αόρατα                            1118                                                     

  να μη ξεχάσω το Ζέφυρο

  που μου φέρνει την ορμή των κυμάτων σου

  να σε συντροφεύει

  τις άδειες νύχτες που                                                                                                               [[3850

  γδύνονται τα αληθινά αισθήματα

  και ταξιδεύουν,αναμνήσεις αναμνήσεις

  όταν θα έρθεις με το καλό και θα μπαίνεις

  στον ανολοκλήρωτο

  πουτανίσιο κόλπο μου

  η ευχή μου

  το ατίθασο δέντρο σου

  να ριζώσει βαθιά μέσα μου τρώγοντας τους χυμούς μου

  κι εγώ να μεταλαμβάνω τους καρπούς της ομορφιάς σου

  Αυτό θα πει έρωτας τρις,Άρη μου

  Δίπλα μου θέλω

  τις προσφορές

  το βρασμένο στάρι,τα ρόδια

  το ζυμάρι

  θα πλάσω το ζυμάρι με αλχημικά συστατικά

  σε σχήμα

  όπως φαντάζομαι να είναι ο κόσμος

  ένας κόσμος νέος

  καλύτερος με μεταφυσικές ένοιες                                                                     1850

  μια ποίηση του σύμπαντος

  μια κραυγή στο μεγάλο άλγος της ανθρωπότητας

  μια κραυγή στο τραύμα της φύσης                                                                                         2900]]

  η αλαζονεία,η ματαιοδοξία,η απληστία απειλεί

  ένα θέατρο του παραλόγου,μια μικρή σκηνή στο άπειρο θέατρο

  της χλωμής τελείας

  ανείπωτης σκληρότητας,να σκοτώσω τον ''αδελφό''

  ένα ασήμαντο ''κάτι'' στο αχανές σκοτάδι μέσα

  μέσα στην αφάνεια του μικροσκοπικού κόσμου μας

  μη νομίσεις ότι θα μας σώσει κάποιος

  από τον εαυτό μας

  η αυταπάτη του εγωισμού

  αυτό είναι το σπίτι μας ,το νερό μας και το φαγητό μας,δεν έχει άλλο

  η μοναξιά μας,μοναξιά μου

  ένα τίποτα στο τίποτα είναι η κυανή κουκίδα

  όλα αμφισβητούνται από το αιωρούμενο αυτό σωματίδιο

  ένας κόκκος σκόνης που ισορροπεί

  σε μια αχτίδα του ήλιου

  του άδειου προορισμού

  η βαρβαρότητα της καταστροφής,ο αφανισμός του δωρικού κάλλους και της ισορροπίας

  του φυσικού περιβάλλοντος,με μοναδικό σκοπό την ανάπτυξη του κέρδους

  χωρίς να υπολογίζει κανείς τις συνέπειες,ένα φρικώδες κολαστήριο αμετροέπειας

  κακογουστιάς και αμουσίας,που

  οδηγεί στο ''κενό''

  πού μπορεί να φτάσει η σκέψη μου

  στο απώτατο σημείο της σκέψης

  μακάρι και                                                                                                                      

  να'ξερα πόσο με τρομάζει αυτός ο κόσμος

  πάλι αυτές οι σκέψεις

  άφησε τις σκέψεις

  που να σκάσεις πια                                                                                                               [[3900

  είσαι πνεύμα αντιλογίας

  στη γενική απάθεια του εγωισμού των ιδιωτικών παραδείσων

  και της κατασκευασμένης ευτυχίας,απετάξου τη πλέμπα

  κανείς δεν ενδιαφέρεται παπαπα πόρτα για το χειμώνα καημένη και συ

  Αγαπώ

  Αγαπώ

  Σμιλεύω τη ζύμη και ρίχνω λίγο λίγο το αλεύρι

  για να αγκαλιάζω τη μητέρα των πάντων

  τη Γη

  η Γη

  που γεννά το χώμα και το καθαρό νερό εξ ουρανού

  μακριά από τη βρωμιά των ανθρώπων της ακατάσχετης λειψυδρίας,αυτό

  το χώμα το αποστειρωμένο,το έθραυτο  που το έχουν διαμορφώσει

  οι αιώνες πριν από το πριν

  γαλήνη,μαγεία,μεγαλείο,και                                        1148

  απαράμιλλος πλούτος

  στο παντοτινό Μουσείο,Μουσείο της Γης

  Δημιουργώ μια μεγάλη ζωοφόρο

  με αρχαϊκούς μύθους,όσπου να φανερωθεί                     1900

  η συμπαντική γονιμότητα και να γίνει

  το θαύμα

  Ρίχνω και αλάτι στα ζυμαρένια γλυπτά                                                                  

  τα Λαζαράκια

  έχουν χαρακτήρα ενσώματο και αλλόκοτο

  ειδώλια που

  να συνομιλούν και

  να αφηγούνται ιστορίες από την ζωντανή ζωή τους

  και να νιώθουν την αλμυρή ζύμη στα χείλη τους

  έως ότου

  αυτά τα πρωτόπλαστα έμψυχα και άψυχα ανθρωπάκια

  εκδιωχθούν

  από τον κήπο τηε Εδέμ,εφήμερη αρνητική απόλαυση

  υπόκωφη ένταση

  είναι η ''Απόφαση''

  να καταλήξουν στην απόκοσμη μοναξιά τους

  θα τα σκεπάσω

  στον κοιτώνα τους

  με την ιερή σινδόνη

  για να λένε τα μυστικά τους

  κρυφά

  για τους παράφορους έρωτές τους

  ως το θάνατο

  Μια αρτοκλασία τελετουργίας υπαρξιακού διαλογισμού

  που να είναι

  όλα πιθανά και                                        1178

  τίποτα                                                                                                                           

  με το θυμιατό

  τα θυμιάματα του νυχτολούλουδου,πόσο σε μεθούν,και

  πιο πολύ

  με λίγα από τα οστά των αγνοουμένων                                                                            [[3950

  μια απλωσιά του ουρανού

  να μην ξεχάσω τα κεριά

  τι πιο ωραίο από τα αναμμένα κεριά

  οι φλόγες δερβίσικες σκιές

  θεατρικό αριστούργημα

  προς Θεού μη φυσήξει και τσακιστούν οι σκιές και οι ίσκιοι τους γίνουν καύτρες

  να προλάβουν

  να ιστορήσουν τις νοσταλγικές στιγμές

  για να μην παραπονιούνται

  οι ψυχές

  Το γράμμα και τα μάτια σου

  απαγορευμένο είναι το ποίημα

  εικόνες ατέρμονες +

  τα όνειρα                                      [[4300]]

  γράφω και ξαναγράφω

  αυτά

  που έγραφα στο τετράδιο

  όταν ήμουν μικρή

  δώρο του απείρου                                                                 1950

  στο πεπερασμένο

  το απόλυτο του κενού

  Ήταν οι Άγγελοι                                                                                                             

  και τα πνεύματα ενός Θεού

  που έπεφταν από ιλιγγιώδη ύψη

  για να γεμίσουν

  με έκπαγλες ζωγραφιές

  τις οθόνες του ουρανού,γιατί

  σε φόρμα άμορφη

  ο ποιητής εκάθισε,

  στην ποίηση που δεν γράφτηκε και

  που δεν θα γραφτεί ποτέ... +

   κρύψε καλά

  το εξώφυλλο

  το στέλνω

  σε ανώνυμη διεύθυνση

  των ανθρωπωνυμίων

  απαγορευμένος τόπος

  κλειστός μικρές ελπίδες

  ομίχλη στα όνειρα

  μήπως το δούν και μου το κλέψουν

  Αυτά τα γράμματα

  του δρόμου των φτωχών

  της θρηνιτικής ποιητικής

  είναι αναλώσιμα χειρόγραφα,γιατί..κανείς δεν ήξερε,τρις,

  Είμαι ατάλαντη                                                                               1208

  πεπλανημένη                                                                                                          

  εξαιτίας των αινιγμάτων

  Σώπα

  περνά η παρένθετη τέχνη

  Γεννά                                                                                                                                   [[4000

  το σπλάχνω της της πίστης μου

  θέλω

  σάρκα της μνήμης και χώμα

  της ταπεινής

  μιας λιτανείας

 ''ψωμί''ζητώ

  ζυμωμένο με προζύμι

  προσφυγικό

  για μια καλύτερη ζωή

  ανθρώπινη

  υπαρξιακή

  από το μηδέν

  ως το θάνατο

  να αποδοθεί δικαιοδύνη

  βαρέθηκα την αιώνια ομορφιά

  βρεγμένη

  από τα ακατάσχετα δάκρυα

  του νόστου

  Δεν υπάρχει                                                                        2000

  να θέλεις

  να κάνεις όνειρα στον ουρανό

  θαμμένα τα όνειρα                                                                                                       

   εδώ

  στην τέφρα

  της γης του ουρανού                        1238

  κάτω εκεί

  πριν το μηδέν ήταν

  το όνειρο της μυρωδιάς

  του εσώρουχου

  από πράσινο σαπούνι

  Σώπα

  περνά ο αόρατος θίασος

  κατεβαίνω

  για να ανταμώσω

  τα Αγγελικά κορίτσια του περιπλανώμενου θιάσου

  να ''σταυρώσω''με ευχέλαιο

  τις υφάντρες του παραδείσου

  τις πέτρινες κόρες

  έτσι που στέκουν χρόνια και περιμένουν με τα άσαρκα πέλματα

  άφησαν πίσω τους τις ''μωρές'' μνήμες, +

  δεν κοιμηθήκανε ποτέ

  κρατουν αναμμένο

  το λάδι της ψυχής του λιχναριού

  αυτό το θείο δώρο ακοίμητο

  και περιμένουν περιμένουν

  ανάβουν ανάβουν

  την άχρονη λήθη                                                                                                 

  όλο το παρελθόν

  της άχρονης μνήμης

  έρχεται                                                                                                                                [[4050

  και ξανά και ξανά

  ξαγρυπνούν +

  αόρατα αγάλματα της σιωπής

  Αγωνία και αγώνας

  για τη χειραφέτηση του γυναικείου σώματος

  δίνω κουράγιο και δύναμη

  στον εαυτό μου

  σε όλες τις αγαπημένες μου των θλιμμένων βλεμμάτων

  Γυναικείο μου

  γυναικείο μου σώμα

  σώμα μαστό

  θηλυκό

  ζωγραφιστώ

  στοχαστικό

  μεταχρονικό

  πένθος και λύτρωση

  φόρος τιμής

  της αγάπης της μνήμης

  για το στοιχειώδες και το ελάχιστο

  να καταλάβει τη ζωή το σώμα

  να συμφιλιωθεί με την απώλεια του φόβου

  φοβάται                                                                                                                         

  και πάλι φοβάται,φοβάται

  για το σώμα

  για το τραύμα

  για το θάνατο

  να συνομιλήσει με το θάνατο

  Όλα γυμνά

  ωμά

  δραματικά

  αυστηρά τάματα

  για τη βοήθεια του Θείου

  ανάσα για τη συνέχεια της ζωής

  Το φθαρτό σώμα σε μια άλλη διάσταση

  μεταζωής

  μετουσιώνεται σε ονειρικό παροξυσμό

  του άλγους της ύπαρξης

  Ένας ψαλμός

  που

  κάνει το αόρατο ορατό

  μόνο

  βράδιασε πάλι,ξαγρυπνούμε

  πάλι ήρθαν

  οι αδυσώπητες αναμνήσεις

  στο φόβο και στη βία με οργή γινόμαστε όλες μία

  να το ξέρουν

  δεμένες

  στην κόκκινη κλωστή

  δεν τα ζήσαμε όλα

  να ξαναπαίξουμε τις ''κυρίες''                                                                                                [[4100

  να περιμένουμε

  τον πρίγκηπα του παραμυθιού με το γαλάζιο άλογο

  πολύ θα χαρούμε όλες μαζί

  να παραβώ τους κανόνες

  γερασμένοι κανόνες

  και ο άνθρωπος ανίσχυρος μπροστά στην τραγική υπαρξιακή διάσταση

  που δεν μπορούν πια να κάνουν θαύματα και να ανανήψουν νεκρούς

  αφόρητο και

  γερασμένο

  αυτό το πρωτόκολλο... 

  Υ.Γ.στο Υ.Γ.                                                 2050                                             

  στην πορεία 

  τη Γραμμική                                                                                                                 

  στο κόκκινο καλντερίμι

  της προσφυγιάς

  του άχρονου '' Έξω'' χρόνου

  να το θυμάσαι καρδιά μου

  όταν πονάει η καρδιά μου

  ερωτεύεται το ηφαιστειακό άφθαρτο 

  και η ανασφάλειά μου είναι  στο βυθό

  ο έρωτας παγιδεύεται στον έρωτα

  ο έρωτας κουράστηκε,αλήθεια 

  πόσο εύκολα κουράζεσαι

  ένα μικρό νυσταγμένο παιδί,που δεν σκέφτεται τίποτα λογικό                                                                                       

  ήθελα και να'ξερα τί ψυχή θα παραδώσεις

  να σου καταραστώ

  να λιώσεις από τη ζήλια της πυράς

  να γίνεις ένας μικρός νάνος,τρις,δεν ακούει                         1298

 ''Χους ει και εις χουν απελεύσει''

  Αιμοβόρος

  στην αειθαλή αγάπη που μια χούφτα την αγάπησαν

 '' Ου λείψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω''

  ατελεύτητος γεμάτος αστρική σκόνη

  μοναδικός στο σύμπαν

  από τον άχρονο βυθό της ανυπαρξίας

  απεσταλμένος''ουκ αρνίον ίνα άρει''

  μονογενής                                                                                                                                  [[4150

  στο ''γύρο του θριάμβου''

  θεατής

  στο''γύρο του θανάτου''

  σώμα στο σώμα

  καμένη γη αφήνεις στο σώμα

  του πόθου

  μεγάλη η λάμψη σου στη μικρή μικρή ζωή σου

  α στο διάολο.πια

  εγώ θα γείρω στους όμορφους ώμους της Ελένης και της Αντιγόνης

  το καταφύγιό μου είναι, στο δρόμο με τις κερασιές

  η αμμουδιά με το αλάτι της Αφροδίτης

   θα πάω να ανάψω το καντήλι

   πριν ''λερώσω''

  στη περασμένη εκκλησιά                                                  

  του Σινά...                                             2100

  Σιωπή θα με ακούσω

  όταν σωπαίνει η σιωπή

  αυτό αποθηκεύεται                                    1328

  και το φορτίο                                                                                                                  

  είναι πολύ βαρύ

  Συνεχίζεται κόκκινη κλωστή...

  Λες

  να βιάζομαι

  για να παραδώσω την τελευταία λέξη

  με τις συλλαβές του άχρονου φωτός

  Αυτό το ποίημα πότε θα τελειώσει

  ποτέ δεν θα τελειώσει

  Ευτυχώς που υπάρχει η τέχνη για να ανατρέπει τα θέσφατα

  απ'όπου κι αν προέρχονται αυταπάτη της αυταπάτης

  των κυρίαρχων βεβαιοτήτων

  η τέχνη δίχνει τη φόρμα                                                                                          

  στο βάθος της η φόρμα

  αναζητά

  το από πού '' Άρχεσθαι''

  κανείς δεν ήξερε

  γιατί

  αν ήξερε

  με τον τόσο εκτυφλωτικό ήλιο της

  δεν θα άναβε

  το φως

  Πόσο εντυπωσιακά ασήμαντοι φαίνονται οι άνθρωποι

  έτσι που [σε] κοιτάζουν τα έργα τέχνης

  πόσο όμορφα αλήθεια

  στέλνουν αυτό το''μέσα'' ρούχο το πορφυρό

  με το άρωμα της πασχαλιάς

  το άυλο

  να ενδυθείς                                                                                                                       [[4200

  της ψυχής

  το΄΄ψωμί'' του πεινασμένου

 '' Ώρα ημάς εξ ύπνου εγερθήναι''

  Κανείς δεν μπορεί να ''ήξερε''

 ''Λύτρον αντί πολλών'' +

  Ή Άγια τέχνη θα σώσει το αγίασμα

  είναι η θρησκία με +

  τους δικούς της Θεούς

  θα σώσει το ασσόδυο τηε ζωής +

  επειδή επιμένει

  στη θεία αντιλογική +

  απεχθάνεται τους+                                      1358   5+                   2150

  συμφωνημένους κανόνες

  και ταξινομήσεις του συστήματος +

  ανατρέπει''επιτρέπει''

  αναπότρεπτα τις διάφορες θεωρίες +

  κι αν τώρα δεν υπάρχει απάντηση

  για το τέλος χρόνου της ύπαρξης

  και τί νόημα θα είχε η τέχνη

  αν δεν φόρτιζε τη μνήμη με υπαρξιακό δάκρυ,αλήθεια

  κρατεί τον άγνωστο κώδικα της απώλειας,τί κι αν υπάρχουν χιλιάδες βιβλία αναφορών

  με μυστικό στοχασμό                                                                                                            

  στην εύθραστη ισσοροπία του κόσμου

   ενός κόσμου ανθρώπινης κωμωδίας σε δράμα,σε μια εντροπία

  που μόνο η τέχνη μπορεί να ξορκίσει

  κι αν υπάρξει απάντηση στο μέλλον

  η τέχνη είναι +

  αυτή +

  που θα δώσει''απάντηση''

  στο χωρίς απάντηση +

  κι αν υπάρξει απάντηση

  τί  +

  και λύσει τον''κόμπο''

  τί

  τί

  τί θα υπάρξει

  στην έξω απάντηση,πάλι

  είναι αυτό το''κάτι''

  που έχει τελειώσει...

  το μετά

  το σύνδρομο του οργασμού                                                                               

  η μεταύπαρξη...

  Ένα τερατώδες αστείο είναι

  η σημασία της ύπαρξης του εαυτού μας

  σ'αυτό το''έλθει''και''παρέλθει''

  που δεν θα αντικρύσει

  ποτέ κανείς

  Σε μια φιλοξενία

  επικρέμεται η ζωή μου                                                                                                        [[4250

  με ένα φτωχικό επίδομα,πού να φτάσει για τα απαραίτητα της ύπαρξης

  και κάτι φιλοδωρήματα που σου δίνει το σύμπαν.και νομίζεις ότι ξέρεις

  πάλι αυτές οι σκέψεις

  οι κρυμμένες στις πεπερασμένες

  σκέψεις οι κρυμμένες

  στις χιλιοειπωμένες σκέψεις

  στις ανάλλακτες από καταβολής κόσμου

  στις κρυμμένες αποδείξεις                                              1388

  είναι οι αποδείξεις

  στις βαθιά μυστικές

  τις άρρητες

  Τί ψάχνεις

  να μυρίσεις

  ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο

  στην καυτή έρημο

  πριν ''απαντήσεις''

  καίγεσαι

  αφού φοράς τη φυλακή σου

  από τη γέννησή σου

  Από τη τυχαιότητα της γέννησής σου,τυχαία ύπαρξη,στο ξανάπα εσύ του 144

  μοιραίο το τέλος

  πόσες μουσκεμένες σελίδες να διαβάσω,δε βρίσκω άκρη                 2200

  χαμένος αγώνας,τέλος χρόνου                                                                                             

  άκουσα κι αυτό,ότι

  ήθελες λέει αποδείξεις

  Κάτω από τις ξεραμένες φυλλωσιές

  του φθαρμένου χρόνου

  είναι οι αποδείξεις που προσδοκούσες

  από τον γερασμένο χρόνο τον

  γεμάτο από υποκείμενα νοσήματα,ψάξε

  διαμαρτυρημένη τη πίστη,ψάξε                                     [[4600]]

  για τις περεταίρω λεπτομέρειες

  στα ψιλά γράμματα

 ''άδικα των αδίκω''

   Αφού βλέπουμε

  μόνο αυτά που φαίνονται

  που κανείς δεν διαβάζει

  και που ποτέ κανείς δεν θα διαβάσει

  στην εγκόσμια συνθήκη

 ΄΄Ουδείς εώρακεν πώποτε''

 ''Ουδείς πώποτε τεθέαται Αυτόν,και

  ούτε κάποιαν φωνήν Αυτού ακηκόατε,και          1418

  ούτε κάποιον είδος Αυτού εωράκατε''

  μα κι αν δεν έρθει                                                                                                         

  στην συνάντηση του''Ποτέ''

  αυτό που προσδοκούσα

 ΄΄Τίς άξιος εστίν ανοίξαι το βιβλίον

  και λύσαι τας σφραγίδας

  Ουδείς εδύνατο εν τω ουρανώ

  ούτε επί της γης,ανοίξαι το βιβλίον                                                                                      [[4300

  Εγώ έκλεον πολύ

  και εις λέγει μοι

  Μή κλαίε

  Δεν θα με νοιάζει πια

  για να νομίζω,για να υπάρξω

  για να μεταυπάρξω

  κι αν τίποτα

  απ'όλα αυτά δεν θα συμβεί

  η τέχνη είναι αυτή που θα παρηγορεί

  την υπαρξιακή θλίψη

 ''Ταύτα λελάληκα υμίν,θαρσείτε,εγώ νενίκηκα τον κόσμον

 ''Εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν''

  Πάλι Υ.Γ.

  ναι,σε περιμένω για να τελειώσει η ερώτηση

  με ανοικτή ημερομηνία

  Σκάσε επιτέλους

  όλο  σκέψεις,είσαι

  Συνεχίζεται κόκκινη κλωστή...

  Σκέψου τώρα

  μετά από τόσες φορές οι κόκκινες κλωστές μπορεί

  να γίνουν ξέβαφες

  θα τις ξηλώσω, δλδ ράβε ξήλωνε

  για να σου πω,βαρέθηκα όλο το ίδιο και το ίδιο χρώμα,θα το αλλάξω,και τις κλωστές,το αποφάσισα

  κι αν δεν πετύχει η αλλαγή,κι αν...κι αν δεν αρέσει ,κι αν,τώρα με προκαλείς 

  ξέρεις το ανέκδοτο με το γρύλο,ξέρειςπως τελειώνει άντε γμσ κι εσύ κι ο γρύλος σου

  ξέρω που θα τα βρω όλα

  στα ψιλικά

  μα καλά

  Αυτό το ποίημα δεν λέει να τελειώσει, όχι

  κι ας έφυγες

  και πήρες μαζί σου

  όλα τα ποιήματα που είχα γράψει για σένα

  Τώρα θα μου πεις,γιατί δεν το βουλώνω κι εγώ έστω για λίγο

  Τώρα δεν θα σου πω κι εγώ τί θα κανα,χωρίς τη κόκκινη κλωστή,που άλλαξα, με τη ροζ κλωστή

  Ποτέ,ποτέ ,7κις

  αυτό το ποίημα δεν θα τελειώσει

  γιατί οι λέξεις σφραγίζουν το χαρτί της

  νοσταλγικής μνήμης,με

  βαθύ χρώμα ροζ που διψάει

  για ζωή της αλήθειας

  Να ψάχνει την έξω Αλήθεια,και θυμάται

  θυμάται,πάλι,ξανά

  ότι έφυγες

  και τώρα θα στο πω

  ήταν τα αντίγραφα[reproduction]

  αυτά που πήρες

  δεν το ήξερες

  δεν θα το μάθεις                                                                                                                         [[4350

  τα πρωτότυπα τα κράτησα

  στο ακατάλυτο φυλαχτό

  του λόγου το άλογο

  το άλογο του λόγου,επιμένω

  το ''μεγάλο'' δεν τελειώνει,γιατί θα αλλάξει φύλο

  και θα γίνει φύλο θυληκό,θα γίνει σιωπή,η σιωπή είναι γένους θυληκού,κατάλαβες

  Μπορώ να σου το ορκιστώ

  Πάμε παρακάτω,να πάμε

  συνεχίζεται,ροζ κλωστή δεμένη

  Ήθελα και νάξερα,μα τόσο δυνατή είναι αυτή η κλωστή

  Και αν μωρέ τα λύσει όλα,μετά

  Πόσο βαρετό θα είναι αυτό

  Τί θα έχεις για να σκέφτεσαι 

  Θέλω να σκέφτομαι,σκέφτεσαι,σκέφτεται,ναι σκέφτομαιαιαιαιαι

  Ακούω,ο Άγγελος με τα μαύρα,ερχόοοοομαστε,ποιός είναι       [[4682]]